Ευχήσου και η τύχη σου δουλεύει

Όλοι εμείς στην EXIT είδαμε κι απόειδαμε, και έτσι αποφασίσαμε να αρχίσουμε να κάνουμε ευχές. Όποιος τις ακούει και μπορεί να τις πραγματοποιήσει, παρακαλείται όπως αφήσει κόμεντ ή μέηλ. Αν ο Θεός μας διαβάζει, παρακαλείται ας επικοινωνήσει κι αυτός όπως μπορεί.

Εύχομαι το 2010 να μάθει από τα λάθη του 2009.
Εύχομαι το παιδί μας (η ΕΧΙΤ) να προοδέψει, και
να γίνει όπως την ποθούμε, γιατί εμείς, οι γονείς της
έχουμε ξοδέψει πολύ χρόνο (αλλά οχι τόσο χρήμα)
για να προοδέψει. Τέλος, εύχομαι να μη χρειαστεί
να μείνω ξανά εσώκλειστος για 8 μέρες λόγω καμίας αρρώστιας.
Α! Και από Δευτέρα να βρω τη δύναμη να αρχίσω κολυμβητήριο.
Χρήστος Καραλιάς

Εύχομαι...εύχομαι...εύχομαι...
Εύχομαι ένα αγωνιστικό-ανατρεπτικό 2010.
Εύχομαι κούπες για το τριφύλλι παντού,
και για την εξιτ εύχομαι μια δυναμική χρονιά
γεμάτη άρθρα, συνεντεύξεις και πολλούς
νέους αναγνώστες!
Αλέξανδρος Μινωτάκης

Στο ροζ μου συννεφάκι, το 2010 θα ευχόμουν
να πραγματοποιηθούν τα ακόλουθα: λύση του
περιβαλλοντικού προβλήματος του πλανήτη.
Τέλος στους πολέμους Αμερικής με Ανατολή.
Στην Ελλάδα, αύξηση των βασικών μισθών,
μείωση της ανεργίας, κατάργηση της στράτευσης,
νομιμοποίηση της μαριχουάνας.
Καλύτερο Πανεπιστήμιο.
Η αστυνομία ας γινόταν πιο συμπαθητική,
οι επαναστάτες ας ορίζονταν σύμφωνα με το πόσο
αγαπούν κι όχι με το πόσο καταστρέφουν.
Τέλος, ο Clapton ας επισκεφτόταν την Αθήνα
για live κι εγώ ας κέρδιζα υποτροφία για το UCLA.
Ο κόσμος, όμως, δεν είναι ούτε ροζ, ούτε ασχημάτιστος σα σύννεφο.
Αντίθετα, είναι πολύχρωμος και βραδυκίνητος.
Γι'αυτό θα ευχηθώ κάτι που τραγουδούσαν οι Suicide:
"Keep Your Dreams Burning Forever" και θα στοχεύσω σε
ό,τι μου έδειξε ο Almodovar:
"Είσαι τόσο αληθινή όσο πιο κοντά βρίσκεσαι σε αυτό που ονειρεύεσαι".
Καλή Χρονιά, αναγνώστες!

Κατερίνα Στάμου

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί

η αλλάγη του χρόνου θα σημαίνει και την αλλαγή
του κόσμου αλλά anyway! Παρακαλώ, λοιπόν, το 2010
να μην παραδειγματιστεί από το 2009 και στολίσει κι αυτό
στα Χριστούγεννα του γερανούς και περίπτερα.
Κι αν δεν μπορούμε να το αποφύγουμε τουλάχιστον ας τα
εμφανίζει ένα ένα και με τρόπο. Απαιτώ λιγότερη μιζέρια
σε άτομα που δεν έχουν κλείσει ακόμα την δεύτερη δεκαετία
της ζωής τους. Από την πέμπτη και ύστερα, έχει ο Θεός...
Θέλω το 2011 να μην έχω τα ίδια «θέλω» με το 2010.
Να σημειωθεί ότι από το 2006 δεν έχουν άλλαξει.
Ακόμη περιμένω μια χρονολογία να τους δώσει σημασία.
Και τέλος εύχομαι υγεία, αγάπη και ευτυχία.
Α, και τον Ερμή φιλάνθρωπο και όχι ανάδρομο...
Εύη Αργυρίου

