Bookmark and Share
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΥΧΟΣ 05. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΤΕΥΧΟΣ 05. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 25 Δεκεμβρίου 2009

ΕντιτόReal | Πάτα το Play

> Πάτα το play

Το rewind ή το pause, και να χτυπιόμαστε δεν αποτελεί επιλογή στην πραγματική μας ζωή. Το μόνο που μπορείς να πατήσεις, είναι play.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΡΑΛΙΑ

Ώρες Ώρες νιώθω οτι η τύχη με έχει μουτζώσει. Και τα βόλια τα εισπράττουν και οι γύρω μου... Μια σειρά ατυχών γεγονότων έρχεται να την επισφραγίσει η διαφήμιση στο Μετρό, με 100-τουλάχιστον γυμνούς ανθρώπους να με φασκελώνουν και με τα δυο τους χέρια... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πάντα εμφανίζεται ένας Αθηναίος να μου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι...

Μεσημεράκι καθημερινής στην Κοραή. Ακούω μια γιαγιούλα να μιλάει μόνη της. Με πιάνει από το χέρι και μου λέει: "Έλληνας είσαι;" Μόλις τη διαβεβαίωσα για την ιθαγένειά μου, άρχισε να μου λέει για το πόσο σημαντικός ήταν ο "Μεγαλέξαντρος", και πώς εκπολίτισε όλους τους ούγκαούγκα βαρβάρους σε όλη την υφήλιο. Μετά από την εξασθενημένη άμυνα που έδειξα (λόγω κούρασης) άρχισε να μου λέει για τον πραγματικό Θεό της Ορθοδοξίας, που λέει οτι για λίγα χρόνια θα ζοριστούμε οικονομικά, αλλά οτι εμείς οι νέοι Έλληνες τελικά θα ζήσουμε ωραία ζωή.

Άλλο μεσημεράκι, στο ΜΕΤΡΟ για το Πανεπιστήμιο ο κόσμος είναι στριμωγμένος στο βαγόνι, και ένας ανυπόμονος επιβάτης σπρώχνει μια κυρία για να χωρέσει κι αυτός μέσα. Αλλά μιλάμε για τόσο σπρώξιμο, που αν υπήρχε χώρος για να πέσεις κάτω, θα έπεφτες σίγουρα. "Μπείτε πιο μέσα" φωνάζει ο εν λόγω κύριος... "Δεν χωράει κύριέ μου" απαντάει η κυρία. Και ξεκινάει ένας καυγάς με τον κύριο να ρίχνει αγκωνιές και κωλιές (είναι κίνηση ΤΑΕ ΧΩΠΑΡΕΙ ΜΕΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ). Άδικο έχει ο κύριος σκέφτομαι, που σπρώχνει και είναι και αυθάδης και βαράει και από πάνω. Τότε ανοίγει το στόμα της και η κυρία και του λέει "Παλιοαλβανέ! Που ήρθατε στη χώρα μας να γίνετε αθρώποι!". Οπ... Δύσκολο τώρα να πεις ποιός έχει δίκιο και ποιός έχει άδικο!

...Πώς γίνεται το τέλος μιας δεκαετίας που ανήκει στο millenium να μας βρίσκει με τέτοιου είδους απόψεις να έχουν τόσο μεγάλο αντίκρυσμα; Εθνικισμός, έλλειψη τρόπων... Και τι περίεργη δεκαετία που ήταν τα 00's; Αφού λοιπόν δεν έχουμε το κοντρόλ της ζωής, ας πάρουμε το κοντρόλ της EXIT και ας γυρίσουμε πίσω στη δεκαετία που φεύγει, τα 00's. Τι βίτσιο και αυτό να κομματιάζουμε το χρόνο σε δεκαετίες. Μετά τo πέρασμα των νάιντιζ που μας χάρισαν τον Curt Cobain, ήρθαν τα 00's που μας χάρισαν την Lindsay Lohan. Δεν θέλω ούτε να φανταστώ τη συνέχεια.

...Τα 00's. Το ξέρω οτι θα είναι η αδικημένη δεκαετία. Θα την αποφεύγουν όλοι, γιατί δεν θα ξέρουν πως να την ονομάσουν. όου όουζ; Ντάμπλ ζίρο; Τα μηδενικά; The iCade (λόγω του iPod ντε!) Η τιποτένια δεκαετία; Τα δύσμοιρα τιποτένια (καταστάλαξα στην ονομασία), που έχουν τραβήξει ένα σωρό κακουχίες. Εγκαινίασαν επι παντοκρατορίας Ricky Martin και JLo το millenium μέσα σε κλίμα μεγάλης ανησυχίας μήπως καταστραφεί η ανθρωπότητα. Έτσι λοιπόν οι σημερινοί εικοσάρηδες μεγάλωσαν σε μια δεκαετία πανικού και άγχους, με τις μαμάδες να σου λένε "πλύνε τα χέρια σου, κυκλοφορεί κοξάκι" ή "μην ανοίξεις το φάκελο, μπορεί να έχει άνθρακα" και στην παραλία να ακούς από τη δίπλα ομπρέλα "έχε γούστο έτσι όπως καθόμαστε να μας έρθει κανα τσουνάμι".

Όμως στα τιποτένια ζήσαμε και τις πιο όμορφες στιγμές και γνωρίσαμε ανθρώπους που σημάδεψαν τη ζωή μας. Για την ακρίβεια οι συντάκτες της EXIT στα τιποτένια έζησαν το δεύτερο μισό της έως τώρα ζωής τους. Ξέρετε, από την ηλικία των δέκα και μετά, που έχουμε και τις περισσότερες αναμνήσεις! Αυτό το τεύχος είναι αφιερωμένο σε όσους μας χάρισαν αυτές τις αναμνήσεις, και δεν πρόλαβαν να ζήσουν τα 10's.

To Δεκέμβριο, στην EXIT κάνουμε rewind στα 00's και στη ζωή πατάμε play!

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Κυριακή 20 Δεκεμβρίου 2009

Πρόσωπα: Γιάννης Σαρακατσάνης, AbOvo


ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΙΚΗ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗ
Πολύ συχνά ίσως περνούν από το μυαλό μας σκέψεις όπως «τρίζουν τα κόκκαλα των προγόνων μας!» ή αναρωτιόμαστε «τι θα έλεγαν άραγε οι πρωτοστάτες της δημοκρατίας και δημιουργοί του σπουδαίου ελληνικού πολιτισμού αν επέστρεφαν και αντίκριζαν τη σύγχρονη Ελλάδα?».

Τέτοιου είδους απορίες έρχονται να μας λύσουν οι Abovo. Με αφορμή τη πώληση της Ακρόπολης από την κυβέρνηση στους παπάδες για να τη μετατρέψουν σε καζίνο, χτίζουν με εργαλεία τους το χιούμορ και τη σάτιρα μία σειρά περιστατικών με πρωταγωνιστές νεοέλληνες διαφόρων ηλικιών, επαγγελμάτων, φορέων εξουσίας. Πρόκειται για σκηνές που σε όλους μας λίγο πολύ θυμίζουν κάτι.

Οι Abovo επιστρέφουν με το «Μαμά Ελλάδα 2» έχοντας ίσως ως τελικό σκοπό το ξύπνημα «κάποιων άλλων», εκτός από το ξύπνημα των αρχαίων. Η συνέχεια επί της σκηνής…

Εμείς συναντήσαμε το Γιάννη Σαρακατσάνη στο θέατρο Χώρα, και μας μίλησε για την παράσταση και για το θέατρο εν γένει.

> Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία νέα μορφή θεάτρου στην Ελλάδα όπου θεατρικές ομάδες νέων ηθοποιών, όπως εσείς, εκτός από το υποκριτικό κομμάτι της παράστασης αναλαμβάνουν και άλλους τομείς της δημιουργίας της και κυρίως τα κείμενα. Πώς λειτουργούν οι Αbovo πάνω σε αυτό;
Εμείς κατʼ αρχάς αυτό το κάναμε από ανάγκη. Δηλαδή όταν ξεκινήσαμε και κάναμε την πρώτη μας παράσταση δεν είχαμε ούτε την οικονομική δυνατότητα ούτε την τεχνογνωσία να κάνουμε κάτι μεγάλο, οπότε το κάναμε όλο αυτό μόνοι μας. Σε κάποια πράγματα δηλαδή έγινε γιατί δεν είχαμε άλλους να μας το κάνουν π.χ. τα φώτα στην πρώτη μας παράσταση. Όσον αφορά το κείμενο είναι κάτι που θέλουμε να συνεχίσουμε να το κάνουμε εμείς. Δηλαδή έτσι όπως είμαστε τώρα, τα φώτα τα αναθέτουμε σε ανθρώπους που ξέρουν να κάνουν φώτα, τη μουσική σε ανθρώπους που ξέρουν να κάνουν μουσική αλλά το κείμενο της παράστασης ειδικά είναι κάτι που θέλουμε να το διατηρήσουμε γιατί μας ενδιαφέρει η παράσταση να είναι κάτι που θέλουμε να πούμε εμείς και το οποίο πιστεύω ότι λείπει γενικότερα από το θέατρο.
Για κάποιο λόγο, ενώ στο σινεμά δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο, στο θέατρο τα έργα είναι παλιά, ανεβάζουν το «τάδε» έργο του «τάδε» συγγραφέα, που έχει ανέβει 100 φορές, χωρίς να είναι κακό αυτό. Απλά τα αντιμετωπίζουμε σαν να είναι όλα ιδιαίτερα κλασικά κείμενα τα οποία οφείλουμε να ανεβάζουμε και να ξανανεβάζουμε. Έχει ξεχαστεί λίγο το ότι υπάρχουν και καινούργια κείμενα. Ενώ στο σινεμά βλέπεις το σκηνοθέτη ο οποίος κάνει το σενάριο και γυρίζει ο ίδιος και την ταινία, υπάρχει δηλαδή μία πιο συγκεκριμένη δημιουργική διαδικασία την οποία εμείς θέλουμε να κάνουμε.


> Πιστεύεις ότι αυτό έχει απήχηση στο ελληνικό θεατρικό κοινό;
Έτσι όπως το κάνουμε εμείς φαίνεται να έχει απήχηση, τουλάχιστον στους νέους, με την έννοια ότι έχουμε ένα κείμενο σε μία γλώσσα σύγχρονη, την οποία μιλάμε εμείς οι νέοι και όχι μία παλαιότερη γλώσσα που ακούγεται παράξενη ή μία γλώσσα μεταφρασμένη από τα αγγλικά. Κάτι τέτοιο κάνει την παράσταση να φαίνεται πιο αληθινή. Βέβαια το ελληνικό θεατρόφιλο κοινό είναι μικρό. Ο κόσμος δεν πάει θέατρο στην Ελλάδα, ειδικότερα οι νέοι. Δεν είναι από τις πρώτες επιλογές που θα σκεφτεί κάποιος από το ευρύτερο κοινό να πάει και αυτοί που πάνε, το κάνουν είτε επειδή παίζει κάποιος φίλος τους ή κάποιο τηλεοπτικό πρόσωπο είτε επειδή έχουν ακούσει από κάπου για την παράσταση. Υπάρχει και το θεατρόφιλο κοινό βέβαια, οι οποίοι πάνε παντού, διαβάζουν Αθηνόραμα σαν να είναι το ευαγγέλιο τους και διαλέγουν τις παραστάσεις κλπ.

> Δεν είναι και θέμα παιδείας το να αποκτήσουμε τη συνήθεια να πηγαίνουμε θέατρο;
Φυσικά. Που μάθαμε για το θέατρο; Για παράδειγμα, είναι βασικό όταν μεγαλώνει ένα παιδί να έχει στο σχολείο του θεατρική ομάδα. Βέβαια από την άλλη πλευρά, δικαιολογείται η μικρή προσέλευση του κοινού στα θέατρα. Γιατί όταν έχουμε 100.000 ανθρώπους που πάνε θέατρο και 400 παραστάσεις που ανεβαίνουν το χρόνο, υπάρχει μία υπερπροσφορά που σίγουρα θα έχει αντίκτυπο και στην ποιότητα. Δεν μπορούν δηλαδή και οι 400 παραστάσεις να είναι καλές. Κατά τη γνώμη μου 300 δεν είναι καλές. Δεν θέλω να πω κακία ή μεγάλη κουβέντα.
Επίσης κάτι που συμβαίνει στο θέατρο σε αντίθεση με το σινεμά, σύμφωνα με την άποψη του Μπρουκ που διάβασα σε μία συνέντευξη, είναι το εξής: το κακό σινεμά βλέπεται (χάρη στο μοντάζ, στην αλλαγή σκηνών κ.α.) και μπορεί να ανανεώνει συνεχώς το ενδιαφέρον του θεατή ακόμα και αν δεν είναι καλή η ταινία. Στο θέατρο όμως δεν υπάρχει αυτή η πολυτέλεια και ενώ μπορεί μία ταινία να είναι κατά 70% πετυχημένη και να βλέπεται, μία θεατρική παράσταση μπορεί να είναι κατά 70% πετυχημένη και να μη βλέπεται. Παρʼ όλο που μπορεί να είναι πολύ καλή δουλειά και να έχει ωραίες ερμηνείες μπορεί να μην έχει δέσει ο ρυθμός της, να μην έχει πετύχει η παράσταση και να γίνεται βαρετή. Αυτό είναι το πρόβλημα με το θέατρο. Δεν μπορείς να ανανεώσεις το ενδιαφέρον του θεατή αν το χάσεις. Δεν γίνεται εύκολα αυτό... Με αποτέλεσμα, ενώ μπορείς να έχεις το ίδιο καλούς συντελεστές σε μία παράσταση και σε μία ταινία και να πετύχουν ένα παρόμοιο αποτέλεσμα, η ταινία να βλέπεται (τουλάχιστον ευχάριστα) ενώ στο θέατρο να καταντάει ανυπόφορο να βλέπεις την παράσταση. Κακές ταινίες βλέπουμε εύκολα συνέχεια.
Επίσης το θέατρο είναι και πιο ακριβό. Στις περισσότερες παραστάσεις το κανονικό εισιτήριο κοστίζει 20, 25 μέχρι και 40 ευρώ σε κάποιες. Το θέμα είναι ότι στο θέατρο συμβαίνει κάτι ανάμεσα στην παράσταση και στο θεατή, το οποίο δεν πρόκειται να συμβεί στο σινεμά ποτέ. Ο θεατής καταλαβαίνει ότι εκείνη τη στιγμή επηρεάζει αυτό που συμβαίνει. Αυτό φαίνεται πιο πολύ σε κάποιες παραστάσεις απʼ ότι σε κάποιες άλλες. Έχει να κάνει και με το θέμα. Στις κωμωδίες το καταλαβαίνεις αυτό πιο πολύ. Γιατί γελάς και αυτό το εισπράττει ο ηθοποιός άμεσα. Όταν όμως εγώ ως θεατής συνειδητοποιώ ότι με την παρουσία μου επηρεάζω την παράσταση, αισθάνομαι ότι αξίζουν τα χρήματα που έδωσα παραπάνω, είναι άλλη εμπειρία.



> Θεωρείς λοιπόν ότι οι νέοι ηθοποιοί είναι καλό να πάρουν από μόνοι τους την πρωτοβουλία και να ξεκινήσουν να δημιουργούν αποκλειστικά κάτι δικό τους, στηριζόμενοι στις δυνάμεις τους;
Βέβαια, αφού κι εμείς αυτό κάνουμε. Αυτό που βλέπω είναι ότι χρειάζεται μία καλλιτεχνική ανησυχία με την έννοια της δημιουργικότητας. Γιατί καλλιτεχνική ανησυχία είναι το να παίξεις ένα ρόλο αλλά δεν αρκεί για να κάνεις παράσταση. Πρέπει να έχεις και κάτι παραπάνω. Δηλαδή, όλοι όσοι είμαστε στις δραματικές σχολές και βλέπουμε αυτό το βουνό που είναι μπροστά μας μετά στο ελληνικό θέατρο, τρομοκρατούμαστε και η δημιουργία μιας ομάδας είναι η πρώτη σκέψη. Εκεί αισθάνεσαι μία ασφάλεια, είσαι με ανθρώπους που ξέρεις, του ίδιου επιπέδου και της ίδιας δουλειάς. Κάποιες ομάδες σταματάνε εκεί και κάποιες συνεχίζουν.
Αυτό που πιστεύω ότι κάνει τη διαφορά είναι να υπάρχει μία πρόθεση, ένας αληθινός καλλιτεχνικός στόχος, να θες να πεις κάτι και όχι απλά να κάνεις μια παράσταση. Εμείς ως ομάδα όποτε κάναμε παράσταση που θέλαμε να πούμε κάτι ήταν καλή παράσταση, ενώ όποτε κάναμε παράσταση απλά για να κάνουμε παράσταση δεν ήταν καλή. Και το νιώσαμε αυτό και το καταλάβαμε. Και όταν είσαι νέος, το να εκφράσεις κάτι μέσα από την παράσταση γίνεται πιο έντονο.
Όταν για παράδειγμα ένας σκηνοθέτης ο οποίος είναι 60 χρονών και έμπειρος, μπορεί να κάνει και κάποια δουλειά χωρίς να λέει και πολλά πράγματα και να είναι μια χαρά. Ένας νέος όμως δεν μπορεί να το κάνει αυτό γιατί δεν έχει την πείρα. Ο μόνος τρόπος για να νικήσει την απειρία του είναι να έχει ένα όραμα. Και για να αναφέρω το δικό μας παράδειγμα, η πρώτη μας παράσταση , το «Εκεί εκεί στην κόλαση» , που για νέα ομάδα αντικειμενικά ήταν μία επιτυχία, πέτυχε γιατί υπήρχε στόχος. Επειδή θέλαμε να πούμε κάτι πολύ συγκεκριμένο για τη θρησκεία, για την ηθική, για τον εαυτό μας απέναντι σε αυτό το πράγμα. Ενώ το «Μαμά Ελλάδα» που ήταν μία συγγραφή κειμένων που την κάναμε χωρίς ιδιαίτερο όραμα απέτυχε και το πληρώσαμε. Μετά όμως έγιναν τα γεγονότα του Δεκέμβρη τα οποία μας επηρέασαν και μέσα από αυτά φτιάξαμε το «Μαμά Ελλάδα 2» που θέλαμε να πούμε κάτι, και πέτυχε. Είναι κανόνας.


> Πώς έγινε η σύλληψη της ιδέας της παράστασής σας όσον αφορά το «ξύπνημα» των αρχαίων και την απογοήτευσή τους όταν αντικρίζουν την κατάσταση της σύγχρονης Ελλάδας;
Στη δουλειά που κάναμε στο «Μαμά Ελλάδα» και «Μαμά Ελλάδα 2» είδαμε ότι στην Ελλάδα επικρατεί μία σχιζοφρενική κατάσταση μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος. Υπάρχει το αρχαίο παρελθόν από τη μια πλευρά, το οποίο είναι συγχρόνως ένδοξο και καταπιεστικό, και ένα μέλλον το οποίο δεν μπορεί να αναπνεύσει αυτή τη στιγμή και πνίγεται από τις επιταγές αυτού του παρελθόντος. Το παρελθόν εκπροσωπείται με δύο τρόπους στην παράσταση. Από τη μία έχουμε τους αρχαίους, οι οποίοι είναι φαντάσματα και βγαίνουν από τους τάφους και βλέπουν κάτι διαφορετικό στη σύγχρονη Ελλάδα και ότι δεν τους ανήκει τίποτα πλέον. Έρχονται στην παράσταση σαν να τους ανήκουν όλα αλλά στην πραγματικότητα δεν τους ανήκει τίποτα, είναι σαν να είναι άλλη χώρα. Έχουν όλα αλλάξει πάρα πολύ.
Από την άλλη έχουμε το άμεσο παρελθόν μας, το χθές. Είναι αυτή η διεφθαρμένη Ελλάδα, όπου εμείς οι νέοι προσπαθούμε να κάνουμε κάτι καινούργιο αλλά συνεχώς συναντάμε ανθρώπους στην ηλικία των γονιών μας ή και τους ίδιους τους γονείς μας, τα αφεντικά μας κλπ που μας διαφθείρουν και μας περνάνε τη νοοτροπία του «έλα μωρέ στην Ελλάδα βρίσκεσαι, τι πειράζει;». Στην παράσταση αυτό υπάρχει σε τουλάχιστον 4 διαφορετικά σημεία, όπου ο παλιός διαφθείρει το νέο.


> Στην παράσταση χρησιμοποιείτε το χιούμορ και τη σάτιρα προβάλλοντας προβληματικές καταστάσεις που συναντάμε στη σύγχρονη Ελλάδα. Πού αποσκοπείτε με αυτό;
Κατʼ αρχάς ο λόγος που τα δείχνουμε όλα αυτά με χιούμορ είναι γιατί ουσιαστικά αυτό που θέλουμε να κάνουμε μέσω της παράστασης είναι να κράξουμε. Θέλουμε να κράξουμε τους θεατές και να τους πούμε «μην κατηγορείτε τους πολιτικούς, τους δημοσιογράφους, τους μπάτσους, τους αναρχικούς, τους παπάδες, τους αρχαίους κλπ. Εσείς φταίτε. Εμείς φταίμε.» Πρέπει να αναλάβουμε τις ευθύνες μας. Αλλά αν αυτό το πεις έτσι είναι κάτι το οποίο το έχουμε ακούσει χιλιάδες φορές, είναι διδακτικό, και βαριόμαστε να το ακούσουμε. Αν το πεις όμως με χιούμορ ο άλλος γελάει, γελώντας χαλαρώνει και εκεί που δεν προσέχει γιατί γελάει του περνάς το μήνυμα.

