Bookmark and Share
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πρόσωπα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

Πρόσωπα: Μ.Παπαγεωργίου & Α.Εμμανουηλίδης




Η Μαρία Παπαγεωργίου και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης δηλώνουν "Όμορφοι και ηττημένοι"σκιαγραφόντας το προφίλ της πραγματικότητας με αφοπλιστικό ρομαντισμό.

1.Πως γνωριστήκατε;
Άλεξ:Η γνωριμία ήταν λίγο επεισοδιακή. Συνέβη από  τρεις διαφορετικές μεριές ταυτόχρονα. Βρισκόμουν σε περίοδο που έψαχνα τραγουδίστρια για τις δικές μου συναυλίες. Η πρώτη κρούση έγινε από τον κιθαρίστα του σχήματος τον Γιάννη τον Μπούρα .Μου γνώρισε την Μαρία, τραγούδησε στην πρόβα και επειδή δοκίμαζα πολλές φωνές  τότε ήμουν επιφυλακτικός και δεν την επέλεξα. Η δεύτερη κρούση έγινε από τον Ηλιά  Βαμβακούση τον τραγουδοποιό. Μου δίνει το τηλέφωνό της Μαρίας ,της ζητάω να έρθει να την ακούσω και μου λέει 'Αλέξανδρε έχω ξανάρθει'(γέλια!).Δεν έγινε ούτε τότε η επαφή, πήρα μια άλλη κοπέλα. Η τρίτη και τελευταία επαφή έγινε από  τον τότε παραγωγό μου και στιχουργό Παρασκευά Καρασούλο. Η Μαρία είχε πάρει μέρος στην τρίτη ακρόαση  της Μικρής Άρκτου και εγώ στην δεύτερη. Έγινε  πρόταση να βρεθούμε  καλλιτεχνικά μαζί, να της κάνω δίσκο και να βρεθούμε μαζί στα Live. Το μετάνιωσα που δεν την είχα πάρει από την πρώτη μέρα. Ευτυχώς μου δόθηκε η ευκαιρία να επανορθώσω.
2.Το 2004 έκανες τον πρώτο σου προσωπικό δίσκο με τίτλο «φυσάει αλλιώς ο αέρας εδώ» και συ έχεις συμμετάσχει στον δίσκο της Δανάης Παναγιωτοπούλου και του Νίκου Χαλβατζή.Είχε σκεφτεί ο καθένας από σας ότι το επόμενο δισκογραφικό σας βήμα θα ήταν με τον συγκεκριμένο χαρακτήρα ,ύφος και αισθητική ή απλώς προέκυψε. Το επιδιώξατε;
Άλεξ:Εγώ προσωπικά όταν έβγαλα τον πρώτο μου δίσκο δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι θα λειτουργήσω ως συνθέτης και στιχουργός που δίνει τραγούδια. Βγήκα ως τραγουδοποιός και νόμιζα ότι θα συνέχιζα έτσι. Αλλά τελικά μου δόθηκε η ευκαιρία με την Μαρία να εξετάσω και αυτή την πτυχή της δημιουργίας και μου φάνηκε πάρα πολύ γοητευτική.
Μαρία : Δεν το επιδίωξα. Κατ' αρχήν δεν είχα μεγάλη επαφή με την ελληνική μουσική όταν γνώρισα τον Αλέξανδρο. Τότε το όνειρό μου ήταν να κάνω έναν αγγλόφωνο δίσκο. Μέσω της τρίτης ακρόασης της Μικρής Άρκτου - που επέμενε η δασκάλα μου φωνητικής,η Ελισάβετ Καρατζόλη, να πάρω μέρος- γνώρισα τον Αλέξανδρο και ήρθα σε πραγματική επαφή με τον ελληνικό στίχο, άρχισα να ψάχνω και να ακούω πιο προσεκτικά τους μεγάλους μας δημιουργούς και σιγά σιγά όλο αυτό με κέρδισε. Όλη αυτή μου η στροφή και η αφοσίωση τα τελευταία χρόνια με έφερε σε επαφή και με τον Νίκο Χαλβατζη και τη Δανάη Παναγιωτοπούλου, δύο ανθρώπους που τους θεωρώ πολύ ταλαντούχους και που πραγματικά υπηρετούν το ελληνικό τραγούδι. Είμαι πολύ ευγνώμων.
3.Δεύτερη δισκογραφική δουλειά για τον Αλέξανδρο και πρώτη για σένα. «Όμορφοι και ηττημένοι» ο τίτλος της πρώτης σας κοινής δισκογραφικής σας δουλειάς. Το ομώνυμο τραγούδι έχει αγαπηθεί πολύ από το κοινό που σας ακολουθεί.Το περιμένατε ;
Μαρία: Ναι εγώ το είχα πιστέψει αυτό το τραγούδι.Είχε γράψει πολλά τραγούδια ο Αλέξανδρος αυτά τα δυο τρία χρόνια που δουλεύαμε αυτό το υλικό. Ήταν από τα πολύ λίγα που είπα πάμε να το ηχογραφήσουμε αμέσως. Πιστεύω ότι έχει πολύ δυνατό στίχο και μουσική και αυτό λειτουργεί καταλυτικά.
Αλεξ: Και εγώ  το πιστεύω σαν τραγούδι πολύ. Έχει ταιριάξει απόλυτα με την φωνή της Μαρίας. Αν το έλεγα εγώ δεν ξέρω αν θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Θα ήταν πάλι ένα καλό τραγούδι αλλά θα έλειπε ίσως η ευαισθησία της γυναικείας φωνής.

4.Γράφεις και συνθέτεις σχεδόν όλα τα κομμάτια του καινούργιου δίσκου
αλλά και του παλιού. Ποιες είναι οι επιρροές σου; Το γεγονός ότι αναλαμβάνεις και το κομμάτι του στίχου και της σύνθεσης σημαίνει πως μπορείς να κάνεις το ένα υπό την προυπόθεση του άλλου;
Άλεξ:Με έχουν επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό  πολλοί τραγουδοποιοί που έχουν περάσει από την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, κυρίως από τον Σαββόπουλο και έπειτα. Έχω ακούσει Μούτση, Λοϊζο, Θεοδωρακή,  Μικρούτσικο. Θεωρώ πως τα ακούσματα αυτά είναι αφομοιωμένα και τα έχω ενστερνιστεί. Έπειτα για να γνωρίσω τους καλλιτέχνες της δεκαετίας του 60 και του 70 με βοήθησαν πολύ καλλιτέχνες της δεκαετίας του 90.Ο Μίλτος Πασχαλίδης στάθηκε ως αφορμή για να μάθω από που επηρεάστηκε ως καλλιτέχνης. Οι Πυξ Λαξ, ακόμη, στα γυμνασιακά μου χρόνια που έκαναν τρομερή επιτυχία, με έβαλαν στο κλίμα της ακουστικής κιθάρας και του προσεγμένου στίχου. Αργότερα ο Μάλαμας και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου .Αλλά και ακούσματα που είχα πρωτού έρθω σε επαφή με την ακουστική μουσική, όπως rave και punk μουσική ,κλασσικό ροκ. Όλα αυτά με έχουν επηρεάσει μουσικά και στιχουργικά. Αλλά δεν γράφω στίχους και μουσική ταυτόχρονα. Υπάρχουν και τα δυο αυτόνομα. Όταν γράφω στίχους, απλώς, δεν σκέφτομαι ποιος θα μπορούσε να τους μελοποιήσει. Μ' αρέσει να τους δουλεύω εγώ χωρίς αυτό να σημαίνει πως αποκλείω κάτι διαφορετικό στο μέλλον.

5.Στην καινούργια σας δουλειά τι ήχους θα ακούσουμε; Ποιο είναι το ύφος του δίσκου;
Μαρία: Θα ακούσετε πολλούς και διαφορετικούς ήχους που όλοι τους όμως εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Την ανάδειξη του στίχου της μελωδίας και της ερμηνείας. Δεν φοβόμαστε να δείξουμε ανοιχτά τις επιρροές μας(και είναι πολλές και διαφορετικές) και έτσι προκύπτουν ζειμπέκικα με ντράμς από δυτικές μουσικές, ηλεκτρονικά στοιχεία, σαφείς αναφορές στο έντεχνο του 60 και 70 με μια πιο σύγχρονη ματιά αλλά και πινελιές τζαζ ή μπλούζ.  

6. Live εμφανίσεις σε Ιανό,Κύτταρο, After dark,Πυρήνα.Πως θα χαρακτηρίζατε το κοινό που σας ακολουθεί; Είναι αυτό που επιδιώκατε;
Μαρια: Ναι,το κοινό μας είναι αυτό που πάντα ονειρευόμουν να απευθύνομαι. Απαρτίζοταν αρχικά από δικούς μας ανθρώπους που άρχισαν να γίνονται περισσότεροι και γι' αυτό το λόγο έχουμε μια πιο προσωπική σχέση . Έρχονται συνειδητά στις παραστάσεις μας και μας λένε πάντα τη γνώμη τους.Δεν είναι σκληροπυρηνικοί γιατί δεν ακούνε μόνο αυτό το είδος.
Αλεξ: Εγώ πιστεύω ότι τους ενδιαφέρει και η ατμόσφαιρα που υπάρχει στα live μας. Ο τρόπος που στεκόμαστε στην σκηνή και που στήνουμε την παράσταση μας, ο τρόπος που αγκαλιάζουμε τον κόσμο και διασκεδάζουμε μαζί του.

7.Σπούδαζες στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς οικονομικά που ήταν και η πρώτη σου επιλογή. Στην πορεία όμως είδες πως δεν σου ταίριαζε ένα τέτοιο επάγγελμα. Τι θα συμβούλευες έναν νέο σε ανάλογη περίπτωση;
Μαρία:Θεωρώ πως άμα έχεις κουραστεί για να μπεις σε μια σχολή και ασχολείσαι με το αντικείμενο της σε ωφελεί να την τελειώσεις. Εμένα προσωπικά δεν μ' αρέσει να αφήνω κύκλους ανοιχτούς.Αν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις, ακολούθησε το. Πιστεύω ότι οι νέοι  άνθρωποι πρέπει να πάρουν αυτό το ρίσκο, να μην ακολουθούν το αντικείμενο του πτυχίου τους αν δεν είναι αυτό που αγαπάνε. Με οποιοδήποτε  τίμημα. Αν κυνηγήσουν αυτό που αγαπάνε, θα πετύχουν σίγουρα.

8. «700 ευρώ το μήνα». Τραγούδι επίκαιρο στις μέρες μας .Οι στόχοι σας που έχετε για την μουσική συμβιβάζονται με τους καιρούς ή προσπαθείτε να φέρετε τους καιρούς στα μέτρα σας;
Αλεξ: Σίγουρα οι στόχοι οι οικονομικοί  περιορίζονται λόγω της εποχής αλλά το δημιουργικό μέρος δεν νομίζω πως μπορείς να το περιορίσεις. Νομίζω ότι κάθε καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του δεν συμβιβάζεται στο δημιουργικό μέρος της δουλειάς του. Το να πας σε μια μεγάλη εταιρεία σήμερα είναι ένα είδος συμβιβασμού και τον κάναμε. Αλλά δεν φέραμε το υλικό μας στα μέτρα της εταιρείας άλλα τις οικονομικές μας απαιτήσεις. Η εποχή δεν θέλει συμβιβασμούς, θέλει να προσγειωθούμε σε επίπεδο οικονομικών απαιτήσεων.Υπάρχει πολύ χώρος για δημιουργία. Και σε αυτό πρέπει να δώσουμε βάρος.
Μαρία: Εγώ νιώθω ότι μπορώ να συμβιβαστώ μόνο με κάποια πράγματα που αφορούν στο  διαδικαστικό μέρος. Όχι στην δημιουργία. Είμαστε πολύ μακριά από το σύστημα με τον Αλέξανδρο αλλά προκειμένου η μουσική μας να φτάνει σε περισσότερο κόσμο και να την μοιραζόμαστε μαζί του, συμβιβαζόμαστε με κάποιες  παραμέτρους, κυρίως οικονομικές, που δεν μας στερούν την καλλιτεχνική μας αισθητική..

9.Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που έχει απορριφθεί από πολλούς νέους καλλιτέχνες  κύριως λόγω της έλλειψης αισθητικής. Αυτή η «απαξίωση» είναι ικανή  να φέρει αλλαγή;
Αλεξ; Δεν νομίζω ότι η αποχή νέων καλλιτεχνών από την τηλεόραση έχει μεγάλη ισχύ αν λάβουμε υπ όψη τον τρόπο που είναι δομημένη τόσα χρόνια. Δεν πιστεύω ότι η απαξίωση αυτή την αποδυναμώνει. Αν μια μεγάλη μερίδα της τέχνης απαξιώσει πλήρως την τηλεόραση και φτάσει σε σημείο να μην περιέχει τίποτα καλλιτεχνικό πλέον, δεν ξέρω που μπορεί να φτάσει. Πιο πιθανό είναι να συνεχίσει να διαμορφώνει κατωτέρου επιπέδου ανθρώπους παρά να προσπαθήσει να αλλάξει.
Μαρια:  Η νέα γενιά δεν απαξιώνει την τηλεόραση. Η τηλεόραση απαξιώνει την νέα γενιά. Άμα υπήρχε μια εκπομπή πραγματικά αξιόλογη που να στηρίζει τους νέους καλλιτέχνες πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα πήγαιναν. Θέλει όμως πολύ μεράκι να γίνει κάτι τέτοιο στη βιομηχανία της τηλεόρασης. Πάντως συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τον Αλέξανδρο. Αν η τηλεόραση αρχίσει να χάνει έδαφος , θα εφεύρει καινούρια ριάλιτι , σειρές ή θεάματα, δε θα κάνει στροφή προς τις τέχνες. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι θα υπάρχουν πάντα κάποια καλά προγράμματα.

10.Πιστεύετε ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς το τραγούδι μπορεί να παίξει καίριο ρόλο στην κοινωνία; Μπορεί να έχει την δυναμική του παλιού πολιτικού τραγουδιού αλλά τώρα να εκφράζεται και να διαμορφώνεται με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από την νέα γενιά;
Μαρια: Πιστεύω πως  το τραγούδι έχει δύναμη στις μέρες μας αλλά όχι όση είχε τα παλιότερα χρόνια. Εκείνα τα χρόνια ήταν από τις λίγες μορφές τέχνης που ο λόγος της άνοιγε το μυαλό των ανθρώπων. Περίμενες, δηλαδή, να βγάλει δίσκο ο Σαββόπουλος για να αφυπνιστείς, να ξεσηκωθείς. Τώρα υπάρχει υπερπληροφόρηση, δεν προλαβαίνει ο κόσμος να αφομοιώσει το πολιτικό τραγούδι. Πόσοι για παράδειγμα ξέρουν τη Δανάη Παναγιωτοπούλου, την πιο δυνατή πολιτική γραφή κατά τη γνώμη μου σήμερα στην Ελλάδα;Έχει λίγο υποβαθμιστεί η δυναμική του τραγουδιού γιατί ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται πόση ανάγκη έχει το πολιτικό λόγο.
Αλεξ:Εγώ πραγματικά πιστεύω ότι υπάρχει χώρος για να δημιουργηθεί κάτι πολύ μεγάλο και δυνατό στο τραγούδι που ενδεχομένως  να αλλάξει και τις δομές  έτσι όπως τις έχουμε μάθει τόσα χρόνια. Θεωρώ πως η  ιστορία κάνει κύκλους και ότι το τραγούδι θα αποκτήσει πάλι την δύναμη και την λάμψη που είχε κάποτε, επηρρεάζοντας  περισσότερο κόσμο από το περιορισμένο κοινό που είχε μέχρι τώρα

Η καινούργια τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Όμορφοι και ηττημένοι"κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία και στεγάζεται για τρεις Παρασκευές του Μαϊου(14,21,28)στον μουσικό χώρο "Πυρήνα".

Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009

Πρόσωπα: Γιάννης Σαρακατσάνης, AbOvo


ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΙΚΗ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ
Πολύ συχνά ίσως περνούν από το μυαλό μας σκέψεις όπως «τρίζουν τα κόκκαλα των προγόνων μας!» ή αναρωτιόμαστε «τι θα έλεγαν άραγε οι πρωτοστάτες της δημοκρατίας και δημιουργοί του σπουδαίου ελληνικού πολιτισμού αν επέστρεφαν και αντίκριζαν τη σύγχρονη Ελλάδα?».

Τέτοιου είδους απορίες έρχονται να μας λύσουν οι Abovo. Με αφορμή τη πώληση της Ακρόπολης από την κυβέρνηση στους παπάδες για να τη μετατρέψουν σε καζίνο, χτίζουν με εργαλεία τους το χιούμορ και τη σάτιρα μία σειρά περιστατικών με πρωταγωνιστές νεοέλληνες διαφόρων ηλικιών, επαγγελμάτων, φορέων εξουσίας. Πρόκειται για σκηνές που σε όλους μας λίγο πολύ θυμίζουν κάτι.

Οι Abovo επιστρέφουν με το «Μαμά Ελλάδα 2» έχοντας ίσως ως τελικό σκοπό το ξύπνημα «κάποιων άλλων», εκτός από το ξύπνημα των αρχαίων. Η συνέχεια επί της σκηνής…

Εμείς συναντήσαμε το Γιάννη Σαρακατσάνη στο θέατρο Χώρα, και μας μίλησε για την παράσταση και για το θέατρο εν γένει.

> Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία νέα μορφή θεάτρου στην Ελλάδα όπου θεατρικές ομάδες νέων ηθοποιών, όπως εσείς, εκτός από το υποκριτικό κομμάτι της παράστασης αναλαμβάνουν και άλλους τομείς της δημιουργίας της και κυρίως τα κείμενα. Πώς λειτουργούν οι Αbovo πάνω σε αυτό;
Εμείς κατʼ αρχάς αυτό το κάναμε από ανάγκη. Δηλαδή όταν ξεκινήσαμε και κάναμε την πρώτη μας παράσταση δεν είχαμε ούτε την οικονομική δυνατότητα ούτε την τεχνογνωσία να κάνουμε κάτι μεγάλο, οπότε το κάναμε όλο αυτό μόνοι μας. Σε κάποια πράγματα δηλαδή έγινε γιατί δεν είχαμε άλλους να μας το κάνουν π.χ. τα φώτα στην πρώτη μας παράσταση. Όσον αφορά το κείμενο είναι κάτι που θέλουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε εμείς. Δηλαδή έτσι όπως είμαστε τώρα, τα φώτα τα αναθέτουμε σε ανθρώπους που ξέρουν να κάνουν φώτα, τη μουσική σε ανθρώπους που ξέρουν να κάνουν μουσική αλλά το κείμενο της παράστασης ειδικά είναι κάτι που θέλουμε να το διατηρήσουμε γιατί μας ενδιαφέρει η παράσταση να είναι κάτι που θέλουμε να πούμε εμείς και το οποίο πιστεύω ότι λείπει γενικότερα από το θέατρο.
Για κάποιο λόγο, ενώ στο σινεμά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, στο θέατρο τα έργα είναι παλιά, ανεβάζουν το «τάδε» έργο του «τάδε» συγγραφέα, που έχει ανέβει 100 φορές, χωρίς να είναι κακό αυτό. Απλά τα αντιμετωπίζουμε σαν να είναι όλα ιδιαίτερα κλασικά κείμενα τα οποία οφείλουμε να ανεβάζουμε και να ξανανεβάζουμε. Έχει ξεχαστεί λίγο το ότι υπάρχουν και καινούργια κείμενα. Ενώ στο σινεμά βλέπεις το σκηνοθέτη ο οποίος κάνει το σενάριο και γυρίζει ο ίδιος και την ταινία, υπάρχει δηλαδή μία πιο συγκεκριμένη δημιουργική διαδικασία την οποία εμείς θέλουμε να κάνουμε.


> Πιστεύεις ότι αυτό έχει απήχηση στο ελληνικό θεατρικό κοινό;
Έτσι όπως το κάνουμε εμείς φαίνεται να έχει απήχηση, τουλάχιστον στους νέους, με την έννοια ότι έχουμε ένα κείμενο σε μία γλώσσα σύγχρονη, την οποία μιλάμε εμείς οι νέοι και όχι μία παλαιότερη γλώσσα που ακούγεται παράξενη ή μία γλώσσα μεταφρασμένη από τα αγγλικά. Κάτι τέτοιο κάνει την παράσταση να φαίνεται πιο αληθινή. Βέβαια το ελληνικό θεατρόφιλο κοινό είναι μικρό. Ο κόσμος δεν πάει θέατρο στην Ελλάδα, ειδικότερα οι νέοι. Δεν είναι από τις πρώτες επιλογές που θα σκεφτεί κάποιος από το ευρύτερο κοινό να πάει και αυτοί που πάνε, το κάνουν είτε επειδή παίζει κάποιος φίλος τους ή κάποιο τηλεοπτικό πρόσωπο είτε επειδή έχουν ακούσει από κάπου για την παράσταση. Υπάρχει και το θεατρόφιλο κοινό βέβαια, οι οποίοι πάνε παντού, διαβάζουν Αθηνόραμα σαν να είναι το ευαγγέλιο τους και διαλέγουν τις παραστάσεις κλπ.

> Δεν είναι και θέμα παιδείας το να αποκτήσουμε τη συνήθεια να πηγαίνουμε θέατρο;
Φυσικά. Που μάθαμε για το θέατρο; Για παράδειγμα, είναι βασικό όταν μεγαλώνει ένα παιδί να έχει στο σχολείο του θεατρική ομάδα. Βέβαια από την άλλη πλευρά, δικαιολογείται η μικρή προσέλευση του κοινού στα θέατρα. Γιατί όταν έχουμε 100.000 ανθρώπους που πάνε θέατρο και 400 παραστάσεις που ανεβαίνουν το χρόνο, υπάρχει μία υπερπροσφορά που σίγουρα θα έχει αντίκτυπο και στην ποιότητα. Δεν μπορούν δηλαδή και οι 400 παραστάσεις να είναι καλές. Κατά τη γνώμη μου 300 δεν είναι καλές. Δεν θέλω να πω κακία ή μεγάλη κουβέντα.
Επίσης κάτι που συμβαίνει στο θέατρο σε αντίθεση με το σινεμά, σύμφωνα με την άποψη του Μπρουκ που διάβασα σε μία συνέντευξη, είναι το εξής: το κακό σινεμά βλέπεται (χάρη στο μοντάζ, στην αλλαγή σκηνών κ.α.) και μπορεί να ανανεώνει συνεχώς το ενδιαφέρον του θεατή ακόμα και αν δεν είναι καλή η ταινία. Στο θέατρο όμως δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια και ενώ μπορεί μία ταινία να είναι κατά 70% πετυχημένη και να βλέπεται, μία θεατρική παράσταση μπορεί να είναι κατά 70% πετυχημένη και να μη βλέπεται. Παρʼ όλο που μπορεί να είναι πολύ καλή δουλειά και να έχει ωραίες ερμηνείες μπορεί να μην έχει δέσει ο ρυθμός της, να μην έχει πετύχει η παράσταση και να γίνεται βαρετή. Αυτό είναι το πρόβλημα με το θέατρο. Δεν μπορείς να ανανεώσεις το ενδιαφέρον του θεατή αν το χάσεις. Δεν γίνεται εύκολα αυτό... Με αποτέλεσμα, ενώ μπορείς να έχεις το ίδιο καλούς συντελεστές σε μία παράσταση και σε μία ταινία και να πετύχουν ένα παρόμοιο αποτέλεσμα, η ταινία να βλέπεται (τουλάχιστον ευχάριστα) ενώ στο θέατρο να καταντάει ανυπόφορο να βλέπεις την παράσταση. Κακές ταινίες βλέπουμε εύκολα συνέχεια.
Επίσης το θέατρο είναι και πιο ακριβό. Στις περισσότερες παραστάσεις το κανονικό εισιτήριο κοστίζει 20, 25 μέχρι και 40 ευρώ σε κάποιες. Το θέμα είναι ότι στο θέατρο συμβαίνει κάτι ανάμεσα στην παράσταση και στο θεατή, το οποίο δεν πρόκειται να συμβεί στο σινεμά ποτέ. Ο θεατής καταλαβαίνει ότι εκείνη τη στιγμή επηρεάζει αυτό που συμβαίνει. Αυτό φαίνεται πιο πολύ σε κάποιες παραστάσεις απʼ ότι σε κάποιες άλλες. Έχει να κάνει και με το θέμα. Στις κωμωδίες το καταλαβαίνεις αυτό πιο πολύ. Γιατί γελάς και αυτό το εισπράττει ο ηθοποιός άμεσα. Όταν όμως εγώ ως θεατής συνειδητοποιώ ότι με την παρουσία μου επηρεάζω την παράσταση, αισθάνομαι ότι αξίζουν τα χρήματα που έδωσα παραπάνω, είναι άλλη εμπειρία.



> Θεωρείς λοιπόν ότι οι νέοι ηθοποιοί είναι καλό να πάρουν από μόνοι τους την πρωτοβουλία και να ξεκινήσουν να δημιουργούν αποκλειστικά κάτι δικό τους, στηριζόμενοι στις δυνάμεις τους;
Βέβαια, αφού κι εμείς αυτό κάνουμε. Αυτό που βλέπω είναι ότι χρειάζεται μία καλλιτεχνική ανησυχία με την έννοια της δημιουργικότητας. Γιατί καλλιτεχνική ανησυχία είναι το να παίξεις ένα ρόλο αλλά δεν αρκεί για να κάνεις παράσταση. Πρέπει να έχεις και κάτι παραπάνω. Δηλαδή, όλοι όσοι είμαστε στις δραματικές σχολές και βλέπουμε αυτό το βουνό που είναι μπροστά μας μετά στο ελληνικό θέατρο, τρομοκρατούμαστε και η δημιουργία μιας ομάδας είναι η πρώτη σκέψη. Εκεί αισθάνεσαι μία ασφάλεια, είσαι με ανθρώπους που ξέρεις, του ίδιου επιπέδου και της ίδιας δουλειάς. Κάποιες ομάδες σταματάνε εκεί και κάποιες συνεχίζουν.
Αυτό που πιστεύω ότι κάνει τη διαφορά είναι να υπάρχει μία πρόθεση, ένας αληθινός καλλιτεχνικός στόχος, να θες να πεις κάτι και όχι απλά να κάνεις μια παράσταση. Εμείς ως ομάδα όποτε κάναμε παράσταση που θέλαμε να πούμε κάτι ήταν καλή παράσταση, ενώ όποτε κάναμε παράσταση απλά για να κάνουμε παράσταση δεν ήταν καλή. Και το νιώσαμε αυτό και το καταλάβαμε. Και όταν είσαι νέος, το να εκφράσεις κάτι μέσα από την παράσταση γίνεται πιο έντονο.
Όταν για παράδειγμα ένας σκηνοθέτης ο οποίος είναι 60 χρονών και έμπειρος, μπορεί να κάνει και κάποια δουλειά χωρίς να λέει και πολλά πράγματα και να είναι μια χαρά. Ένας νέος όμως δεν μπορεί να το κάνει αυτό γιατί δεν έχει την πείρα. Ο μόνος τρόπος για να νικήσει την απειρία του είναι να έχει ένα όραμα. Και για να αναφέρω το δικό μας παράδειγμα, η πρώτη μας παράσταση , το «Εκεί εκεί στην κόλαση» , που για νέα ομάδα αντικειμενικά ήταν μία επιτυχία, πέτυχε γιατί υπήρχε στόχος. Επειδή θέλαμε να πούμε κάτι πολύ συγκεκριμένο για τη θρησκεία, για την ηθική, για τον εαυτό μας απέναντι σε αυτό το πράγμα. Ενώ το «Μαμά Ελλάδα» που ήταν μία συγγραφή κειμένων που την κάναμε χωρίς ιδιαίτερο όραμα απέτυχε και το πληρώσαμε. Μετά όμως έγιναν τα γεγονότα του Δεκέμβρη τα οποία μας επηρέασαν και μέσα από αυτά φτιάξαμε το «Μαμά Ελλάδα 2» που θέλαμε να πούμε κάτι, και πέτυχε. Είναι κανόνας.


> Πώς έγινε η σύλληψη της ιδέας της παράστασής σας όσον αφορά το «ξύπνημα» των αρχαίων και την απογοήτευσή τους όταν αντικρίζουν την κατάσταση της σύγχρονης Ελλάδας;
Στη δουλειά που κάναμε στο «Μαμά Ελλάδα» και «Μαμά Ελλάδα 2» είδαμε ότι στην Ελλάδα επικρατεί μία σχιζοφρενική κατάσταση μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Υπάρχει το αρχαίο παρελθόν από τη μια πλευρά, το οποίο είναι συγχρόνως ένδοξο και καταπιεστικό, και ένα μέλλον το οποίο δεν μπορεί να αναπνεύσει αυτή τη στιγμή και πνίγεται από τις επιταγές αυτού του παρελθόντος. Το παρελθόν εκπροσωπείται με δύο τρόπους στην παράσταση. Από τη μία έχουμε τους αρχαίους, οι οποίοι είναι φαντάσματα και βγαίνουν από τους τάφους και βλέπουν κάτι διαφορετικό στη σύγχρονη Ελλάδα και ότι δεν τους ανήκει τίποτα πλέον. Έρχονται στην παράσταση σαν να τους ανήκουν όλα αλλά στην πραγματικότητα δεν τους ανήκει τίποτα, είναι σαν να είναι άλλη χώρα. Έχουν όλα αλλάξει πάρα πολύ.
Από την άλλη έχουμε το άμεσο παρελθόν μας, το χθές. Είναι αυτή η διεφθαρμένη Ελλάδα, όπου εμείς οι νέοι προσπαθούμε να κάνουμε κάτι καινούργιο αλλά συνεχώς συναντάμε ανθρώπους στην ηλικία των γονιών μας ή και τους ίδιους τους γονείς μας, τα αφεντικά μας κλπ που μας διαφθείρουν και μας περνάνε τη νοοτροπία του «έλα μωρέ στην Ελλάδα βρίσκεσαι, τι πειράζει;». Στην παράσταση αυτό υπάρχει σε τουλάχιστον 4 διαφορετικά σημεία, όπου ο παλιός διαφθείρει το νέο.


> Στην παράσταση χρησιμοποιείτε το χιούμορ και τη σάτιρα προβάλλοντας προβληματικές καταστάσεις που συναντάμε στη σύγχρονη Ελλάδα. Πού αποσκοπείτε με αυτό;
Κατʼ αρχάς ο λόγος που τα δείχνουμε όλα αυτά με χιούμορ είναι γιατί ουσιαστικά αυτό που θέλουμε να κάνουμε μέσω της παράστασης είναι να κράξουμε. Θέλουμε να κράξουμε τους θεατές και να τους πούμε «μην κατηγορείτε τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τους μπάτσους, τους αναρχικούς, τους παπάδες, τους αρχαίους κλπ. Εσείς φταίτε. Εμείς φταίμε.» Πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Αλλά αν αυτό το πεις έτσι είναι κάτι το οποίο το έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές, είναι διδακτικό, και βαριόμαστε να το ακούσουμε. Αν το πεις όμως με χιούμορ ο άλλος γελάει, γελώντας χαλαρώνει και εκεί που δεν προσέχει γιατί γελάει του περνάς το μήνυμα.

> Και στο τέλος της παράστασης δεν φαίνεται κυρίως το ζήτημα αυτό των ευθυνών μας και το γεγονός ότι επαναπαυόμαστε;
Ακριβώς. Τι έγινε τελικά; Στην παράστασή μας υπάρχει πολύ ο περσινός Δεκέμβρης. Ενώ σοκαριστήκαμε όλοι με τα γεγονότα, μόλις αρχίσαμε να ξεπερνάμε το σοκ μετά από 1-2 εβδομάδες, το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν να βρούμε ένα φταίχτη για να ξεμπερδεύουμε. Κάποιοι επέλεξαν τους νέους, κάποιοι επέλεξαν τους μπάτσους, κάποιοι τους πολιτικούς και μετά ηρεμίσανε. Αν συνεχίζαμε την διαδικασία θα κάναμε τον κύκλο και επειδή καταλαβαίνουμε ότι κάποια στιγμή ο κύκλος θα φτάσει στον εμάς, τον κόβουμε από νωρίς. Γιατί τότε θα πούμε: «τον μπάτσο τον έβαλε ο πολιτικός, τον πολιτικό ποιός τον ψήφισε;». Και αν φτάσουμε στον εαυτό μας θα σκεφτούμε: «άρα την επόμενη φορά πρέπει να προσέξω τι θα ψηφίσω, άρα πρέπει ένα μήνα πριν να διαβάσω τα προγράμματα των κομμάτων, άρα πρέπει να πάω σε συζητήσεις, άρα πρέπει να ασχοληθώ. Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ γιατί πρέπει να πάω στο ΙΚΕΑ να πάρω τη βιβλιοθήκη και τον καναπέ γιατί το βράδυ θα έρθουν οι φίλοι μου για να φάμε πίτσα.» Κάπως έτσι πάει.


> Γιʼ αυτό και στην παράσταση σας τόσο έντονο το στοιχείο του ΙΚΕΑ;
Ναι, στη παράστασή μας τα έπιπλα ΙΚΕΑ ξεχωρίζουν πολύ έντονα. Γενικά στις παραστάσεις νέων ομάδων θα δεις έναν ΙΚΕΑ καναπέ, επειδή έχει φθηνούς καναπέδες, αλλά στη δικιά μας ίσως ήταν η μόνη περίπτωση που έπρεπε να είναι ΙΚΕΑ. Έπρεπε να είναι φθηνός ΙΚΕΑ καναπές. Γιατί έχει και αυτή την ομοιομορφία το ΙΚΕΑ. Μπαίνεις σε ένα σπίτι και όλα είναι ΙΚΕΑ. Και τελικά είμαστε όλοι ίδιοι.

> Αν φανταστούμε ότι η Ελλάδα ήταν όντως μαμά και οι Abovo ένα από τα παιδιά της, πες μας κάτι απλό που θα έκαναν γιʼ αυτή.
Πιστεύω ότι αυτή η παράσταση είναι μία πολιτική πράξη από την πλευρά της ομάδας μας. Είναι κάτι το οποίο το φτιάξαμε συνειδητά. Δηλαδή όταν το Δεκέμβρη καιγόταν η Αθήνα και γίνονταν οι πορείες σκεφτήκαμε «Μήπως εμείς οφείλουμε να λειτουργήσουμε στο χώρο μας; Έχουμε ένα βήμα, έχουμε θέατρο, κοινό. Εκεί θα μιλήσουμε, θα είμαστε πιο αποτελεσματικοί». Στην πορεία θα είμαστε ένας από τους 5.000-10.000 αλλά στο θέατρο θα έρθουν 100 άνθρωποι και θα μας ακούσουν. Άρα οφείλαμε να κάνουμε κάτι για το καλό της Μαμάς Ελλάδας όχι με την έννοια της πατρίδας, αλλά με την έννοια του σπιτιού στο οποίο μένουμε. Δηλαδή αν χαλάσει το σπίτι μας, θα πέσει να μας χτυπήσει. Ό,τι και αν είναι αυτό. Και αυτό δεν είναι ούτε εθνικιστικό, ούτε πατριωτικό αλλά είναι πρακτικό. Λέγαμε ότι καθόμαστε και κράζουμε την Ελλάδα. Είναι όντως χάλια, ειδικά αν έχεις πάει να ζήσεις στο εξωτερικό το καταλαβαίνεις πιο έντονα. Και τότε τί κάνεις; Κάθεσαι και κράζεις σε όλη σου τη ζωή; Αν δεν σου αρέσει ή θα κάνεις κάτι να φτιάξεις την κατάσταση ή θα φύγεις. Αλλιώς είσαι βλάκας. Είσαι βλάκας να κάθεσαι να κράζεις τη χώρα την οποία μένεις. Πριονίζεις τα θεμέλια του σπιτιού στο οποίο μένεις και συγχρόνως προσπαθείς να μείνεις σε αυτό; Ή θα τα φτιάξεις ή θα φύγεις.
Οπότε εμείς με τον τρόπο που ξέρουμε προσπαθούμε να βελτιώσουμε αυτή την κατάσταση. Προσπαθούμε να πούμε στους 100 θεατές της κάθε παράστασης «Μήπως μπορούμε να κάνουμε όλοι κάτι;». Πιστεύω βέβαια ότι το σημαντικότερο πράγμα είναι η παιδεία, οπότε τα αποτελέσματα των προσπαθειών που γίνονται είναι μακροπρόθεσμα. Αν έχεις τη σωστή παιδεία όλα τα άλλα διορθώνονται. Η παιδεία της οικογένειας και του σχολείου είναι το βασικό συμβόλαιο του κάθε πολίτη με τη χώρα του. Αν εκεί του τα πεις σωστά θα τα φτιάξει τα υπόλοιπα. Να πω ένα παράδειγμα για τον τρόπο που δουλεύουμε, σχετικά με αυτό. Έχουμε την ιδέα για ένα κομμάτι που θέλουμε να βάλλουμε στην παράσταση και λέμε ότι θα έχει κάποιους χαρακτήρες. Μοιράζουμε τους χαρακτήρες και τους φτιάχνουμε. Αν φτιάξουμε τους χαρακτήρες καλά και ζωντανέψουν, μετά στην πρόβα τους βάζουμε να αλληλεπιδράσουν και όλα είναι σωστά, γιατί τους έχεις φτιάξει σωστά. Φτιάχνεις λοιπόν μία σωστή ρίζα, που είναι η παιδεία, ώστε μετά να έχουν ένα σωστό πνεύμα οι άνθρωποι για το τί πρέπει να κάνουν.


> Κατά πόσο είναι εύκολο μία ανεξάρτητη ομάδα νέων ηθοποιών που εισέρχεται πρώτη φορά στο θεατρικό χώρο να μπορέσει να «επιβιώσει»;
Όταν εμείς ξεκινήσαμε ως ομάδα οι άλλοι γελάγανε γιατί μας έλεγαν «θέατρο έχεις; λεφτά έχεις;» και η απάντηση ήταν όχι. Για να γίνεις όμως «κάποιος» πρέπει να κάνεις κάτι, να ξεκινήσεις από κάπου. Όλοι οι μεγάλοι σου χαλάνε τα όνειρα, λένε ότι στην Ελλάδα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Αυτό είναι το χειρότερο. Το μόνο σίγουρο για να μην αλλάξει ποτέ η Ελλάδα είναι να απογοητεύεις τους ανθρώπους που θέλουν να κάνουν κάτι. Επικρατεί η αίσθηση ότι τίποτε δεν γίνεται, επειδή είμαστε στην Ελλάδα. Και εμένα μου λέγανε ότι δεν θα κάνουμε τίποτα γιατί λειτουργούν όλα με κυκλώματα. Εμείς έχουμε καταφέρει και επιβιώνουμε 4 χρόνια, ελπίζω να βελτιωθούμε στο μέλλον. Και τα καταφέραμε μόνοι μας. Είμαι πολύ περήφανος για αυτά που έχουμε καταφέρει αυτά τα χρόνια ως ομάδα, μόνοι μας. Και αφού μπορούμε να το κάνουμε εμείς μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε. Ούτε μέσο είχαμε, ούτε γνωστούς. Νομίζω ότι έτσι λειτουργούν καλύτερα τα πράγματα, στα πλαίσια μιας «οικογένειας». Δηλαδή εμείς τώρα είμαστε μία οικογένεια. Όσοι ήρθαν και συμμετέχουν στην ομάδα το έκαναν από αγάπη. Άνθρωποι που τους άρεσε αυτό που είδαν μας γνωρίσανε, γίναμε φίλοι και έτσι ο καθένας προσφέρει κάτι προκειμένου να γίνει αυτό το πράγμα μεγάλο κάποια στιγμή. Και ακριβώς επειδή είμαστε οικογένεια μπορούμε να βασιστούμε σε αυτό. Και αυτό σου δίνει μία αξία που δεν μετριέται. Δεν είναι ούτε χρήματα, ούτε πτυχία. Αν ο άλλος αγαπάει, τα πράγματα είναι πιο καλά.

H παράσταση των Αbovo «Μαμά Ελλάδα 2» παίζεται στο θέατρο ΧΩΡΑ κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη.

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009

Πρόσωπα: Στάθης Δρογώσης


B
ρεθήκαμε στα Εξάρχεια το μεσημέρι της 28ης Οκτωβρίου. Όλα ήταν ήσυχα και λίγο αλλιώτικα. Όπως ακριβώς και η συνάντηση μου με τον Στάθη Δρογώση...
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΗ ΑΡΓΥΡΙΟΥ


> Tα « φώτα που σβήνουν» ήταν η πρώτη σου μουσική εμπειρία. Τι φιλοδοξίες είχες τότε; Πως φανταζόσουν την πορεία σου στον χώρο της μουσικής;
Ημασταν 19 χρόνων παιδιά τότε, θέλαμε να πετύχουμε, να γίνουμε μια κορυφαία ελληνική μπάντα. Δεν τα καταφέραμε άλλα είχαμε σταθεί πολύ τυχεροί γιατί δεν κυνηγήσαμε εταιρείες. Συναντηθήκαμε με τον Μανώλη Φάμελλο στη Φολέγανδρο, του δώσαμε ένα demo και ύστερα όλα πήραν τον δρόμο τους. Μου λείπει εκείνη η περίοδος και ας μην ξέραμε ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα μας. Ήταν μια εποχή με αθωώτητα και προσπαθώ να την διαφυλάξω μέχρι σήμερα.

> Μετά την διάλυση του συγκροτήματος προχωράς μόνος σου. Τι πήρες μαζί σου και τι άφησες από αυτή την συνεργασία;
Το συγκρότημα κράτησε 3 χρόνια. Αν και ήταν αρκετά επιτυχημένο δεν συνεχίσαμε γιατί ήμασταν πολύ νέοι και δεν θέλαμε όλοι τα ίδια πράγματα από την ζωή μας. Εγώ ήξερα πολύ καλά ότι ήθελα να ασχοληθώ με την μουσική, τα άλλα παιδιά ήθελαν να σπουδάσουν, να ζήσουν τη ζωή τους αλλιώς. Εγώ ήμουν διατεθημένος να κάνω θυσίες για την μουσική, αλλά είναι θεμιτό κάποιοι άνθρωποι, κυρίως νέοι, να μην μπορούν να τις ακολουθήσουν. Τη νοσταλγώ πολύ εκείνη την εποχή... ήμασταν μια γροθιά, μια ομάδα και έχω μάθει πάρα πολλά από αυτούς. Είμαστε φυσικά ακόμη φίλοι και αδερφοί. Έχω κρατήσει την συνεργασία μας, την φιλία μας. Δεν μετανιώνω για τίποτα. Είμαι άνθρωπος που δεν κοιτάζω πίσω συχνα. Οι δίσκοι μας, τα τραγούδια μας και οι συναυλίες μας ήταν ότι καλύτερο μπορούσαμε να κάνουμε.

> Φέτος παίζεις για πρώτη φορά μόνος σου με νέους συνεργάτες «Τα μεγάλα στελέχη»στο Σταυρό του Νότου. Το θεωρείς ρίσκο ή την κατάλληλη στιγμή για να σταθείς μόνος σου στην σκηνή;
Επέλεξα να φτιάξω αυτή την μπάντα γιατί είμαι παιδί των συγκροτημάτων,δεν είμαι ένας τραγουδοποιός που πορεύεται μόνος του. Μου αρέσει να συνδημιουργούμε με τους συνεργάτες μου. Οι ενορχηστρώσεις είναι πολύ σημαντικές γι αυτό προσπαθώ πάντα να έχω ένα φρέσκο αυτί δίπλα μου και νέους συνεγάτες. Έτσι λοιπόν έφτιαξα και αυτή την μπάντα τα «Μεγάλα Στελέχη» με ανθρώπους που έχω παίξει μαζί τους στο παρελθόν άλλα και με κάποιους που είναι η πρώτη φορά. Προσωπικά προτιμώ να παίζω σε συναυλίες και όχι προγράμματα. Δυστυχώς για να επιβιώσουμε οικονομικά αλλά και για να παίξουμε την μουσική μας τα προηγούμενα χρόνια αναγκαστήκαμε να κάνουμε προγράμματα θυσιάζοντας λίγο από την αισθητική μας. Αποφάσισα λοιπόν να μην το ξανακάνω αυτό. Γι' αυτό και έχω στήσει το πρόγραμμα συναυλιακά με πολύ λίγα τραπέζια ώστε οι περισσότεροι να έιναι όρθιοι δημιουργώντας έτσι μια ροκ συναυλία. Αυτό θελω να κάνω και αυτό θα κάνω από δω και πέρα. Έχω συνεργαστεί με πάρα πολύ αξιόλογους ανθρώπους και έχω πάρει πολλά πράγματα από αυτόυς και τώρα ήρθε η ώρα να τα αξιοποιήσω μόνος μου. Δεν είναι ρίσκο για μένα. Εχω πέντε δίσκους, τρεις προσωπικούς και δυο με το συγκρότημα. Δεν έχω πια την αναγκή να συνεργαστώ με κάποιον. Αν συνεργαστώ με κάποιον θα το κάνω για ιδιαίτερους λόγους και με έναν πιο δημιουργικό τρόπο.

> Έχεις γράψει μουσική για θέατρο. Πόσο δύσκολο και διαφορετικό είναι να μπαίνεις σε αυτή την διαδικασία;
Είναι τελείως διαφορετικό. Η μουσική για θέατρο είναι πιο δύσκολη γιατί υπάρχουν κάποια χρονικά όρια σε αντίθεση με την μουσική των δισκών όπου τα χρονικά όρια τα ορίζουμε εμείς. Επίσης είναι μια μουσική που βοηθάει το έργο, δεν είναι πρωταγωνιστής η μουσική. Μ 'αρέσει να λύνω αυτόυς τους γρίφους, πώς να γράψω μουσική για να βοηθήσει στην εξέλιξη του έργου. Ημουν και δω τυχερός γιατί η ενασχόληση μου με το θέατρο προέκυψε λόγω μιας φίλης μου που ειναι στην θεατρική ομάδα EX ANIMO και έγραψα την μουσική στις παραστάσεις τους. Εκεί με βρήκε η Δήμητρα Παπαδοπούλου και μου ζήτησε να κάνω μουσική για την δική της παράσταση στο έργο «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου». Τώρα κάνω μουσική για την παράσταση της Βίλλυς Σωτηροπούλου «Χωρίζω κάθε Δευτερα». Μ' αρέσει πολύ η μουσική για θέατρο. Θα ήθελα να συγκεντρώσω όλες τις δουλειές που έχω και να τις βγάλω σε δίσκο κάποια στιγμή. Είναι μια δραστηριότητα που με ξεκουράζει.

> Έχεις δουλέψει με έργα του Μίκη Θεοδωράκη και συγκεκριμένα έχεις μελοποιήσει και τραγουδήσει τους στίχους του στο τραγούδι «Πυροβολείστε τον χρόνο». Η εμπιστοσύνη ενός ανθρώπου που αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της ελληνικής μουσικής σε φόβισε ή προχώρησε ένα βήμα παραπέρα τους στόχους σου;
Με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεργαστήκαμε πρώτη φορά στα «Λυρικά» σε ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη όπου είχε δώσει αυτόν τον κύκλο τραγουδιών στον Μανώλη Φάμελλο και στην ομάδα του της οποίας μέλος ήμουν και γω ώστε να την ενορχηστρώσουμε διαφορετικά. Η συνεργασία ήταν πάρα πολύ καλή γι αυτό δουλέψαμε μαζί και έναν άλλον κύκλο τραγουδιών, «Ο ήλιος και ο χρόνος». Τα τραγούδια αυτά γράφτηκαν όταν ήταν κρατούμενος στην ασφάλεια τις πρώτες μέρες της χούντας. Το «Πυροβολείστε τον χρόνο» είναι ένα τραγούδι με συγκλονιστικούς στίχους, μιλώντας για έναν άνθρωπό κλεισμένο σε ένα κελί όπου μπορεί να εκτελεστεί την επόμενη μέρα. Ορισμένα τραγούδια, λοιπόν, από αυτόν τον κύκλο δεν είχαν μελοποιηθεί και μας τα έδωσε να τους γράψουμε μουσική. Τη θεωρώ πολύ σημαντική την γνωριμία μου μαζί του. Είναι αξιοσημείωτο το πόσο απλοί είναι οι μεγάλοι άνθρωποι. Ήταν μια εμπειρία ζωής που θα την λέω στα εγγόνια μου. Απ'την άλλη όμως εγώ προχωράω και συνεχίζω με καινούργιες δουλειές.

> Γράφεις στίχους, τραγουδάς, συνθέτεις. Ποιο αγαπάς πιο πολύ;
Μ'αρέσει περισσότερο να γράφω τραγούδια. Μ'αρέσει και να τραγουδάω άπλα δεν θέλω να δίνεται το βάρος εκεί. Σημασία για μένα έχουν τα τραγούδια. Πρώτα η μουσικη τους και ύστερα οι στίχοι τους.

> Ο πρώτος σου προσωπικός δίσκος ήταν σε παραγωγή του Μανώλη Φάμελλου, ενός επίσης νέου καλλιτέχνη. Μέσα από την πίστη για την μουσική και την υγιή συνεργασία νέων ανθρώπων μπορεί να αλλάξει το μουσικό τοπίο;
Δεν θέλω να αλλάξω το μουσικό τοπίο. Κάθε φορά ένας δίσκος που κάνω είναι μια πολύ προσωπική δουλειά, καταθέτω το πως βλέπω εγώ τον κόσμο, τις πολιτικές μου απόψεις, τη ζωή μου. Είναι σαν να στέλνω ένα γράμμα σε αγνώστους παραλήπτες. Αυτό που φιλοδοξώ όταν βγάζω ένα δίσκο είναι να αλλάζω τον εαυτό μου, από το εξώφυλλο του δίσκου μέχρι τα τραγούδια. Να μην κάνω ίδια πράγματα.

Σε έχουμε γνωρίσει κυρίως μέσα από έντεχνους ήχους.Υπάρχει στο μυαλό σου η ιδέα να ασχοληθείς με κάποιο άλλο είδος μουσική;
Η έννοια του έντεχνου είναι παρεξηγημένη. Έντεχνο με θεωρούν όσοι ακούνε έντεχνο. Δεν νομίζω ότι ανήκω εκεί. Είμαι παιδί των ελληνικών συγκροτημάτων όπως προείπα, προσπαθώ στις ενορχηστρώσεις μου να μιμούμαι ήχους από το εξωτερικό, κυρίως από την αγγλική και αμερικάνη ροκ σκηνή. Το δύσκολο στην δουλειά μας είναι πως ότι και να νιώθουμε και ότι και να προβάλλουμε εμείς η ταμπέλα μπαίνει από το κοινό. Όσον αφορά ένα άλλο είδος μουσικής, αναμφισβήτητα η λαικη μουσική κυλάει μέσα στο αίμα μας γιατί μεγαλώσαμε με αυτή. Δεν έχω καταφέρει όμως να την συνδυάσω όπως, ας πούμε, ο Πορτοκάλογλου όπου σε ροκ φόρμες περνάνε ελληνική μουσική. Αν θελήσω θα το κάνω όμως.

> Τώρα που έχεις διανύσει μια αξιόλογη πορεία έχει εκπληρωθεί κάτι από όσα πίστευες μικρός για τον χώρο της μουσικής;
Ήταν ένα όνειρο μου που έγινε πραγματικότητα, με τον τρόπο που ήθελα. Έχω κάνει πολύ λίγους συμβιβασμούς. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν την πολυτέλεια έστω και ένα όνειρο τους να γίνει πραγματικότητα. Νιώθω τυχερός και ευλογημένος γι αυτήν την συγκυρία.


Ο Στάθης Δρογώσης εμφανίζεται στο Σταυρό του Νότου με το συγκρότημα του τα "Μεγάλα Στελέχη" κάθε Κυριακή μέχρι τις γιορτές.


Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Κυριακή 13 Σεπτεμβρίου 2009

Πρόσωπα: Ν.Μποφίλιου, Γ.Ευαγγελάτος



Στο Χρήστο Καραλιά και την Εύη Αργυρίου


H Νατάσσα Μποφίλιου και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος σχηματίζουν μαζί με τον Θέμη Καραμουρατίδη ένα μουσικό τρίγωνο γεμάτο φρεσκάδα και ειλικρίνεια. "Ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα" έχει γράψει ο Γεράσιμος, και τραγουδήσει η Νατάσσα, και τη μέρα που συναντηθήκαμε στην Τεχνόπολη έμοιαζε λες και σκηνοθετούσαν την πραγματικότητα...


E> Μετά τις καλοκαιρινές συναυλίες, πώς παλμογραφήσατε την αποδοχή του κοινού; Νατάσσα: Φέτος δεν κάναμε πολλές συναυλίες, ουσιαστικά θα κάνουμε χειμωνιάτικη περιοδεία. Όμως από τα λίγα μέρη που πήγαμε καταλάβαμε ότι πρόκειται για μια πάρα πολύ δύσκολη διαδικασία, γιατί ο κόσμος δεν σε ξέρει. Εμείς δεν είχαμε ποτέ ιδιαίτερη διαφήμιση και προβολή. Ουσιαστικά το internet είναι η διαφήμισή μας έξω από την Αθήνα. Οι περισσότεροι ήρθαν να δουν «τι είναι αυτό που είδαν στην αφίσα». Όμως το αποτέλεσμα ήταν πάρα πολύ καλό, γιατί πήγαμε την ίδια παράσταση στην επαρχία και δείξαμε ακριβώς αυτό που είμαστε με πολύ ειλικρίνεια και αγάπη. Εκεί δηλαδή είναι σαν να ξεκινάς από την αρχή, και αν δείξεις ποιος ακριβώς είσαι κάνοντας αυτό που πραγματικά σου αρέσει, το κοινό θα σε δεχτεί ή θα σε απορρίψει για αυτό που πραγματικά είσαι. Αυτοί που έχουν μείνει ξέρουν καλά γιατί έχουν μείνει μαζί μας. Η ειλικρίνεια είναι μια συνταγή που πετυχαίνει. Ο κόσμος δεν είναι απαραίτητο να ακούσει το «Φιλαράκι» για να περάσει ωραία στη συναυλία σου.
Γεράσιμος: Ο μεγαλύτερος μύθος είναι αυτός που έχει επικρατήσει εδώ και χρόνια από πολλούς μεγάλους είναι ότι στο κοινό της επαρχίας πρέπει να δώσεις πιο ελαφριά πράγματα απ’ ότι στο κοινό της Αθήνας. Το κοινό της επαρχίας είναι εξίσου ψαγμένο με το κοινό της Αθήνας…


E> Έχετε διαφωνήσει ποτέ σε κάποιο πολύ καίριο σημείο;
Γεράσιμος: Συνέχεια. Το βασικό είναι να βγει το καλύτερο αποτέλεσμα, και προκειμένου να φτάσουμε σε αυτό, έχουμε διαφωνήσει σε όλα τα υπόλοιπα. Όμως ξέρουμε να υποχωρούμε μπροστά στο κοινό καλό, το καλύτερο αποτέλεσμα.
Νατάσσα: Και έχουμε την τύχη να έχουμε κοινό στόχο: Θέλουμε να κάνουμε κάτι πολύ ωραίο.
Γεράσιμος: Φυσικά κάνουμε υποχωρήσεις. Γιατί μπορεί η Νατάσσα να θέλει να πει ένα τραγούδι που δεν ταιριάζει στο πρόγραμμα, όμως αν δω ότι το θέλει πάρα πολύ, δεν με ενδιαφέρει η άποψη των άλλων… θα το πει! Είναι πολύ βασικό να περνάμε καλά με αυτό που κάνουμε.
Νατάσσα: Νομίζω ότι παρ’ ότι και οι τρείς είμαστε πολύ έντονες προσωπικότητες, είμαστε πολύ διακριτικοί κατά βάθος. Ξέρω καλά ότι ο Γεράσιμος κάνει το πρόγραμμα, ο Θέμης Καραμουρατίδης κάνει τις ενορχηστρώσεις κι εγώ τραγουδάω. Υπάρχει πάντα ένας καθορισμένος ρόλος στον καθένα και την ευθύνη για ό,τι πάει στραβά τη φέρει αυτός. Όμως αν θέλω να πω ένα συγκεκριμένο τραγούδι, είμαι σίγουρη ότι θα προσπαθήσει να το εντάξει στο πρόγραμμα, και αυτό με ικανοποιεί. Και ξέρω ότι για να μην το κάνει, κάτι ξέρει… Υπάρχει πολύ έντονο αυτό το «κάτι ξέρει».

X> Το γεγονός ότι το κοινό σας έχει μεγαλώσει σας αγχώνει όταν δημιουργείτε, ή σας δίνει δύναμη για να συνεχίσετε;
Γεράσιμος: Αυτό το άγχος το έχεις μόνο όταν απευθύνεσαι σε μια απρόσωπη μάζα κοινού επειδή θες όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Εμείς έχουμε την τύχη και τη χαρά να έχουμε μια σχεδόν φιλική σχέση με τους ανθρώπους που μας ακούνε. Στην αρχή ήταν φίλοι, όμως μετά αυτό μεγάλωσε. Έτσι έχει δημιουργηθεί ένας πυρήνας αρκετών ανθρώπων. Αν σκεφτείς ότι στη συναυλία που κάναμε στην Τεχνόπολη ήρθαν 2500 άνθρωποι -που πιστεύω το μεγαλύτερο ποσοστό ήρθε συνειδητά- είναι άνθρωποι με τους οποίους, έστω και έμμεσα, συνδεόμαστε. Έχουμε μια τέτοια σχέση, οπότε δεν μας αγχώνει γιατί είναι σαν να κάνουμε πράγματα με φίλους.



X> Όμως το γεγονός ότι ξέρεις λίγο-πολύ ποιοι θα ακούσουν τους στίχους σου δεν σε επηρεάζει;
Γεράσιμος: Αυτό είναι το παιχνίδι, που μπορείς να μιλήσεις για οποιονδήποτε άνθρωπο γνωρίζεις, χωρίς να δηλώσεις ευθαρσώς ότι μιλάς γι’ αυτόν. Οι πολύ κοντινοί μας άνθρωποι μπορούν να υποψιαστούν ότι κάποια από τα τραγούδια είναι γραμμένα γι’ αυτούς, αλλά δεν θα είναι ποτέ σίγουροι αν δεν τους το επιβεβαιώσουμε εμείς. Ακόμη και ανάμεσα σε εμένα, τη Νατάσσα και το Θέμη γίνεται αυτό το παιχνίδι.

X> Έχοντας κανείς στα χέρια του το «Μέχρι το τέλος» ουσιαστικά δεν κρατάει το CD της Μποφίλιου, αλλά της τριάδας Ευαγγελάτος-Μποφίλιου-Καραμουρατίδης. Γιατί, αντίθετα με ότι συμβαίνει συνήθως επιλέξατε να υπάρχει ισάξια προβολή και στους τρείς;
Νατάσσα: Ακριβώς. Και είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί δεν θα μπορούσε να λείψει κανείς από αυτό. Αν έλειπε κάποιος από τους τρείς δεν θα έβγαινε αυτό το αποτέλεσμα.
Γεράσιμος: Αυτό συνέβη γιατί ξεκινήσαμε σε μια καθαρά καλλιτεχνική εταιρεία. Αν πηγαίναμε σε οποιαδήποτε άλλη εταιρεία αυτό θα μας έλεγαν «Θέλουμε την ξανθιά, καθίστε σ’ ένα υπόγειο και γράψτε γι’ αυτήν και άλλους δέκα που θα σας πούμε εμείς» γιατί έτσι λειτουργεί το σύστημα.. Το γεγονός ότι ξεκινήσαμε σε μια εταιρεία που το διαφύλαξε, μας έδωσε το περιθώριο να θεωρούμε αυτονόητο ότι είμαστε μια ομάδα.
Νατάσσα: Ήταν κι ένας λόγος που ασχοληθήκαμε με τη μουσική. Αν δεν υπήρχε ο Καρασούλος και η «Μικρή Άρκτος» δεν θα ασχολιόμασταν με τη μουσική. Ο Θέμης είναι διαφορετικός στην αντίληψή του, ξεκίνησε πιο επαγγελματικά, ενώ εμείς μπήκαμε με πολύ μανία μέσ’ τη μουσική.
Γεράσιμος: Έχουμε μια εστέτ αντίληψη για τη μουσική εγώ και η Νατάσσα. Δηλαδή κάτι που δεν μας αρέσει θα πούμε ότι δεν το κάνουμε.
Νατάσσα: Και γι’ αυτό δεν είμαστε από τα παιδιά που έχουμε πολλούς φίλους από αυτό το χώρο. Κάποιος μπορεί να πει ότι εγώ και ο Γεράσιμος είμαστε λίγο σνόμπ. Δεν είναι αυτό, απλά είμαστε λίγο εστέτ στις αντιλήψεις μας. Γι’ αυτό και αν δεν μας είχε συμβεί αυτό με την Άρκτο θα κάναμε άλλα πράγματα, ο Γεράσιμος θα ήταν θεατρολόγος και εγώ πολιτικός επιστήμονας…

X> Τότε γιατί φύγατε από τη Μικρή Άρκτο;
Γεράσιμος: Για πάρα πολλούς λόγους. Κάποια στιγμή πρέπει να προχωρήσεις παρακάτω. Ορισμένα πράγματα είναι αυτονόητα: Βγάλαμε δύο δουλειές στη Μικρή Άρκτο και ήμασταν πάρα πολύ ευχαριστημένοι. Αν βγάζαμε μια Τρίτη δουλειά στη Μικρή Άρκτο, ουσιαστικά θα κάναμε το ίδιο πράγμα.
Νατάσσα: Φυσικά όταν συνεργάζεσαι με κάποιους ανθρώπους και αυτό εξελίσσεται, κάποιες φορές οι δρόμοι και οι επιθυμίες αλλάζουν. Αυτό όμως δεν ακυρώνει την πορεία μας στη Μικρή Άρκτο.

E> Στα live ακούς τους στίχους σου να τραγουδιούνται από πολλά στόματα. Πιστεύεις ότι έτσι παραβιάζεται κάποιο προσωπικό σου κομμάτι;
Γεράσιμος: Όχι. Το προσωπικό μου κομμάτι υπάρχει κλειδωμένο κάπου με κωδικό ασφαλείας. Αυτό που εισπράττουν οι άλλοι είναι οι δικές τους προβολές. Είναι δηλαδή το πλαίσιο που τους έχω αφήσει εγώ να κάνουν το τραγούδι ό,τι θέλουν. Από την αρχή ως το τέλος δεν έχω ούτε μια λέξη κρυμμένη. Έχω μια δική μου θεώρηση πάνω στα τραγούδια, και αφήνω τον κόσμο να έχει τη δική του ερμηνεία.
Νατάσσα: Ο Γεράσιμος δεν εξηγεί τους στίχους!
Γεράσιμος: Έρχονται πάρα πολλοί και με ρωτάνε τι σημαίνει το κάθε τι. Δεν εξηγώ ποτέ γιατί έχω γράψει κάτι… Η τέχνη είναι οι προβολές που της κάνουμε.
Νατάσσα: Γι’ αυτό είναι μαγική η τέχνη, γιατί ο καθένας εισπράττει διαφορετικά πράγματα… αλλιώς θα ήταν επιστήμη. Δεν υπάρχουν αξιώματα στην ερμηνεία.

X> Οι στίχοι σου είναι βιωματικοί, θα μπορούσαν να προέρχονται από το ημερολόγιό σου; Γεράσιμος: Ναι. Τα πάντα.

X> Υπήρξαν στίχοι που να θέλησες να κρατήσεις για τον εαυτό σου, που να μην θέλησες να μοιραστείς με άλλους;
Γεράσιμος: Υπάρχουν και αυτοί οι στίχοι, τους οποίους δεν θα τους μάθετε ποτέ, γιατί δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να τους δείξω! (Γελάει) Γενικά δεν έχω πρόβλημα, μ’ αρέσει να εκτίθεμαι. Θεωρώ ότι αν ήμουν ένας λογικός και άνθρωπος δεν θα το έβγαζα το «Εν λευκώ». Είναι ένα τραγούδι που με εκθέτει πάρα πολύ… αλλά με εκθέτει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ! Δεν με ενδιαφέρει όμως. Γιατί ηταν τεράστια η χαρά μου όταν το έδωσα στο Θέμη και το τραγούδησα στη Νατάσσα, και ακόμα μεγαλύτερη η χαρά μου να βλέπω τόσο κόσμο να έρχεται στο live και να το τραγουδάει.
Νατάσσα: Αυτή η σχέση με τους ανθρώπους είναι πολύ μαγική. Μπορεί εγώ να μην είμαι καλά, και όταν βγαίνω στη σκηνή λέω τα τραγούδια μας και μου φεύγουν όλα. Φαντάζομαι κι εσύ όταν γράφεις τις σκέψεις σου στο χαρτί είναι μια ανακούφιση. Εσύ Γεράσιμε δεν ανακουφίζεσαι όταν γράφεις;
Γεράσιμος: Χαρακώνομαι…

E> Υπάρχει κάποιο τραγούδι που να το έχετε αγαπήσει περισσότερο;
Γεράσιμος: Το κάθε τραγούδι έχει γραφτεί για κάποιο λόγο και κάθε φορά αγαπάς αυτούς τους λόγους. Μπορεί κάποιο τραγούδι να έχει γραφτεί για κάποιο παλιό έρωτα. Ο έρωτας μπορεί να φύγει, το τραγούδι όμως συνεχίζεις να το αγαπάς.
Νατάσσα: Εγώ αγαπάω υπερβολικά την Αλεξάνδρας, το τσιγάρα βαριά, Καζαμπλάνκα… Αλλά η Αλεξάνδρας νομίζω είναι το αγαπημένο μου τραγούδι. Είναι ένα τραγούδι που δεν το λέω για κανένα άλλο εκτός από εμένα.
Γεράσιμος: Δεν το λες για μένα;
Νατάσσα: Και λίγο για το Γεράσιμο, για κανέναν άλλο. Τη στιγμή που το λέω είναι σαν να είμαι μόνη μου σε ένα δωμάτιο και ο Γεράσιμος έχει ανοίξει λίγο την πόρτα και ακούει.

X> Τα περισσότερα τραγούδια σας τα έχει συνθέσει ως τώρα ο Θέμης Καραμουρατίδης. Εσύ Νατάσσα με γνώσεις πιάνου, έχεις συνθέσει ποτέ;
Νατάσσα: Ναι, γράφω τραγούδια.

X> Και γιατί δεν τα έχεις βγάλει προς τα έξω;
Νατάσσα: Γιατί αυτά που τραγουδάω είναι καλύτερα (γελάει), και γιατί είναι πάρα πολύ προσωπικά τα δικά μου τραγούδια… Πες εσύ Γεράσιμε για τα δικά μου τραγούδια, ντρέπομαι…
Γεράσιμος: Η Νατάσσα είναι μια εξαιρετική τραγουδοποιός με προοπτικές να γίνει σπουδαία. Απλά της έχω πει να τα βγάλει προς τα έξω όταν θα είναι 100% σίγουρη ότι θέλει να τα βγάλει και να τα στηρίξει.
Νατάσσα: Τα τραγούδια μου είναι προσωπικά, κλειστοφοβικά… Τα τραγούδια του Γεράσιμου και του Θέμη μπορεί να μην είναι χαρούμενα, αλλά είναι επικοινωνιακά, ενώ τα δικά μου όχι. Βέβαια στην επόμενη δουλειά πιθανότατα θα περιλαμβάνονται και δικά μου τραγούδια. Όμως ως τώρα δεν ήμουν έτοιμη για κάτι τέτοιο.

Ε> Όταν ερμηνεύεις ανακαλείς τις καταστάσεις που σηματοδοτούν τα τραγούδια… Πόσο μπορείς να ταυτιστείς με ένα τραγούδι μιας άλλης εποχής;
Νατάσσα: Δεν λέω ούτε ένα τραγούδι που δεν του έχω κάνει μια προβολή στη ζωή μου – ποτέ. Αν δεν ταυτίζομαι μαζί του, έχει τελειώσει για μένα: γίνομαι μια κακή τραγουδίστρια, έχω κακή τεχνική, κακή φωνή, κακή ερμηνεία και κακή παρουσία. Αν δεν βρω ένα «κάτι» στο τραγούδι που να μου ανασύρει μια μνήμη, δεν μπορώ να το τραγουδήσω. Μια φορά είχαμε πει ένα τέτοιο τραγούδι και το βγάλαμε απ’ το πρόγραμμα την επόμενη μέρα.

Ε> Σε όλα τα τραγούδια καταθέτετε κομμάτια της ψυχής σας με ένα τρόπο αληθινό και αυθεντικό. Γιατί αυτό το απλό και αυθεντικό είναι δυσεύρετο στους καλλιτέχνες της εποχής μας;
Γεράσιμος: Δεν ευθύνονται τόσο οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, αλλά η μουσική βιομηχανία γενικά. Γι’ αυτό πρέπει να παίξουν παιχνίδι οι νέοι καλλιτέχνες με τις εταιρείες και τις ευκαιρίες. Εμείς είμαστε πολύ τυχεροί… γιατί υπάρχουν νέα παιδιά της γενιάς μας τα οποία θα ήθελαν να είναι ελεύθεροι, αλλά αυτή την ελευθερία τους τη στερούν οι εταιρείες. Το πρώτο πράγμα που θα σου πουν οι εταιρίες είναι «Σαν ποιόν θες να γίνεις;». Και σου έχουν και multiple choice! Όταν σου ζητούν να κάνεις μια υποχώρηση, αναγκαστικά θα την κάνεις, με τη λογική ότι στο μέλλον θα έχεις την δυνατότητα να κάνεις αυτό που θέλεις πραγματικά. Αλλά αν δεν το κάνεις από την αρχή δεν το κάνεις ποτέ.
Νατάσσα: Βέβαια η δική μας γενιά καλλιτεχνών είναι πολύ διαφορετική, δεν έχει καμία σχέση με τη γενιά καλλιτεχνών που βγήκε πριν από 10 χρόνια και είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό. Έχουμε πολύ μεγάλο τσαμπουκά. Αυτή η γενιά εναντιώνεται στις εταιρείες. Είμαστε μια γενιά που πιστεύω ότι θα αφήσουμε πολλά πράγματα. Άτομα όπως ο Μαραβέγιας, η Ζουγανέλη, η Αντωνοπούλου, η Λούκα, ο Εμμανουηλίδης, ο Ρίζος, παίζουν σε κατάμεστους χώρους. Μη φοβόμαστε λοιπόν να ομολογήσουμε ότι παίζουν και έχουν πολύ μεγάλη προσέλευση αντάξια και καλύτερη πολλών μεγάλων ονομάτων. Παίζουν σε χώρους με 500 άτομα, ενώ άλλοι πασχίζουν να γεμίσουν το χιλιάρι μαγαζί με το σύλλογο αστυνομικών κωλοπετινίτσας, και μπορεί να έχουν 150 πραγματικά εισιτήρια. Ο κόσμος λοιπόν θέλει το διαφορετικό και το επιβραβεύει. Αυτό όμως δεν ακούγεται…

Χ> Πώς σας δέχτηκε το ραδιόφωνο;
Γεράσιμος: Πρόκειται για πρωτοβουλία των παραγωγών , που είχαν δυνατότητα επιλογής. Άκουσαν κάτι που τους άρεσε και το στήριξαν. Πρόκειται για τους τελευταίους εναπομείναντες παραγωγούς, όπως η Στέλλα Βλαχογιάννη, και ο Οδυσσέας Ιωάννου… Και αυτούς θέλουν να τους διώξουν. Να βάλουν μια playlist να παίζει αφηρημένα, ισοπεδωτικά.
Νατάσσα: Κατ’ αρχήν όταν λέμε για ραδιόφωνο μιλάμε για τον Μελωδία και το Δεύτερο Πρόγραμμα. Αυτοί άκουσαν τα τραγούδια και μπήκαν στη διαδικασία να αναπτύξουν μια προσωπική σχέση με εμάς και με τα τραγούδια. Άλλωστε το playlist στα ραδιόφωνα δεν ακούγεται, μόνο οι παραγωγοί κάνουν ραδιόφωνο.

Ε> Πιστεύετε ότι μέσα από την τέχνη μπορεί να ξανασυναντήσει τις χαμένες του αξίες και ακόμα περισσότερο να μπει στη διαδικασία να τις διεκδικήσει ξανά;
Γεράσιμος: Θέλω να το ελπίζω αυτό, γιατί αλλιώς δεν χωράω σ’ αυτό τον κόσμο… Για εμάς δεν υπάρχει πραγματικότητα, μόνο η τέχνη και η προβολές της. Όλα τα ερμηνεύουμε μέσα από κάποιο πίνακα, ένα τραγούδι, μια παράσταση, μια ταινία.
Νατάσσα: Τελικά οι αξίες δεν είναι χαμένες. Ακόμη και ο άνθρωπος που δεν πάει σινεμά, θέατρο, δεν ακούει μουσική, δεν διαβάζει, τα πράγματα που κάνει και διαχωρίζονται από τα απολύτως αναγκαία, είναι η δική του προσέγγιση για τον κόσμο, για την τέχνη. Κι εκεί βρίσκονται όλες οι αξίες και οι αλήθειες. Είναι πράγματα που αφορούν τον ιδεαλισμό, είναι πάνω από την καθημερινότητα, πάνω από τη ζωή, και όσο πιο πολύ το καταλάβεις, τόσο βαθύτερα επικοινωνείς με το νόημα της ζωής.

Χ> Έχετε γνωρίσει κάποιον καλλιτέχνη που να θαυμάζετε;
Γεράσιμος: Είμαστε τυχεροί να γνωρίσουμε κάποιους ανθρώπους από τη δουλειά. Μερικούς τους απομυθοποιήσαμε.
Νατάσσα: Το 99,9% είναι για απομυθοποίηση. Μερικούς όμως τους ανεβάσαμε πιο ψηλά στην υπόληψή μας. Δύο άτομα σε αυτή τη δουλειά μου μίλησαν και «φύτεψαν» κάτι πραγματικό μέσα μου: η Λένα Πλάτωνος, που είναι ένας μαγικός και πολύ βαθύς άνθρωπος, και ο Σωκράτης Μάλαμας. Το βλέπεις ότι αυτοί οι δύο καλλιτέχνες έχουν ουσία!


Η Νατάσσα Μποφίλιου, θα εμφανιστεί μαζί με τη Ρίτα Αντωνοπούλου και την Ελεωνόρα Ζουγανέλη στις 9 Οκτωβρίου 2009 και ώρα 20:30 στην «Τεχνόπολις». Το πρόγραμμα επιμελείται ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και ο Θέμης Καραμουρατίδης. Ευχαριστούμε τον Γιώργο Στάθη για την φιλοξενία στον όμορφο χώρο της "Τεχνόπολις".



Σεπτέμβριος 2009.
www.exitmag.tk



Σχετικά Άρθρα

Related Posts with Thumbnails