Πέρα από τα τυπικά, θα ευχηθώ στους αναγνώστες μας
να έχουν όποια/όποιον επιθυμούν κοντά τους αντί για ό,τι επιθυμούν.
Εντάξει η ευχή για υγεία είναι αυτονόητη.
Ελπίζω ακόμη να εξέλθουμε από την ύφεση
και το 2010 να είναι πιο ευοίωνο οικονομικά
από το έτος που τελείωσε. Να σταματήσουν
οι απολύσεις και να μειωθούν οι άνεργοι.
Η νέα δεκαετία να φέρει την ανανέωση σε όλα τα επίπεδα
και να είναι πιο αξιομνημόνευτη από τα 00’s.
Φυσικά και η exit να γίνει ό,τι πιο hot στο ελληνικό internet
(επειδή άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει)
Και από στόχους:
1) Να δω τους U2 από κοντά
2) Να πάω στη Ν. Αφρική για να στηρίξω τη δύσκολη προσπάθεια της Εθνικής
3) Να δούμε άλλο ένα ενδιαφέρον συναυλιακό καλοκαίρι
4) Αυτά… new year’s resolutions θα σας κάνω τώρα;
Χρόνια πολλά! Να βάλετε ρεαλιστικούς στόχους
και να τους υλοποιήσετε για να
μην κάνετε τις ίδιες «ψεύτικες» υποσχέσεις
προς τους εαυτούς σας κάθε χρόνο!
Μιχάλης Κωνσταντόπουλος

Όλοι λένε πως το 2009 αποτέλεσε μια τραγικά

άσχημη χρονιά και ίσως να μην έχουν άδικο.

Ίσως όμως και να έχουν, γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει κανείς

άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους ο οποίος να μπορεί

να χαρακτηρίσει τη ζωή του ως «καλή», «κακή», «μίζερη» ή «αδιάφορη»,

μέσα στα πλαίσια μιας χρονιάς. Καλό είναι να μη γενικεύουμε.

Επίσης, καλό είναι να αφήσουμε τους χαρακτηρισμούς στην άκρη.

Δεν υπάρχουν καλές και κακές χρονιές, αλλά σωστή και μη σωστή

αντιμετώπιση των δυσκολιών που μπορεί να προκύψουν.

Εύχομαι λοιπόν αισιοδοξία, υγεία, επιτυχίες και τεράστια χαμόγελα

γιατί είναι απαραίτητα! Όσον αφορά τώρα τον παράγοντα τύχης,

υπάρχει και ένα «ρητό» το οποίο λέει «όταν όλα πάνε ανάποδα,

κάνε κατακόρυφο»! Καλή και γεμάτη χρονιά σε όλους μας!

Στέλλα Ελματζόγλου

NOXI στη νομιμοποίηση της Κάνναβης

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ ΕΛΜΑΤΖΟΓΛΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΙΝΩΤΑΚΗ

Άλλη μια υποθετική συζήτηση ξεκινάει στην παρέα της EXIT. Αν είχαμε τη δυνατότητα, θα νομιμοποιούσαμε τη μαριχουάνα στην Ελλάδα, ή οχι; Αν λοιπόν η νομιμοποίηση της μαριχουάνας ήταν στα χέρια της Στέλλας, μάλλον θα ξεφύτρωνε ένα coffee shop λίγο πιο κάτω από το σπίτι σου, ενώ ο Αλέξανδρος έχει σίγουρα άλλη άποψη...

Κατ’ αρχήν, πρέπει να αναφερθεί πως το φυτό αυτό καλλιεργείται από την αρχαιότητα , θεωρήθηκε και θεωρείται εξαιρετικά χρήσιμο και έχει αποτελέσει βασικό συστατικό στη διατροφή, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί ως πρώτη ύλη τόσο στην υφαντουργία, όσο στη χαρτοποιία και την ιατρική.

Το «ολλανδικό θαύμα» είναι ένα παραμύθι που ξεφούσκωσε γρήγορα. Η Ετήσια Έκθεση για το 2004 του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας έδειξε ότι η Ολλανδία έχει το υψηλότερο ποσοστό χρηστών κάνναβης σε ημερήσια βάση ενώ την περίοδο 1996-2002 αυξήθηκαν οι αιτήσεις για απεξάρτηση από την κάνναβη από 3.713 σε 12.493. Οι ολλανδικές αρχές συνειδητοποιώντας το λάθος τους, περιόρισαν σε 5 γραμμάρια την επιτρεπόμενη ποσότητα που μπορεί να μεταφέρει κανείς ενώ σταδιακά περιορίζονται τα coffee shops.