> Και στο τέλος της παράστασης δεν φαίνεται κυρίως το ζήτημα αυτό των ευθυνών μας και το γεγονός ότι επαναπαυόμαστε;
Ακριβώς. Τι έγινε τελικά; Στην παράστασή μας υπάρχει πολύ ο περσινός Δεκέμβρης. Ενώ σοκαριστήκαμε όλοι με τα γεγονότα, μόλις αρχίσαμε να ξεπερνάμε το σοκ μετά από 1-2 εβδομάδες, το μόνο που μας ενδιέφερε ήταν να βρούμε ένα φταίχτη για να ξεμπερδεύουμε. Κάποιοι επέλεξαν τους νέους, κάποιοι επέλεξαν τους μπάτσους, κάποιοι τους πολιτικούς και μετά ηρεμίσανε. Αν συνεχίζαμε την διαδικασία θα κάναμε τον κύκλο και επειδή καταλαβαίνουμε ότι κάποια στιγμή ο κύκλος θα φτάσει στον εμάς, τον κόβουμε από νωρίς. Γιατί τότε θα πούμε: «τον μπάτσο τον έβαλε ο πολιτικός, τον πολιτικό ποιός τον ψήφισε;». Και αν φτάσουμε στον εαυτό μας θα σκεφτούμε: «άρα την επόμενη φορά πρέπει να προσέξω τι θα ψηφίσω, άρα πρέπει ένα μήνα πριν να διαβάσω τα προγράμματα των κομμάτων, άρα πρέπει να πάω σε συζητήσεις, άρα πρέπει να ασχοληθώ. Δεν έχω χρόνο να ασχοληθώ γιατί πρέπει να πάω στο ΙΚΕΑ να πάρω τη βιβλιοθήκη και τον καναπέ γιατί το βράδυ θα έρθουν οι φίλοι μου για να φάμε πίτσα.» Κάπως έτσι πάει.


> Γιʼ αυτό και στην παράσταση σας τόσο έντονο το στοιχείο του ΙΚΕΑ;
Ναι, στη παράστασή μας τα έπιπλα ΙΚΕΑ ξεχωρίζουν πολύ έντονα. Γενικά στις παραστάσεις νέων ομάδων θα δεις έναν ΙΚΕΑ καναπέ, επειδή έχει φθηνούς καναπέδες, αλλά στη δικιά μας ίσως ήταν η μόνη περίπτωση που έπρεπε να είναι ΙΚΕΑ. Έπρεπε να είναι φθηνός ΙΚΕΑ καναπές. Γιατί έχει και αυτή την ομοιομορφία το ΙΚΕΑ. Μπαίνεις σε ένα σπίτι και όλα είναι ΙΚΕΑ. Και τελικά είμαστε όλοι ίδιοι.

> Αν φανταστούμε ότι η Ελλάδα ήταν όντως μαμά και οι Abovo ένα από τα παιδιά της, πες μας κάτι απλό που θα έκαναν γιʼ αυτή.
Πιστεύω ότι αυτή η παράσταση είναι μία πολιτική πράξη από την πλευρά της ομάδας μας. Είναι κάτι το οποίο το φτιάξαμε συνειδητά. Δηλαδή όταν το Δεκέμβρη καιγόταν η Αθήνα και γίνονταν οι πορείες σκεφτήκαμε «Μήπως εμείς οφείλουμε να λειτουργήσουμε στο χώρο μας; Έχουμε ένα βήμα, έχουμε θέατρο, κοινό. Εκεί θα μιλήσουμε, θα είμαστε πιο αποτελεσματικοί». Στην πορεία θα είμαστε ένας από τους 5.000-10.000 αλλά στο θέατρο θα έρθουν 100 άνθρωποι και θα μας ακούσουν. Άρα οφείλαμε να κάνουμε κάτι για το καλό της Μαμάς Ελλάδας όχι με την έννοια της πατρίδας, αλλά με την έννοια του σπιτιού στο οποίο μένουμε. Δηλαδή αν χαλάσει το σπίτι μας, θα πέσει να μας χτυπήσει. Ό,τι και αν είναι αυτό. Και αυτό δεν είναι ούτε εθνικιστικό, ούτε πατριωτικό αλλά είναι πρακτικό. Λέγαμε ότι καθόμαστε και κράζουμε την Ελλάδα. Είναι όντως χάλια, ειδικά αν έχεις πάει να ζήσεις στο εξωτερικό το καταλαβαίνεις πιο έντονα. Και τότε τί κάνεις; Κάθεσαι και κράζεις σε όλη σου τη ζωή; Αν δεν σου αρέσει ή θα κάνεις κάτι να φτιάξεις την κατάσταση ή θα φύγεις. Αλλιώς είσαι βλάκας. Είσαι βλάκας να κάθεσαι να κράζεις τη χώρα την οποία μένεις. Πριονίζεις τα θεμέλια του σπιτιού στο οποίο μένεις και συγχρόνως προσπαθείς να μείνεις σε αυτό; Ή θα τα φτιάξεις ή θα φύγεις.
Οπότε εμείς με τον τρόπο που ξέρουμε προσπαθούμε να βελτιώσουμε αυτή την κατάσταση. Προσπαθούμε να πούμε στους 100 θεατές της κάθε παράστασης «Μήπως μπορούμε να κάνουμε όλοι κάτι;». Πιστεύω βέβαια ότι το σημαντικότερο πράγμα είναι η παιδεία, οπότε τα αποτελέσματα των προσπαθειών που γίνονται είναι μακροπρόθεσμα. Αν έχεις τη σωστή παιδεία όλα τα άλλα διορθώνονται. Η παιδεία της οικογένειας και του σχολείου είναι το βασικό συμβόλαιο του κάθε πολίτη με τη χώρα του. Αν εκεί του τα πεις σωστά θα τα φτιάξει τα υπόλοιπα. Να πω ένα παράδειγμα για τον τρόπο που δουλεύουμε, σχετικά με αυτό. Έχουμε την ιδέα για ένα κομμάτι που θέλουμε να βάλλουμε στην παράσταση και λέμε ότι θα έχει κάποιους χαρακτήρες. Μοιράζουμε τους χαρακτήρες και τους φτιάχνουμε. Αν φτιάξουμε τους χαρακτήρες καλά και ζωντανέψουν, μετά στην πρόβα τους βάζουμε να αλληλεπιδράσουν και όλα είναι σωστά, γιατί τους έχεις φτιάξει σωστά. Φτιάχνεις λοιπόν μία σωστή ρίζα, που είναι η παιδεία, ώστε μετά να έχουν ένα σωστό πνεύμα οι άνθρωποι για το τί πρέπει να κάνουν.


> Κατά πόσο είναι εύκολο μία ανεξάρτητη ομάδα νέων ηθοποιών που εισέρχεται πρώτη φορά στο θεατρικό χώρο να μπορέσει να «επιβιώσει»;
Όταν εμείς ξεκινήσαμε ως ομάδα οι άλλοι γελάγανε γιατί μας έλεγαν «θέατρο έχεις; λεφτά έχεις;» και η απάντηση ήταν όχι. Για να γίνεις όμως «κάποιος» πρέπει να κάνεις κάτι, να ξεκινήσεις από κάπου. Όλοι οι μεγάλοι σου χαλάνε τα όνειρα, λένε ότι στην Ελλάδα δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Αυτό είναι το χειρότερο. Το μόνο σίγουρο για να μην αλλάξει ποτέ η Ελλάδα είναι να απογοητεύεις τους ανθρώπους που θέλουν να κάνουν κάτι. Επικρατεί η αίσθηση ότι τίποτε δεν γίνεται, επειδή είμαστε στην Ελλάδα. Και εμένα μου λέγανε ότι δεν θα κάνουμε τίποτα γιατί λειτουργούν όλα με κυκλώματα. Εμείς έχουμε καταφέρει και επιβιώνουμε 4 χρόνια, ελπίζω να βελτιωθούμε στο μέλλον. Και τα καταφέραμε μόνοι μας. Είμαι πολύ περήφανος για αυτά που έχουμε καταφέρει αυτά τα χρόνια ως ομάδα, μόνοι μας. Και αφού μπορούμε να το κάνουμε εμείς μπορεί να το κάνει οποιοσδήποτε. Ούτε μέσο είχαμε, ούτε γνωστούς. Νομίζω ότι έτσι λειτουργούν καλύτερα τα πράγματα, στα πλαίσια μιας «οικογένειας». Δηλαδή εμείς τώρα είμαστε μία οικογένεια. Όσοι ήρθαν και συμμετέχουν στην ομάδα το έκαναν από αγάπη. Άνθρωποι που τους άρεσε αυτό που είδαν μας γνωρίσανε, γίναμε φίλοι και έτσι ο καθένας προσφέρει κάτι προκειμένου να γίνει αυτό το πράγμα μεγάλο κάποια στιγμή. Και ακριβώς επειδή είμαστε οικογένεια μπορούμε να βασιστούμε σε αυτό. Και αυτό σου δίνει μία αξία που δεν μετριέται. Δεν είναι ούτε χρήματα, ούτε πτυχία. Αν ο άλλος αγαπάει, τα πράγματα είναι πιο καλά.

H παράσταση των Αbovo «Μαμά Ελλάδα 2» παίζεται στο θέατρο ΧΩΡΑ κάθε Κυριακή, Δευτέρα και Τρίτη.

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Δευτέρα 14 Δεκεμβρίου 2009

Καλά (;) Χριστούγεννα!


ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ ΕΛΜΑΤΖΟΓΛΟΥ
Μα τι όμορφη που είναι η Αθήνα αυτές τις μέρες! Παντού στολίδια, λαμπάκια και ελκυστικές βιτρίνες οι οποίες ξυπνούν ακόμη και την πιο κοιμισμένη καταναλωτική μανία των περαστικών. Όλα δείχνουν τόσο χαρούμενα, ατάραχα και «χριστουγεννιάτικα» που αν κανείς τολμήσει να δείξει σημάδια απογοήτευσης μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί πως βρίσκεται αδικαιολόγητα εκτός του απαιτούμενου εορταστικού κλίματος. Εξάλλου τώρα που στολίστηκε και το δέντρο στην πλατεία Συντάγματος, ποιος ο λόγος για έγνοιες και στενοχώριες; Αρκεί ένα χαμόγελο ενός από τους χιλιάδες ντυμένους άγιους Βασίληδες για να φτιάξει η διάθεση του καθενός….. Ή μήπως όχι;

Η αλήθεια είναι πως κάθε χρόνο, καθώς περπατάμε απορροφημένοι στους δρόμους του κέντρου με τις συνηθισμένες τεράστιες λίστες των αγορών μας, δεν παρατηρούμε πως κάτι λείπει. Αναρωτιόσαστε τι; Μα φυσικά οι άστεγοι, οι ναρκομανείς και ενδεχομένως σε κάποιες περιπτώσεις ορισμένοι μετανάστες. Ναι ξέρω, συνήθως δεν μας λείπουν και πολύ και αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο δεν παρατηρούμε την απουσία τους, ή αν την παρατηρήσουμε, κάνουμε τον σταυρό μας και λέμε «Δόξα τω Θεώ, καθάρισε λίγο ο τόπος» και αν δεν το λέμε, το σκεφτόμαστε, το αποτέλεσμα ούτως ή άλλως δεν αλλάζει. Αν ακόμη αναρωτιόσαστε πού άραγε να κρύβονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι τις ημέρες των γιορτών, τότε σίγουρα δεν έχετε υπ’ όψιν σας αυτό το οποίο ενδεχομένως θα μπορούσε να ονομαστεί στην Ελλάδα «ευκαιριακό- εποχιακό κράτος πρόνοιας».

Κάθε χρόνο, ο εκάστοτε δήμαρχος με μεθόδους τις οποίες δεν γνωρίζω και ίσως να μην ήθελα ποτέ να μάθω, απομακρύνει όλες εκείνες τις μειονοτικές και αδιαμφισβήτητα «κατώτερες» από εμάς ομάδες ανθρώπων οι οποίες κατά τα άλλα απαρτίζουν καθ’ όλη την υπόλοιπη διάρκεια του έτους περιοχές του κέντρου όπως είναι η πλατεία Ομονοίας, ή η πλατεία Θεάτρου. Τις δύο λοιπόν αυτές βδομάδες των γιορτών και μόνο αυτές, το κράτος θεωρεί απαραίτητο να δοθεί στέγη και τροφή στα άτομα αυτά γιατί, όπως και να το κάνουμε, θίγονται θέματα αισθητικής καθώς ένας τοξικομανής τις ημέρες αυτές είναι το κομμάτι εκείνο το οποίο χαλάει το πάζλ της διάχυτης ευτυχίας η οποία μας κατακλύζει από παντού, θέλοντας και μη.

Ίσως λοιπόν όλη αυτή η κατάσταση η οποία επικρατεί χρόνια τώρα, πάντα υπό συνθήκες μυστικοπάθειας, πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις και να αφυπνίσει αισθήματα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης προς τους ανθρώπους αυτούς. Σαφώς τα Χριστούγεννα είναι ημέρες χαράς, δεν είναι όμως κάπως εγωιστικό η χαρά αυτή να μοιράζεται μεμονωμένα; Η στήριξη από μέρους της κυβέρνησης πρέπει να παρέχεται όλο το χρόνο και όχι επιλεκτικά. Εάν τώρα ορισμένοι δεν πείθεστε από όλα τα παραπάνω, να είστε προσεχτικοί στις βραδινές σας βόλτες, ίσως συναντήσετε, όπως κι εγώ κάποια Χριστούγεννα, κάποιον αστυνομικό να κλωτσάει ανήμπορους ναρκομανείς λέγοντας τους «Τσακιστείτε από εδώ, σας βλέπει ο κόσμος». Και για να μην ξεχνιόμαστε… Καλά Χριστούγεννα!

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Πέμπτη 10 Δεκεμβρίου 2009

Των 00's Videogames

Τι έγινε στη δεκαετία μας

ΑΠΟ ΤΟ ΜΙΧΑΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟ
Η δεκαετία ξεκίνησε πολύ δυνατά με την εμφάνιση του Playstation 2. Το Δεκέμβριο του 2000 έφτασε στη χώρα μας. Κόστιζε 200.000 δρχ (600 euro) και τα πρώτα κομμάτια έγιναν ανάρπαστα. Τα παιχνίδια που συγκλόνιζαν τους τότε gamers ήταν το FIFA 2001, το Tekken Tag Tournament, το SSX snowboarding και το εκπληκτικό σε concept shoot em up Timesplitters. Την ίδια εποχή, στα pc games πάταγο προκαλούσε το Diablo II μαζί με το Red Alert 2, ενώ δειλά δειλά έκανε την εμφάνιση του και το championship manager, με το cm 00/01, την πρώτη έκδοση του παιχνιδιού που περιείχε το ελληνικό πρωτάθλημα.

To 2002 έκαναν την εμφάνιση τους 2 νέες κονσόλες που υπόσχονταν να ανταγωνιστούν τον βασιλιά, playstation 2. Ο προηγούμενος ανταγωνιστής του, το Dreamcast είχε άλλωστε προ πολλού τεθεί εκτός μάχης. Τελικά, το Gamecube της Nintendo, παρότι είχε μερικούς αξιόλογους τίτλους, όπως το Eternal Darkness, το Smash Bros και το Mario kart double dash, δεν σημείωσε ιδιαίτερη εμπορική επιτυχία και δεν κατάφερε να ανακόψει την κυριαρχία της Sony. Η προσπάθεια της Microsoft με το Xbox είχε ομολογουμένως καλύτερη τύχη. Μπορεί να μην πλησίασε σε πωλήσεις την κονσόλα της Sony (24 έναντι 138 εκατομμυρίων) , με τίτλους όμως όπως το Halo, καθιερώθηκε στην αγορά, ειδικά της Βόρειας Αμερικής.

Άλλο χαρακτηριστικό γνώρισμα των 00’s είναι η κατακόρυφη άνοδος του online gaming. Το 2000, έκανε την εμφάνισή του το γνωστό σε όλους Counterstrike. Όλοι έχουν παίξει τουλάχιστον μία φορά CS σε κάποιο internet café. To 2002 κυκλοφορεί και το Warcraft 3, το οποίο θεωρείται από τα καλύτερα παιχνίδια στρατηγικής όλων των εποχών. Οι διάφορες παραλλαγές του, όπως η Dota, καθήλωναν και συνεχίζουν να καθηλώνουν για ώρες τους fans του παιχνιδιού στα lanάδικα και τα internet καφέ, τα οποία τη δεκαετία που φεύγει, ξεφύτρωναν στη χώρα μας σαν τα videoclub τη δεκαετία του ’80.

Το 2005 κάνει την εμφάνιση του το PSP, η δυνατότερη ως τότε φορητή κονσόλα. Έρχεται πολλά υποσχόμενο, με τη δυνατότητα αναπαραγωγής ταινιών και ηχηρούς τίτλους παιχνιδιών, πολλά από τα οποία μεταφέρονταν από τον μεγάλο αδερφό playstation2 και άλλα να είναι αποκλειστικά για το PSP . Την ίδια χρονιά, εμφανίζεται και το Xbox 360 της Microsoft, η πρώτη παιχνιδομηχανή 7ης γενιάς. Σε συνδυασμό με τις νέες TFT και LCD οθόνες που υπόσχονταν high-definition ανάλυση, σίγουρα προσέφερε αρκετά στο να αλλάξει η εμπειρία του gaming.

Στα τέλη του 2006, έρχεται στην Ευρώπη και το Wii της Nintendo. Μετά την αποτυχία του Gamecube, ο Ιαπωνικός κολοσσός ήθελε να επιστρέψει δυναμικά στην αγορά και τα κατάφερε. Το Wii έφερε μεγάλες καινοτομίες, αφού κυριολεκτικά σήκωσε τους φίλους του από τον καναπέ. Τα βιντεοπαιχνίδια ξέφυγαν από τη λογική ενός απλού χειριστηρίου. Δεν θα ήταν υπερβολή να πει κανείς ότι ειδικά με το Balance Board, το Wii μετατράπη από κονσόλα σε οικιακό όργανο γυμναστικής.

Τελευταίο έκανε την εμφάνιση του το Playstation 3 το 2007. Αρχικά η έλλειψη πολλών τίτλων και η υψηλή του τιμή δεν επέτρεψαν στην αγορά να το αγκαλιάσει. Αρκετοί fans συνέχισαν με τον προκάτοχό του. Όμως οι πολύ δυνατοί τίτλοι που κυκλοφόρησαν στη συνέχεια, σε συνδυασμό με τις τεράστιες δυνατότητες του μηχανήματος της Sony (όπως η αναπαραγωγή δίσκων blu-ray) αναθέρμαναν το ενδιαφέρον του κόσμου. Μόνο προς τα τέλη της δεκαετίας άρχισε το playstation 3 να δείχνει τις πραγματικές του δυνατότητες και σίγουρα έχει δρόμο ακόμα. Όμως ο διαφαινόμενος νικητής στην άτυπη αναμέτρηση των παιχνιδομηχανών 7ης γενίας είναι το Wii της Nintendo, που άλλαξε πολλά στον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα βιντεοπαιχνίδια…

Ας δούμε τώρα τα καλύτερα παιχνίδια της δεκαετίας...

  • Diablo 2 (PC)
Το πρώτο παιχνίδι που έκανε πάταγο στα 00’s. Κυκλοφόρησε τον Ιούνιο του 2000. Ήδη υπήρχαν fans του πρώτου Diablo που περίμεναν το sequel από τη blizzard με ανυπομονησία, αλλά οι φίλοι του παιχνιδιού δεν περιορίστηκαν εκεί. Έγιναν πολύ περισσότεροι. Ίσως το τελευταίο RPG παλαιάς κοπής, με τεράστια αντοχή στο χρόνο, expansions και από τα πρώτα που παίχθηκαν μαζικά και online. Απλό, γρήγορο και άκρως εθιστικό είναι λίγα μόνο από τα χαρακτηριστικά του γνωρίσματα.

  • Championship Manager 01/02 (PC)
ΕΞΑΙΡΕΤΟ. ΑΝΕΠΑΝΑΛΗΠΤΟ. Σύμφωνα με πολλούς, το καλύτερο παιχνίδι προπονητικής όλων των εποχών. Στο cm 01/02, η σειρά championship manager και μετέπειτα football manager χρωστάει τα πάντα. Ο εθισμός ήταν αναπόφευκτος. Το gameplay πολύ απλό και γρήγορο. Ο ρεαλισμός και η πληθώρα παικτών για τα δεδομένα της εποχής, πρωτοφανής. Για 1,5 χρόνο ήταν ότι πιο καυτό κυκλοφορούσε στην εξομοίωση ποδοσφαίρου, ενώ ειδική έκδοση του cm 01/02 κυκλοφόρησε μέχρι και για το Xbox. Ακόμα και σήμερα υπάρχουν νοσταλγοί του κλασικού πλέον τίτλου που δημιουργούν patches και ενημερώσεις για όσους δεν συγκινούνται από τους διαδόχους του…

  • Pro Evolution Soccer 3 (PS2)
Η αρχή της κυριαρχίας του Pro. Ο πιο ρεαλιστικός εξομοιωτής ποδοσφαίρου που είχε κυκλοφορήσει έως τότε. Παρά το γεγονός ότι υστερούσε σε γραφικά και σε επίσημες άδειες για ομάδες και ονόματα παικτών, το γρήγορο παιχνίδι και οι πολλές δυνατότητες που παρείχε το έκαναν ασυναγώνιστο. Το master league αποτελούσε τεράστια καινοτομία δίνοντας την δυνατότητα να δημιουργήσει ο παίκτης την ομάδα των ονείρων του και να την αποθηκεύσει στην κάρτα μνήμης για να αναμετρηθεί με την αντίστοιχη του κολλητού του. Το training mode είχε διάφορες προκλήσεις που βοηθούσαν τον παίκτη να βελτιωθεί και έδιναν ξεχωριστό ενδιαφέρον ακόμα και στην προπόνηση. Τέλος, η ύπαρξη κλασικών ομάδων και θρύλων του ποδοσφαίρου, έκανε δυνατές ποδοσφαιρικές αναμετρήσεις πέρα από κάθε όριο, ακόμα και χρονικό.

  • World of warcraft (PC)
Το βαρύ πυροβολικό της Blizzard. Οι φίλοι και μη του warcraft καθηλώθηκαν μπροστά από τους υπολογιστές τους. H νέα εποχή των RPG’s. Η WOW mania πήρε διαστάσεις επιδημίας. Οι ατελείωτες δυνατότητες που προσέφερε το WOW δεν άφηναν ποτέ τον παίκτη να πλήξει. Οι 11,5 εκατομμύρια παίκτες που πληρώνουν ένα σεβαστό ποσό κάθε μήνα για να παίζουν αποδεικνύουν ακριβώς αυτό. Ήδη έχουν κυκλοφορήσει 2 expansions και μέσα στο 2009 ανακοινώθηκε και το τρίτο, οπότε το WOW δείχνει να έχει μέλλον.

  • Halo (Xbox)
Άνθρωποι εναντίον εξωγήινων, στο φημισμένο πλεον sci-fi first person shooter της Microsoft. Από τους πρώτους τίτλους του Xbox, αγαπήθηκε όσο λίγοι και αποτέλεσε καινοτομία, με αποτέλεσμα να δημιουργήσει σχολή και σήμερα να υπάρχουν διάφορα sequel και επίδοξοι μιμητές του.


  • Call of duty (PC)
Η αναμέτρηση των συμμάχων με τους ναζί στις οθόνες των υπολογιστών μας, πιο ζωντανή από ποτέ. Η μεταφορά του «εχθρού προ των πυλών» σε βιντεοπαιχνίδι από την Activision. Ξεχώρισε επίσης η δυνατότητα που είχε ο gamer να παίξει ως Άγγλος, Ρώσος, Αμερικάνος, ακόμη και ως Γερμανός στο multiplayer. Εντυπωσίαζε επίσης η πολύ πιστή αναπαράσταση των όπλων και των στολών του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Αξιοπρεπέστατο και το multiplayer που αγαπήθηκε από όσους προτιμούσαν κάτι πιο αργό και με περισσότερη έμφαση στην τακτική από το counterstrike.

  • Need for speed underground (PC, PS2, Xbox)
Βρίσκεται στο πάνθεον των φίλων του street-racing. Αγαπήθηκε από όσους ήθελαν να γίνουν Vin Diesel στη θέση του Vin Diesel από το Fast and Furious. Φτιαγμένα αυτοκίνητα, turbo, nitro, street racing και η αδρεναλίνη χτυπά…κόκκινο στην προσπάθεια του παίκτη να γίνει ο καλύτερος μαχητής των δρόμων. Εκτός αυτού, θυμόμαστε και το soundtrack του NFS underground, δηλαδή το riders on the storm των Doors σε μία σύγχρονη και πολύ επιτυχημένη έκδοση από τον rapper snoop-dog.

  • Rise of nations (PC)
Άλλο ένα διαμάντι της Microsoft στα strategy games μετά το age of empires. Στη διάθεση του παίκτη υπάρχουν 18 έθνη (ανάμεσα τους και το ελληνικό), ενώ μπορεί να πολεμήσει σε 8 διαφορετικές εποχές από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα. Αντικειμενικός στόχος: Μα ποιος άλλος από την κατάκτηση του κόσμου, άλλοτε με τη βία και άλλοτε με τη διπλωματία. Κυκλοφόρησε και expansion pack το οποίο προσέθετε άλλα 6 έθνη, ενώ υπήρχε η δυνατότητα ο παίκτης να αλλάξει την ιστορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου, του Ναπολέοντα, της κατάκτησης του νέου κόσμου από τους αποίκους και του ψυχρού πολέμου. Περίπου 1.000.0000 παίκτες ρίχτηκαν στο έργο των κατακτήσεων και δικαίως το RON κέρδισε τον τίτλο του παιχνιδιού της χρονιάς για το 2003 από αρκετά έγκυρα sites.

  • Gran Turismo 3 Gran Turismo 4 (PS2)
Ο πληρέστερος εξομοιωτής οδήγησης. Ένας από τους τίτλους ναυαρχίδες της Sony που έχει δημιουργήσει δική του..σχολή οδηγών. Καλοσχεδιασμένες πίστες, πολλοί κατασκευαστές με επίσημες άδειες, χιλιάδες μοντέλα, ατελείωτες τροποποιήσεις για να φτάσει ο οδηγός στην κορυφή. Σε συνδυασμό με πραγματικές πίστες όπως η Laguna Seca και το Nurburgring και με πολύ καλοδουλεμένα γραφικά, τα Gran Turismo αποτελούν ορόσημο στην κατηγορία των αγώνων ταχύτητας.


  • Grand theft auto San Andreas, Grand theft auto Vice City (PS2)
Το αγαπημένο grand theft-auto επέστρεψε δριμύτερο. Υπήρχαν δύο τρόποι παιχνιδίου: Α) Ο παίκτης να εκτελέσει τις διάφορες αποστολές και να γίνει πλούσιος και σεβαστός κακοποιός, Β) Ο παίκτης να βάλει όλα τα cheats, να πάρει όπλα και γρήγορα αυτοκίνητα και να σπείρει τον όλεθρο κατά βούληση. Ανθρωποκυνηγητά και συμπλοκές με την αστυνομία φυσικά και βρίσκονταν μέσα στο πρόγραμμα. Έμεινε στις καρδιές μας γιατί είχε καταπραϋντική δράση για τα τεντωμένα νεύρα του παίκτη. Ακόμα θυμάμαι να γυρίζω σπίτι με πολλά νεύρα μετά από το σχολικό εφτάωρο και αντί να ξεσπάω σε ότι έβρισκα μπροστά μου να πνίγω το θυμό μου καταστρέφοντας τα πάντα στο grand theft auto. Η rockstar games προσέφερε κοινωνικό έργο. Δεν είναι λίγο…

  • Metal gear solid 2 - Sons of liberty (PS2)
To πολυαναμενόμενο sequel του metal gear solid της konami για το playstation 2. Ο solid snake σε νέες επικίνδυνες αποστολές, μάχεται εναντίον των εγκληματιών που επιβουλεύονται παγκόσμια κυριαρχία. Με σενάριο που θα ζήλευαν ταινίες του Hollywood, ξεχώρισε αμέσως από τα υπόλοιπα παιχνίδια δράσης γιατί απαιτούσε ιδιαίτερη τακτική από τον παίκτη και δεν επιβράβευε τη νοοτροπία πυροβολούμε ό,τι κινείται και νικήσαμε ! Μάλιστα είναι από τα λίγα μέχρι σήμερα games για τα οποία έχει κυκλοφορήσει επίσημος οδηγός στρατηγικής, άλλη μία ένδειξη για το επίπεδο δυσκολίας και το ενδιαφέρον που υπήρχε.

  • Kingdom Hearts (PS2)
Όταν το final fantasy συνάντησε τους ήρωες της Disney, τότε γεννήθηκε το kingdom hearts. Πανέξυπνη ιδέα τόσο σε σύλληψη όσο και σε εκτέλεση. Στο συγκεκριμένο καρτουνίστικο RPG ο παίκτης περιπλανάται σε 13 μαγικούς κόσμους, πολεμάει διαφόρων ειδών εχθρούς, συλλέγει εμπειρία και βελτιώνει τον ήρωα του. Θα μου επιτραπεί ο χαρακτηρισμός «παιχνιδάρα» όχι μόνο για την αρμονική σύμπραξη των ηρώων της Disney με εκείνους του final fantasy αλλά και για τον υπέροχο συνδυασμό στοιχείων RPG και δράσης.

  • Resident Evil 4 ( Gamecube, PS2, PC)
Άξιος συνεχιστής της σειράς resident evil. Ο Leon Kennedy ταξιδεύει στην Ευρώπη για να χαλάσει ξανά τα σατανικά σχέδια της πολυεθνικής umbrella. Ατμοσφαιρικό και ανανεωμένο, με ιδιαίτερη έμφαση στο ζωντανό gameplay όχι μόνο κράτησε κοντά του τους φίλους της σειράς αλλά τους διεύρυνε κιόλας.


  • The Sims (PC, PS2, Xbox)
Το εικονικό κουκλόσπιτο της EA είναι το PC game με τις περισσότερες πωλήσεις στην ιστορία (16 εκατομμύρια). O παίκτης φτιάχνει μία δική του οικογένεια, ή έναν δικό του χαρακτήρα και τον ακολουθεί στην καθημερινή του ζωή. Αυτό τον κάνει να νιώθει σαν ένας μικρός Θεός. Πολυάριθμα και τα expansions που κυκλοφόρησαν, καλύπτοντας κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής που μπορεί να φανταστεί ο παίκτης ( πανεπιστήμιο, πάρτυ, διακοπές κτλ). Πότε άλλοτε δεν μπορούσαμε να επέμβουμε τόσο πολύ στις ζωές των άλλων χωρίς να κακοχαρακτηριστούμε…

  • Resistance Fall of man (Playstation 3)
To Halo της Sony. Έχοντας τον έλεγχο του αμερικανού λοχία Nathan Hale, ο παίκτης αντιμετωπίζει τις εξωγήινες δυνάμεις chimera με σκοπό να σώσει τον πλανήτη γη από την καθαίμαξη των διόλου ευχάριστων επισκεπτών. Αγαπήθηκε για τα εντυπωσιακά του γραφικά, την καταιγιστική του δράση και τη δυνατότητα συμμετοχής δυο παικτών στο campaign mode, που το έκανε πολύ πιο ενδιαφέρον. Ακολούθησε το resistance 2 ενώ μέσα στη νέα δεκαετία αναμένουμε και τρίτο sequel.

  • Guitar Hero (PS2)
Μετά από προπονητής, τραγουδιστής, πρωθυπουργός και υπερήρωας, επιτέλους δίνεται η δυνατότητα στον παίκτη να βγάλει άλλο ένα απωθημένο του. Να γίνει μεγάλος κιθαρίστας. Οι επίδοξοι Jimmy Hendrix είχαν τη δυνατότητα να… εκτελέσουν πολλά από τα αγαπημένα κλασικά και μη rock κομμάτια στην προσπάθεια τους να φτάσουν στο απόγειο της (ψηφιακής) δόξας τους.



  • Wii fit (Nintendo Wii)
Gamers, σηκωθείτε από ντιβάνια, καρέκλες καναπέδες! Αυτή ακριβώς ήταν η καινοτομία που έφερε το Wii fit. Με τη χρήση του εξαρτήματος balance board που συνδέεται με το Wii, gaming και φυσική άσκηση ήρθαν πιο κοντά από ποτέ. Ο παίκτης έχει τη δυνατότητα να χαλαρώσει και να συγκεντρωθεί κάνοντας ασκήσεις yoga, να γυμναστεί κάνοντας ασκήσεις αεροβικής όπως και άλλες ασκήσεις, ή να βελτιώσει την ισορροπία του με διάφορα mini games που έχουν ακριβώς αυτό το σκοπό. Και όλα αυτά όχι υπό την καθοδήγηση κάποιου χρυσοπληρωμένου προσωπικού γυμναστή, αλλά μέσω ενός εξαρτήματος του Nintendo Wii από τη θαλπωρή του σαλονιού του. Αρκετοί ήδη υποστηρίζουν ότι ο συγκεκριμένος τίτλος αποτελεί ορόσημο όχι μόνο για τη Nintendo αλλά για το μέλλον των βιντεοπαιχνιδιών και τον τρόπο που τα αντιλαμβανόμαστε γενικότερα.

Υ.Γ: Η αναφορά των παραπάνω παιχνιδιών είναι ενδεικτική. Σίγουρα η λίστα θα μπορούσε να εμπλουτιστεί με πολλά περισσότερα. Όποιος θεωρεί ότι αδίκησα κάποιον τίτλο μπορεί ελεύθερα να το πει.


Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Τετάρτη 9 Δεκεμβρίου 2009

Η ελληνική τηλεόραση στα 00’s

ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΑΓΑ
Στη δεκαετία που έφυγε χορτάσαμε τηλεόραση. Όχι ότι στα 90’s τη στερηθήκαμε, αλλά τώρα ακόμα περισσότερο. Πέραν των γεγονότων που παρέλασαν από τις οθόνες μας, είδαμε νέα πράγματα, μας δόθηκαν νέες δυνατότητες που τίναξαν την εμπειρία του να βλέπει κανείς τηλεόραση στα ύψη. Σειρές τελείωσαν, σειρές ήρθαν, νέα φορμάτ εκπομπών εγκαινιάστηκαν, αντιγράφτηκαν και παραλλάχθηκαν, και ένα ατέλειωτο κουτσομπολιό για το τι παίζει το «χαζοκούτι». Όλα τα είδαμε!

Και η δεκαετία αρχίζει με το τέλος δύο κορυφαίων σειρών που έμελε να αποστηθίσουμε στη συνέχεια, του Κωνσταντίνου και Ελένης και των Εγκλημάτων, οι συστάσεις περιττές. Αλλά δεν ήταν οι μόνες σειρές που τελείωσαν. Προς δυσαρέσκεια των απανταχού ΚΑΠΗ τίτλους τέλους έριξαν οι δύο κορακοζώητες σειρές της ελληνικής τηλεόρασης, η Λάμψη και το Καλημέρα Ζωή, οι τηλεθεάτριες απαρηγόρητες… Αλλά δεν παραπονιούνται όταν βλέπουν το πρώτο ριάλιτι εγκλεισμού το 2001, το Big Brother, που προκαλεί μαζική υστερία. Όλοι τρέχουν για Νόβα για να το βλέπουν 24/7, τα παιδιά πάλι τρέχουν για το επιτραπέζιο. Μετά έρχεται το Bar, το Survivor, το Fame Story και φτάνουμε μέχρι το σημερινό X Factor, και μην τολμήσετε να κάνετε τους χαζούς ότι τάχα δεν ξέρετε ούτε έναν παίχτη από αυτά τα παιχνίδια, ούτε τους επικούς καβγάδες που έγιναν ακόμα και live (το «Βλάχα, αμόρφωτη» του Χατζηστεφάνου στη Μπόκοτα ακόμα παίζει).


Το ένα φέρνει το άλλο και η τηλεόραση βάφεται ροζ φούξια, τα «μεσημεριανάδικα» κάνουν την εμφάνισή τους με Τατιάνα και Χριστίνα (Στεφανίδου και Λαμπίρη αντίστοιχα) να κονταροχτυπιούνται για την τηλεθέαση, η οποία στη συνέχεια θα φτάσει να αφορά ακόμα και τη μέση νοικοκυρά πιο πολύ κι από τις διαφημιστικές εταιρείες. Η Χριστίνα συνεχίζει ακάθεκτη, η Τατιάνα γίνεται η Ελληνίδα Όπρα. Τα «μεσημεριανάδικα» δεν τα πειράζει κανείς! Παράλληλα, η trash tv εξελίσσεται και η Ανίτα Πάνια ανακηρύσσεται σημαιοφόρος με τα Παρατράγουδά της και το πλήθος «καλλιτεχνών» που αναδεικνύει (Ταμπάκης, Κατέλης, Γυναίκα Μαραντόνα και λοιποί) φτάνουν μέχρι και τα επίσημα chart! Πού είναι ο Βάγκνερ; Πού είναι ο Πουτσίνι; Τα charts γεμίζουν, όμως, και με όλα τα τραγούδια των Ζουζουνιών και των Mazoo and the zoo, όλα βγαλμένα από το Alter.

Όσον αφορά τις κωμωδίες, ο Ρώμας έχει την πρωτοκαθεδρία (Κωνσταντίνου και Ελένης,
Λίφτινγκ και Καφέ της Χαράς) αλλά μια άλλη ήσυχη δύναμη έρχεται και τον εκθρονίζει. Ο Γιώργος Καπουτζίδης γράφει της Σαββατογεννημένες, γίνεται γνωστός και μετά μας κλείνει δευτεριάτικα σπίτι για να δούμε Παρά Πέντε (κι ήμουν άγγελος του Τσάρλι, του Τσάρλι, του Τσάρλι…). Επίσης κλεινόμαστε σπίτι για να δούμε: Σ’ αγαπώ, μ’ αγαπάς, Δέκα λεπτά κήρυγμα, Είσαι το ταίρι μου, Άκρως οικογενειακό, Στάβλοι της Εριέττας Ζαΐμη, Επτά θανάσιμες πεθερές, Πενήντα-Πενήντα, Singles, Κόκκινο δωμάτιο, Πολυκατοικία, Κοκκινόπουλο (10η Εντολή, Κόκκινος κύκλος), Μανουσάκη (Η αγάπη ήρθε από μακριά, Το παιχνίδι της συγγνώμης) και Παπακαλιάτη (Κλείσε τα μάτια, Δυό μέρες μόνο, 4). Με τον τελευταίο μαθαίνουμε και τα αρχικά ΕΣΡ που θα τα σιχαθούμε στην πορεία. Όμως, έχουμε και την πρώτη στην ιστορία σειρά που κόπηκε παρά το γεγονός ότι ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη, το «Τι ψυχή θα παραδώσεις μωρή» και γύρω απ’ το όνομά της κυκλοφορεί όχι ένας αλλά άπειροι μύθοι για τους λόγους που κόπηκε.

Κι επειδή ο κόσμος θέλει ψυχαγωγία, ο Σπύρος Παπαδόπουλος στρώνει τραπέζι, μας κερνάει μια τσικουδιά και μας λέει «Στην υγειά μας» και η Σεμίνα Διγενή καλεί κόσμο και κοσμάκη και τους έλεγε «Κοίτα τι έκανες». Ο Θέμος Αναστασιάδης χαλάει χιλιόμετρα βιντεοταινίας για να πετύχει όλα τα σαρδάμ και τις γκάφες της ελληνικής τηλεόρασης για να μας τα κάνει βιντεάκια και να μας τα δείξει «Όλα». Προσκυνούμε κάθε Τρίτη το ταλέντο του Λάκη Λαζόπουλου με το «Τσαντίρι» του και η τηλεθέαση εκτοξεύεται. Όμως καιγόμαστε, παράλληλα, να δούμε πού τα έκανε η Κλάρα η αγελάδα στο «Πολύ την Κυριακή» με το Γρηγόρη Αρναούτογλου.


Στην ενημέρωση, τα παράθυρα παραμένουν ως έχουν από την προηγούμενη δεκαετία, τα κανάλια ανταλλάσσουν παρουσιαστές (Χατζηνικολάου, Στάη, Ευαγγελάτος) και αναδεικνύουμε ως ποιοτικό δελτίο ειδήσεων εκείνο της ΝΕΤ. Ως πιο «ποιοτικό», βέβαια, αναδεικνύεται εκείνο του Star, το οποίο καινοτομεί και μας παρουσιάζει την Πετρούλα στο δελτίο καιρού και η ίδια μόλις τελείωσε… Επίσης, εμφανίζεται ένα νέο είδος πρωινής εκπομπής, το infotainment, ένα μείγμα Ελένης Μενεγάκη με Μαρία Χούκλη ένα πράμα και πιάνει! Στα πολύ πρωινά, ο Αυτιάς μοιράζει συντάξεις, ο Καμπουράκης ζαχαρώνει τα κορίτσια της σελίδας 3 της Espresso και ο Παπαδάκης συνεχίζει ακάθεκτος την πορεία του.
Ακόμη, νέα κανάλια κάνουν την εμφάνισή τους, το Σκάι, με έναν καταιγισμό ντοκυμαντέρ και ποιοτικού προγράμματος, και το ελληνικό MTV, με άφθονη ξένη μουσική.

Kι επειδή η τεχνολογία πάει μπροστά, πέραν του design που αλλάζει, εγκαινιάζεται η έννοια του web tv. Πλέον βλέπουμε live τηλεόραση μέσω διαδικτύου κι αν χάσουμε κάποιο επεισόδιο από κάποια σειρά δε μας απασχολεί ούτε τρέχουμε να το γράψουμε στο βίντεο, το γράφουν άλλοι για μας… Εμείς το βλέπουμε όποτε θέλουμε σε γνωστές ιστοσελίδες… Επίσης, ξεκινά η εκπομπή της επίγειας ψηφιακής τηλεόρασης με τα κανάλια plus της ΕΡΤ και μέχρι το 2012 θα έχουμε μόνο ψηφιακή μετάδοση. Μέχρι τότε…

Και για το τέλος, Eurovision! Αναδείχτηκε σε υψίστης σημασίας τηλεοπτικό γεγονός με τη μεγαλύτερη τηλεθέαση από κει του την είχαμε ξεχασμένη. Κι ενώ το 2000 δε συμμετέχουμε καν για οικονομικούς λόγους, με την 3η θέση των Antique το 2001 αναθάρρησε η Ελλάδα κι έτσι ξεκινήσαμε μια επιτυχημένη πορεία. Μπορεί τις επόμενες δύο χρονιές να βγήκαμε 17οι με το Μιχάλη Ρακιτζή ντυμένο με τη στολή των ΕΜΑΚ και τη Μαντώ ντυμένη στα δερμάτινα, τις επόμενες όμως σκίσαμε. Το 2004 καθιερώνεται το σύστημα των ημιτελικών για να χωρέσουν όλες οι χώρες κι εμείς έχουμε το ρεκόρ να περνάμε πάντα στον τελικό, ούτε οι χώρες του Big Four να είμασταν. Και σα να μην έφτανε αυτό, μπαίνουμε πάντα στην τελική δεκάδα. Έτσι λοιπόν, το 2004 ο Σάκης Ρουβάς σκίζει σακάκια, κάνει κωλοτούμπες, «το κουνάει» και μας φέρνει 3ους, η Έλενα Παπαρίζου το 2005 παίζει τη λύρα και τραγουδά το προφητικό όπως φάνηκε «My number one» φέρνοντας τη Eurovision για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Μετά ακολουθούν: μία 9η θέση (Άννα Βίσση, 2006), δύο 7ες (Σαρμπέλ, 2007, και Σάκης Ρουβάς, 2009) και μία 3η (Καλομοίρα, 2008). Πέραν της όλης παραφιλολογίας κάθε χρόνο για το ποιο τραγούδι έπρεπε τελικά να στείλουμε ή πόσο φαβορί ή αουτσάιντερ ήταν οι υπόλοιποι, ένα γεγονός θα θυμόμαστε ακόμα, την απομάκρυνση της Δάφνης Μπόκοτα από την παρουσίαση της Eurovision καθώς το όνομά της ήταν συνυφασμένο με το θεσμό αυτό για 18 χρόνια. Και του χρόνου!

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Τρίτη 8 Δεκεμβρίου 2009

Μουσικά highlights των 00's

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ
Προσπαθώ να θυμηθώ μουσικά γεγονότα της δεκαετίας που πέρασε: το κακό με τις ανασκοπήσεις είναι ότι πολλά πράγματα μένουν πάντοτε απ' έξω. Αν ήταν δυνατό, θα τοποθετούσα τη γέννησή μου σε άλλο τόπο και χρόνο, θα έγραφα για μιαν άλλη, πιο μουσική δεκαετία. Επίσης θα με βάφτιζα με ένα πιο μελωδικό όνομα, όπως Μέλοντυ, Λορέιν ή Ντολόρες ("the tears and the roses"), για να είμαι το κατεξοχήν μελωδικό κορίτσι. Κανείς όμως δεν τα έχει όλα στη ζωή: όταν το 2003 ανακάλυψα τους Clash, ο Joe Strummer είχε δώσει ήδη την τελευταία συναυλία της ζωής του, λίγους μήνες πριν. Η δεκατία που πέρασε μας σημάδεψε με μια κλοπή κι ένα δώρο: την κλοπή της παιδικής ηλικίας, το δώρο του να συνεχίζεις να ανακαλύπτεις. Και 365 ημέρες ήχων επί 10, δεκάδες ενδιαφέρουσες νέες μουσικές γνωριμίες, αξέχαστα συναυλιακά στιγμιότυπα, αλλά και κακούς συγχρονισμούς, πικρές απογοητεύσεις. Όπως γίνεται σε κάθε δεκαετία, όπως γίνεται σε κάθε εποχή: την αλλαγή της ιστορίας μπορεί να κάνει μόνο ο αφηγητής.

"Το 2000 η μόδα θα τους θέλει ντυμένους στα δερμάτινα. Πιο γυμνασμένους. Να κυβερνούν κατώτερα όντα άτιμα", έλεγε μια φορά κι έναν καιρό ο Κ. Βήτα στο περίφημο Ταξίδι της Φάλαινας. Το 2000 ήταν η χρονιά του Έμινεμ και των Destiny's Child, η χρονιά του Supreme του Robbie Williams και του Doesn't Really Matter της Μadonna. Ήταν όμως κι η χρονιά που ο Dylan κέρδισε το Όσκαρ καλύτερου τραγουδιού για το Things Have Changed στην ταινία Wonder Boys, ενώ ο B.B. King με τον κύριο Slowhand (Eric Clapton) ηχογράφησαν το κλασσικό πια Riding With The King. Τη χρονιά εκείνη η P.J. Harvey καταγοήτευσε με το Stories from the city, Stories from the sea και το ραδιόφωνο έπαιζε το Californication των Peppers είκοσι φορές την ημέρα. Μια σειρά εναλλακτικών ονομάτων εντυπωσίασε μέσα από προσεγμένες δουλειές: οι Bright Eyes με το Fevers & Mirrors, οι Radiohead με το Kid A, οι Primal Scream με το XTRMNTR. Το χειμώνα εκείνου του έτους κυκλοφόρησε κι ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της δεκαετίας που ακολούθησε: το The Night των Morphine, μια νυχτερινή, μεθυστική ελεγεία.

Με την κυκλοφορία του Ιs This It των Strokes την επόμενη χρονιά, ο pop-garage νεοϋορκέζικος ήχος του γκρουπ, εισήγαγε μια απ'τις πιο χαρακτηριστικές τάσεις της δεκαετίας που πέρασε: σύμφωνα με πολλούς, οι Strokes είναι η κατεξοχήν ροκ μπάντα των '00s και το Is This It το απόλυτα αναγνωρισμένο album. Τρεις επιπλέον πολυαγαπημένοι δίσκοι του ίδιου χρόνου είναι οι Gold του Ryan Adams, White Blood Cells των White Stripes και Nightly Disease των Madrugada. Στη Γαλλία, το τραγούδι Les Vent Nous Portera των Noir Desir σηματοδοτεί μια εποχή, ενώ το soundtrack της ταινίας Le Fabuleux Destin D'Amelie Poulain από τη μουσική ιδιοφυϊα εν ονόματι Yann Tiersen μπορεί να χαρακτηριστεί κάλλιστα αριστουργηματικό. Το 2001 έφυγε υπό τους ρυθμούς του εθιστικού Family Affair της Mary J. Blige και του Μια Αγάπη Μικρή από την Τάνια Τσανακλίδου και το Μιχάλη Δέλτα. Η Alicia Keys αποτελεί κι αυτή ένα από τα πιο ενδιαφέροντα μουσικά φαινόμενα του συγκεκριμένου έτους, με την κυκλοφορία του άλμπουμ Songs In A Mirror. Το 2002 - χρονιά του Justin Timberlake για τους πιο mainstream - ο Bruce Springsteen γράφει 15 τραγούδια εμπνευσμένος από τα γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου στη Ν.Υ. υπό το γενικό τίτλο The Rising. Ο Bowie κάνει comeback στη δισκογραφία με το δυναμικό Heathen, oι Coldplay κυκλοφορούν το πολύ πετυχημένο άλμπουμ A Rush Of Blood to the Head, το οποίο μεταξύ άλλων περιλαμβάνει και το πανέμορφο κομμάτι Clocks, o Beck μας ανοίγει την καρδιά του με το Sea Change κι οι Queens of the Stone Age προσφέρουν στο κοινό τον δυναμίτη Songs for the Deaf.


Norah Jones | Outcast
Φτάνουμε στο 2003 (χρονιά που πέθανε ο Johnny Cash): Όλοι συζητούν για μια δεσποινίδα που κερδίζει έξι βραβεία Grammy. Ο λόγος για τη Norah Jones και το πετυχημένο ντεμπούτο της, Come Away Come Me. Ο χρόνος κυλάει γρήγορα, οι White Stripes απογειώνονται από τις κριτικές λόγω του Elephant, οι Outkast τραγουδούν το Hey Ya! κι ένας κατακλυσμός από νέες μπάντες λαμβάνει χώρα στην Αγγλία, οι οποίες επιστρέφουν στον ήχο των 60s και 70s. Μπάντες όπως οι Libertines, οι Coral, και στη συνέχεια οι Franz Ferdinand είναι το νέο εναλλακτικό trend της περιόδου. Οι χρονιές όμως δεν είναι το ίδιο χαρούμενες για όλους, κι έτσι στις 21 Οκτωβρίου ο Elliott Smith δίνει τέλος στη ζωή του. Suicide is painless.


Nick Cave | Tom Waits
Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πράγματι μουσικά. Ποιά albums ξεχωρίζουν από το 2004; Το Real Gone του Τομ Γουέιτς, το ομώνυμο της Nancy Sinatra, το Trampin' της Patti Smith, το Abattoir Blues/The Lyre Of Orpheus των Nick Cave and the Bad Seeds. Tο Bubblegum του Mark Lanegan και τα Talkie Walkie και Express Way των Γάλλων Air και Troublemakers, αντίστοιχα. Aπό ερμηνεύτριες, η πολύχρωμη Joss Stone και η συνεσταλμένη Madeleine Peyroux. Από συναυλίες φυλάω εκείνη των Doors (Ray Manzarek και Robby Krieger) στο Λυκαβηττό, ενώ από το 2005 έχουμε να θυμόμαστε, μεταξύ άλλων, τις βραδυές του Ennio Morricone στο Ηρώδειο και τα συγκλονιστικά live των Βlack Sabbath, Sonic Youth και Moby στα πλαίσια του Rockwave Festival. Ίσως κατά μία έννοια, ένα μεγάλο κομμάτι της μουσικής των πρώιμων '00s άνηκε στο Moby. To 2005, παρόλα αυτά, είχε πρωταγωνιστές τους Sufjan Stevens, Richard Hawley, Αntony & the Johnsons, Fiona Apple, Devendra Banhart και Van Morrison, ο οποίος απέδειξε με το Magic Time για άλλη μια φορά το μοναδικό του αθάνατο ταλέντο. Tην τιμητική του, είχε πάλι και ο Ντύλαν αυτή τη φορά με το καταπληκτικό ντοκυμαντέρ του Martin Scorcese, Νo Direction Home. Στην Ελλάδα οι Raining Pleasure τα κατάφεραν περίφημα με το άλμπουμ Reflections, ενώ ο Γιάννης Αγγελάκας με τους Επισκέπτες και το δίσκο Απο'Δω Και Πάνω αγαπήθηκαν από πολλούς. Εκείνη ήταν και η χρονιά που έκλεισε το θρυλικό Ρόδον, ένας χώρος που δυστυχώς δεν πρόλαβα ποτέ να επισκεφτώ. I would have liked to have known you, but I was just a kid.

Το 2006 ο αφρικανός κιθαρίστας Ali Farka Toure με το δίσκο Savane εξυψώνει τα πρωτόγονα μπλουζ και ο Τομ Γουέιτς με τα "Ορφανά" του στήνει μια άκρως εμπνευσμένη τριλογία. Ο Dylan κυκλοφορεί το εξαιρετικό Modern Times, λίγο καιρό μετά την ιδιόμορφη αυτοβιογραφία του και οι Los Lobos το μελαγχολικό The Town And The City. Παρουσίες όπως η Ayo και η Cat Power δημιουργούν μέσα από τα τραγούδια τους μια ενδιαφέρουσα νοσταλγική ατμόσφαιρα. Άλλες αξιόλογες κυκλοφορίες της χρονιάς είναι το άλμπουμ Return to Cookie Mountain των TV On The Radio, το Continuum του John Mayer, το πέμπτο από τα "Αμερικάνικα" του Johnny Cash, το Rather Ripped των Sonic Youth κ.α.. Οι Rolling Stones ακυρώνουν την πολυαναμενόμενη περιοδεία τους, η οποία περιλάμβανε και την Ελλάδα, ενώ ο Roger Waters και ο James Brown μας επισκέφτονται παρουσιάζοντας δύο από τα ωραιότερα live της χρονιάς. Ο Άρθουρ Λη φεύγει από τη ζωή, μα τα μουσικά δρώμενα συνεχίζουν απτόητα - alone again or. Το καλοκαίρι του 2006 ο Solomon Burke δίνει δυο συναυλίες στο Ηρώδειο: το βράδυ που τον είδα, κόσμος από το κοινό ανέβαινε στη σκηνή να χορέψει. Εγώ ανέβηκα να τον αγκαλιάσω. Ήταν η πιο μεγάλη αγκαλιά που έδωσα ποτέ!


The Killers | Amy Winehouse
Τί αξιομνημόνευτο συνέβη το 2007; Οι συναυλίες των Isaac Hayes, George Clinton, Elvis Costello και Allen Toussaint στην Αθήνα, η επανασύνδεση των Last Drive και οι εμφανίσεις τους στο Gagarin. H επιτυχία των LCD Soundsystem, Arcade Fire και Killers, που ποτέ δε μ'άρεσαν ιδιαίτερα αλλά και της Αmy Winehouse και των Grinderman που μου άρεσαν πολύ. Θυμάμαι το Anna Molly των Incubus, το μαγικό Magic του Bruce Springsteen και τo χαμό που είχε γίνει τότε με τους Gogol Bordello και το remix στο Beggin' του Frankie Vallie. Απαραίτητο θα ήταν επίσης να αναφερθούν και τα ονόματα των Μ.Ι.Α. και Kanye West (με τα άλμπουμ Kala και Graduation, αντίστοιχα) ως δύο από τα σημαντικότερα για τoν κόσμο του hip-hop, που κυριάρχησε αυτή τη δεκαετία.


Η Μαντόνα στο ΟΑΚΑ | Λένα Πλάτωνος
Από το 2008 θυμάμαι: το ξεφάντωμα στις συναυλίες του Marky Ramone, την αποχώρηση του Scott Weiland από τους Velvet Revolver που με ξενέρωσε, το νέο δίσκο των Guns 'N' Roses (δεν τον αγόρασα), τις συναυλίες των Polly Jean Harvey και Leonard Cohen για τις οποίες ειπώθηκαν οι καλύτερες εντυπώσεις, την εμφάνιση των Στέρεο Νόβα στο πάρτυ της Lifo, τους Last Shadow Puppets, τη Μόνικα, τα Ημερολόγια της Πλάτωνος. Και τη συναυλία της Madonna στο Ολυμπιακό Στάδιο, της οποίας τα εισιτήρια έγιναν από τις πρώτες μέρες κιόλας καπνός.

Το 2009 ήταν, νομίζω, εξίσου χορταστικό: οι Calexico έδωσαν ένα υπέροχο live τον περασμένο Γενάρη, οι Pixies ζωήρεψαν τη σκηνή του Ejekt και μαζί ζωήρεψε ολόκληρο το καλοκαίρι. Οι ΑC/DC έκαναν το όνειρο πολλών πραγματικότητα, επισκέφτοντας την Αθήνα για μια ανεπανάληπτη γνήσια ροκ βραδυά. Το ευτυχές συμπέρασμα της χρονιάς: οι μεγάλοι καλλιτέχνες δεν παύουν να περιοδεύουν. Το πιο διάσημο δυσάρεστο μουσικό γεγονός (ίσως ολόκληρης της δεκαετίας): μάλλον ο θάνατος του Michael Jackson. Άλμπουμ του 2009 θεωρήθηκε από πολλούς το Embryonic των Flaming Lips, ενώ θετικές κριτικές απέσπασαν στο σύνολό τους και οι νέες δουλειές των Ben Harper, Sonic Youth, Dead Weather, Mulatu Astatke, Yo La Tengo, U2, Dinosaur Jr καθώς και τα ντεμπούτα των Florence and the Machine, XX, Pete Doherty κ.α..


Έτσι όπως τα έγραφα τώρα όλα αυτά, θυμήθηκα ένα παλιό κομματάκι που τραγουδούσε ο Jim Morrison το 1969, το οποίο έλεγε: "Rock And Roll is Dead". Για την επιβεβαίωση του στίχου, δεν μπορώ παρά εικασίες να κάνω. Εύχομαι πάντως το ροκ εν ρολ να μην πεθάνει, εύχομαι να μην πεθάνει ποτέ: η μουσική, είχε γράψει κάποτε ο Κερτ Βόνεγκατ, είναι η μόνη απόδειξη που έχουμε για την ύπαρξη του Θεού. Εύχομαι, λοιπόν, στο τέλος κάθε χρονιάς, στο τέλος κάθε δεκαετίας, να φυλλομετρώ πάντα μες το μυαλό μου τα νέα τραγούδια που αγάπησα. Να κάνω έναν μουσικό απολογισμό, μια καταγραφή με τα νέα ζευγαρώματα των ήχων, τους αμέτρητους εκπληκτικούς συνδυασμούς που γεννούν με μαθηματική ακρίβεια οι νότες. Κάθε χρονιά θα βγαίνω πλουσιότερη και πιο μελωδική. Με την πάροδο των χρόνων, θα είμαι ένα - μεγάλο πια - μελωδικό κορίτσι.

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009

10 γεγονότα που μας συγκλόνισαν στα 00's

Γεγονότα που μας συγκλόνισαν, μας στενοχώρησαν, μας έκαναν εντύπωση, μας ευχαρίστησαν, μας στενοχώρησαν ή μας τρόμαξαν…

ΑΠΟ ΤΗ ΤΖΟΑΝΝΑ ΚΟΥΝΤΟΥΡΗ
Καταγράφουμε κάποια από αυτά και σας δίνουμε το ελεύθερο να αφαιρέσετε κάποια, να προσθέσετε μερικά ή να συμφωνήσετε μαζί μας. Άντε, και καλή Πρωτοχρονιά!

  • 11 Σεπτεμβρίου 2001- Νέα Υόρκη/ ΗΠΑ
Δύο από τα επτά κτίρια του Παγκόσμιου Κέντρου Εμπορίου, οι «Δίδυμοι Πύργοι», δέχονται ισχυρότατο πλήγμα, όταν δύο επιβατηγά αεροπλάνα των αεροπορικών εταιρειών «United Airlines» και «American Airlines», τα οποία είχαν καταληφθεί από τρομοκράτες της οργάνωσης Αλ Κάιντα, έπεσαν πάνω στο Βόρειο και το Νότιο Πύργο αντίστοιχα, με μικρή διαφορά χρόνου, προκαλώντας την κατάρρευση του Βόρειου Πύργου σε 1 ώρα και 42 λεπτά και του Νότιου Πύργου σε 56 λεπτά μετά την πρόσκρουση, παρασύροντας στο θάνατο 3.000 πολίτες και μένοντας στην ιστορία ως ένα από τα ισχυρότερα τρομοκρατικά χτυπήματα όλων των εποχών.

  • 26 Δεκεμβρίου 2004- Ινδονησία- Σρι Λάνκα
Ένας ισχυρότατος σεισμός 9,1 βαθμών της κλίμακας ρίχτερ σείει την Ινδονησία και πολλές άλλες γύρω περιοχές. Και ενώ φαινόταν ότι η φύση είχε ήδη δείξει όλο το μένος της, σύντομα ακολουθεί και το τσουνάμι, το οποίο πραγματικά πιάνει απροετοίμαστους τους ήδη πληγέντες κατοίκους. 220.000 άτομα είναι ο τραγικός απολογισμός των θυμάτων, ενώ οι εν λόγω παράκτιες περιοχές καταστρέφονται ολοσχερώς.


  • 30 Δεκεμβρίου 2006- Βαγδάτη/ Ιράκ
Στις 6.00 π.μ. τοπική ώρα ο πρώην Ιρακινός ηγέτης Σαντάμ Χουσέιν εκτελείται δι’ απαγχονισμού, ενώ είχε προηγηθεί ένας κυκεώνας αντικρουόμενων πληροφοριών για το πού και πότε θα πραγματοποιηθεί τελικά η εκτέλεσή του. Ο Σαντάμ Χουσέιν είχε ανατραπεί τον Απρίλιο του 2003 μετά από την αμερικανική εισβολή στη χώρα και καταδικάστηκε το Νοέμβριο του 2006 για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και ειδικότερα για τους θανάτους 148 σιιτών χωρικών.

  • 12 Μαΐου 2008- Σετσουάν/Κίνα
Το ξημέρωμα βρίσκει την ασιατική χώρα να ζει μέσα στο χάος, μετά από έναν ισχυρότατο σεισμό μεγέθους 7,9 ρίχτερ. Οι νεκροί φτάνουν τους 70.000, ανάμεσά τους και πολλά παιδιά. Υπάρχουν 5 εκατομμύρια άστεγοι, ενώ χιλιάδες είναι οι αγνοούμενοι. Τέλος, οι οικονομικές απώλειες από την καταστροφή υπολογίζονται σε 10 δις δολάρια.

  • 16 Αυγούστου 2008- Πεκίνο/ Κίνα
Ολυμπιακοί Αγώνες Πεκίνο 2008: ο Τζαμαϊκανός Usain Bolt σπάει τα χρονόμετρα στα 100 μέτρα ανδρών με χρόνο 9,69, κάνοντας όλους τους φορείς του αθλητισμού να μιλούν για έναν άνθρωπο- θαύμα. Μάλιστα ο Τζαμαϊκανός στις 20 Αυγούστου του 2009 στο Βερολίνο σπάει το δικό του προηγούμενο ρεκόρ στα 200 μέτρα ανδρών με χρόνο 19,19!

  • 10 Σεπτεμβρίου 2008- Σύνορα Γαλλίας- Ελβετίας
Το μεγαλύτερο πείραμα όλων των εποχών ξεκινά. Αναπτύσσεται μια μάχη μεταξύ ηλεκτρονίων και πρωτονίων, τα οποία έχουν 100 φορές μεγαλύτερη θερμοκρασία από τον ήλιο και τρέχουν με την ταχύτητα του φωτός, με σκοπό των επιστημόνων να αναπαράγουν τις συνθήκες που υπήρξαν ένα κλάσμα του δευτερολέπτου μετά το Big Bang. Το πείραμα αυτό κόστισε 6,25 δις ευρώ (διόλου ευκαταφρόνητο ποσό- μακάρι οι κυβερνήσεις να έδιναν τόσα λεφτά και για τα εκατομμύρια παιδάκια που πεθαίνουν από την πείνα) και δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα…

  • 4 Νοεμβρίου 2008 - ΗΠΑ
Διενεργούνται οι αμερικανικές προεδρικές εκλογές και νικητής αναδεικνύεται ο Μπάρακ Ομπάμα. Πρόκειται για ιστορική στιγμή στην αμερικανική πολιτική ιστορία, μιας και ο Ομπάμα είναι ο πρώτος Αφροαμερικανός πρόεδρος στην ιστορία της χώρας. Αναλαμβάνει και επίσημα την προεδρία στις 20 Ιανουαρίου 2009.


  • 25 Ιουνίου 2009- Λος Άντζελες
Ο βασιλιάς της ποπ (ο τίτλος του ανήκει δικαιωματικά, είτε κανείς ανήκει στους θαυμαστές του είτε όχι), Michael Jackson, αφήνει την τελευταία του πνοή σε ηλικία 50 ετών μετά από ανακοπή καρδιάς, λόγω ισχυρής δόσης υπνωτικού και ηρεμιστικού που δέχθηκε. Η επιμνημόσυνη δέηση πραγματοποιείται στις 7 Ιουλίου στο στάδιο Staple Center, με την τηλεθέαση να σπάει κάθε ρεκόρ

  • 15 Σεπτεμβρίου 2009- Nέα Υόρκη / ΗΠΑ
Η παγκόσμια οικονομία βιώνει και επίσημα πλέον την χρηματοπιστωτική κρίση. Αφετηρία γι τη διαπίστωση αυτή αποτελεί η ανακοίνωση της Lehman Brothers ότι μετά την αδυναμία της να βρει αγοραστή, πρόκειται να κηρύξει πτώχευση, όπως και έγινε, με αποτέλεσμα ένα ντόμινο αρνητικών οικονομικών εξελίξεων που δείχνουν να μην έχουν τέλος…

  • 13 Νοεμβρίου 2009-NASA
Ανακοινώνεται από τη NASA η ανακάλυψη της ύπαρξης νερού στη Σελήνη, μετά την επιτυχή εκτέλεση της αποστολής του δορυφόρου LCROSS, ένα μήνα πριν. Στόχος ήταν η συντριβή του διαστημικού οχήματος σε έναν κρατήρα της Σελήνης με απώτερο σκοπό τα υλικά που θα εκτινάσσονταν από τη συντριβή να μελετηθούν από ένα άλλο διαστημικό όχημα που θα ακολουθούσε. Η σημαντικότατη αυτή ανακάλυψη ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην εξερεύνηση του διαστήματος, ενώ δεν αποκλείει το ενδεχόμενο ύπαρξης ζωής στο φεγγάρι.

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Σχετικά Άρθρα

Related Posts with Thumbnails