Η κληρονομιά των σχέσεων

ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΡΗ

Πριν από μερικά χρόνια η Durex είχε βγάλει μια διαφήμιση όπου ένα ζευγάρι χαιρόταν μια όμορφη μέρα στη θάλασσα. Όσο η κάμερα έκανε zoom out βλέπαμε από τη μεριά του άντρα αρκετές κοπέλες και από τη μεριά της γυναίκας αντίστοιχο αριθμό ανδρών. Το μήνυμα της διαφήμισης ήταν ότι χωρίς προφυλακτικό είναι σαν να κάνουμε σεξ με όλους τους πρώην του συντρόφου μας. Άραγε το προφυλακτικό θα κάνει τίποτα και για τη ζημιά που γίνεται από το λαιμό και πάνω;

Όταν ο πεζός...πάει περίπατο!

Πεζός. Κάτι άγνωστο στο τοπίο της πόλης. Ένα ανθρωπάκι που εμποδίζει την αρμονική κίνηση των πάντων.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΑΓΑ

Καθετί έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από ένα πεζό, κι αυτό αποδεικνύεται περίτρανα στην περίπτωση των πεζοδρομίων. Ναι, αυτές οι πλατφόρμες στις άκρες των δρόμων είναι για εμάς, τους πεζούς, τους ανθρώπους της πόλης που θέλουμε απλά να κινηθούμε. Κάθε άλλο παρά για εμάς δεν είναι, όπως φαίνεται.

Νύχτα το πήρες;

«Κάτσε να πιάσεις πρώτα το τιμόνι στα χέρια σου και μετά έλα να μου ξαναπείς ότι ήθελες να μάθεις να οδηγείς γιατί σ’ αρέσει!», μου φώναζε η μητέρα μου όταν ήδη από τα 15 μου ανυπομονούσα να πάρω δίπλωμα οδήγησης. Και όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει με τους γονείς είχε δίκιο...

ΑΠΟ ΤΗ ΤΖΟΑΝΑ ΚΟΥΝΤΟΥΡΗ

Εντάξει, όχι ότι δεν μ’ αρέσει να οδηγώ, ίσα ίσα αρχή είναι και με εξιτάρει όσο να ’ναι, αλλά έχω αρχίσει να καταλαβαίνω για τα καλά ότι η οδήγηση δεν είναι παίξε γέλασε. Το αυτοκίνητό μας δεν έχει καμία σχέση με τα αυτοκινητάκια των παιδικών μας χρόνων (και δεν έχουμε εύκαιρο και το ανάλογο χρωματιστό γκαράζ για να το παρκάρουμε) ούτε οι (πολύ) κακοφτιαγμένοι ελληνικοί δρόμοι μπορούν να συγκριθούν στο ελάχιστο με τις αψεγάδιαστες πίστες Formula 1 που θαυμάζουμε από τους δέκτες μας. Ας μην αναλύσω επί της παρούσης το πόσα χρήματα απαιτούνται για να έχεις και να συντηρείς ένα αυτοκίνητο γιατί αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο. Επομένως, είναι κατανοητό, αν και για τους περισσότερους από μας όχι και αυτονόητο, το πόση προσοχή και υπομονή χρειάζεται για να είναι κανείς οδηγός- και για να το εξειδικεύσουμε- πόσω μάλλον νέος οδηγός!

Ας επικαλεστώ όμως και πάλι τη μητέρα μου, η οποία στη συνέχεια του – συχνού- διαλόγου μας σχετικά με την οδήγηση, μου έλεγε ξανά και ξανά: «Εγώ παιδί μου εσένα σε εμπιστεύομαι, τους άλλους φοβάμαι!». Ε, οφέιλω να παραδεχθώ για άλλη μια φορά το πόσο δίκιο είχε.

Σκεφτείτε τις διαδρομές που έχετε κάνει με αυτοκίνητο- είτε ως οδηγός είτε ως συνοδηγός- και θα το συνειδητοποιήσετε: ακόμη και η παραμικρή απόσταση αποτελεί επικίνδυνη αποστολή! Είναι ολοφάνερο ότι οι λέξεις «σωστή οδηγική συμπεριφορά» δε θυμίζουν τίποτα απολύτως στον «Ελληνάρα» οδηγό, ο οποίος μοιάζει λες και θεωρεί το εκάστοτε οδόστρωμα ιδιοκτησία του, πάνω στο οποίο μπορεί να κινείται όπως του «καπνίσει», αδιαφορώντας για το αν θέτει τους άλλους σε κίνδυνο. Έτσι λοιπόν δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να επαφύεσαι στο ότι οι υπόλοιποι οδηγοί θα τηρήσουν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, γιατί τότε, στην καλύτερη περίπτωση, θα καταλήξεις με ένα σμπαραλιασμένο αυτοκίνητο- για να μην αναφερθώ στα χειρότερα σενάρια (μακριά από μας!).

Και το κακό δεν σταματά μόνο στους κινδύνους που διατρέχουν όσοι κινούνται με αυτοκίνητο, αλλά συνεχίζεται και στους πεζούς. Και έχω χαρακτηριστικό παράδειγμα: περίμενα υπομονετικά να διασχίσω μια διασταύρωση (με το αυτοκίνητο) όταν είδα μια ξανθιά (τα σχετικά ανέκδοτα πολλές φορές δεν είναι μύθος) να στρίβει στο στενό με τα χίλια χτυπώντας με δύναμη έναν εργάτη που εκείνη την ώρα διέσχιζε το δρόμο. Αυτός της λέει με αξιοθαύμαστη ηρεμία: «Κυρία μου, προσέξτε λίγο!» και αυτή αντί να ζητήσει συγγνώμη και να τον ρωτήσει αν χτύπησε αρχίζει να τον βρίζει και αφού και αυτός της απαντάει αναλόγως, αυτή τον χαστουκίζει με δύναμη! Καταλαβαίνετε ότι ακολούθησαν σκηνές απείρου κάλους με αυτήν να ωρίεται (σαν) τρελή και αυτόν να μην δέχεται- σωστά- να απλώσει χέρι πάνω της, με τους διερχόμενους να παρακολουθούν τη σκηνή έκθαμβοι.

Αν έχετε λοιπόν κι εσείς κάποια ιστορία να μας διηγηθείτε, θα χαρούμε να τη μοιραστείτε μαζί μας.... Α, και την επόμενη φορά που κάποιος άλλος οδηγός θα σας κάνει έξω φρενών μην μπείτε στον κόπο να του ζητήσετε το λόγο. Τελικά, η αχαρακτήριστη αυτή οδηγική συμπεριφορά μάλλον είναι στη φύση μας...

Ο οδηγός του καλού INDYάνου.

Αν τους ρωτήσεις τι μουσική ακούνε, ανοίγεις τους ασκούς του Αιόλου. Αν τους σπάσεις τα γυαλιά μυωπίας που θυμίζουν υαλότουβλα, σκάβεις το λάκκο σου.
ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΡΑΛΙΑ

Οι Hipsters και όλοι όσοι είναι indy (σ.σ. εναλλακτικοί, ανεξάρτητοι) αποτελούν μια αρκετά ενοχλητική ομάδα ανθρώπων, μιας και ALTERNATIVE IS THE NEW MAINSTREAM όπως πολλοί θα έχουν συνειδητοποιήσει εδώ και καιρό. Αν βέβαια θέλεις να γίνεις hipster (γιατί όμως;), ή αν βρε αδερφέ θες να μάθεις τι σκατά είναι αυτό το πράγμα που εξαπλώνεται, τότε μάθε οτι ο χίπστερ...

1. Φοράει γυαλιά μυωπίας wayfarer, είναι must. Ακόμα και αν δεν έχει μυωπία. Ακόμα και αν δεν έχει λεφτά: βγάζει τους φακούς από τα γυαλιά 3d και λέει οτι απέκτησε μυωπία από το ασταμάτητο διάβασμα εναλλακτικών εντύπων από το εξωτερικό, που όταν-αυτός-γύριζε-εσύ-πήγαινες.
2. Μπλουζάκι με αφαιρετική τεράστια στάμπα στην οποία εμφανίζεται κάποιος/α που φοράει γυαλιά wayfarer. Αφήνει μουστάκι (όσο πιο περίεργο, τόσο το καλλίτερο), φαβορίτες λίγο πιο κάτω από το αυτί. Γιατί; Γιατι μπορεί.
3. Πάει σε εναλλακτικούς πολυχώρους. Η Αθήνα έχει πολλούς, και πολλαπλασιάζονται για να χωρέσουν τον hipster και τους indy φίλους του.
4. Πριν πάει σε art & culture spaces προετοιμάζεται πνευματικά. Όταν λοιπόν τον ρωτάνε τι μουσική ακούει, αραδιάζει πέντε-έξι ονόματα φανταστικών συγκροτημάτων ή dj που δεν υπάρχουν καν. Από εκεί και πέρα υπάρχουν δύο τεινά: α) Οι έμπειροι hipsters θα προσποιηθούν οτι ξέρουν τα συγκροτήματα και θα πουν "Καλά, εννοείται οι Powder derived είναι καταπληκτικοί, πολύ contemporary", ή β) θα παραδεχθούν οτι δεν ξέρουν το συγκρότημα και θα τρέξουν να το googlάρουν εις μάτην μόλις επιστρέψουν σπίτι.
5. Το οποίο σπίτι δεν είναι ένα απλό σπίτι. Αν οι γονείς του hipster είναι αρκετά πλούσιοι, τότε μιλάμε για μια ελληνική έκδοση των Loft της Νέας Υόρκης, στο Γκάζι, ή στου Ψυρρή, ή στο Μεταξουργείο. Το σπίτι είναι πολύ μίνιμαλ με ενιαίους χώρους και με ένα καβαλέτο στη μέση του σαλονιού γιατί πάνω απ' όλα είναι καλλιτέχνης. Στη μια γωνιά έχει ένα καναπέ, στην άλλη ένα κρεβάτι από μπαμπού και στην άλλη ένα βουνό από κοπριά με μωβ βούλες, γιατί το είχε δει στη μπιενάλε πέρυσι.
6. Όταν το alternative εξαπλώνεται εξελισσόμενο σε mainstream, τότε πραγματοποιείται ο μεγαλύτερος εφιάλτης των hipsters. Γι' αυτό, αν αποκαλέσεις hipster τον hipster, κινδυνεύει η σωματική σου ακαιρεότητα. Γιατί ο hipster είναι τόσο alternative που θεωρεί και τον εαυτό του mainstream. Και σκοπός δεν είναι να μεταλαμπαδέψεις τα όσα ξέρεις (;) στους φίλους σου, αλλά να τα κρατήσεις για τον εαυτό σου ώστε να ξεχωρίζεις.
7. Τι εννοείς "τι μουσική ακούει;" Μπές στο Μyspace του και δες. Εκεί τα γράφει όλα. Όταν του μιλάνε για συγκροτήματα, αυτός τα σνομπάρει και τα κατακρίνει, παρ' ότι τα άκουγε ένα χρόνο πριν. Η μουσική επιλεκτική αμνησία είναι βασική αρετή για να μπείς στον κόσμο του εναλλακτισμού και της χιπστεριάς.
   
8. Τους ίδιους "εναλλακτικούς" που συναντάει στο Bios τους συνάντησε και στη συναυλία του Μιχάλη Ρακιντζή. Γιατί φίλε indy-hipster-και-τα-ρέστα πήγες στο Ρακιτζή ενώ το παίζεις εναλλακτικός; "Αχ, πόσα δεν ξέρεις. Ο Μιχαλάκης είναι κάλτ. Πήγαμε ενώ γνωρίζαμε δηλαδής οτι είναι τράς, σαν τα τράσεθον πάρτι του BIOS. Κατάλαβες; Σιγά μην καταλάβαινες, είσαι πολύ mainstream άλλωστε!"
9. "This is SO going to my blog" θα σκεφτεί εάν κάποιος ασυνείδητος οδηγός περάσει από δίπλα του και τον βρέξει την ώρα που έκανε ποδήλατο στο κέντρο πηγαίνοντας στη σχολή.
10. Σπουδές: Εξωτερικό. Κάτι σχετικό με την τέχνη. Διακοπές: Εξωτερικό. Ακόμα και η Αμοργός είναι για την παλιά πάστα εναλλακτικών, άντε και για τους νεο-χίπηδες, ΟΧΙ για τους χίπστερς. Άμστερνταμ, Βερολίνο, Ισπανία, Αγγλία... Επάγγελμα: Καλλιτέχνης. Άεργος κατ' επιλογήν. Αναπόσπαστο κομμάτι των καλλιτεχνικών ζυμώσεων που λαμβάνουν χώρα στους εναλλακτικούς πολυχώρους της Αθήνας. Πολιτικές αντιλήψεις: "ΚΟΤΕΣ", επειδή το κόμμα φτιάχτηκε από τους θαμώνες του BOOZE.
    

Και μαζί με την υποκουλτούρα των hipsters προέκυψαν και τα αντίστοιχα ανέκδοτα...

Πόσοι hipsters χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα; -Σοβαρά τώρα, δεν ξέρεις; πφφφ /
-Μην αγγίξετε αυτή τη λάμπα! Είναι τέχνη!/ -Ξέρεις, είναι περίεργος αριθμός, δεν πρέπει να τον έχεις ακούσει. / -Μα η λάμπα ήταν καλλίτερη πριν την αλλάξουν ρε φίλε./
-Γιατί να αλλάξουμε τη λάμπα και να μην βάλουμε μεγάλα ανοίγματα στην πρόσοψη;

Θα έκλεινα το άρθρο με κάτι που μου είχε πει ο καθηγητής που μου έκανε "cultural administration in a changing world" τότε που είχα πάει στο Άμστερνταμ για σπουδές, αλλά είναι πολύ ψαγμένο, και δεν θα το καταλάβετε.

Με αυτά τα καρτούν μεγαλώσαμε

ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΧΑΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟ

Εικόνες και αναμνήσεις από πρωινά Σαββάτου της παιδικής μας ηλικίας!

Το προηγούμενο Σάββατο γύρισα σπίτι νωρίς το πρωί μετά από μία τυπική φοιτητική έξοδο και παρότι έπρεπε να «ξεραθώ» στο κρεβάτι μου, η υπερένταση δεν μου επέτρεπε να κοιμηθώ. Για να περάσω λοιπόν την ώρα μου άναψα την τηλεόραση και κάνοντας ζάπινγκ έπεσα στο παιδικό πρόγραμμα με τα διάφορα καρτούν. Τα περισσότερα δεν μπορούσα πλέον να τα αναγνωρίσω (πρώτης τάξεως δείγμα ότι γερνάω…), αλλά με έκαναν να θυμηθώ πολλά από εκείνα τα καρτούν και παιδικά προγράμματα των 80’s και των 90’s με τα οποία μεγαλώσαμε.

Παρακάτω παραθέτω κάποια τα οποία σίγουρα ξυπνάνε ποικίλες αναμνήσεις από τα παιδικά χρόνια όλων μας. Τότε που θεωρούσαμε ιερό καθήκον να ξυπνήσουμε 7 το πρωί το Σάββατο για να δούμε «παιδικά», ενώ ανάλογη ώρα πλέον φέρνει φρικιαστικούς συνειρμούς για το σκοπό του ξυπνήματος (δουλειά και ανιαρές κατά κανόνα υποχρεώσεις). Αλλά πριν αφήσω την εικόνα να μιλήσει και τις ευχάριστες αναμνήσεις να επιστρέψουν ας μοιραστώ μαζί σας και ένα πολύ αστείο περιστατικό. Το 1996 ήμουν από εκείνους που έκλαψαν περισσότερο στην Ελλάδα για το θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου. Και μη βιαστείτε να με χαρακτηρίσετε φανατικό Πασόκο. Απλώς στο παιδικό μου μυαλό ο θάνατος του πρωθυπουργού σήμαινε συνεχή δελτία ειδήσεων που συνεπάγονταν την απώλεια των αγαπημένων μου καρτούν και παιδικών προγραμμάτων. Που ενδιαφέρον για το θάνατο ενός πολιτικού ηγέτη από κάποιον που έβγαζε τα πρώτα του δόντια και ήξερε πολύ περισσότερα για τα χελωνονιντζάκια;
Ας θυμηθούμε όμως κάποια από αυτά:

• Χελωνονιντζάκια - Teenage Mutant Ninja Turtles

Τα αγαπημένα μας χελωνονιντζάκια. Ο Ντονατέλο, ο Ραφαέλ, ο Λεονάρντο και ο Μικελάντζελο που μάχονται κατά του κακού και αγαπάνε απεριόριστα την πίτσα. Σύμμαχοι τους στη μάχη εναντίον του σατανικού Σρέντερ, του «εγκέφαλου» κρανκ και των ατζαμήδων Σπίθα και Ατσίδα, η ατρόμητη δημοσιογράφος Έιπριλ Ο’Νιλ και ο μεταλλαγμένος αρουραίος δάσκαλος Σπλίντερ που διδάσκει τα χελωνονιντζάκια ιαπωνικές πολεμικές τέχνες. Κυκλοφόρησαν επίσης σε αυτοκόλλητα και βιντεοπαιχνίδια και έτσι οι μεταλλαγμένες χελώνες έλαβαν άξια τη θέση τους στο παιδικό πάνθεον των ηρώων.

• Thundercats
  

Το μουσικό θέμα στο intro της σειράς Thundercats

Δε νοείται παιδί που να έχει μεγαλώσει στα 80’s και τα 90’s και να μην το γνωρίζει. Από το κορυφαίο soundtrack έως το σπαθί που καλεί τους Thundercats σε πανστρατία, ενάντια στον σατανικό Mumm-RA όλοι μας έχουμε λιγότερες ή περισσότερες αναμνήσεις. Το πόσο βαθιά ριζωμένο είναι το συγκεκριμένο show στην κολτούρα μας φαίνεται στο ότι αρκετοί από εμάς έχουμε μπλουζάκι με το σήμα των thundercats το οποίο και φοράμε υπερήφανα.

• Καμπαμαρού

Το intro του καμπαμαρού

Ο Καμπαμαρού καταβροχθίζει απίστευτες ποσότητες φαγητού
Ο θρυλικός καμπαμαρού είναι ένα από τα καλύτερα anime. Τα πάθη του συνοψίζονται σε δύο: Α) Πολεμικές τέχνες, αφού έδερνε με πολλές και τάχιστες κινήσεις αρκετούς εχθρούς και Β) Φαγητό, αφού καταβρόχθιζε τα πάντα και με τρομερή ταχύτητα . Όταν παραγγέλνω μακαρονάδα ακόμα το μυαλό μου πάει αρκετές φορές στον παιδικό μου ήρωα.

• Pokemon

Μετά την κόκκινη και τη μπλε κασέτα που έσπασαν όλα τα κοντέρ όσον αφορά τις πωλήσεις ήρθε η ώρα για την κυριαρχία των Πόκεμον και στην τηλεόραση. Η τρέλα με τα χαρτάκια, τις φιγούρες και τις κάρτες Πόκεμον συνεχίστηκε και με το αντίστοιχο καρτούν το οποίο στη χώρα μας προβαλλόταν από το Star Channel. Ο εκπαιδευτής Ας Κέτσαμ με τους φίλους του Μπροκ και Μίστυ και τον αγαπημένο του Πίκατσου προσπαθούσε να συγκεντρώσει όλα τα εμβλήματα όπως στο βιντεοπαιχνίδι και να γίνει ο κορυφαίος εκπαιδευτής. Αντίπαλος στις περιπέτειες του ήταν η ομάδα πύραυλος που παρά τα διάφορα κόλπα που σκάρωνε ποτέ δεν κατάφερνε να νικήσει τον Ας με τους φίλους και αποχωρούσε με χαρακτηριστική ατάκα. Η ποκε-μάνια συνεχίστηκε και στον κινηματογράφο με 2 ταινίες.

• Darkwing Duck - Ας γίνουμε επικίνδυνοι!

Η παπιόμορφη απάντηση της Disney στο Batman. Ο γκαφατζής Ντρέικ Μάλαρντ πατέρας της ατίθασσης Γκοσαλίν το πρωί και υπερήρωας το βράδυ, χάριζε άφθονο γέλιο με τις περιπέτειες, τον εξοπλισμό και τα μεταφορικά μέσα του.

• Tailspin

Εισαγωγή Tailspin
Όλοι θα θυμάστε τον ιπτάμενο αερομεταφορέα Μπαλού μαζί με τον μικρό Κιτ, που ενίοτε έκανε sky surfing πίσω από το αεροπλάνο, να έρχονται αντιμέτωποι με τον αεροπειρατή αλεπού Ντον Καρνάζ και τον τίγρη Σερε Καν. Εμπνευσμένο από το βιβλίο της ζούγκλας και με χαρακτηριστικό soundtrack το δημιούργημα της Disney είναι ένα από τα πιο σημαντικά των 90’s.

• G.I Joe Go Joe!

Ομάδα επίλεκτων Αμερικανών στρατιωτών που μάχονται την τρομοκρατική οργάνωση Cobra που θέλει να κατακτήσει τον κόσμο. Στόχος τους η προάσπιση της ελευθερίας και της ειρήνης. Σας θυμίζει κάτι;

• Recess- Διακοπές για πάντα

Έτσι άρχιζε….
Ο Τ.J Detweiler μαζί με τους φίλους του Mikey, Gretchen, Gus, Spinelli και Vince στις διάφορες σχολικές και μη περιπέτειες. Έχουν να αντιμετωπίσουν το σπιούνο Randal, τις Ashley, και τον διευθυντή Prickly μαζί με την καθηγήτρια Finster τους που θέλουν να μετατρέψουν την ανέμελη γεμάτη παιχνίδι και περιπέτεια σχολική τους ζωή σε κόλαση με άριστη διαγωγή και διάβασμα. Επίσης οι 6 φίλοι συχνά ανατρέπουν κυβερνητικές συνωμοσίες και σχέδια των καθηγητών τους. Στο τέλος του επεισοδίου συχνά κάποιος από τους 6 παίρνει κάποιο μάθημα για τη ζωή, όπως και τα παιδιά-τηλεθεατές. Βγήκε και σε ταινία το 2002.

• Ducktales- Παπιοπεριπέτειες

Τα κόμιξ της Ντίσνευ στην τηλεόραση. Μάλιστα κάποια επεισόδια είναι εμπνευσμένα από τις ιστορίες του μεγάλου Καρλ Μπαρκς. Βλέπουμε τις περιπέτειες του Θείου Σκρουτζ μαζί με τα ανιψάκια, αφού ο Ντόναλτ έχει καταταγεί στο Ναυτικό. Τα αγαπημένα μας παπιά στις πολλές τους περιπέτειες έρχονται αντιμέτωπα με τη Μάτζικα, το σκληρόκαρδο Χρυσοκούκη, τους μουργόλυκους και τους λοιπούς χαρακτήρες του θαυμαστού κόσμου της Disney.

• Saber Rider - Οι σερίφηδες του διαστήματος

Σε ένα μακρινό μέλλον οι άνθρωποι έχουν πλέον αποικήσει διάφορους πλανήτες ανά το σύμπαν. Όμως για να προστατευθούν οι νέες αποικίες και με σκοπό την τήρηση της τάξης αυτής ιδρύθηκαν οι σερίφηδες του διαστήματος. Εχθροί τους σ’αυτόν τον αγώνα είναι οι outriders, εξωγήινοι από άλλη διάσταση που θέλουν να κατακτήσουν τη δική μας καταστρέφοντας της ανθρώπινες αποικίες ώστε να λεηλατήσουν πολύτιμα μέταλλα από τους πλανήτες. Πρωταγωνιστής είναι φυσικά ο Saber Rider (σερίφης του διαστήματος) ένας νέος από τα σκωτσέζικά highlands, άσος στο σπαθί που ιππεύει το ασημένιο άλογο ρομπότ με το όνομα Steed. Σύμμαχοι του είναι ο Fireball, o Colt, η April Eagle και ο Commander Eagle ή όλοι μαζί οι σερίφηδες του διαστήματος. Ξεχωρίζει επίσης το κορυφαίο soundtrack με τη χαρακτηριστική ηλεκτρική κιθάρα που άνετα χρησιμεύει σήμερα ως ringtone.

• Tiny Toon - Η ακαδημία των cartoon της Warner Bros.

Οι χαρακτήρες, που είναι σαν τα παραδοσιακά looney tunes σε παιδική ηλικία, έχουν βγάλει το Acme Looneyvesity ώστε να μοιάσουν στο Bugs, το Daffy και τους υπόλοιπους χαρακτήρες της Warner Bros. Εκτός αυτού, κυκλοφόρησαν και αρκετά βιντεοπαιχνίδια με θέμα τα Tiny Toons με κορυφαίο εκείνο για το gameboy το 1992.

• Flinstones... Για μπα ντα μπα ντου!

Οι συστάσεις είναι περιττές. Αλήθεια πόσοι δεν θυμάστε το Φρεντ, τη γυναίκα του Βίλμα και το θρυλικό Μπέντροκ;;


Τιμον και Πούμπα... Χακούνα Ματάτα!

Δύο αγαπημένοι χαρακτήρες από την τεράστια επιτυχία της Disney "Ο Βασιλιάς των Λιονταριών" ( Lion King) έρχονται στη μικρή οθόνη για νέες ξεκαρδιστικές περιπέτειες. Είχα φίλο, μεταλά παρακαλώ, που το έβλεπε μέχρι 3η λυκείου. Το hakuna matata δεν ήταν μόνο ένα τραγούδι του Lion King αλλά εξελίχθηκε σε τρόπο ζωής.

• Tα στρουμφάκια - The smurfs

Ίσως από τα πιο γνωστά καρτούν όλων των εποχών. Από τη δεκαετία του ’80 και έπειτα κερδίζουν σταθερή θέση στις παιδικές καρδιές. Τα στρουμφάκια, ο Μπαρμπα Στρουμφ και η Στρουμφίτα ζουν αρμονικά στο χωριό τους στο δάσος αλλά έχουν να αντιμετωπίσουν τον κακιασμένο μάγο δρακουμέλ και τη γάτα του, Άζραελ, που θέλουν να τα πιάσουν. Χαρακτηριστικό του αντίκτυπου που έχουν τα στρουμφάκια είναι πως οι λέξεις στρουμφάκι και δρακουμέλ έχουν πλέον περάσει και στην καθημερινή διάλεκτο των νέων για διάφορες χρήσεις.

Και επειδή στις γραμμές ενός αφιερώματος δεν είναι δυνατόν να παρουσιαστούν αναλυτικά όλα εκείνα τα καρτούν που άφησαν εποχή και μεγάλωσαν γενιές και γενιές θα αναφερθώ ονομαστικά σε αρκετά ώστε να τα θυμηθούν οι παλιοί και να τα μάθουν οι νεότεροι. Μόνο και μόνο τα ονόματα αρκούν για να ξυπνήσουν αρκετές παιδικές αναμνήσεις: Transformers, , He Man, Pinky and the brain, M.A.S.K, Gargoyles, Mysterious Cities of Gold, Sailor Moon, Sport Billy, My Little Poney ( Μικρό μου Πόνυ), Voltron, Voltus 5, L’ecole des champions ( Βενιαμίν), Captain Harlock, Maya the Honey Bee ( Μάγια η Μέλισσα), Silverhawks, Bravestarr, Glo star friends (Φωτεινούληδες), Cady Cady, Denver the last dinosaur, Dinosaucers, Arthur, Babar, Dennis the menace ( Dennis ο τρομερός), Captain Planet, Animaniacs, Captain Tsubasa, Mighty max, Raccoons, Dragonball Z, Batman,Real Ghostbusters Inspector Gadget ( Αστυνόμος Σαΐνης), Gummi Bears με την επιφύλαξη ότι λείπουν και άλλα που γέμιζαν τις ανέμελες παιδικές μας ώρες.

Υ.Γ: Η σειρά παρουσίασης είναι τυχαία
Υ.Γ 2: Ενστάσεις όπως και αναμνήσεις δεκτές

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Η ματιά του Woody

Tου Γιάννη Παναγιωτούρου

Έρωτας. Τύχη. Πάθος. Τρία στοιχεία κυρίαρχα στην ζωή, τρία στοιχεία αλληλένδετα. Όπως είναι, λογικό, δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα στοιχεία αυτά και από την τέχνη και, δη, από τον κινηματογράφο. Υπάρχουν, μάλιστα, σκηνοθέτες που έχουν χαρακτηριστεί από το γεγονός ότι τα έργα τους φέρνουν την ταυτότητα αυτή. Ένας από αυτούς-ίσως ο καλύτερος- είναι και ο Woody Allen.

Τον έχουν πει εκκεντρικό, τον έχουν πει φιλόσοφο και έχουν γραφτεί δεκάδες πρωτοσέλιδα για την ερωτική του ζωή. Κυρίως εξ’ αιτίας της ερωτικής του ζωής έχει προκαλέσει πολλάκις. Ένα, όμως, από τα στοιχεία που τον κάνει πραγματικά ξεχωριστό είναι ακριβώς αυτό: το πώς διαχειρίζεται, δηλαδή, το ερωτικό στοιχείο στα έργα του.

Ο Woody Allen ανέκαθεν στα έργα του παρουσίαζε διαφορετικές μορφές του έρωτα και του πάθους. Ανέκαθεν επικεντρώνονταν στο κίνητρο και την επιθυμία και την στάση των ανθρώπων απέναντι σε αυτήν. Στο Match Point τα τρία στοιχεία συνυπάρχουν αρμονικά κάτω από την μελωδία της όπερας. Η εξωσυζυγική σχέση οδηγεί στον φόνο και αυτός συγκαλύπτεται ιδανικά από τα τερτίπια της τύχης. Στο Vicky Christina Barcelona έχουμε το ερωτικό τρίγωνο σε ένα έργο που το πάθος κυριαρχεί και η αγάπη κάνει για λίγο «πέρα». Το ταπεραμέντο της Ισπανίας οδηγεί στο dark room με τις φωτογραφίες και το σεξ στην ζωγραφική. Στο Annie Hall ο νευρικός Woody Allen ερωτεύεται την επίσης νευρική Annie Hall σε ένα έργο που λέει πολλά για τον απλό έρωτα αλλά και την γενικότερη φιλοσοφία των ‘70s στις σχέσεις και, τέλος, στο Cassandra’s Dream μπορεί να λείπει το ‘καθαρό’ ερωτικό στοιχείο αλλά εμφανίζονται άλλα. Η ηθική, η αγάπη και το κίνητρο και οι διαφορετικοί κόσμοι που διαφαίνονται μέσα από τα δύο αδέρφια.

Πέραν, όμως από το ερωτικό στοιχείο, χαρακτηριστικό του Allen είναι και η μεγάλη παραγωγικότητα του καθώς βγάζει σχεδόν ένα έργο το χρόνο. Και το επόμενο έργο του μετά το εξαιρετικό βραβευμένο με Όσκαρ(β’ γυναικείου ρόλου) Vicky Christina Barcelona είναι το Whatever Works που θα βγει στις ελληνικές αίθουσες στις 19 Νοεμβρίου. Το καινούργιο έργο του Woody Allen πραγματεύεται έναν υπεροπτικό μεσήλικα που περηφανεύεται για τις γνώσεις του πάνω στην θρησκεία, τις σχέσεις και την σημασία της ύπαρξης. Η ζωή του και στάση όμως αλλάζει μετά από μια γνωριμία…

Κλείνοντας, αυτό που γοητεύει στον Allen είναι η τάση του να προβάλει αλήθειες. Αλήθειες και όχι γλυκανάλατες και ‘κλισέ’ σκηνές σχετικά με τον έρωτα, την επαφή, την τύχη. Αλλά ακόμα και όταν το κάνει, έχει την πινελιά του, την ματιά του Woody.

Περιμένουμε με ανυπομονησία το καινούργιο έργο του Allen του οποίου οι προβολές ξεκινούν στις ελληνικές αίθουσες στις 19 Νοεμβρίου. Υπομονή έως τότε…

Νοέμμβριος 2009
www.exitmag.tk

Chercher...Paris!

Mερικά απ'όσα προλάβαμε να ξαναδούμε σε έξι μέρες

Της Κατερίνας Στάμου

Τί είναι το Παρίσι; Η πόλη του έρωτα και του φωτός ή η πρωτεύουσα της αθεϊας; Είναι μια μεγαλούπολη κινηματογραφική, πολυπολιτισμική και φιλόξενη ή ένα μέρος χλιαρό, ιδανικό να αποσυρθείς, όντας bon viveur και intellectuel, μετά τα σαράντα;

Για το Χέμινγουεϊ το Παρίσι ήταν Μια Κινητή Γιορτή: ένα μέρος στο οποίο αν ζήσεις μια φορά, το κουβαλάς μέσα σου για πάντα. Για το Βιγιόν μια μεγάλη αγάπη και τόπος ανάπτυξης ενδιαφέρουσων συζητήσεων, ενώ για τη Μάρλεν Ντήτριχ το Παρίσι ήταν η φωνή της Πιαφ. Στα στενά του Pigalle, όπου και μείναμε, η Πιάφ τραγουδούσε τις πρώιμες ημέρες της καριέρας της. Επιστρέφοντας στην Αθήνα και βάζοντας την Εdith στο στερεοφωνικό, αναρωτιόμουν πώς άντεχε με τις ώρες εκτεθειμένη έξω στο κρύο, μικροκαμωμένη και φιλάσθενη όπως ήταν.

Το Παρίσι του φετινού Οκτώβρη ήταν συννεφιασμένο, ψυχρό και με μια σπασμωδική, αργή βροχή: την κατεξοχήν παρισινή βροχή. Στους δρόμους και στα μέσα συγκοινωνίας πολύς κόσμος κινούνταν με το γνωστό του γαλλικό τρόπο: λες και παίζει σε ταινία. Χαρακτηριστικές εικόνες της πόλης είναι αυτές αγνώστων να πιάνουν μεταξύ τους την κουβέντα στο μετρό, νέων και γέρων να κυκλοφορούν στους δρόμους με ποδήλατα, δεσποινίδων με ελαφρύ ή καθόλου μακιγιάζ και φλοράλ φουστίτσες να τρώνε βγαίνοντας από το σπίτι ένα μήλο: εικόνες που χαρίζουν στην πόλη την απολαυστική αίσθηση της πελώριας γειτονιάς. Η ζωή για τους παριζιάνους δείχνει να είναι πιο θαυμαστή κι ενδιαφέρουσα απ'ότι για τους αθηναίους, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το Παρίσι μοιάζει να έχει γλιτώσει από τα γνωστά, σύγχρονα, ευρωπαϊκά άγχη: άγχη τα οποία οι Γάλλοι προσπαθούν να ξορκίσουν ευχόμενοι ο ένας στον άλλο "bon courage", συχνά, όταν αποχαιρετιούνται.

Οι επισκέπτες στο Παρίσι, ωστόσο, δε λιγοστεύουν ποτέ: οι βολικοί αρκούνται να το θαυμάσουν κυρίως στα σημεία που θυμίζουν καρτ ποστάλ, οι πιο περίεργοι το ξεκοκκαλίζουν φτάνοντας στις πιο απόκρυφες γειτονιές του. Άλλοι πάλι πορεύονται καθοδηγούμενοι από σκηνές ταινιών, ονόματα τραγουδιών, κεφάλαια βιβλίων (στα Ηλύσια Πεδία με την άκρη του ματιού μου έψαχνα κάποιον να μου θυμίσει έστω και λίγο τον Μπελμοντό, για να μου κόψει την ανάσα!). Το μετρό του Παρισιού αποτελεί ένα ευφυές δημιούργημα που σου δίνει τη δυνατότητα να εξερευνήσεις την πόλη ακούραστα και προς κάθε κατεύθυνση. Στη στάση Franklin D. Roosevelt ένας σαξοφωνίστας Σάββατο απόγευμα έπαιζε το Blue Moon, καθώς κυρίες με ψηλοτάκουνα ανέβαιναν τα σκαλιά της εξόδου προς τη φωτεινή και θορυβώδη Champs Elysees, ανυπόμονες για τη χαρά των καταστημάτων. Λίγο πιο πέρα στην πίσω είσοδο του Grand Palais ξεκινούσε η έκθεση με τα βυζαντινά έργα τέχνης, που θα διαρκέσει μέχρι το Γενάρη του 2010, ενώ εκείνη με τους πίνακες του Renoir διένυε ήδη την τρίτη εβδομάδα της. Το ίδιο βράδυ στη Μονμάρτη κάτω από τη Sacre Coer λάμβανε χώρα η γιορτή του κρασιού και πλήθος νέων περνούσε τη βραδυά του πίνοντας, τραγουδώντας και διασκεδάζοντας.


Κάθε διαμέρισμα του Παρισιού είναι ένα κουτί με μεγάλα ή μικρά θαύματα. Τα θαύματα στη Μονμάρτη είναι τα μποέμικα μικρομάγαζα, τα χουχουλιάρικα καφέ, η κεντρική πλατεία: όλα στους στενούς της δρόμους που διακρίνονται από μια διαχρονική, καλλιτεχνική ανεμελιά για τον τρόπο που περπατώνται και βιώνονται. Η Μονμάρτη είναι επίσης το φίλτρο για εκείνους που ενδιαφέρονται, και μάλιστα με το παραπάνω, για ερωτικές περιπτύξεις: μια αράδα από καμπαρέ και κάθε λογής καταστήματα γύρω από το σεξ σε όλο το μήκος της Boulevard de Clichy, ή αλλιώς, η εξύμνηση του κόκκινου χρώματος. Προχωρώντας ανατολικά με το μετρό βρίσκεται η, πολύχρωμη από τις εθνικότητες και στερημένη από την επιβλητική αρχιτεκτονική του κέντρου, Belleville κι ακόμα πιο πέρα αλλάζοντας γραμμή η Place de la Republique -ψυχρή και συγκινητική μαζί- και στην πορεία η έξοδος προς το κοιμητήριο του Pere Lachaise. Aν το Pere Lachaise ήταν μελωδία, θα ήταν το Adagio του Αlbinoni. Εκεί, μπαίνοντας για δεύτερη φορά στη ζωή μου ξανάδα τον κόσμο -μαζί κι εμένα- να περπατά σαν σε πάρκο. Επισκέπτεται τους νεκρούς που θέλει, παίρνει "μια γλυκιά μυρωδιά θανάτου" κι ύστερα φεύγει.

Στην αριστερή όχθη της πόλης και στο νησάκι της Notre Dame, το εικονικό παιχνίδι γίνεται άκρως εντυπωσιακό, σχεδόν ανυπέρβλητο. Στην πλατεία μπροστά από την Παναγία των Παρισίων, ένα αγόρι κοντά στην ηλικία μας τραγουδούσε με την κιθάρα του το I've Just Seen A Face των Beatles στη μέση διαφόρων πολιτισμικών θαυμάτων. Γύρω από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, στην Quartier Latin, τα παρισινά μπιστρό εναλλάσσονται στη σειρά με τα ελληνικά φαγάδικα, και τα τουριστικά καταστήματα με τους χώρους που πουλούν αντίκες (προς την αντίθετη πλευρά με σημείο αναφοράς τη Notre Dame, είναι και το κέντρο Pompidou, το οποίο δυστυχώς δεν καταφέραμε να επισκεφτούμε, μιας και το πετύχαμε κλειστό, ημέρα Τρίτη) . Κατεβαίνοντας τη Saint Michel, ξεπροβάλλει η λεωφόρος Saint Germain, η οποία αποτελεί μια από τις ωραιότερες urban εμπειρίες για σουλατσάρισμα. Πλήθος καταστημάτων για ποικίλα γούστα και οικονομικές ορέξεις, παλιών βιβλιοπωλείων και κινηματογράφων που διαφήμιζαν, μεταξύ άλλων, το This Is It και, στη συνέχεια, τα φημισμένα Cafe de Flore, Brasserie Lipp, Les Deux Magots, στέκια των Σαρτρ, Σιμόν Ντε Μπουβουάρ, Χεμινγουέι, Κέρουακ, Σοφία Κόππολα (όχι ιδιαίτερα προσιτά στις τιμές των καταλόγων) συναντώνται σε αυτό το δρόμο ο οποίος τώρα πια μοιράζεται το όνομά του με έναν τζαζίστα.

Ένα από τα ασυναγώνιστα χαρακτηριστικά της πόλης είναι η αυθονία της σε θεάματα: μπαλέτα, θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις, συναυλίες κ.ο.κ. διαφημίζονται από πληθώρα τοιχοκολλήσεων στο μετρό και όχι μόνο. Στο Λούβρο -όπου ατόμα ηλικίας 18 με 25 ετών, πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εισέρχονται δωρεάν- ορισμένοι φωτογραφίζονται κάνοντας γκριμάτσες δίπλα στα αγάλματα. Ένας υπάλληλος του μουσείου δεν ήξερε αγγλικά για να μου απαντήσει σε μια πληροφορία που τον ρώτησα προκειμένου να προσανατολιστούμε, ενώ έξω απ'το μουσείο κι έχοντας περάσει το ποτάμι, ένας πλανόδιος πουλούσε μεταχειρισμένα βινύλια και με εξυπηρέτησε σε άπταιστα αγγλικά, προκειμένου να αγοράσω δυο άλμπουμ για 30 ευρώ. Σε ό,τι αφόρα την αισθητική του κέντρου, από την Όπερα έως την Place de la Concorde, η πόλη βλέπεται όπως το βαλς του Σοπέν ακούγεται. Μια βόλτα με Bateaux Mouche στο Σηκουάνα τονώνει την αίσθηση της πομπώδους ομορφιάς της πόλης. Η θέα της γέφυρας Alexandre III από χαμηλά ανακαλεί στο μυαλό την εικόνα από το Αngel-A όπου η Άτζελα πηδάει στο ποτάμι. Όταν η βόλτα μας τελείωσε ήταν λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα. Το επόμενο πρωί ήρθαν οι Βερσαλίες, ένα μισάωρο έξω από το κέντρο, το παλάτι της Μαρία Αντουανέτα, την οποία αποκεφάλισαν για να διακοσμεί κοριτσίστικες ομπρέλες και καπελάκια που πουλιούνται ως αναμνηστικά στις εισόδους του παλατιού.

Το Παρίσι πάνω απ'όλα είναι άτρωτο και αστείρευτο. Είναι μια ζάλη αγοράς, τέχνης, ιστορίας και πολιτισμού, μια ζάλη καταστάσεων και προσώπων την οποία διασχίζει ένα ποτάμι. Το Παρίσι είναι μεγάλο και συνάμα μικρό σα σύλληψη: τόσο ιδεατό αλλά και απλοϊκό, σαν τον έρωτα που ένιωθε ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ για την Ίνγκριντ Μπέργκμαν στην ταινία Καζαμπλάνκα: "Θα έχουμε για πάντα ανάμεσά μας το Παρίσι". Είναι ωραίο να το νιώθεις μονάχα τρεις ώρες μακρυά σου, μακρυά από τα καλά και τα στραβά της μίζερης πόλης σου, όσο μακρυά δηλαδή νιώθεις και το χωριό σου -μια παρόμοια οικειότητα-, με τη μόνη διαφορά ότι το Παρίσι είναι έτοιμο να σε αποπλανήσει, να σε κατασπαράξει και ύστερα να σε αναστήσει.

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

ΠΥΞ ΛΑΞ στα πανεπιστήμια

Της Αλίκης Ελευθεριάδου

Ξύλο στα Πανεπιστήμια...

Φαινόμενο γνωστό με τάση εξάπλωσης τα τελευταία χρόνια. Παρατάξεις όπως η ΔΑΠ Ν.Δ.Φ.Κ, η ΠΑΣΠ, η ΕΑΑΚ, η ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ διαχωρίζονται σε ομάδες, διαμορφώνουν παρέες και ξεσπούν σε βιαιοπραγίες κάθε φορά που η παράταξη που εκπροσωπούν ή αλλιώς τα κόμματα και οι πολιτικές απόψεις που υποστηρίζουν θίγονται. Συχνά στις φοιτητικές συνελεύσεις παρατηρείται έντονη λογομαχία, που εξελίσσεται σε υβριστικά σχόλια και πολλές φορές καταλήγει σε ομαδοποιημένο ξυλοδαρμό. Η δεξιά πτέρυγα της αίθουσας διαμάχεται με την αριστερή, η μεσαία με την δεξιά και πάει λέγοντας. Μπούγιο ενήλικων νέων χωρισμένων σε ομάδες επιδεικνύουν τη σωματική τους δύναμη πυξ λαξ...

Πρόσφατα διαδραματίστηκαν αντίστοιχα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ. Τραυματίες, πολλοί φοιτητές και φοιτήτριες που ενεπλάκησαν για ακόμη μία φορά σε τσακωμό που πήρε μεγάλη έκταση. Ποιός από αυτούς έχει αναλογιστεί ότι έχει μπει στο Στο τριπάκι της φανατικής προσήλωσης,(ουσιαστικά σε κόμματα, για την εξυπηρέτηση τις περισσότερες φορές ξένων σκοπιμοτήτων!!Προς τι τόσος φανατισμός; Μήπως με το ξύλο θα πεισθούν οι ''Θωμάδες'' ή μήπως απλά θα θεωρηθούν οι φοιτητές των παρατάξεων ακόμα πιο απολίτιστοι από πριν που απλά φώναζαν για να επιβάλλουν την γνώμη τους; Προς τι τόσος θυμός; Μήπως γιατί οι διαφωνούντες προσβάλουν τα πολιτικά τους είδωλα ή τις ιδέες που οι ίδιοι οι πολιτικοί συνηθίζουν να βλάπτουν με τις πράξεις τους; Προς τι τόσες παρωπίδες; Ποια είναι τα τόσο μεγάλα συμφέροντα που τους κάνουν να μετατρέπονται σε χούλιγκαν των θρανίων; Τα σκάνδαλα; Οι διαπλοκές; Οι καταχρήσεις; Ή μήπως τα ψέματα όλων όσων διεκδικούν την εξουσία; Γιατί να πέφτουμε στην ίδια παγίδα ξανά και ξανά; Ζούμε στην εποχή της εξέλιξης και όμως σκεφτόμαστε όπως το μεσαίωνα...

Γιατί εμείς, οι νέοι, που μπορούμε να ανατρέψουμε τα πάντα, να ακολουθούμε τα βήματα αυτών που κατακρίνουμε..;

France Telecom: "Αυτοκτονώ λόγω της δουλειάς μου"

Tου Αλέξανδρου Μινωτάκη

"Για τη F.T. οι πελάτες είναι πιο σημαντικοί από το προσωπικό."

Μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το Σεπτέμβρη του 2008, κατακλυστήκαμε από μετρήσεις ποσοστών, πόσο τοις εκατό θα μειωθεί ο ρυθμός ανάπτυξης, πόσο θα αυξηθεί η ανεργία, πόσα δις θα χορηγηθούν στις τράπεζες (οι οποίες εξακολουθούν να δηλώνουν αύξηση των κερδών). Μέσα σε αυτή την πληθώρα αριθμών, εμφανίστηκε και το πιο θλιβερό νούμερο για το οποίο ενημερωθήκαμε οι περισσότεροι μέσα στο καλοκαίρι, το κύμα αυτοκτονιών στη France Telekom. Με την αυτοκτονία του 18ου εργαζόμενου στις 14 Ιουλίου, τα ελληνικά media αναγκάστηκαν να στραφούν σε μια υπόθεση που απασχόλησε πρώτη φορά τη γαλλική κοινωνία το Φεβρουάριο του 2008 και πλέον έχεις πάρει τρομακτικές διαστάσεις καθώς τη στιγμή που γράφεται το κείμενο, οι αυτόχειρες εργαζόμενοι έχουν φτάσεις τους είκοσι πέντε.

Και αν ένας αριθμός δεν είναι αρκετά συγκλονιστικός, τη φρίκη συμπληρώνουν τα σημειώματα των αυτόχειρων : «Αυτοκτονώ λόγω της δουλειάς μου. Είναι ο ένας και μοναδικός λόγος» γράφει ο εργαζόμενος στο υποκατάστημα στη Μασσαλία ενώ άλλος έγραψε ότι αισθάνεται «αβοήθητος» και «οργισμένος» στον εργασιακό του χώρο.

Η έκταση που πήρε το θέμα στα Μέσα Ενημέρωσης παγκοσμίως αλλά και οι οργισμένες αντιδράσεις συνδικάτων και σωματείων στην Γαλλία, ανάγκασαν την εταιρεία (η οποία ανήκει κατά 26% στο γαλλικό κράτος) να δώσει τη δική της ερμηνεία στη σειρά των αυτοκτονιών. Η πρώτη αντίδραση της εταιρείας ήταν μέσα από ανακοινώσεις που ανέφεραν ότι «οι αιτίες μιας αυτοκτονίας είναι πάντα πολλές» ενώ, εν συνεχεία πολλοί διευθυντές έθιξαν τα προσωπικής φύσης προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους προσπαθώντας να αποσύρουν τις κατηγορίες ότι οι εργασιακές συνθήκες αποτέλεσαν τον μοναδικό παράγοντα.

Το δεύτερο επιχείρημα που επιστράτευσε η εταιρεία βασίστηκε στα στατιστικά στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία στη Γαλλία αντιστοιχούν 17,8 αυτόχειρες σε 100.000 κατοίκους. Συνεπώς, για τους διευθύνοντες την εταιρία, είναι αναμενόμενο να εμφανιστούν 24 αυτόχειρες σε μία εταιρεία του μεγέθους της France Telekom, η οποία απασχολεί περισσότερους 102.000 χιλιάδες εργαζόμενους. Στα πλαίσια αυτού του επιχειρήματος λειτούργησε ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Ντιντιε Λομπαρ όταν αποκάλεσε τις αυτοκτονίες «στατιστικά συνηθισμένες» ενώ στην ίδια λογική κινήθηκε ο Ρενέ Παντιέ, επικεφαλής της Επιτροπής Δεοντολογίας της Γαλλικής Στατιστικής Εταιρείας, δηλώνοντας ότι «δεν υπάρχει κύμα αυτοκτονίας στη France Telekom».

Παρόλα αυτά, η επιχείρηση δεν μπορεί να κρύψει την ανησυχία της καθώς προς το παρόν έχει παγώσει τις σχεδιαζόμενες αναδιαρθρώσεις για το επόμενο τρίμηνο μετά την υπόσχεση του Λομπαρ ότι «η France Telekom του Δεκεμβρίου δεν θα είναι η ίδια με τη σημερινή France Telekom», ενώ παράλληλα έχει ξεκινήσει έρευνες προκειμένου να εντοπίσει τα αίτια των αυτοκτονιών. Οι έρευνες βασίζονται σε ερωτηματολόγια που μοιράζονται στους εργαζόμενους και περιλαμβάνουν ερωτήσεις για το εργασιακό άγχος, την πίεση που ασκούν οι προϊστάμενοι καθώς και ερωτήσεις για την ψυχική κατάσταση των εργαζόμενων. Άλλη σημαντική ένδειξη της πίεσης που αντιμετωπίζει η εταιρεία είναι η παραίτηση του αναπληρωτή διευθύνοντος συμβούλου Λουί Βεν, ο οποίος ήταν και ένας από τους σχεδιαστές του πλάνου«Νext» για τον εκσυγχρονισμό της εταιρείας το οποίο βρέθηκε συχνά στο στόχαστρο των συνδικάτων.

Οι εργαζόμενοι από τη μεριά τους, εντοπίζουν αλλού τις αιτίες του προβλήματος και δεν αποδέχονται τη μοιρολατρική στάση της εταιρείας. Αντίθετα καταγγέλλουν, μέσα από τα συνδικάτα, ως κύριο υπαίτιο την πολιτική των τελευταίων χρόνων που ανάγκασε πολλούς υπαλλήλους να αλλάζουν συνεχώς θέση σε σημείο που τεχνικοί βρέθηκαν να εργάζονται στο τμήμα πωλήσεων. Ένα άλλο σημείο που τονίζουν είναι η συνεχής πίεση για αύξηση της αποδοτικότητας, η οποία αυξήθηκε μετά το 1998 όταν η εταιρεία ιδιωτικοποιήθηκε. Κύριο αίτημα των συνδικάτων είναι η άμεση αναστολή του σχεδίου αναδιάρθρωσης της επιχείρησης. Σε ατομικές εξομολογήσεις των εργαζόμενων που δημοσιεύτηκαν στα μέσα, κάποιος ανέφερε για «καθημερινή διαχείριση τρόμου» ενώ εργαζόμενη στο τμήμα πωλήσεων παραδέχθηκε ότι οι περισσότεροι συνάδελφοι της παίρνουν αντικαταθλιπτικά.

Η κοινωνική πίεση αυτή μεταφέρθηκε σταδιακά και στην κυβέρνηση στην οποία διαρκώς απευθύνονταν τα συνδικάτα, γεγονός ιδιαίτερα λογικό δεδομένου ότι το κράτος διατηρεί το 26% των μετοχών της επιχείρησης. Στις 15/9 ο υπουργός εργασίας Ζαβιε Νταρκος συναντήθηκε με τον διευθύνοντα σύμβουλο Ντιντιε Λομπαρ για να συζητήσουν την προώθηση λύσεων ενώ η υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ δήλωσε ότι «πρέπει όλοι να δουλέψουμε για να φτάσουμε στη ρίζα του προβλήματος και να καταλάβουμε αν είναι οι αναδιαρθρώσεις, οι αλλαγές εργασίας ευθύνονται για τις αυτοκτονίες». Από την άλλη, το Αντικαπιταλιστικό Κόμμα δήλωσε ότι καταδικάζει «την πολιτική και τις πρακτικές της αγοράς των οποίων και όλες τις πιέσεις των οποίων θύματα είναι το προσωπικό της France Telecom.

Από τη μεριά μας, προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με τους εργαζόμενους και κατορθώσαμε να συνομιλήσουμε με μία πρώην εργαζόμενο στη France Telekom. Παραθέτουμε τις μαρτυρίες της πάνω στις σημερινές συνθήκες αλλά και στο τι άλλαξε τα τελευταία είκοσι χρόνια.

«Εγκατέλειψα τη France Telecom τον Ιανουάριο του 1995. Από το 1998 η F.T. ανοίχθηκε στον ανταγωνισμό και το 2004 ιδιωτικοποιήθηκε. Μέσα σε λιγότερο από 10 χρόνια πέρασε από το καθεστώς της δημόσιας υπηρεσίας σε αυτό της ιδιωτικής επιχείρησης, σε ένα τομέα όπου επικρατεί ένας ανελέητος ανταγωνισμός και όπου, όπως συμβαίνει πάντα, κυριαρχεί η λογική του μέγιστου δυνατού κέρδους. Η F.T. έχει προχωρήσει σε σημαντικές αναδιαρθρώσεις, όπως μετεγκαταστάσεις και κλείσιμο υπηρεσιών, ειδικά στον τεχνικό τομέα. Πράγματι, οι εμπορικές υπηρεσίες κατέχουν κυρίαρχη θέση στην επιχείρηση. Το προσωπικό πρέπει να προσαρμοστεί στη νέα τεχνολογία και στο νέο αντικείμενο εργασίας που δεν του ταιριάζει πάντα αλλά δεν έχουν δυνατότητα επιλογής.

Οι στόχοι που καθορίζονται για τον καθένα (στελέχη και απλούς υπαλλήλους) είναι πολύ υψηλοί και για πολλούς είναι πολύ δύσκολο να τους πετύχουν, γεγονός που τους προκαλεί άγχος και κατάθλιψη και οδήγησε κάποιους στην αυτοκτονία. Το προσωπικό που υπάγεται στο καθεστώς του δημοσίου υπαλλήλου δέχεται έντονες πιέσεις από τη διοίκηση για να αποχωρήσει ή, στην καλύτερη περίπτωση, να μετακινηθεί σε άλλες υπηρεσίες. Έτσι, οι παλιοί αντικαθίστανται από νέους, με σύμβαση ορισμένου χρόνου, οι οποίοι δεν δυσανασχετούν με τις πολλές ώρες δουλειάς και τις δύσκολες εργασιακές συνθήκες. Αυτοί οι νέοι, εξ άλλου, έχουν κάνει αξιόλογες σπουδές και έχουν πολλά πτυχία. Αυτό που έχει τώρα σημασία είναι η εταιρεία να κάνει τζίρο, να είναι αποδοτική και ανταγωνιστική. Για τη F.T. οι πελάτες είναι πιο σημαντικοί από το προσωπικό. Ο μέσος όρος ηλικίας των υπαλλήλων που έχουν θέση ευθύνης είναι 50 ετών, επομένως δεν είναι πάντα εύκολο να προσαρμοστούν στις αλλαγές και αντιδρούν άσχημα στις επαγγελματικές μεταβολές που έχουν σαν ενδεχόμενο γεωγραφικές αλλαγές της κατοικίας. Η πλειοψηφία των ατόμων που αυτοκτόνησαν είχαν υποχρεωθεί να δεχθούν μια αλλαγή που τους επιβλήθηκε παρά τη θέληση τους γιατί, σύμφωνα με τη διοίκηση, πρέπει να μπορούν να εξελίσσονται και να προσαρμόζονται. Πράγματι η France Telekom δεν λαμβάνει υπόψη τα ανθρώπινα προβλήματα.»

«Όχι στη διαχείριση του τρόμου»
Σύνθημα γραμμένο έξω από κατάστημα της France Telecom

Ανεξάρτητα από το σε ποιο βαθμό δέχεται κανείς τις θέσεις της εταιρείας ή των εργαζόμενων, είναι φανερό ότι αποκαλύπτουν ένα ευρύτερο πρόβλημα της Γαλλικής κοινωνίας αλλά και συνολικά όλων των χωρών του ύστερου καπιταλισμού αν αναλογιστούμε ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημειώνονται 59.000 αυτοκτονίες ετησίως ενώ σε όσες σχετίζονται με επαγγελματικούς λόγους, η Γαλλία ξεχωρίζει με 400 αυτοκτονίες κατά ετήσιο μέσο όρο, σύμφωνα με την έκθεση που παρουσίασε στο κοινοβούλιο της Ε.Ε. η ευρωβουλευτής Ευαγγελία Τζαμπάζη. Οι «κοινωνίες της αφθονίας» , όπως έσπευσαν να τις ονομάσουν κοινωνιολόγοι μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αποτελούν πλέον τον στόχο πολλών επικρίσεων είτε σε σχέση με την υλική αφθονία είτε σχετικά με την ψυχική-πνευματική ισορροπία όσων ζουν σε αυτές.

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

10 βρώμικες αλήθειες για τον ΗΣΑΠ.

Του Χρήστου Καραλιά

Πολύς κόσμος μένει στην Αθήνα. Και αρκετός από αυτούς χρησιμοποιεί καθημερινά τον ΗΣΑΠ. Ένα Ελληνικό απείκασμα του Γαλλικού Μετρό, ο "ηλεκτρικός" κλείνει σχεδόν ενάμιση αιώνα ζωής, και σίγουρα πρόκειται για το μέσο που λατρεύουμε να μισούμε. Να λοιπόν 10 πράγματα που έμαθα χρησιμοποιώντας τον ηλεκτρικό συστηματικά...

1. Για να μετεπιβιβαστείς από το Μετρό στον ηλεκτρικό, δεν θα έπρεπε να χρειάζεσαι εισιτήριο, αλλά διαβατήριο. Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Από τους φωτεινούς και αποστειρωμένους χώρους του Μετρό, περνάς στον πιο noir ηλεκτρικό. Σου ζητούν χρήματα ανα πέντε λεπτά, ενώ το κρύο σε αποτελειώνει όσο περιμένεις το συρμό.
2. Ο ΗΣΑΠ είναι χρονοκάψουλα. Οχι γιατί είναι παλιός και "σε μεταφέρει σε άλλη εποχή", αλλά γιατί κάνει πέντε ώρες να σε παει στον προορισμό σου. Ειδικά τώρα που γίνονται και έργα..."Λόγω έργων οι επιβάτες θα αντιμετωπίσουν δυσχέρειες στη μετακίνησή τους". Εκεί καταλαβαίνεις οτι τα πράγματα δεν πάνε καλά... Μπορεί να κοιτάς για ώρα την πινακίδα "ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙΟΝ" μέχρι να έρθει ο επόμενος συρμός. Ο κόσμος συσσωρεύεται κι εσύ στριμωγμένος στο βαγόνι σκέφτεσαι οτι τελικά μαζευτήκαμε πολλοί στο λεκανοπέδιο...
3. Αν χρησιμοποιήσεις ηλεκτρικό σε εθνική εορτή, το βαγόνι θα έρθει στολισμένο με μια ελληνική σημαία στο τζάμι του οδηγού. Από του χρόνου καλό θα ήταν να ντύνουν όοοολο το βαγόνι, να βάζουν και μέσα σημαιάκια, και οι επιβάτες να ετοιμάζουν μίνι γιορτές. Απαγγελίες ποιημάτων και τραγουδάκια από τη Σοφία Βέμπω θα κάνουν πιο ευχάριστη τη διαδρομή Πειραιάς - Κηφισιά.
4. Ο χώρος ανάμεσα στα αντικριστά καθίσματα είναι ελάχιστος. Ειδικά αν ο απέναντι είναι ψηλός. Υπάρχει όμως λύση: Αν υπάρχει οικειότητα με τον απέναντι βάζετε τα πόδια σας σε σχήμα "παζλ", δηλαδή... πόδι φίλου συνεπιβάτη - δικό σου πόδι - πόδι φίλου συνεπιβάτη- δικό σου πόδι. Αν δεν ξέρεις τον απέναντι, τότε δύσκολα τα πράγματα!
5. Όταν από τα μεγάφωνα λένε mind the gap, δεν εννοούν πως δεν πρέπει να ξεχνάμε τη γνωστή φίρμα ρούχων. Μιλάμε για χάσμα μεταξύ συρμού και αποβάθρας. A big one. Ειδικά στο Μοναστηράκι, αν το παπούτσι είναι μικρότερου του 38 μπορείς να βρεθείς άνετα να κάνεις ακροβατικά με το ένα πόδι στα βρώμικα χαλίκια του ΗΣΑΠ και το άλλο ξαπλωτό στα κίτρινα ανάγλυφα πλακάκια της αποβάθρας, and we don't want that.
6. Απ' όλους τους σταθμούς που αναδιαμορφώθηκαν μέσα στον τελευταίο χρόνο, η στάση που επενδύθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειάς της με πέτρα, είναι τα Πετράλωνα... Και εγώ δεν πιστεύω στις συμπτώσεις.
7. Αν είσαι σε συρμό του ηλεκτρικού απογευματάκι και περνάς από τη στάση του "Ταύρου", τότε μια έντονη μυρωδιά σοκολάτας θα κατακλύσει το συρμό. Το εργοστάσιο της "ΙΟΝ" που βρίσκεται κοντά στη γραμμή 1 γίνεται το Air Wick του ΗΣΑΠ, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα... Μόλις όμως απομακρυνθεί ο συρμός επιστρέφεις στη οσμή του διπλανού που μυρίζει κλούβιο αυγό και φίδι, μαζί. (Φυσικά και έχουν μυρωδιά τα φίδια, και δεν είναι καλή).
8. Στις λίγες υπόγειες στάσεις του ηλεκτρικού υπάρχουν τουλάχιστον τρεις κίτρινες πινακίδες που σε προειδοποιούν για ολισθηρό πάτωμα... Η λέξη κλειδί είναι "Διαρροή". Νεράκι του θεού τρέχει από το ξεχαρβαλωμένο ταβάνι της στάσης. Σύντομα ο ΗΣΑΠ θα βάλει και countdown timer μέχρι την κατάρρευση του ταβανιού.
9. Οι γραμμές του ηλεκτρικού διατρέχουν την κοίτη του μοναδικού ποταμού της Αθήνας που δεν έχει μπαζωθεί εντελώς, του Κηφισού. Μπορείς να το διαπιστώσεις και μόνος σου λίγο πριν τη στάση του "Φαλήρου". Τα νερά του μπορεί να είναι ήσυχα, ή εάν βρέχει, φουσκωμένα, όμως σε κάθε περίπτωση θα είναι καφέ. Μπράβο μας.
10. Αν θες μπορείς να πάρεις μαζί σου και το ποδήλατό σου. Αρκεί να μην είναι σε ώρες αιχμής, και να μη χρησιμοποιήσεις το σταθμό στο Μοναστηράκι, στην Ομόνοια, ή την Αττική. Εντάξει, μη ζητάς και πολλά. Εγώ πάντως ένα ποδήλατο θα το 'παιρνα, γιατί αν είναι να περιμένεις από τον ηλεκτρικό...

Και σε όσους από εσάς η διαδρομή Πειραιά - Κηφισιά σας φαίνεται ατελείωτη, μάθετε οτι ο ηλεκτρικός πρόκειται να επεκταθεί περισσότερο στα Βόρεια Προάστια, και μάλιστα υπογείως! Πάντως αξίζει να πάτε μια χαλαρή βόλτα με τον ΗΣΑΠ γιατί η διαδρομή δείχνει μια διαφορετική πλευρά της Αθήνας, όμως μην το κάνετε σε ώρα αιχμής. Και αν βιάζεστε, μη χρησιμοποιήστε τον ηλεκτρικό!

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk