Bookmark and Share
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δήμητρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δήμητρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010

Η κληρονομιά των σχέσεων


ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΡΗ


Πριν από μερικά χρόνια η Durex είχε βγάλει μια διαφήμιση όπου ένα ζευγάρι χαιρόταν μια όμορφη μέρα στη θάλασσα. Όσο η κάμερα έκανε zoom out βλέπαμε από τη μεριά του άντρα αρκετές κοπέλες και από τη μεριά της γυναίκας αντίστοιχο αριθμό ανδρών. Το μήνυμα της διαφήμισης ήταν ότι χωρίς προφυλακτικό είναι σαν να κάνουμε σεξ με όλους τους πρώην του συντρόφου μας. Άραγε το προφυλακτικό θα κάνει τίποτα και για τη ζημιά που γίνεται από το λαιμό και πάνω;

Σάββατο 9 Ιανουαρίου 2010

Άσπρο - Μαύρο




Σχέσεις. Σωστό και λάθος. Λάθος και σωστό. Άσπρο-μαύρο και μαύρο-άσπρο. Γκρι.

ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΡΗ




Υπάρχουν εποχές που είναι μόνο γκρι. Υπάρχουν σκέψεις που είναι μόνο γκρι. Είναι μουντές, συνηθισμένες αλλά ρεαλιστικές και όχι ακραίες. Είναι βαρετές. Μα είναι ασφαλείς. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι γκρι. Δεν ξεφεύγουν από τα πλαίσια. Δεν κάνουν κάτι λάθος όταν ξέρουν ότι αυτό το κάτι είναι λάθος. Και μετά είναι οι άνθρωποι που μένουν στο άσπρο-μαύρο. Πότε από τη μία και πότε από την άλλη πλευρά.

Άκρες. Τέλη. Από τον πάτο στην κορυφή. Δεν ακουμπάνε το γκρι. Κάποιοι δεν ξέρουν ότι υπάρχει. Κάποιοι το απεχθάνονται ακόμα και σαν σκέψη. Δεν βαριούνται. Όμως φθείρονται. Κάποιοι κουράζονται από το πέρα-δώθε. Τα παρατάνε. Όσοι απογοητεύονται μένουν μόνο σο μαύρο. Ποτέ στο γκρι. Τα μάτια τους συνήθισαν μόνο στο φως και στο σκοτάδι και το ενδιάμεσο τους μοιάζει απίθανο. Σπάνια κάποιος μένει στο τέλος στο άσπρο. Το μαύρο είναι το μόνο που βλέπουν. Πιο συγκαταβατικό. Πιο εύκολο για τα μάτια και το μυαλό. Κι αυτοί που μένουν στο γκρι συνήθως παρατηρούν. Δεν μπορούν να πηγαίνουν από τη μία άκρη στην άλλη όσο οι άνθρωποι που ζουν στο ασπρόμαυρο μοτίβο κι έτσι τους παρακολουθούν. Άλλοτε εύχονται να ταξίδευαν κι αυτοί.

Πολλές φορές νομίζουν ότι κι εκείνοι ταξιδεύουν. Μα δεν ταξιδεύουν. Μένουν στο γκρι. Πότε στο πιο άσπρο κομμάτι του και πότε στο πιο μαύρο. Κάποιοι δεν συνειδητοποιούν καν ότι δεν είναι ταξιδιώτες. Όλη τους τη ζωή κατατάσσουν τους εαυτούς τους σ' αυτούς που τόσο καιρό παρακολουθούν. Πάντα όμως κάτι τους κρατάει πίσω. Δεν είναι ελεύθεροι. Θεωρούν τα πλαίσια τους ελευθερία. Τα έχουν αποδεχτεί. Στο τέλος όμως ποιοι είναι οι φυλακισμένοι. Αυτοί που έρχονται και φεύγουν ή αυτοί που επιλέγουν να μείνουν; Άσπρο. Μαύρο. Γκρι. Εσείς που νομίζετε ότι ανήκετε;

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

Έρωτας: Εξίσωση ή ....

Τι γίνεται με τον έρωτα; Πότε ξεκινά; Πότε σταματά; Κοιτάμε αλλά δεν βλέπουμε όταν είμαστε ερωτευμένοι; Ακούμε αλλά δεν καταλαβαίνουμε; Είναι ο έρωτας η επιτομή του παραλόγου; Ή μήπως είναι κάθε άλλο από παράλογο;
ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΡΗ


Έρευνες έδειξαν ότι ο έρωτας κρατά μόνο 6 μήνες. Πώς μπορεί όμως μια έρευνα να ορίσει τις μέρες, τις ώρες και τα λεπτά που ξοδεύουμε όντας ερωτευμένοι;


Έρωτας. Επιλογή ή συγκυρία; Κάποιοι παραδέχονται πως ερωτεύονται μόνο όταν νιώσουν ότι αυτό τους λείπει. Άλλοι όταν νιώθουν ότι αυτό τους έχει απομείνει. Κάποιοι αρκετά ενδιαφέροντες τύποι έθεσαν τον όρο ‘ταμπέλα’. Μόλις το πεις, μόλις ορίσεις τα συναισθήματά σου, αυτόματα είσαι ερωτευμένος. Μπορεί μια ‘ταμπέλα’ όμως να μετατρέψει τα συναισθήματά σου από απλή έλξη σε έρωτα; Ίσως αν είσαι 15 χρονών. Ίσως επίσης όταν βρίσκεσαι σε άρνηση. Το ότι δεν το λες δεν σημαίνει ότι δεν το νιώθεις. Και το αντίθετο βέβαια. Το ότι το λες δεν σημαίνει ότι το νιώθεις.


Και πότε τελειώνει ο έρωτας; Τι νιώθουμε όταν το συνειδητοποιούμε; Είναι τα πράγματα τόσο απόλυτα ανάμεσα σε δύο ανθρώπους; Οι οπτιμιστές λένε ότι ο έρωτας γίνεται αγάπη. Κι όταν δεν γίνεται αγάπη τι συμβαίνει; Πώς ορίζουμε αυτήν την κατάσταση; Αδιαφορία γι’ αυτόν που γέμιζε τις μέρες, τις ώρες, τα λεπτά και πιο συγκεκριμένα τη σκέψη και το κρεβάτι μας; Είμαστε όλοι τόσο περαστικοί από τα κρεβάτια του κόσμου; Η ερώτηση είναι αν θέλουμε να είμαστε περαστικοί.



Ύστερα έχουμε τα είδη του έρωτα: ανεκπλήρωτος, μονόπλευρος, με την πρώτη ματιά, νορμάλ ( ό,τι και αν αντιπροσωπεύει το νορμάλ για τον καθένα μας) , αυτοκαταστροφικός κτλ, κτλ . Ποιοι είναι αυτοί οι υπεράνθρωποι που με τη βιονική τους όραση μπορούν κι ερωτεύονται τον άλλο, υποστηρίζοντας ότι δεν θέλουν μόνο αυτό που βλέπουν; Και πως μπορούμε να υποστηρίζουμε ότι αγαπάμε τον κάθε σύντροφό μας διαφορετικά; Τι είναι αυτό που μας κάνει να πονάμε, να πληγωνόμαστε, να δενόμαστε και να χρειαζόμαστε τον άλλο κάθε φορά με διαφορετικό τρόπο; Η απάντηση είναι εμείς που αλλάζουμε. Το φαινόμενο της πεταλούδας δεν έχει επιπτώσεις μόνο στα καιρικές συνθήκες. Βγαίνοντας από σχέσεις φιλικές ή ερωτικές είμαστε διαφορετικοί. Κάθε μέρα που περνάει είμαστε διαφορετικοί. Στα 20 έχουμε άλλες ανάγκες από αυτές των 30,40,50 και πάει λέγοντας. Συμπερασματικά το μόνο που μένει σταθερό σ’ αυτή την πορεία είναι η ικανότητά μας να νιώθουμε: να δενόμαστε, να ελπίζουμε, να χαιρόμαστε, να λυπόμαστε, να πληγωνόμαστε, να πονάμε. Να αγαπάμε.

Και για όσους νιώθουν ότι βγαίνουν πάντα χαμένοι από το παιχνίδι της αγάπης: Οι πιθανότητες κάτι να πάει στραβά είναι 9/10. Έχουμε 9/10 πιθανότητες να πληγωθούμε, να πονέσουμε, να κλάψουμε και γενικά να νιώσουμε ότι χάσαμε. Να και μια άλλη εξίσωση όμως: Ζούμε για να παίζουμε. Παίζουμε για να κερδίσουμε. Ποιος μπορεί να μας πει ότι χάσαμε επειδή αγαπήσαμε;

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Σχετικά Άρθρα

Related Posts with Thumbnails