ΕντιτόReal: Αλλάξαμε και σας περιμένουμε.

>Αλλάξαμε και σας περιμένουμε.
To παλιό site το θυμάστε; Να 'ταν κι άλλο...

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΡΑΛΙΑ

Καλωσήρθατε στο καινούριο site της EXIT. Αν σας ρωτήσει κανείς τη γνώμη σας, πείτε οτι σας αρέσει, γιατί μου βγήκαν τα μάτια να το διαμορφώσω. Κανονικά θα σας βάζαμε και μια συνδρομή 500 ευρώ, αλλά σας λυπηθήκαμε λόγω οικονομικής κρίσης.

Μόλις τα πράγματα γίνουν καλύτερα, τότε θα σας ξετινάξουμε. Μέχρι τότε μπορείτε να την κάνετε για Αμερική να ανοίξτε κανένα γυράδικο στην Αστόρια, μιας και δεν χρειάζεται πλέον βίζα. Επίσης μπορείτε να λανσάρετε στην αγορά κάποια ειδική συσκευασία για την αποθήκευση των αποδείξεων και να χεστείτε στα λεφτά. Ή τελοσπάντων να ανοίξετε ένα εργοστάσιο με οδοντογλυφίδες, ή με παγούρια που μπαίνουν σε mountain bike γιατί όλο κάτι τέτοιοι "κουλοί" εργοστασιάρχες έχουν τα λεφτά.

Αν δεν κάνετε τίποτα από όλα αυτά και συνεχίζετε να μένετε στην Ελλάδα, τότε σκούρα τα πράγματα. Μην παραπονιέστε αν το πρωί, πηγαίνοντας στη σχολή ή τη δουλειά σας, ρίχνει λασποβροχή και οι σταγόνες μπαίνουν στο στόμα σας: Είναι ο τρόπος του σύμπαντος να σου πει "ΦΑΕ ΤΗ ΣΚΟΝΗ ΜΟΥ".

Και τώρα ήρθε η ώρα να φάτε και λίγη από τη σκόνη της EXIT. Την οποία από εδώ και πέρα δεν θα την τρώτε μηνιαίως, αλλά σε τακτά χρονικά διαστήματα.

ΝΟΧΙ | Να μένεις κέντρο, ή οχι;

Τελικά είναι το κέντρο κατάλληλη περιοχή για να μείνει κανείς; Μήπως είναι καλύτερο να μένεις στα προάστια; Τι δίλημμα κι αυτό. Και θα ήταν τρίλημμα αν έπαιζε και η επιλογή της επαρχίας, αλλά είπαμε να μην το κουράσουμε. Η Νεφέλη Μακρόπουλου, που μένει στα Εξάρχεια υπερασπίζεται το κέντρο, ενώ ο Μιχάλης Κωνσταντόπουλος που μένει προς Φιλοθέη μεριά δεν φαίνεται να έχει την ίδια άποψη...

Άτακτες Δόσεις | Μάρτιος 2010

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΗ ΑΡΓΥΡΙΟΥ

Καλημέρα! Σήμερα θα μιλήσουμε για πρωτοτυπία και αληθοφάνεια. Αν θέλετε να πάρετε μαθήματα για να τις διαχειρίζεστε σωστά και να έχετε ικανοποιητικά αποτελέσματα δεν έχετε πάρα...

Η κληρονομιά των σχέσεων

ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΡΗ

Πριν από μερικά χρόνια η Durex είχε βγάλει μια διαφήμιση όπου ένα ζευγάρι χαιρόταν μια όμορφη μέρα στη θάλασσα. Όσο η κάμερα έκανε zoom out βλέπαμε από τη μεριά του άντρα αρκετές κοπέλες και από τη μεριά της γυναίκας αντίστοιχο αριθμό ανδρών. Το μήνυμα της διαφήμισης ήταν ότι χωρίς προφυλακτικό είναι σαν να κάνουμε σεξ με όλους τους πρώην του συντρόφου μας. Άραγε το προφυλακτικό θα κάνει τίποτα και για τη ζημιά που γίνεται από το λαιμό και πάνω;

Όταν ο πεζός...πάει περίπατο!

Πεζός. Κάτι άγνωστο στο τοπίο της πόλης. Ένα ανθρωπάκι που εμποδίζει την αρμονική κίνηση των πάντων.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΑΓΑ

Καθετί έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από ένα πεζό, κι αυτό αποδεικνύεται περίτρανα στην περίπτωση των πεζοδρομίων. Ναι, αυτές οι πλατφόρμες στις άκρες των δρόμων είναι για εμάς, τους πεζούς, τους ανθρώπους της πόλης που θέλουμε απλά να κινηθούμε. Κάθε άλλο παρά για εμάς δεν είναι, όπως φαίνεται.

«Ανέβα στο τραπέζι μου κούκλα μου γλυκιά»

"Θέλεις μπουζούκια;" Οχι, αλλά δε βαριέσαι... H ιστορίας της πρώτης επίσκεψης στα μπουζούκια. Ή αλλιώς, τα βαφτίσια του νεοέλληνα.

ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΙΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

Στα μπουζούκια ή θες να πας ή όχι. Εγώ δεν είμαι από αυτούς που θα ξεσηκώσουν την παρέα για να κλείσουμε πρώτο τραπέζι πίστα σε κάποιο από τα μεγάλα μαγαζιά της Ιερά Οδού, της Πειραιώς ή της Παραλιακής το καλοκαίρι. Πριν δυο βδομάδες, όμως, πήγα σε ένα από τα σχήματα της φετινής σεζόν για να τιμήσω τα γενέθλια μιας φίλης μου. Ποιο ήταν το σχήμα δεν θα το μαρτυρήσω- μην κάνουμε και διαφήμιση!- , αλλά νομίζω πως δεν υπάρχει και μεγάλη διαφορά από πίστα σε πίστα. Αξέχαστη εμπειρία πάντως.

Σίγουρα υπάρχουν δυο πρώτες αντιδράσεις στο άκουσμα της φράσης « Πάμε μπουζούκια το βράδυ;».

Δισκοθήκη | Μάρτιος 2010

The Stone Roses 20th Anniversary Deluxe Edition

“Sometimes I fantasize
When the streets are cold & lonely
And the cars they burn below me
Don’t these times fill your eyes?
Are you all alone?
Are you made of stone?”

Τον Απρίλη του 1989, η Ανατολική Ευρώπη βρισκόταν υπό επανάσταση.

Catherine's Soundtrack:...Της φιλίας

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ

στο Χρήστο Καραλιά για τους φίλους που είχε, έχει και θα έχει. Αγαπημένο βιβλίο για τη φιλία: το Στο Δρόμο του Τζακ Κέρουακ
Αγαπημένη ταινία για τη φιλία: Θέλμα και Λουίζ (επίσης, Midnight Cowboy, Toy Story 1 & 2 κ.α.)
Αγαπημένοι φίλοι: Οι πιστοί φίλοι. Οι αστείοι, καλοπροαίρετοι, γενναιόδωροι, απλοί άνθρωποι. Εκείνοι που ξέρουν τί θα πεις προτού τους το πεις, εκείνοι που σου τηλεφωνούν και σου στέλνουν sms τα ξημερώματα. Εκείνοι που είναι πάντα πρόθυμοι να σε χορέψουν στα πάρτυ, που σε νοιάζονται όταν αρρωσταίνεις, που σου χαρίζουν δώρα των οποίων οι τρίτοι δε θα "έπιαναν" τη σημασία τους. Ένας φίλος είναι... "κάποιος που σ'αγαπάει σαν τη μουσική του." Για να πετύχει μια φιλία... πρέπει, πέρα από χημεία και κοινά ενδιαφέροντα, να υπάρχει και καλή διάθεση.

Αγαπημένο τραγούδι για τη φιλία: You've Got a Friend In Me του Randy Newman, καθώς επίσης και (όχι μόνο) τα δέκα ακόλουθα (χωρίς σειρά προτεραιότητας):

1. The Beatles: With a Little Help From My Friends. Τί είναι ένας φίλος σύμφωνα με τα Σκαθάρια; Είναι κάποιος που σε βοηθάει, που σε στηρίζει και που σε αγαπάει ακόμα κι αν τραγουδάς φάλτσα, κάποιος που σου κρατάει συντροφιά και σε παρηγορεί όταν είσαι μόνος και απογοητεύμενος, τσακισμένος από την αγάπη. Όταν οι έρωτες παρέρχονται, οι φίλοι παραμένουν σταθεροί σαν τα κομμάτια των Beatles: σε κάθε ερωτική πίκρα, σε κάθε συναισθηματικό βάσανο, οι φίλοι έχουν απάντηση σε όλα, μοιράζοντας στα δύο τον πόνο και χαρίζοντάς σου το ενδιαφέρον που σου αξίζει σαν ένας πληγωμένος Ringo Starr που τραγουδάς με το δίκο σου αξιαγάπητο, παραπονιάρικο τρόπο αυτό το κομμάτι.
   
2. The Rolling Stones: Waiting On A Friend. Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μας αν είχαμε κολλητούς τους Rolling Stones; Θα τηλεφωνούσαμε στον Μικ Τζάγκερ και θα του λέγαμε "Έι, Μικ τι κάνεις; Πού χάθηκες ρε κωλόπαιδο; Τί έγινε μ'εκείνη την ξανθούλα που έβγαινες; Είστε ακόμα μαζί;" Και θα μας απαντούσε: "Έλα ρε exitor! Τί να κάνω; Μια χαρά...Μπα, όχι, χωρίσαμε. Τα βαρέθηκα αυτά: τις γυναίκες, το ποτό... θέλω την ησυχία μου τώρα. Έναν φίλο περιμένω. Πέρνα κι εσύ αν δεν έχεις τίποτα να κάνεις...". Και φτάνοντας στο φτωχικό του, θα τον βλέπαμε παρέα με τον Κηθ να σκαρώνουν το εν λόγω λατρεμένο σινγκλάκι...
   
3. Pink Floyd: Wish You Were Here. Στο Σάββατο Βράδυ Στην Άκρη της Πόλης της Σώτης Τριανταφύλλου, ο Νίκυ στέλνει μια κάρτα στη φίλη του και αφηγήτρια του μυθιστορήματος, γράφοντάς της πάνω στίχους από το Wish You Were Here:"How I wish you were here/ We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year/ Running over the same old ground/ What have we found? The same old fears..". Πάντα θαύμαζα το Νίκυ για τον καλόκαρδο χαρακτήρα του, για τα ταξίδια που έκανε, καθώς επίσης και για τις κάρτες που έστελνε. Είναι ωραίο να αφιερώνεις τέτοια λόγια στους αγαπημένους σου φίλους, ειδικά όταν παίρνουν τη μορφή αριστοτεχνικών στίχων γραμμένων από άτομα όπως οι Floyd.
4. The Velvet Underground: She's My Best Friend. Οι Velvets μπορεί να ήταν μυστήριοι και αινιγματικοί, λιγάκι αλλοπαρμένοι τύποι (γοητευτικοί κατ'εμέ ασφαλώς), αλλά -πώς να το κάνουμε;- είχαν κι αυτοί τους κολλητούς τους. Η καλύτερη τους φίλη -όπως μας εξομολογούνται εδώ- ήταν κάποια που τους καταλάβαινε όποτε είχαν τις μαύρες τους, κάποια κοπέλα ξεχωριστή, διαφορετική απ'τις άλλες. "Better than a dog or car", προσθέτουν. Και, πράγματι, έχουν δίκιο: σπανίζουν τα άτομα που μαζί τους περνάς καλύτερα απ'ό,τι μ'έναν σκύλο ("τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου") ή μ'ένα αυτοκίνητο (βλ. την ταινία Christine). Ο κόσμος πάει κατά διαόλου. Γι'αυτό και δεν είναι λίγοι εκείνοι που βρίσκουν παρηγοριά σ'αυτά τα δυο, μιας και μάταια ψάχνουν κάποιον να συνεννοηθούν. Κι όμως: ποιός θα έλεγε όχι στο να είχε κολλητάρι του τον Snoopy ή μια Ford Mustang του 1966; Ε; Ποιός;
   
5. The Doors: Hyacinth House. Ο Τζιμ μας αποχαιρέτησε με ένα "I need a brand new friend who doesn't bother me/ I need a brand new friend who doesn't trouble me/ I need someone who doesn't need me". Όταν ήμουνα μικρή δεν μπορούσα με τίποτα να καταλάβω πώς γίνεται κάποιος ν'αποζητά έναν φίλο που δεν τον χρειάζεται. Μεγαλώνοντας κατάλαβα την αξία του να έχεις ελευθερία κινήσεων κι επιλογών μέσα στις σχέσεις σου, καθώς επίσης και το ασύγκριτο, παράδοξα τέλειο, ανεξέλεγκτο συναίσθημα που συνεπάγεται το γεγονός του να μη σε έχει κανείς ανάγκη. "Όταν δεν έχεις τίποτα, δεν έχεις και τίποτα να χάσεις", έγραψε ο Dylan. O Morrison (όπως διάβασα κάποτε σε μια βιογραφία) κατάφερε να χωρέσει τη σοφία του ενδομηντάρη σε εικοσιεφτά χρόνια ζωής.
   
6. War: Cisco Kid. Διάσημος φανταστικός αντι-ήρωας της Άγριας Δύσης, ο Cisco Kid εμφανίστηκε σε σειρές βιβλίων κόμικ, σε ραδιοφωνικές αμερικάνικες εκπομπές, σε ταινίες του κινηματογράφου, ακόμη και στην τηλεόραση. Εδώ οι War εμπνεόνται από το θρύλο του και τη γοητεία του και τον κάνουν φιλαράκι τους. Μας λένε για το ουίσκι που έπινε και για τον άλλο, το φίλο του τον Pancho που έπινε το κρασί, μας λένε πού τον συνάντησαν για πρώτη φορά (στο Rio Grande), εκείνο το τρελό βράδυ στην αμερικανική ενδοχώρα, τότε που οι ληστές κυνηγούσαν ανελέητα έναν γκρίνγκο. Μας περιγράφουν ένα σκηνικό της αλητικής ζωής τους, της δικιάς τους παλιάς, καλής, αντισυμβατικής τρελοπαρέας... Είναι για να τους ζηλεύεις (;).
   
7. Kimya Dawson: Loose Lips. "Αν θέλεις να καείς, θυμίσου ότι σε αγαπάω, αν θες να αυτοτραυματιστείς θυμίσου ότι σε αγαπάω, αν θες να πεθάνεις θυμίσου ότι σε αγαπάω", τραγουδάει με αξιολάτρευτη παιδική αφέλεια η Kimya Dawson, σε αυτό το πανέμορφο τραγούδι που ακούστηκε στην υπέροχη ταινία Juno, και μιλά για ένα ανήσυχο παρεάκι που όλο αγκαλιάζεται, φιλιέται, χορεύει, τραγουδάει, ενώ παράλληλα διαμαρτύρεται για πράγματα που του τη "σπάνε" (όπως η κυβέρνηση Μπους) και μας βεβαιώνει ότι δεν πρόκειται με τίποτα να το βάλει κάτω στις επαναστατικές του εκδηλώσεις, ακόμη κι αν κάποιος καλέσει τους μπάτσους εναντίον του! Η Dawson καταφέρνει να εκφράσει τις πολιτικές της πεποιθήσεις με τρόπο ιδιαίτερα γοητευτικό και ευρηματικό, ντύνοντάς τες με μια "κολλητική", πρωτότυπη μελωδία, που ανακαλεί στη μνήμη τη γλυκύτητα των ανεπανάληπτων εφηβικών στιγμιοτύπων.
   
8. Bob Dylan: Positively 4th Street. Πάντα προτιμώ τη μοναξιά από τη συναναστροφή με ανθρώπους που το μόνο που καταφέρνουν είναι να με δυσαρεστήσουν και να μου χαλάσουν το κέφι με τις μικροκακίες τους. Ο Ντύλαν σε αυτό το κομμάτι -που με μετριοπάθεια θα χαρακτήριζα απλά ως "ύμνο"- τραγουδάει ό,τι εγώ αισθάνομαι για όλους όσοι υποκρίνονται ότι έχουν καλές, φιλικές προθέσεις. Και μάλιστα όχι μόνο για αυτούς (που υποκρίνονται τους φίλους), αλλά και για όλους τους αδικαιολόγητα κάλπηδες γενικότερα, τους ψευτοκουλτουριάρηδες και τους δήθεν επαναστάτες, τους πικρόχολους και τους συμπλεγματικούς, τους μίζερους μικροαστούς και φοβισμένους εθνικόφρονες. Όσα νιώθω, ο Μπομπ τα εκφράζει άψογα στους τέσσερις τελευταίους στίχους: "I wish that for just one time/You could stand inside my shoes/You'd know what a drag it is/To see you".
   
9. Carole King: You've Got A Friend. Πρόσφατα κουβέντιαζα με κάποιον, ο οποίος δεν έχει κανέναν φίλο. Αυτόματα θυμήθηκα εκείνο το τραγουδάκι της Carole King που στους στίχους του αποτυπώνονται περίφημα όλες οι υποσχέσεις που μας δίνει απλόχερα κάποιος που μας νοιάζεται αληθινά. Δε γνωρίζω για ποιόν/α έγραψε η Carole αυτό το κομμάτι, αλλά σίγουρα πρέπει να τον/ην αγαπούσε πολύ: μέσα από τα λόγια του τον βεβαιώνει ότι εκείνη θα βρίσκεται δίπλα του κάθε χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο, ότι θα του φωτίζει το πιο σκοτεινό του βράδυ. Του υπόσχεται ότι και μόνο με το κάλεσμα του ονόματός της, εκείνη θα τρέχει αμέσως στην πόρτα του... "Τώρα πια δεν είναι ωραίο να ξέρεις", τον ρωτάει "ότι έχεις μια φίλη; όταν οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν τόσο ψυχροί που θα σε πονέσουν και θα σ'εγκαταλείψουν...". Όλοι οι μοναχικοί άνθρωποι, νομίζω, θα ήταν πιο ευτυχισμένοι, αν τύχαινε κάποτε στο δρόμο τους ένα τρυφερό και αφοσιωμένο πλάσμα σαν την Carole King.
   
10. Κωσταντίνος Βήτα: Μιράντα. "Τώρα πια κανείς δε βιάζεται για σένα/ ήσουν-δεν ήσουν εικοσιένα", και ύστερα "αγαπώ τη ζωή, η ζωή είναι αγάπη/ μου λείπεις πολύ αλλά είμαι εντάξει". Ο Κωσταντίνος Βήτα γράφει μουσική για την απώλεια ενός φίλου, καθώς και για το χρόνο που περνά κάνοντάς σε, αφότου έπεσες, να ξανασηκωθείς. Το κομμάτι "Μιράντα" θυμίζει όμορφο πρωινό που, καθώς οδηγείς στο κέντρο της πόλης με το αυτοκίνητό σου, ακούς στο ραδιόφωνο ένα αγαπημένο παλιό τραγούδι ("...It's the same old song, but with a different meaning since you've been gone...") κι εύχεσαι να είχες δίπλα σου εκείνον που σου λείπει ώστε να το μοιραζόσουν μαζί του. Σιγοτραγουδάς το ρεφραίν νοσταλγικά, κοιτάζεις το δρόμο μπροστά σου που παραδόξως είναι άδειος. Ανεβάζεις ταχύτητα, και συνεχίζεις.

Μάρτιος 2010 www.exitmag.tk

U-Speak: Ανακαλύτωνας τους Blonde Redhead

θα μιλήσεις σκουλίκι.
Στείλε ό,τι κείμενο θες στο exit-mag@hotmail.com και εμείς θα το δημοσιεύσουμε.

>Ανακαλύτωνας τους Blonde Redhead

Η πρώτη φορά που άκουσα Blonde Redhead ήταν θυμάμαι όταν ένα ιδιαίτερα αγαπημένο μου πρόσωπο μου έστειλε ένα κομμάτι με το όνομα "The dress". Εγώ ψαχνόμουν εκείνη την εποχή πάρα πολύ στο θέμα "μουσική". Δεχόμουν την κάθε πρόταση οποιουδήποτε φίλου προσπαθούσε να με μυήσει σε ένα πρωτόγνωρο - κατά τα δικά του λεγόμενα και πολλές φορές με βρίσκανε σύμφωνο - είδος μουσικής.

Νύχτα το πήρες;

«Κάτσε να πιάσεις πρώτα το τιμόνι στα χέρια σου και μετά έλα να μου ξαναπείς ότι ήθελες να μάθεις να οδηγείς γιατί σ’ αρέσει!», μου φώναζε η μητέρα μου όταν ήδη από τα 15 μου ανυπομονούσα να πάρω δίπλωμα οδήγησης. Και όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει με τους γονείς είχε δίκιο...

ΑΠΟ ΤΗ ΤΖΟΑΝΑ ΚΟΥΝΤΟΥΡΗ

Εντάξει, όχι ότι δεν μ’ αρέσει να οδηγώ, ίσα ίσα αρχή είναι και με εξιτάρει όσο να ’ναι, αλλά έχω αρχίσει να καταλαβαίνω για τα καλά ότι η οδήγηση δεν είναι παίξε γέλασε. Το αυτοκίνητό μας δεν έχει καμία σχέση με τα αυτοκινητάκια των παιδικών μας χρόνων (και δεν έχουμε εύκαιρο και το ανάλογο χρωματιστό γκαράζ για να το παρκάρουμε) ούτε οι (πολύ) κακοφτιαγμένοι ελληνικοί δρόμοι μπορούν να συγκριθούν στο ελάχιστο με τις αψεγάδιαστες πίστες Formula 1 που θαυμάζουμε από τους δέκτες μας. Ας μην αναλύσω επί της παρούσης το πόσα χρήματα απαιτούνται για να έχεις και να συντηρείς ένα αυτοκίνητο γιατί αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο. Επομένως, είναι κατανοητό, αν και για τους περισσότερους από μας όχι και αυτονόητο, το πόση προσοχή και υπομονή χρειάζεται για να είναι κανείς οδηγός- και για να το εξειδικεύσουμε- πόσω μάλλον νέος οδηγός!

Ας επικαλεστώ όμως και πάλι τη μητέρα μου, η οποία στη συνέχεια του – συχνού- διαλόγου μας σχετικά με την οδήγηση, μου έλεγε ξανά και ξανά: «Εγώ παιδί μου εσένα σε εμπιστεύομαι, τους άλλους φοβάμαι!». Ε, οφέιλω να παραδεχθώ για άλλη μια φορά το πόσο δίκιο είχε.

Σκεφτείτε τις διαδρομές που έχετε κάνει με αυτοκίνητο- είτε ως οδηγός είτε ως συνοδηγός- και θα το συνειδητοποιήσετε: ακόμη και η παραμικρή απόσταση αποτελεί επικίνδυνη αποστολή! Είναι ολοφάνερο ότι οι λέξεις «σωστή οδηγική συμπεριφορά» δε θυμίζουν τίποτα απολύτως στον «Ελληνάρα» οδηγό, ο οποίος μοιάζει λες και θεωρεί το εκάστοτε οδόστρωμα ιδιοκτησία του, πάνω στο οποίο μπορεί να κινείται όπως του «καπνίσει», αδιαφορώντας για το αν θέτει τους άλλους σε κίνδυνο. Έτσι λοιπόν δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να επαφύεσαι στο ότι οι υπόλοιποι οδηγοί θα τηρήσουν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, γιατί τότε, στην καλύτερη περίπτωση, θα καταλήξεις με ένα σμπαραλιασμένο αυτοκίνητο- για να μην αναφερθώ στα χειρότερα σενάρια (μακριά από μας!).

Και το κακό δεν σταματά μόνο στους κινδύνους που διατρέχουν όσοι κινούνται με αυτοκίνητο, αλλά συνεχίζεται και στους πεζούς. Και έχω χαρακτηριστικό παράδειγμα: περίμενα υπομονετικά να διασχίσω μια διασταύρωση (με το αυτοκίνητο) όταν είδα μια ξανθιά (τα σχετικά ανέκδοτα πολλές φορές δεν είναι μύθος) να στρίβει στο στενό με τα χίλια χτυπώντας με δύναμη έναν εργάτη που εκείνη την ώρα διέσχιζε το δρόμο. Αυτός της λέει με αξιοθαύμαστη ηρεμία: «Κυρία μου, προσέξτε λίγο!» και αυτή αντί να ζητήσει συγγνώμη και να τον ρωτήσει αν χτύπησε αρχίζει να τον βρίζει και αφού και αυτός της απαντάει αναλόγως, αυτή τον χαστουκίζει με δύναμη! Καταλαβαίνετε ότι ακολούθησαν σκηνές απείρου κάλους με αυτήν να ωρίεται (σαν) τρελή και αυτόν να μην δέχεται- σωστά- να απλώσει χέρι πάνω της, με τους διερχόμενους να παρακολουθούν τη σκηνή έκθαμβοι.

Αν έχετε λοιπόν κι εσείς κάποια ιστορία να μας διηγηθείτε, θα χαρούμε να τη μοιραστείτε μαζί μας.... Α, και την επόμενη φορά που κάποιος άλλος οδηγός θα σας κάνει έξω φρενών μην μπείτε στον κόπο να του ζητήσετε το λόγο. Τελικά, η αχαρακτήριστη αυτή οδηγική συμπεριφορά μάλλον είναι στη φύση μας...

Ο οδηγός του καλού INDYάνου.

Αν τους ρωτήσεις τι μουσική ακούνε, ανοίγεις τους ασκούς του Αιόλου. Αν τους σπάσεις τα γυαλιά μυωπίας που θυμίζουν υαλότουβλα, σκάβεις το λάκκο σου.
ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΡΑΛΙΑ

Οι Hipsters και όλοι όσοι είναι indy (σ.σ. εναλλακτικοί, ανεξάρτητοι) αποτελούν μια αρκετά ενοχλητική ομάδα ανθρώπων, μιας και ALTERNATIVE IS THE NEW MAINSTREAM όπως πολλοί θα έχουν συνειδητοποιήσει εδώ και καιρό. Αν βέβαια θέλεις να γίνεις hipster (γιατί όμως;), ή αν βρε αδερφέ θες να μάθεις τι σκατά είναι αυτό το πράγμα που εξαπλώνεται, τότε μάθε οτι ο χίπστερ...

1. Φοράει γυαλιά μυωπίας wayfarer, είναι must. Ακόμα και αν δεν έχει μυωπία. Ακόμα και αν δεν έχει λεφτά: βγάζει τους φακούς από τα γυαλιά 3d και λέει οτι απέκτησε μυωπία από το ασταμάτητο διάβασμα εναλλακτικών εντύπων από το εξωτερικό, που όταν-αυτός-γύριζε-εσύ-πήγαινες.
2. Μπλουζάκι με αφαιρετική τεράστια στάμπα στην οποία εμφανίζεται κάποιος/α που φοράει γυαλιά wayfarer. Αφήνει μουστάκι (όσο πιο περίεργο, τόσο το καλλίτερο), φαβορίτες λίγο πιο κάτω από το αυτί. Γιατί; Γιατι μπορεί.
3. Πάει σε εναλλακτικούς πολυχώρους. Η Αθήνα έχει πολλούς, και πολλαπλασιάζονται για να χωρέσουν τον hipster και τους indy φίλους του.
4. Πριν πάει σε art & culture spaces προετοιμάζεται πνευματικά. Όταν λοιπόν τον ρωτάνε τι μουσική ακούει, αραδιάζει πέντε-έξι ονόματα φανταστικών συγκροτημάτων ή dj που δεν υπάρχουν καν. Από εκεί και πέρα υπάρχουν δύο τεινά: α) Οι έμπειροι hipsters θα προσποιηθούν οτι ξέρουν τα συγκροτήματα και θα πουν "Καλά, εννοείται οι Powder derived είναι καταπληκτικοί, πολύ contemporary", ή β) θα παραδεχθούν οτι δεν ξέρουν το συγκρότημα και θα τρέξουν να το googlάρουν εις μάτην μόλις επιστρέψουν σπίτι.
5. Το οποίο σπίτι δεν είναι ένα απλό σπίτι. Αν οι γονείς του hipster είναι αρκετά πλούσιοι, τότε μιλάμε για μια ελληνική έκδοση των Loft της Νέας Υόρκης, στο Γκάζι, ή στου Ψυρρή, ή στο Μεταξουργείο. Το σπίτι είναι πολύ μίνιμαλ με ενιαίους χώρους και με ένα καβαλέτο στη μέση του σαλονιού γιατί πάνω απ' όλα είναι καλλιτέχνης. Στη μια γωνιά έχει ένα καναπέ, στην άλλη ένα κρεβάτι από μπαμπού και στην άλλη ένα βουνό από κοπριά με μωβ βούλες, γιατί το είχε δει στη μπιενάλε πέρυσι.
6. Όταν το alternative εξαπλώνεται εξελισσόμενο σε mainstream, τότε πραγματοποιείται ο μεγαλύτερος εφιάλτης των hipsters. Γι' αυτό, αν αποκαλέσεις hipster τον hipster, κινδυνεύει η σωματική σου ακαιρεότητα. Γιατί ο hipster είναι τόσο alternative που θεωρεί και τον εαυτό του mainstream. Και σκοπός δεν είναι να μεταλαμπαδέψεις τα όσα ξέρεις (;) στους φίλους σου, αλλά να τα κρατήσεις για τον εαυτό σου ώστε να ξεχωρίζεις.
7. Τι εννοείς "τι μουσική ακούει;" Μπές στο Μyspace του και δες. Εκεί τα γράφει όλα. Όταν του μιλάνε για συγκροτήματα, αυτός τα σνομπάρει και τα κατακρίνει, παρ' ότι τα άκουγε ένα χρόνο πριν. Η μουσική επιλεκτική αμνησία είναι βασική αρετή για να μπείς στον κόσμο του εναλλακτισμού και της χιπστεριάς.
   
8. Τους ίδιους "εναλλακτικούς" που συναντάει στο Bios τους συνάντησε και στη συναυλία του Μιχάλη Ρακιντζή. Γιατί φίλε indy-hipster-και-τα-ρέστα πήγες στο Ρακιτζή ενώ το παίζεις εναλλακτικός; "Αχ, πόσα δεν ξέρεις. Ο Μιχαλάκης είναι κάλτ. Πήγαμε ενώ γνωρίζαμε δηλαδής οτι είναι τράς, σαν τα τράσεθον πάρτι του BIOS. Κατάλαβες; Σιγά μην καταλάβαινες, είσαι πολύ mainstream άλλωστε!"
9. "This is SO going to my blog" θα σκεφτεί εάν κάποιος ασυνείδητος οδηγός περάσει από δίπλα του και τον βρέξει την ώρα που έκανε ποδήλατο στο κέντρο πηγαίνοντας στη σχολή.
10. Σπουδές: Εξωτερικό. Κάτι σχετικό με την τέχνη. Διακοπές: Εξωτερικό. Ακόμα και η Αμοργός είναι για την παλιά πάστα εναλλακτικών, άντε και για τους νεο-χίπηδες, ΟΧΙ για τους χίπστερς. Άμστερνταμ, Βερολίνο, Ισπανία, Αγγλία... Επάγγελμα: Καλλιτέχνης. Άεργος κατ' επιλογήν. Αναπόσπαστο κομμάτι των καλλιτεχνικών ζυμώσεων που λαμβάνουν χώρα στους εναλλακτικούς πολυχώρους της Αθήνας. Πολιτικές αντιλήψεις: "ΚΟΤΕΣ", επειδή το κόμμα φτιάχτηκε από τους θαμώνες του BOOZE.
    

Και μαζί με την υποκουλτούρα των hipsters προέκυψαν και τα αντίστοιχα ανέκδοτα...

Πόσοι hipsters χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα; -Σοβαρά τώρα, δεν ξέρεις; πφφφ /
-Μην αγγίξετε αυτή τη λάμπα! Είναι τέχνη!/ -Ξέρεις, είναι περίεργος αριθμός, δεν πρέπει να τον έχεις ακούσει. / -Μα η λάμπα ήταν καλλίτερη πριν την αλλάξουν ρε φίλε./
-Γιατί να αλλάξουμε τη λάμπα και να μην βάλουμε μεγάλα ανοίγματα στην πρόσοψη;

Θα έκλεινα το άρθρο με κάτι που μου είχε πει ο καθηγητής που μου έκανε "cultural administration in a changing world" τότε που είχα πάει στο Άμστερνταμ για σπουδές, αλλά είναι πολύ ψαγμένο, και δεν θα το καταλάβετε.