Είναι μύθος πως η κάνναβη προκαλεί εθισμό, ποτέ δεν έχει αποδεδειχθεί ιατρικά κάτι τέτοιο. Ο μόνος εθισμός ο οποίος προκαλείται από τη χρήση της είναι ψυχολογικός και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με τον εθισμό τον οποίο προκαλεί το αλκοόλ ή το τσιγάρο, ενώ ακόμα μεγαλύτερο λάθος είναι να ταυτίζεται η κάνναβη με «σκληρά ναρκωτικά», όπως είναι η ηρωίνη.

Η λύση βρίσκεται στην πρόληψη, στην ανάπτυξη των ΟΚΑΝΑ και στην αλλαγή της νομοθεσίας ώστε οι χρήστες να μην αντιμετωπίζονται ως κοινοί εγκληματίες. Πώς ένα κράτος θα προλαμβάνει το φαινόμενο της εξάρτησης ενώ ταυτόχρονα το ίδιο θα προσφέρει στους πολίτες μαριχουάνα; Δεν είναι τυχαίο ότι η συζήτηση περί νομιμοποίησης πέφτει στο τραπέζι όταν θέλουν να αποφύγουν την ουσιαστική αναβάθμιση των μηχανισμών πρόληψης. Αποτελεί ακόμα μία υπεκφυγή για να αποφεύγονται οι δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια...

Το απλό τσιγάρο, η κυκλοφορία του οποίου είναι και ελεύθερη, είναι πολύ πιο βλαβερό από την κάνναβη. Μάλιστα, έχει αποδειχθεί πως η πλειοψηφία των χρηστών, η οποία καπνίζει τον ανθό και όχι τα φύλλα, ουσιαστικά λαμβάνει το 33% της πίσσας από έναν κανονικό καπνιστή κοινού τσιγάρου.

Τα μονοπώλια καπνού (με τη στήριξη του κράτους) βλάπτουν ανεξέλεγκτα την υγεία των πολιτών για να διατηρήσουν τα ποσοστά κέρδους. Δεν θέλουμε, σε επόμενη φάση, μονοπώλια «μπάφου» που για να διασφαλίσουν τις επενδύσεις τους θα διαφημίζουν παντού το προϊόν τους και θα κάνουν τα πάντα για να πουλήσουν!

Για να έρθουμε τώρα στα πλαίσια της ελληνικής κοινωνίας, δεδομένου του ότι η κάνναβη παρέχεται μόνο παράνομα και κατόπιν επαφής με τους εμπόρους ναρκωτικών, είναι λογικό να έχει βλαβερές προσμίξεις οι οποίες να στοχεύουν στον αμεσότερο εθισμό και κατ επέκταση στη σταδιακή οδήγηση των χρηστών στα «σκληρά ναρκωτικά». Αντίθετα σε χώρες όπου η κυκλοφορία είναι ελεύθερη, όπως για παράδειγμα η Ολλανδία, δεν έχουν παρατηρηθεί συχνά φαινόμενα μεταπήδησης από την κάνναβη στην ηρωίνη ή την κοκαΐνη, ενώ η κάνναβη είναι καθαρή και ανόθευτη.

Η αγροτική παραγωγή κάνναβης, σε ελληνικό αλλά και διεθνές επίπεδο, προωθείται από (συχνά εξαθλιωμένους) αγρότες, οι οποίοι βλέπουν ότι η διασύνδεση με το εμπόριο ναρκωτικών είναι πιο επικερδής από μια κοινωνικά αναγκαία παραγωγή. Η αντίθεση αυτή γίνεται αισθητή ιδιαίτερα σε χώρες της Ασίας όπου η πείνα , λόγω της έλλειψης τροφίμων θερίζει, ενώ οι αγρότες προτιμούν να παράγουν παπαρούνα (πρώτη ύλη οπίου με τελικό προϊόν την ηρωίνη. Είναι καθήκον της παγκόσμιας κοινότητας να αξιοποιήσει τα εδάφη με κοινωνικά επωφελή τρόπο και όχι για τη «νάρκωση» των πολιτών.

Όσον αφορά τώρα το καθαρά ηθικό μέρος του ζητήματος, έχει παρατηρηθεί πως σε κάθε τι απαγορευμένο γινόμαστε πολύ πιο επιρρεπείς απ όσο θα ήμασταν αν είχαμε ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό. Για αυτό το λόγο και στη χώρα μας, η χρήση, έστω και μίας φοράς, θεωρείται «κατόρθωμα». Είναι αυτό που λέμε «η ομορφιά του απαγορευμένου», η οποία θα γίνονταν μύθος με τη νομιμοποίηση της συγκεκριμένης ουσίας.

Εν τέλει θέλουμε ένα λαό δυναμικό, αγωνιζόμενο, με κριτικό πνεύμα όχι κοιμισμένους εργαζόμενους και νεολαία που «κάνουν ένα τσιγαράκι για να χαλαρώσουν». Η αύξηση των χρηστών μαριχουάνας σε διεθνές επίπεδο δεν είναι αποτέλεσμα της «γοητείας του απαγορευμένου» (αλήθεια, στο ίδιο σκεπτικό γιατί δεν νομιμοποιούμε και την ηρωίνη;) αλλά της ψυχολογικής, ιδεολογικής και φυσικής βίας που ασκείται στο λαό από την άρχουσα τάξη.

Τελικά, ναι ή οχι στη νομιμοποίηση της κανναβης;

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Υπόθεση Τεμπονέρα: 19 χρόνια μετά

19 χρόνια κλείνουν φέτος τον Ιανουάριο από τη δολοφονία του καθηγητή Ν.Τεμπονέρα. Τι συνέβη τότε, και τι άλλαξε μέσα σε 19 χρόνια;
ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΙΝΩΤΑΚΗ

Τα γεγονότα 90-91 και η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα
Η 8η Ιανουαρίου αποτελεί μια σημαδιακή μέρα για όλη την εκπαιδευτική κοινότητα κάθε χρόνο καθώς θα θυμίζει σε μαθητές, φοιτητές, καθηγητές την τραγική δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα στις 8 Ιανουαρίου του 1991. Φέτος συμπληρώνονται 19 χρόνια από το επεισοδιακό εκείνο βράδυ που έμελλε να κάνει το Νίκο Τεμπονέρα σύμβολο του κινήματος για δημόσια-δωρεάν παιδεία στα επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα. Χωρίς να προτρέχουμε όμως ας κάνουμε μια αναδρομή στη συγκυρία για να κατανοήσουμε καλύτερα τις συνθήκες που οδήγησαν σε όλα τα τεταμένα γεγονότα της περιόδου 90-91.

Το 1990 επιστρέφει στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο οποίος διορίζει υπουργό παιδείας τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο. Ο νέος υπουργός παιδείας εξαγγέλλει ένα νέο σύνολο μεταρρυθμίσεων, το οποίο παρουσιάζεται στα τέλη Αυγούστου του 1990 σε ένα ολοκληρωμένο νομοσχέδιο. Οι μεταρρυθμίσεις στόχευαν σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης με έμφαση σε δημοτικά-γυμνάσια. Μεταξύ άλλων προβλεπόταν η κατάργηση των αδικαιολόγητων απουσιών, εγκαθίδρυση point system για τον έλεγχο της συμπεριφοράς των μαθητών, κατάργηση των μαθητικών γενικών συνελεύσεων, επαναφορά της ομοιόμορφης εμφάνισης (ποδιά) και μείωση των αργιών. Όσον αφορά τα πανεπιστήμια προέβλεπε την κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, την περιστολή του ασύλου, την εντατικοποίηση των σπουδών και την κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης. Στις 3 Δεκεμβρίου ξεκινάνε οι πρώτες καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων και οι κινητοποιήσεις κλιμακώνονται συνεχώς ενώ αποφασίζεται η συνέχιση των καταλήψεων και κατά τη διάρκεια των γιορτών. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. βρίσκεται μπροστά σε απρόσμενες αντιδράσεις και κάνει σπασμωδικές κινήσεις με τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο να δηλώνει ότι οι μαθητές καθοδηγούνται ενώ το νέο έτος βρίσκει τον πρωθυπουργό να βάλλει ενάντια στην αντιπολίτευση και στην ΟΛΜΕ, το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών. Με την έναρξη του νέου έτους (1991) και τη συνέχιση των καταλήψεων, το υπουργείο Παιδείας απειλεί τους μαθητές με απώλεια της χρονιάς ενώ προσπαθεί με κάθε μέσο να «συνετίσει» τους καθηγητές που αρνούνται πεισματικά να βάλουν απουσίες στους μαθητές των σχολείων υπό κατάληψη. Στο πλαίσιο της καταστολής των κινητοποιήσεων, εντάσσεται και η δράση παρακρατικών ομάδων που προσπαθούν να θέσουν τέρμα στις καταλήψεις ακόμα και με βίαια μέσα. Το βράδυ της 8ης Ιανουαρίου, 50 άτομα ,αντίθετα στις καταλήψεις, εισβάλλουν στο 3ο Λύκειο Πάτρας, το οποίο και ανακαταλαμβάνουν με επικεφαλής τον δημοτικό σύμβουλο και τοπικό πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Ιωάννη Καλαμποκά. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, καθηγητές και γονείς συγκεντρώνονται έξω από το σχολείο και κυριαρχεί η ένταση καθώς τα μέλη της ΟΝΝΕΔ αρνούνται να αποχωρήσουν. Στη σύγκρουση που θα επακολουθήσει ο μαθηματικός και μέλος του Ε.Α.Μ. (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο) Νίκος Τεμπονέρας θα βρεθεί θανάσιμα τραυματισμένος από το σιδερολοστό του Καλαμπόκα.

Οι μέρες που θα ακολουθήσουν είναι γεμάτες ένταση, στις 10 Ιανουαρίου θα πραγματοποιηθεί μαζικότατη πανεκπαιδευτική πορεία και θα δεχθούν επίθεση με χημικά από τα ΜΑΤ. Οι συγκρούσεις θα διαρκέσουν όλη τη μέρα ενώ πυρκαγιά θα ξεσπάσει στο κατάστημα «Κ.Μαρούσης», την οποία οι πυροσβέστες αδυνατούν να σβήσουν λόγω της συνεχόμενης ρίψης χημικών. Μετά τη λήξη της πυρκαγιάς, αργά το βράδυ, ανασύρονται τα πτώματα τεσσάρων πολιτών που εγκλωβίστηκαν μέσα στο κατάστημα. Το τεταμένο κλίμα θα συνεχιστεί νέο γύρο κινητοποιήσεων και καταλήψεων έως ότου ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος θα αντικατασταθεί από τον Γ. Σουφλιά και όλα τα επίμαχα νομοσχέδια θα αποσυρθούν.

Όσον αφορά, το δολοφόνο του Τεμπονέρα, Γιάννη Καλαμπόκα θα καταδικαστεί αρχικά σε ισόβια το Μάρτιο του 1993 στην πρώτη δίκη, ενώ στη δεύτερη (1994 φθινόπωρο) θα καταδικαστεί σε 17 χρόνια φυλάκιση. Τελικώς, θα αφεθεί ελεύθερος το Φεβρουάριο του 1998 λόγω καλής διαγωγής.

Σκέψεις για τότε και σήμερα
Η περίοδος των κινητοποιήσεων του 90-91 θα χαραχθεί στη μνήμη του φοιτητικού (και όχι μόνο) κινήματος για διάφορους λόγους. Βέβαια, δεν θα μνημονεύεται τόσο για τις υλικές νίκες που σημείωσε καθώς πέρα από την απόσυρση των νομοσχεδίων το κίνημα δεν είδε άλλα αιτήματα του να ικανοποιούνται ενώ τα τότε νομοσχέδια επέστρεψαν με διάφορες μορφές στα επόμενα χρόνια, φτάνοντας στο σημερινό αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο. Σίγουρα η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα εξακολουθεί να συγκλονίζει μέχρι σήμερα ενώ το όνομα του ηχεί σε κάθε εκπαιδευτική κινητοποίηση του σήμερα. Ταυτόχρονα, το ίδιο περιστατικό απέδειξε πέρα κάθε αμφιβολίας ότι οι διάφοροι κρατικοί-παρακρατικοί μηχανισμοί δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο διαθέσιμο για να προωθήσουν τα συμφέροντα αυτών που τους συντηρούν. Υπάρχει όμως και άλλο ένα στοιχείο που καθιστά ιδιαίτερα σημαντικά εκείνη την περίοδο. Χρονικά, σε διεθνές επίπεδο βρίσκεται κοντά στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ σε εγχώριο επίπεδο δεν απέχει πολύ από τη συγκυβέρνηση του ‘89. Σε κάθε περίπτωση έχουμε να κάνουμε με γεγονότα που σκόρπισαν απογοήτευση στα αγωνιζόμενα τμήματα του λαού που είδαν τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς να τους απογοητεύουν οικτρά και την άρχουσα τάξη σε παγκόσμιο επίπεδο να αποθρασύνεται πλήρως, εκμεταλλευόμενη την άλωση των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Οι αγώνες αυτοί αποτέλεσαν αντιστάθμισμα σε όλη αυτή την πορεία ολοκληρωτισμού και παρά, τις ελλείψεις τους, γέννησαν ελπίδες σε νεολαία και εργαζόμενους. Σήμερα, με τη δημόσια παιδεία να δέχεται επίθεση και με το σύστημα να βυθίζεται στην κρίση του, οι αγώνες της περιόδου 90-91 δεν ξεχνιούνται ενώ η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα δεν σταματά να πυροδοτεί την οργή της νεολαίας.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

France Telecom: "Αυτοκτονώ λόγω της δουλειάς μου"

Tου Αλέξανδρου Μινωτάκη

"Για τη F.T. οι πελάτες είναι πιο σημαντικοί από το προσωπικό."

Μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το Σεπτέμβρη του 2008, κατακλυστήκαμε από μετρήσεις ποσοστών, πόσο τοις εκατό θα μειωθεί ο ρυθμός ανάπτυξης, πόσο θα αυξηθεί η ανεργία, πόσα δις θα χορηγηθούν στις τράπεζες (οι οποίες εξακολουθούν να δηλώνουν αύξηση των κερδών). Μέσα σε αυτή την πληθώρα αριθμών, εμφανίστηκε και το πιο θλιβερό νούμερο για το οποίο ενημερωθήκαμε οι περισσότεροι μέσα στο καλοκαίρι, το κύμα αυτοκτονιών στη France Telekom. Με την αυτοκτονία του 18ου εργαζόμενου στις 14 Ιουλίου, τα ελληνικά media αναγκάστηκαν να στραφούν σε μια υπόθεση που απασχόλησε πρώτη φορά τη γαλλική κοινωνία το Φεβρουάριο του 2008 και πλέον έχεις πάρει τρομακτικές διαστάσεις καθώς τη στιγμή που γράφεται το κείμενο, οι αυτόχειρες εργαζόμενοι έχουν φτάσεις τους είκοσι πέντε.

Και αν ένας αριθμός δεν είναι αρκετά συγκλονιστικός, τη φρίκη συμπληρώνουν τα σημειώματα των αυτόχειρων : «Αυτοκτονώ λόγω της δουλειάς μου. Είναι ο ένας και μοναδικός λόγος» γράφει ο εργαζόμενος στο υποκατάστημα στη Μασσαλία ενώ άλλος έγραψε ότι αισθάνεται «αβοήθητος» και «οργισμένος» στον εργασιακό του χώρο.

Η έκταση που πήρε το θέμα στα Μέσα Ενημέρωσης παγκοσμίως αλλά και οι οργισμένες αντιδράσεις συνδικάτων και σωματείων στην Γαλλία, ανάγκασαν την εταιρεία (η οποία ανήκει κατά 26% στο γαλλικό κράτος) να δώσει τη δική της ερμηνεία στη σειρά των αυτοκτονιών. Η πρώτη αντίδραση της εταιρείας ήταν μέσα από ανακοινώσεις που ανέφεραν ότι «οι αιτίες μιας αυτοκτονίας είναι πάντα πολλές» ενώ, εν συνεχεία πολλοί διευθυντές έθιξαν τα προσωπικής φύσης προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους προσπαθώντας να αποσύρουν τις κατηγορίες ότι οι εργασιακές συνθήκες αποτέλεσαν τον μοναδικό παράγοντα.

Το δεύτερο επιχείρημα που επιστράτευσε η εταιρεία βασίστηκε στα στατιστικά στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία στη Γαλλία αντιστοιχούν 17,8 αυτόχειρες σε 100.000 κατοίκους. Συνεπώς, για τους διευθύνοντες την εταιρία, είναι αναμενόμενο να εμφανιστούν 24 αυτόχειρες σε μία εταιρεία του μεγέθους της France Telekom, η οποία απασχολεί περισσότερους 102.000 χιλιάδες εργαζόμενους. Στα πλαίσια αυτού του επιχειρήματος λειτούργησε ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Ντιντιε Λομπαρ όταν αποκάλεσε τις αυτοκτονίες «στατιστικά συνηθισμένες» ενώ στην ίδια λογική κινήθηκε ο Ρενέ Παντιέ, επικεφαλής της Επιτροπής Δεοντολογίας της Γαλλικής Στατιστικής Εταιρείας, δηλώνοντας ότι «δεν υπάρχει κύμα αυτοκτονίας στη France Telekom».

Παρόλα αυτά, η επιχείρηση δεν μπορεί να κρύψει την ανησυχία της καθώς προς το παρόν έχει παγώσει τις σχεδιαζόμενες αναδιαρθρώσεις για το επόμενο τρίμηνο μετά την υπόσχεση του Λομπαρ ότι «η France Telekom του Δεκεμβρίου δεν θα είναι η ίδια με τη σημερινή France Telekom», ενώ παράλληλα έχει ξεκινήσει έρευνες προκειμένου να εντοπίσει τα αίτια των αυτοκτονιών. Οι έρευνες βασίζονται σε ερωτηματολόγια που μοιράζονται στους εργαζόμενους και περιλαμβάνουν ερωτήσεις για το εργασιακό άγχος, την πίεση που ασκούν οι προϊστάμενοι καθώς και ερωτήσεις για την ψυχική κατάσταση των εργαζόμενων. Άλλη σημαντική ένδειξη της πίεσης που αντιμετωπίζει η εταιρεία είναι η παραίτηση του αναπληρωτή διευθύνοντος συμβούλου Λουί Βεν, ο οποίος ήταν και ένας από τους σχεδιαστές του πλάνου«Νext» για τον εκσυγχρονισμό της εταιρείας το οποίο βρέθηκε συχνά στο στόχαστρο των συνδικάτων.

Οι εργαζόμενοι από τη μεριά τους, εντοπίζουν αλλού τις αιτίες του προβλήματος και δεν αποδέχονται τη μοιρολατρική στάση της εταιρείας. Αντίθετα καταγγέλλουν, μέσα από τα συνδικάτα, ως κύριο υπαίτιο την πολιτική των τελευταίων χρόνων που ανάγκασε πολλούς υπαλλήλους να αλλάζουν συνεχώς θέση σε σημείο που τεχνικοί βρέθηκαν να εργάζονται στο τμήμα πωλήσεων. Ένα άλλο σημείο που τονίζουν είναι η συνεχής πίεση για αύξηση της αποδοτικότητας, η οποία αυξήθηκε μετά το 1998 όταν η εταιρεία ιδιωτικοποιήθηκε. Κύριο αίτημα των συνδικάτων είναι η άμεση αναστολή του σχεδίου αναδιάρθρωσης της επιχείρησης. Σε ατομικές εξομολογήσεις των εργαζόμενων που δημοσιεύτηκαν στα μέσα, κάποιος ανέφερε για «καθημερινή διαχείριση τρόμου» ενώ εργαζόμενη στο τμήμα πωλήσεων παραδέχθηκε ότι οι περισσότεροι συνάδελφοι της παίρνουν αντικαταθλιπτικά.

Η κοινωνική πίεση αυτή μεταφέρθηκε σταδιακά και στην κυβέρνηση στην οποία διαρκώς απευθύνονταν τα συνδικάτα, γεγονός ιδιαίτερα λογικό δεδομένου ότι το κράτος διατηρεί το 26% των μετοχών της επιχείρησης. Στις 15/9 ο υπουργός εργασίας Ζαβιε Νταρκος συναντήθηκε με τον διευθύνοντα σύμβουλο Ντιντιε Λομπαρ για να συζητήσουν την προώθηση λύσεων ενώ η υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ δήλωσε ότι «πρέπει όλοι να δουλέψουμε για να φτάσουμε στη ρίζα του προβλήματος και να καταλάβουμε αν είναι οι αναδιαρθρώσεις, οι αλλαγές εργασίας ευθύνονται για τις αυτοκτονίες». Από την άλλη, το Αντικαπιταλιστικό Κόμμα δήλωσε ότι καταδικάζει «την πολιτική και τις πρακτικές της αγοράς των οποίων και όλες τις πιέσεις των οποίων θύματα είναι το προσωπικό της France Telecom.

Από τη μεριά μας, προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με τους εργαζόμενους και κατορθώσαμε να συνομιλήσουμε με μία πρώην εργαζόμενο στη France Telekom. Παραθέτουμε τις μαρτυρίες της πάνω στις σημερινές συνθήκες αλλά και στο τι άλλαξε τα τελευταία είκοσι χρόνια.

«Εγκατέλειψα τη France Telecom τον Ιανουάριο του 1995. Από το 1998 η F.T. ανοίχθηκε στον ανταγωνισμό και το 2004 ιδιωτικοποιήθηκε. Μέσα σε λιγότερο από 10 χρόνια πέρασε από το καθεστώς της δημόσιας υπηρεσίας σε αυτό της ιδιωτικής επιχείρησης, σε ένα τομέα όπου επικρατεί ένας ανελέητος ανταγωνισμός και όπου, όπως συμβαίνει πάντα, κυριαρχεί η λογική του μέγιστου δυνατού κέρδους. Η F.T. έχει προχωρήσει σε σημαντικές αναδιαρθρώσεις, όπως μετεγκαταστάσεις και κλείσιμο υπηρεσιών, ειδικά στον τεχνικό τομέα. Πράγματι, οι εμπορικές υπηρεσίες κατέχουν κυρίαρχη θέση στην επιχείρηση. Το προσωπικό πρέπει να προσαρμοστεί στη νέα τεχνολογία και στο νέο αντικείμενο εργασίας που δεν του ταιριάζει πάντα αλλά δεν έχουν δυνατότητα επιλογής.

Οι στόχοι που καθορίζονται για τον καθένα (στελέχη και απλούς υπαλλήλους) είναι πολύ υψηλοί και για πολλούς είναι πολύ δύσκολο να τους πετύχουν, γεγονός που τους προκαλεί άγχος και κατάθλιψη και οδήγησε κάποιους στην αυτοκτονία. Το προσωπικό που υπάγεται στο καθεστώς του δημοσίου υπαλλήλου δέχεται έντονες πιέσεις από τη διοίκηση για να αποχωρήσει ή, στην καλύτερη περίπτωση, να μετακινηθεί σε άλλες υπηρεσίες. Έτσι, οι παλιοί αντικαθίστανται από νέους, με σύμβαση ορισμένου χρόνου, οι οποίοι δεν δυσανασχετούν με τις πολλές ώρες δουλειάς και τις δύσκολες εργασιακές συνθήκες. Αυτοί οι νέοι, εξ άλλου, έχουν κάνει αξιόλογες σπουδές και έχουν πολλά πτυχία. Αυτό που έχει τώρα σημασία είναι η εταιρεία να κάνει τζίρο, να είναι αποδοτική και ανταγωνιστική. Για τη F.T. οι πελάτες είναι πιο σημαντικοί από το προσωπικό. Ο μέσος όρος ηλικίας των υπαλλήλων που έχουν θέση ευθύνης είναι 50 ετών, επομένως δεν είναι πάντα εύκολο να προσαρμοστούν στις αλλαγές και αντιδρούν άσχημα στις επαγγελματικές μεταβολές που έχουν σαν ενδεχόμενο γεωγραφικές αλλαγές της κατοικίας. Η πλειοψηφία των ατόμων που αυτοκτόνησαν είχαν υποχρεωθεί να δεχθούν μια αλλαγή που τους επιβλήθηκε παρά τη θέληση τους γιατί, σύμφωνα με τη διοίκηση, πρέπει να μπορούν να εξελίσσονται και να προσαρμόζονται. Πράγματι η France Telekom δεν λαμβάνει υπόψη τα ανθρώπινα προβλήματα.»

«Όχι στη διαχείριση του τρόμου»
Σύνθημα γραμμένο έξω από κατάστημα της France Telecom

Ανεξάρτητα από το σε ποιο βαθμό δέχεται κανείς τις θέσεις της εταιρείας ή των εργαζόμενων, είναι φανερό ότι αποκαλύπτουν ένα ευρύτερο πρόβλημα της Γαλλικής κοινωνίας αλλά και συνολικά όλων των χωρών του ύστερου καπιταλισμού αν αναλογιστούμε ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημειώνονται 59.000 αυτοκτονίες ετησίως ενώ σε όσες σχετίζονται με επαγγελματικούς λόγους, η Γαλλία ξεχωρίζει με 400 αυτοκτονίες κατά ετήσιο μέσο όρο, σύμφωνα με την έκθεση που παρουσίασε στο κοινοβούλιο της Ε.Ε. η ευρωβουλευτής Ευαγγελία Τζαμπάζη. Οι «κοινωνίες της αφθονίας» , όπως έσπευσαν να τις ονομάσουν κοινωνιολόγοι μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αποτελούν πλέον τον στόχο πολλών επικρίσεων είτε σε σχέση με την υλική αφθονία είτε σχετικά με την ψυχική-πνευματική ισορροπία όσων ζουν σε αυτές.

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk