ΕντιτόReal: Mήτσο-Τάκη

Του Χρήστου Καραλιά

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ζει. Δεν πρόκειται για το φάντασμά του αυτό που βλέπουμε σε κοινωνικές εκδηλώσεις, ούτε για βιντεοσκοπημένες δηλώσεις του με τις οποίες συζητάει και-καλά live ο Αυτιάς στην εκπομπή του. Ο Μητσοτάκης ζει και... βασιλεύει. Το ξέρω γιατί τον πέτυχα να εισέρχεται στο ξενοδοχείο "Μεγάλη Βρετανία" την ημέρα των γενεθλίων του. Έκλεινε τα ενενηνταένα του χρόνια. Κι έτσι ακμαιότατος όπως περπατούσε προς την είσοδο, δεν πρόλαβα να του ζητήσω να κάνει μια ευχή για την EXIT. Βλέπετε είναι και τόσο ψηλός, και έχει μεγάλο δρασκελισμό. Κρίμα πάντως γιατί με την ευχή του η EXIT θα αποκτούσε μια άλλη δυναμική, έναν άλλο αέρα, και πάνω απ' όλα την τύχη με το μέρος της! Αυτή τη δυναμική ίσως να την αποκτούσαμε κι αλλιώς...

"Μη χάσετε στην EXIT του Νοεμβρίου: Δώρο ένα trendy τσαντάκι σε τρία χρώματα, 10 DVD με τις τελευταίες επιτυχίες του Hollywood και όλη τη δισκογραφία της Κατερίνας Στανίση."

Αυτό μπορεί να λέγαμε αν είχαμε πολλά λεφτά, και σκεφτόμασταν όπως πολλοί άλλοι. Αλλά, guess what? Δεν ισχύει τίποτα από τα δύο...(τουλάχιστον για το πρώτο μπορούμε να σας το εγγυηθούμε)!

Αφού λοιπόν δεν πρόλαβα τον Μητσοτάκη, και δεν προσφέρουμε ούτε το τρέντι τσαντάκι, ούτε τα ντιβιντιά, φαίνεται οτι θα πρέπει να το παλέψουμε μόνοι μας χωρίς έξτρα δόσεις τύχης. Ακόμα κι έτσι κάτι μπορεί να καταφέρουμε... Με μια γερή δόση Γαλλίας έρχεται η EXIT Νοεμβρίου. Μια εκδρομή στην πόλη του φωτός, και ένα άρθρο για τους υπαλλήλους της France Telecom που ούτε η ομορφιά του Παρισιού δεν τους κρατάει μακριά από την αυτοκτονία...

Φυσικά, όμως, δεν ξεχνάμε την Αθήνα. Άλλωστε είναι η πόλη που μπορεί να σου χαρίσει τις πιο παράδοξες εικόνες. Αρκεί να περνάς καμιά βόλτα από το κέντρο, και να είσαι παρατηρητικός... Άσε που δεν μπορούμε να κρύψουμε το γεγονός οτι ζούμε στην Αθήνα. Γιατί μπορεί οι περισσότεροι από εμάς να μένουμε στα προάστια, ωστόσο ζούμε στο κέντρο. Έτσι λοιπόν, βλέπουμε τι συμβαίνει στην καρδιά της πόλης. Κι εκεί βρίσκεται η πραγματικότητα, και όχι στα κανάλια της τηλεόρασης...

(Στη φωτογραφία δεν μπήκε ο Μητσοτάκης, γιατί μπορεί να το δει κανένα παιδάκι και να τρομάξει...)

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Ταινιοθήκη | Νοέμβριος 2009

Από το Γιάννη Τούρο

Με έναν ‘γεμάτο’ κινηματογραφικά Οκτώβριο, φτάσαμε στον Νοέμβρη. Το ενδιαφέρον παραμένει ανέπαφο στις κινηματογραφικές αίθουσες και η Exit είναι εδώ για να σας παρουσιάσει τα κυριότερα έργα που θα απολαύσετε από το Νοέμβριο έως και τις αρχές του Δεκεμβρίου.

Pope Joan

Για αρχή, έχουμε το σε σκηνοθεσία του Sonke Wortmann. Το έργο μας ταξιδεύει στον 9ο αιώνα όπου μια γυναίκα Αγγλικής καταγωγής γεννημένη στην γερμανική πόλη του Ingelheim εμφανίζεται ως άντρας και καταφέρνει να ανέλθει στις ψηλότερες θέσεις της ιεραρχίας του Βατικανού. Πρωταγωνιστούν οι Johanna Wokaleκ, John Goodman (ενδεχομένως γνωστός από τον ρόλο του στην κινηματογραφική μεταφορά του Flintstones) και ο David Wenham που το καλοκαίρι τον είδαμε στο Public Enemies του Michael Mann. 12 Νοεμβρίου στις ελληνικές αίθουσες.



Tetro

Μελετώντας κανείς το καστ του ‘Tetro’ δεν θα βρει κάτι αξιόλογο καθώς πρωταγωνιστούν οι ‘άσημοι’ Vincent Gallo και Maribel Verdu. Το γεγονός, όμως, ότι στο καρεκλάκι του σκηνοθέτη κάθεται ο Francis Ford Coppola (Apocalypse Now, Godfather 1, 2, 3) αποτελεί από μόνο του ένα βασικό επιχείρημα για να δεις το έργο. Στην υπόθεση ο Bennie ταξιδεύει στο Μπουένος Άιρες για να βρει τον αδερφό του που είναι χαμένος εδώ και πολύ καιρό και ήταν κάποτε πολλά υποσχόμενος συγγραφέας που τώρα ετοιμάζει ένα νέο έργο. Η αδελφική σχέση μέσα από την ματιά του Coppola σίγουρα κρίνεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα. 12 Νοεμβρίου θα την απολαύσουμε και στην Ελλάδα.


The Twilight Saga:New Moon

Έχει χαρακτηριστεί ως ‘Χάρρυ Πόττερ των εφήβων’ και πραγματικά έχει τεράστια απήχηση στο νεανικό κοινό. Το Twilight επιστρέφει, λοιπόν με το δεύτερο έργο της σειράς ‘The Twilight Saga:New Moon’. Σε σκηνοθεσία Chris Weitz και βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Stephenie Meyer το σίκουελ μας παρουσιάζει την Bella(Kristen Stewart) να αναρρώνει από την επίθεση από βαμπίρ που παραλίγο να της κοστίσει την ζωή της και ετοιμάζεται να γιορτάσει τα γενέθλια της με τον Edward(Robert Pattinson) και την οικογένεια του. Όσοι πιστοί προσέλθετε στις 19 Νοεμβρίου.




Planet 51

Μέσα σε όλα, όμως, έχουμε και κινούμενα σχέδια. Το 'Planet 51’ φιλοξενεί τις φωνές των Jessica Biel (οι άνδρες σινεφίλ πιθανότατα θα την γνωρίζουν), John Cleese (A Fish called Wanda), Gary Oldman (Dark Knight), Sean William Scott (American Pie). Στο έργο ένας αμερικανός αστρονάυτης ανακαλύπτει έναν πλανήτη που κατοικείται από περίεργα πράσινα πλάσματα τα οποία τον θεωρούν ως εξωγήινο. 26 Νοεμβρίου στις αίθουσες.





Imaginarium of Doctor Parnassus

Αν και δεν το ολοκλήρωσε, αποτελεί την τελευταία εμφάνιση του. Ο λόγος για τον Heath Ledger και το ‘Imaginarium of Doctor Parnassus’. Η τελευταία παράσταση του Ledger έρχεται σε ένα έργο σκηνοθετημένο από τον Terry Gilliam ο οποίος έχει επιμεληθεί και το σενάριο. Ο Gilliam παρουσιάζει μια κινούμενη θεατρική εταιρία η οποία δίνει στο κοινό της πολύ περισσότερα από αυτά που φαντάζεται. Αν και, όπως είναι λογικό, ο Heath Ledger κλέβει την παράσταση τον ακολουθεί ένα πολύ λαμπερό κάστ με τους Johnny Depp, Colin Farell, Christofer Plummer (The Insider) και Jude Law. Απολαύστε το στις 26 Νοεμβρίου.


The Road

Last but not least, έρχεται ένα έργο που ήταν υποψήφιο για Χρυσό Λέοντα στο Φεστιβάλ της Βενετίας. Το ‘The Road’ του John Hillcoat αφηγείται την ιστορία ενός άνδρα και του γιού του που προσπαθούν να επιβιώσουν με οποιοδήποτε τρόπο από την καμμένη Αμερική και τους κανίβαλους. Το κάστ είναι αρκετά εντυπωσιακό και πλαισιώνεται από τους Viggo Mortensen(Επικίνδυνες Υποσχέσεις), Charlize Theron(Monster), Robert Duvall(Apocalypse Now). Υπομονή και έρχεται στις 10 Δεκεμβρίου.



Αυτά ήταν, λοιπόν, τα σημαντικότερα έργα για το επόμενο διάστημα. Μαζί σας, πάλι, τον επόμενο μήνα και μέχρι τότε.. κλείστε τα κινητά σας και καλές προβολές!

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Πρόσωπα: Στάθης Δρογώσης

Bρεθήκαμε στα Εξάρχεια το μεσημέρι της 28ης Οκτωβρίου. Όλα ήταν ήσυχα και λίγο αλλιώτικα. Όπως ακριβώς και η συνάντηση μου με τον Στάθη Δρογώση...

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΗ ΑΡΓΥΡΙΟΥ

> Tα « φώτα που σβήνουν» ήταν η πρώτη σου μουσική εμπειρία. Τι φιλοδοξίες είχες τότε; Πως φανταζόσουν την πορεία σου στον χώρο της μουσικής;
Ημασταν 19 χρόνων παιδιά τότε, θέλαμε να πετύχουμε, να γίνουμε μια κορυφαία ελληνική μπάντα. Δεν τα καταφέραμε άλλα είχαμε σταθεί πολύ τυχεροί γιατί δεν κυνηγήσαμε εταιρείες. Συναντηθήκαμε με τον Μανώλη Φάμελλο στη Φολέγανδρο, του δώσαμε ένα demo και ύστερα όλα πήραν τον δρόμο τους. Μου λείπει εκείνη η περίοδος και ας μην ξέραμε ποιο θα ήταν το επόμενο βήμα μας. Ήταν μια εποχή με αθωώτητα και προσπαθώ να την διαφυλάξω μέχρι σήμερα.

> Μετά την διάλυση του συγκροτήματος προχωράς μόνος σου. Τι πήρες μαζί σου και τι άφησες από αυτή την συνεργασία;
Το συγκρότημα κράτησε 3 χρόνια. Αν και ήταν αρκετά επιτυχημένο δεν συνεχίσαμε γιατί ήμασταν πολύ νέοι και δεν θέλαμε όλοι τα ίδια πράγματα από την ζωή μας. Εγώ ήξερα πολύ καλά ότι ήθελα να ασχοληθώ με την μουσική, τα άλλα παιδιά ήθελαν να σπουδάσουν, να ζήσουν τη ζωή τους αλλιώς. Εγώ ήμουν διατεθημένος να κάνω θυσίες για την μουσική, αλλά είναι θεμιτό κάποιοι άνθρωποι, κυρίως νέοι, να μην μπορούν να τις ακολουθήσουν. Τη νοσταλγώ πολύ εκείνη την εποχή... ήμασταν μια γροθιά, μια ομάδα και έχω μάθει πάρα πολλά από αυτούς. Είμαστε φυσικά ακόμη φίλοι και αδερφοί. Έχω κρατήσει την συνεργασία μας, την φιλία μας. Δεν μετανιώνω για τίποτα. Είμαι άνθρωπος που δεν κοιτάζω πίσω συχνα. Οι δίσκοι μας, τα τραγούδια μας και οι συναυλίες μας ήταν ότι καλύτερο μπορούσαμε να κάνουμε.

> Φέτος παίζεις για πρώτη φορά μόνος σου με νέους συνεργάτες «Τα μεγάλα στελέχη»στο Σταυρό του Νότου. Το θεωρείς ρίσκο ή την κατάλληλη στιγμή για να σταθείς μόνος σου στην σκηνή;
Επέλεξα να φτιάξω αυτή την μπάντα γιατί είμαι παιδί των συγκροτημάτων,δεν είμαι ένας τραγουδοποιός που πορεύεται μόνος του. Μου αρέσει να συνδημιουργούμε με τους συνεργάτες μου. Οι ενορχηστρώσεις είναι πολύ σημαντικές γι αυτό προσπαθώ πάντα να έχω ένα φρέσκο αυτί δίπλα μου και νέους συνεγάτες. Έτσι λοιπόν έφτιαξα και αυτή την μπάντα τα «Μεγάλα Στελέχη» με ανθρώπους που έχω παίξει μαζί τους στο παρελθόν άλλα και με κάποιους που είναι η πρώτη φορά. Προσωπικά προτιμώ να παίζω σε συναυλίες και όχι προγράμματα. Δυστυχώς για να επιβιώσουμε οικονομικά αλλά και για να παίξουμε την μουσική μας τα προηγούμενα χρόνια αναγκαστήκαμε να κάνουμε προγράμματα θυσιάζοντας λίγο από την αισθητική μας. Αποφάσισα λοιπόν να μην το ξανακάνω αυτό. Γι' αυτό και έχω στήσει το πρόγραμμα συναυλιακά με πολύ λίγα τραπέζια ώστε οι περισσότεροι να έιναι όρθιοι δημιουργώντας έτσι μια ροκ συναυλία. Αυτό θελω να κάνω και αυτό θα κάνω από δω και πέρα. Έχω συνεργαστεί με πάρα πολύ αξιόλογους ανθρώπους και έχω πάρει πολλά πράγματα από αυτόυς και τώρα ήρθε η ώρα να τα αξιοποιήσω μόνος μου. Δεν είναι ρίσκο για μένα. Εχω πέντε δίσκους, τρεις προσωπικούς και δυο με το συγκρότημα. Δεν έχω πια την αναγκή να συνεργαστώ με κάποιον. Αν συνεργαστώ με κάποιον θα το κάνω για ιδιαίτερους λόγους και με έναν πιο δημιουργικό τρόπο.

> Έχεις γράψει μουσική για θέατρο. Πόσο δύσκολο και διαφορετικό είναι να μπαίνεις σε αυτή την διαδικασία;
Είναι τελείως διαφορετικό. Η μουσική για θέατρο είναι πιο δύσκολη γιατί υπάρχουν κάποια χρονικά όρια σε αντίθεση με την μουσική των δισκών όπου τα χρονικά όρια τα ορίζουμε εμείς. Επίσης είναι μια μουσική που βοηθάει το έργο, δεν είναι πρωταγωνιστής η μουσική. Μ 'αρέσει να λύνω αυτόυς τους γρίφους, πώς να γράψω μουσική για να βοηθήσει στην εξέλιξη του έργου. Ημουν και δω τυχερός γιατί η ενασχόληση μου με το θέατρο προέκυψε λόγω μιας φίλης μου που ειναι στην θεατρική ομάδα EX ANIMO και έγραψα την μουσική στις παραστάσεις τους. Εκεί με βρήκε η Δήμητρα Παπαδοπούλου και μου ζήτησε να κάνω μουσική για την δική της παράσταση στο έργο «Δεν μπορώ να μείνω μόνη μου». Τώρα κάνω μουσική για την παράσταση της Βίλλυς Σωτηροπούλου «Χωρίζω κάθε Δευτερα». Μ' αρέσει πολύ η μουσική για θέατρο. Θα ήθελα να συγκεντρώσω όλες τις δουλειές που έχω και να τις βγάλω σε δίσκο κάποια στιγμή. Είναι μια δραστηριότητα που με ξεκουράζει.

> Έχεις δουλέψει με έργα του Μίκη Θεοδωράκη και συγκεκριμένα έχεις μελοποιήσει και τραγουδήσει τους στίχους του στο τραγούδι «Πυροβολείστε τον χρόνο». Η εμπιστοσύνη ενός ανθρώπου που αποτελεί ορόσημο στην ιστορία της ελληνικής μουσικής σε φόβισε ή προχώρησε ένα βήμα παραπέρα τους στόχους σου;
Με τον Μίκη Θεοδωράκη συνεργαστήκαμε πρώτη φορά στα «Λυρικά» σε ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη όπου είχε δώσει αυτόν τον κύκλο τραγουδιών στον Μανώλη Φάμελλο και στην ομάδα του της οποίας μέλος ήμουν και γω ώστε να την ενορχηστρώσουμε διαφορετικά. Η συνεργασία ήταν πάρα πολύ καλή γι αυτό δουλέψαμε μαζί και έναν άλλον κύκλο τραγουδιών, «Ο ήλιος και ο χρόνος». Τα τραγούδια αυτά γράφτηκαν όταν ήταν κρατούμενος στην ασφάλεια τις πρώτες μέρες της χούντας. Το «Πυροβολείστε τον χρόνο» είναι ένα τραγούδι με συγκλονιστικούς στίχους, μιλώντας για έναν άνθρωπό κλεισμένο σε ένα κελί όπου μπορεί να εκτελεστεί την επόμενη μέρα. Ορισμένα τραγούδια, λοιπόν, από αυτόν τον κύκλο δεν είχαν μελοποιηθεί και μας τα έδωσε να τους γράψουμε μουσική. Τη θεωρώ πολύ σημαντική την γνωριμία μου μαζί του. Είναι αξιοσημείωτο το πόσο απλοί είναι οι μεγάλοι άνθρωποι. Ήταν μια εμπειρία ζωής που θα την λέω στα εγγόνια μου. Απ'την άλλη όμως εγώ προχωράω και συνεχίζω με καινούργιες δουλειές.

> Γράφεις στίχους, τραγουδάς, συνθέτεις. Ποιο αγαπάς πιο πολύ;
Μ'αρέσει περισσότερο να γράφω τραγούδια. Μ'αρέσει και να τραγουδάω άπλα δεν θέλω να δίνεται το βάρος εκεί. Σημασία για μένα έχουν τα τραγούδια. Πρώτα η μουσικη τους και ύστερα οι στίχοι τους.

> Ο πρώτος σου προσωπικός δίσκος ήταν σε παραγωγή του Μανώλη Φάμελλου, ενός επίσης νέου καλλιτέχνη. Μέσα από την πίστη για την μουσική και την υγιή συνεργασία νέων ανθρώπων μπορεί να αλλάξει το μουσικό τοπίο;
Δεν θέλω να αλλάξω το μουσικό τοπίο. Κάθε φορά ένας δίσκος που κάνω είναι μια πολύ προσωπική δουλειά, καταθέτω το πως βλέπω εγώ τον κόσμο, τις πολιτικές μου απόψεις, τη ζωή μου. Είναι σαν να στέλνω ένα γράμμα σε αγνώστους παραλήπτες. Αυτό που φιλοδοξώ όταν βγάζω ένα δίσκο είναι να αλλάζω τον εαυτό μου, από το εξώφυλλο του δίσκου μέχρι τα τραγούδια. Να μην κάνω ίδια πράγματα.

Σε έχουμε γνωρίσει κυρίως μέσα από έντεχνους ήχους.Υπάρχει στο μυαλό σου η ιδέα να ασχοληθείς με κάποιο άλλο είδος μουσική;
Η έννοια του έντεχνου είναι παρεξηγημένη. Έντεχνο με θεωρούν όσοι ακούνε έντεχνο. Δεν νομίζω ότι ανήκω εκεί. Είμαι παιδί των ελληνικών συγκροτημάτων όπως προείπα, προσπαθώ στις ενορχηστρώσεις μου να μιμούμαι ήχους από το εξωτερικό, κυρίως από την αγγλική και αμερικάνη ροκ σκηνή. Το δύσκολο στην δουλειά μας είναι πως ότι και να νιώθουμε και ότι και να προβάλλουμε εμείς η ταμπέλα μπαίνει από το κοινό. Όσον αφορά ένα άλλο είδος μουσικής, αναμφισβήτητα η λαικη μουσική κυλάει μέσα στο αίμα μας γιατί μεγαλώσαμε με αυτή. Δεν έχω καταφέρει όμως να την συνδυάσω όπως, ας πούμε, ο Πορτοκάλογλου όπου σε ροκ φόρμες περνάνε ελληνική μουσική. Αν θελήσω θα το κάνω όμως.

> Τώρα που έχεις διανύσει μια αξιόλογη πορεία έχει εκπληρωθεί κάτι από όσα πίστευες μικρός για τον χώρο της μουσικής;
Ήταν ένα όνειρο μου που έγινε πραγματικότητα, με τον τρόπο που ήθελα. Έχω κάνει πολύ λίγους συμβιβασμούς. Πολλοί άνθρωποι δεν έχουν την πολυτέλεια έστω και ένα όνειρο τους να γίνει πραγματικότητα. Νιώθω τυχερός και ευλογημένος γι αυτήν την συγκυρία.

Ο Στάθης Δρογώσης εμφανίζεται στο Σταυρό του Νότου με το συγκρότημα του τα "Μεγάλα Στελέχη" κάθε Κυριακή μέχρι τις γιορτές.

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Η ματιά του Woody

Tου Γιάννη Παναγιωτούρου

Έρωτας. Τύχη. Πάθος. Τρία στοιχεία κυρίαρχα στην ζωή, τρία στοιχεία αλληλένδετα. Όπως είναι, λογικό, δεν θα μπορούσαν να λείπουν τα στοιχεία αυτά και από την τέχνη και, δη, από τον κινηματογράφο. Υπάρχουν, μάλιστα, σκηνοθέτες που έχουν χαρακτηριστεί από το γεγονός ότι τα έργα τους φέρνουν την ταυτότητα αυτή. Ένας από αυτούς-ίσως ο καλύτερος- είναι και ο Woody Allen.

Τον έχουν πει εκκεντρικό, τον έχουν πει φιλόσοφο και έχουν γραφτεί δεκάδες πρωτοσέλιδα για την ερωτική του ζωή. Κυρίως εξ’ αιτίας της ερωτικής του ζωής έχει προκαλέσει πολλάκις. Ένα, όμως, από τα στοιχεία που τον κάνει πραγματικά ξεχωριστό είναι ακριβώς αυτό: το πώς διαχειρίζεται, δηλαδή, το ερωτικό στοιχείο στα έργα του.

Ο Woody Allen ανέκαθεν στα έργα του παρουσίαζε διαφορετικές μορφές του έρωτα και του πάθους. Ανέκαθεν επικεντρώνονταν στο κίνητρο και την επιθυμία και την στάση των ανθρώπων απέναντι σε αυτήν. Στο Match Point τα τρία στοιχεία συνυπάρχουν αρμονικά κάτω από την μελωδία της όπερας. Η εξωσυζυγική σχέση οδηγεί στον φόνο και αυτός συγκαλύπτεται ιδανικά από τα τερτίπια της τύχης. Στο Vicky Christina Barcelona έχουμε το ερωτικό τρίγωνο σε ένα έργο που το πάθος κυριαρχεί και η αγάπη κάνει για λίγο «πέρα». Το ταπεραμέντο της Ισπανίας οδηγεί στο dark room με τις φωτογραφίες και το σεξ στην ζωγραφική. Στο Annie Hall ο νευρικός Woody Allen ερωτεύεται την επίσης νευρική Annie Hall σε ένα έργο που λέει πολλά για τον απλό έρωτα αλλά και την γενικότερη φιλοσοφία των ‘70s στις σχέσεις και, τέλος, στο Cassandra’s Dream μπορεί να λείπει το ‘καθαρό’ ερωτικό στοιχείο αλλά εμφανίζονται άλλα. Η ηθική, η αγάπη και το κίνητρο και οι διαφορετικοί κόσμοι που διαφαίνονται μέσα από τα δύο αδέρφια.

Πέραν, όμως από το ερωτικό στοιχείο, χαρακτηριστικό του Allen είναι και η μεγάλη παραγωγικότητα του καθώς βγάζει σχεδόν ένα έργο το χρόνο. Και το επόμενο έργο του μετά το εξαιρετικό βραβευμένο με Όσκαρ(β’ γυναικείου ρόλου) Vicky Christina Barcelona είναι το Whatever Works που θα βγει στις ελληνικές αίθουσες στις 19 Νοεμβρίου. Το καινούργιο έργο του Woody Allen πραγματεύεται έναν υπεροπτικό μεσήλικα που περηφανεύεται για τις γνώσεις του πάνω στην θρησκεία, τις σχέσεις και την σημασία της ύπαρξης. Η ζωή του και στάση όμως αλλάζει μετά από μια γνωριμία…

Κλείνοντας, αυτό που γοητεύει στον Allen είναι η τάση του να προβάλει αλήθειες. Αλήθειες και όχι γλυκανάλατες και ‘κλισέ’ σκηνές σχετικά με τον έρωτα, την επαφή, την τύχη. Αλλά ακόμα και όταν το κάνει, έχει την πινελιά του, την ματιά του Woody.

Περιμένουμε με ανυπομονησία το καινούργιο έργο του Allen του οποίου οι προβολές ξεκινούν στις ελληνικές αίθουσες στις 19 Νοεμβρίου. Υπομονή έως τότε…

Νοέμμβριος 2009
www.exitmag.tk

Βιβλιοθήκη | Νοέμβριος 2009

Από την Κατερίνα Στάμου

70 Χρόνια Φαγούρα
Τσαρλς Μπουκόφσκι

Στα δεκατέσσερά μου απέκτησα ένα λογοτεχνικό φίλο εν ονόματι Χένρι Τσινάσκι: διάβαζα για τους έρωτες, τις απογοητεύσεις και τα μυθικά μεθύσια του, για τη ζωή στο περιθώριο, που ουσιαστικά δεν είναι περιθώριο, αλλά κέντρο-απόκεντρο. Τον καταλάβαινα -ή τουλάχιστον έτσι αισθανόμουν τότε- παρά τη διαφορά της ηλικίας, του τόπου και της ζωής μας: εκείνος στο Los Angeles έπινε αλκοολούχα ποτά, εγώ σ' ένα προάστιο της Αθήνας έπινα γάλα και κόκα κόλα. Οι καθωσπρέπει εγγράμματοι τον έλεγαν χυδαίο και κενό, οι φεμινίστριες τον χαρακτήρισαν μισογύνη. Κάποιοι άλλοι τον αγάπησαν πέρα από κοινωνικούς διαχωρισμούς και κριτικές ταμπέλες, συγκινημένοι από την αλήθεια των λόγων του. Ο ίδιος ο Τσάρλς Μπουκόφσκι -του οποίου το Χένρι Τσινάσκι δεν είναι τίποτε άλλο παρά το λογοτεχνικό του προσωπείο- αρκούταν στο να αποκαλεί "πορνόγερο" τον εαυτό του. Με τα 70 Χρόνια Φαγούρα, συλλογή ποιημάτων και πεζών από το 1990 που εκδόθηκε για πρώτη φορά φέτος σε ελληνική μετάφραση, ο Μπουκόφσκι γιορτάζει τα εβδομηκοστά του γενέθλια παραμένοντας μοναδικός κι αβάσταχτα τρυφερός μέσα στην έντιμη ωμότητά του. Άλλοτε πικραμένος κι άλλοτε κεφάτος -συχνά και τα δυο μαζί-, μέσα από τις σελίδες αυτής της συλλογής, μας γνωρίζει κουτούς και χαρισματικούς ανθρώπους, μας ξεναγεί στα μπαρ της Πόλης των Αγγέλων, στο ταχυδρομείο όπου εργαζόταν, στον ιππόδρομο, στους δρόμους μιας τσακισμένης κοινωνίας τσακισμένων ψυχών: μας ξεναγεί ξανά στα γνώριμα λημέρια του. Μας εκφράζει τη γνώμη του για τους υπερεκτιμημένους και τους σπουδαίους συγγραφείς, για όσους τον ενέπνευσαν, για το Χέμινγουεϊ, τον Τζον Φάντε, τον Τόμας Τσάτερτον, το Λι Πο. Μας μιλά για απλά καθημερινά πράγματα και για το κατεξοχήν λογοτεχνικό θέμα, τον πόνο: απλά, εμπειρικά, ρεαλιστικά, όπως έκανε πάντα. Για όσα βουλιάζουν την ανθρώπινη υπόσταση, αλλά και για όσα την εξυψώνουν. Για την αξία του να είσαι υγιής, για την εμπειρία του να προσπαθείς να γίνεις αυτόχειρας. Μας μιλά για τη ζωή μέσα από το χαρακτηριστικό του δίκαιο, παθιασμένο και ανήσυχο συγγραφικό μάτι, προβάλλοντάς μας την ικανότητα που διακρίνει τους μεγάλους λογοτέχνες να αγγίζουν μέσα από τα έργα τους όλο το φάσμα των ανθρώπων ανεξαρτήτος φύλου, ηλικίας κ.ο.κ.: από τους "εξεγερμένους εβδομηντάρηδες", ομοίους με τους εαυτούς τους, μέχρι τις δεκατετράχρονες εφήβους.
Εκδόσεις Ηλέκτρα

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Γάμος; ΝΟΧΙ

Απο τη Τζοάννα Κουντούρη και τη Φαίη Ιωαννίδου



Απογευματάκι στο κέντρο της Αθήνας, δυνατή βροχή και οι δύο ξαδερφούλες διασταυρώνουν τα ξίφη τους σε μια οικογενειακή διαφωνία. Ο χορός του Ησαΐα αρχίζει. Να τον ακολουθήσει κανείς ή όχι ;

Φυσικά και να χορέψουμε όλοι/όλες
τον χορό του Ησαΐα γιατί είναι ωραίο να
διατηρούμε και κάποια παραδοσιακά τελετουργικά.
Ας μην τα ισοπεδώνουμε κι όλα πια στην εποχή μας...

Φτάνει, όμως, να μην το κάνουμε μόνο και
μόνο επειδή παραδοσιακά «συνηθίζεται»,
δηλαδή ως ένα κλασσικό στερεότυπο
που υπακούει στο ότι κάποτε φτάνουμε
σε «ηλικία γάμου».

Ίσως πράγματι να έχει περάσει ως στερεότυπο.
Αλλά ποια δεν έχει φανταστεί τον εαυτό της ντυμένη
νυφούλα δίπλα στον καλό της και τα παρανυφάκια
να της κρατάνε την ούρα ;

Εγώ! Για να πω την αλήθεια πολύ-πολύ παλιά όταν
άκουγα την κλασσική φράση «Και στα δικά σου» ομολογώ
ότι το είχα σκεφτεί- άλλωστε αυτή την εικόνα
μου είχαν περάσει ως το μέλλον μου.
Αλλά με μια δεύτερη σκέψη. «Όχι ευχαριστώ!»

Όπως και να το κάνουμε ο γάμος είναι,
ειδικά για μια γυναίκα, η ωραιότερη μέρα
της ζωής της που θα τη θυμάται για πάντα.
Είναι η πιο ρομαντική και επίσημη εκδήλωση
του έρωτα ενός ζευγαριού.

Μα τι μπορεί να κάνει ένα ηλιοβασίλεμα
στο Λυκαβηττό ή ένα χορό στη βροχή λιγότερο
ρομαντικό από το χορό του Ησαΐα;
Οι αναμνήσεις μιας σχέσης, άλλωστε, είναι πολλές.
Όσο για την επισημότητα...

Όσο για την επισημότητα, δεν ακούω λέξη!
Ο γάμος καθιστά τον άνθρωπο που αγαπάς αποκλειστικά
και μόνο δικό σου( και με το νόμο! )

Γιατί τόσο καιρό πριν παντρευτείτε δεν ήταν δικός σου;
Προς Θεού δεν θίγω θέμα απιστίας, αλλά δεν νομίζω
ότι ένα χαρτί μπορεί να επιβεβαιώσει-
επισημοποιήσει μια σχέση.

Ναι αυτό το λες τώρα που είσαι μικρή.
Αλλά όταν πατήσεις τα πρώτα - άντα
και ξυπνήσει μέσα σου το μητρικό ένστικτο,
τα ξαναλέμε για αυτό το χαρτί, όπως το ονόμασες.

Βέβαια, στον ορισμό της οικογένειας η
έννοια του γάμου δεν συμπεριλαμβάνεται.
Και σήμερα πλέον η ελεύθερη μας κοινωνία
δεν θέτει όρια στις ανθρώπινες σχέσεις.
Μήπως, τελικά, όλα γίνονται για
τα μάτια του κόσμου;

Μα δεν είναι θέμα κοινωνικής τυπικότητας.
Είναι καθαρά ζήτημα προσωπικής ολοκλήρωσης
και ασφάλειας μέσα από ένα γάμο.

Μάλλον η κατάλληλη λέξη είναι
εκπλήρωση προσωπικών επιθυμιών, αφού
στο κάτω- κάτω πρόκειται απλά για τελετή
μιας βραδιάς με ολόκληρο το σόι και
ένα μήνα του μέλιτος.

Δεν είναι μόνο μια βραδιά.
Όταν παντρεύεσαι αλλάζει όλη σου η ζωή.
Ζεις και νοιάζεσαι πια για το γάμο σου
και επενδύεις πάνω σε αυτό.

Εγώ πάλι ξέρω ότι ο γάμος σκοτώνει
τον έρωτα ακριβώς επειδή μπαίνεις σε
αυτή την καθημερινότητα. Η ιδιότητα του
συζύγου δίνει άλλη βαρύτητα σε
αυτά που έκανες και πριν.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια.
Όταν, τελικά, βρεις τον/την κατάλληλο/η και
νιώσεις την επιθυμία να παντρευτείς, αυτό
έρχεται τόσο φυσικό που δεν τίθεται καν συζήτηση..
Οπότε έτσι απλά.. Άντε και στα δικά μας!

Σίγουρα θα έρθει η στιγμή που όλοι μας
θα βρούμε αυτόν/η με τον οποίο θα
θέλουμε να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας.
Η αίσθηση, όμως, αυτή ποτέ δεν θα έχει
καμία αλληλένδετη σχέση με τον γάμο..
Άντε και στα δικά σας !

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Άτακτες Δόσεις | Νοέμβριος 2009

Της Εύης Αργυρίου

> Αγαπώ το Νοέμβρη!


Αγαπώ τον Νοέμβρη. Γιατί βάζει τέλος στο "περίπου"του Οκτώβρη και μπαίνει η καθημερινότητα σε έναν δρόμο. Κουραστικός ή ευχάριστος τουλάχιστον ξυπνάς το πρωί και ξέρεις να τον οδηγείς στα βήματα σου. Και επειδή η ρουτίνα γίνεται έντονη αντιλαμβάνεσαι και εκτιμάς περισσότερο ό,τι την διακόπτει ευχάριστα. Αγαπώ τον Νοέμβρη. Γιατί μαρτυράει πόσο κοντά είναι τα Χριστούγεννα και αρχίζουμε όλοι να αραδιάζουμε μέρη για διακοπές. Τις περισσότερες φορές καταλήγουν στην Αθήνα βέβαια αλλά δεν βαριέσαι, η προσπάθεια μετράει! Αγαπώ τον Νοέμβρη. Γιατί κάθε βδομάδα σκάει και μια πρεμιέρα θεάτρου ή κινηματογράφου. Άρα τα ταξίδια επιβάλλονται. Αγαπώ τον Νοέμβρη. Γιατί βγάζει τα παλτά, τα μάλλινα και τα κασκόλ με θράσος έξω από τις ντουλάπες μας. Και κατα βάθος μας αρέσει πάρα πολύ η αλλαγή της γκαρνταρόμπας από ελαφριά σε βαριά (ακόμη κι όταν αυτή συνοδεύεται από τα απαραίτητα αξεσουάρ, τον βήχα και το συνάχι). Γιατί? Γιατί είναι αλλαγή... Αγαπώ τον Νοέμβρη για έναν ακόμη λόγο. Γιατί βρίσκεται πάντα δύο βήματα πριν το νέο έτος. Κι άλλη αλλαγή... Αγαπώ τον Νοέμβρη. Και είναι οfficial!

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Chercher...Paris!

Mερικά απ'όσα προλάβαμε να ξαναδούμε σε έξι μέρες

Της Κατερίνας Στάμου

Τί είναι το Παρίσι; Η πόλη του έρωτα και του φωτός ή η πρωτεύουσα της αθεϊας; Είναι μια μεγαλούπολη κινηματογραφική, πολυπολιτισμική και φιλόξενη ή ένα μέρος χλιαρό, ιδανικό να αποσυρθείς, όντας bon viveur και intellectuel, μετά τα σαράντα;

Για το Χέμινγουεϊ το Παρίσι ήταν Μια Κινητή Γιορτή: ένα μέρος στο οποίο αν ζήσεις μια φορά, το κουβαλάς μέσα σου για πάντα. Για το Βιγιόν μια μεγάλη αγάπη και τόπος ανάπτυξης ενδιαφέρουσων συζητήσεων, ενώ για τη Μάρλεν Ντήτριχ το Παρίσι ήταν η φωνή της Πιαφ. Στα στενά του Pigalle, όπου και μείναμε, η Πιάφ τραγουδούσε τις πρώιμες ημέρες της καριέρας της. Επιστρέφοντας στην Αθήνα και βάζοντας την Εdith στο στερεοφωνικό, αναρωτιόμουν πώς άντεχε με τις ώρες εκτεθειμένη έξω στο κρύο, μικροκαμωμένη και φιλάσθενη όπως ήταν.

Το Παρίσι του φετινού Οκτώβρη ήταν συννεφιασμένο, ψυχρό και με μια σπασμωδική, αργή βροχή: την κατεξοχήν παρισινή βροχή. Στους δρόμους και στα μέσα συγκοινωνίας πολύς κόσμος κινούνταν με το γνωστό του γαλλικό τρόπο: λες και παίζει σε ταινία. Χαρακτηριστικές εικόνες της πόλης είναι αυτές αγνώστων να πιάνουν μεταξύ τους την κουβέντα στο μετρό, νέων και γέρων να κυκλοφορούν στους δρόμους με ποδήλατα, δεσποινίδων με ελαφρύ ή καθόλου μακιγιάζ και φλοράλ φουστίτσες να τρώνε βγαίνοντας από το σπίτι ένα μήλο: εικόνες που χαρίζουν στην πόλη την απολαυστική αίσθηση της πελώριας γειτονιάς. Η ζωή για τους παριζιάνους δείχνει να είναι πιο θαυμαστή κι ενδιαφέρουσα απ'ότι για τους αθηναίους, χωρίς αυτό να σημαίνει πως το Παρίσι μοιάζει να έχει γλιτώσει από τα γνωστά, σύγχρονα, ευρωπαϊκά άγχη: άγχη τα οποία οι Γάλλοι προσπαθούν να ξορκίσουν ευχόμενοι ο ένας στον άλλο "bon courage", συχνά, όταν αποχαιρετιούνται.

Οι επισκέπτες στο Παρίσι, ωστόσο, δε λιγοστεύουν ποτέ: οι βολικοί αρκούνται να το θαυμάσουν κυρίως στα σημεία που θυμίζουν καρτ ποστάλ, οι πιο περίεργοι το ξεκοκκαλίζουν φτάνοντας στις πιο απόκρυφες γειτονιές του. Άλλοι πάλι πορεύονται καθοδηγούμενοι από σκηνές ταινιών, ονόματα τραγουδιών, κεφάλαια βιβλίων (στα Ηλύσια Πεδία με την άκρη του ματιού μου έψαχνα κάποιον να μου θυμίσει έστω και λίγο τον Μπελμοντό, για να μου κόψει την ανάσα!). Το μετρό του Παρισιού αποτελεί ένα ευφυές δημιούργημα που σου δίνει τη δυνατότητα να εξερευνήσεις την πόλη ακούραστα και προς κάθε κατεύθυνση. Στη στάση Franklin D. Roosevelt ένας σαξοφωνίστας Σάββατο απόγευμα έπαιζε το Blue Moon, καθώς κυρίες με ψηλοτάκουνα ανέβαιναν τα σκαλιά της εξόδου προς τη φωτεινή και θορυβώδη Champs Elysees, ανυπόμονες για τη χαρά των καταστημάτων. Λίγο πιο πέρα στην πίσω είσοδο του Grand Palais ξεκινούσε η έκθεση με τα βυζαντινά έργα τέχνης, που θα διαρκέσει μέχρι το Γενάρη του 2010, ενώ εκείνη με τους πίνακες του Renoir διένυε ήδη την τρίτη εβδομάδα της. Το ίδιο βράδυ στη Μονμάρτη κάτω από τη Sacre Coer λάμβανε χώρα η γιορτή του κρασιού και πλήθος νέων περνούσε τη βραδυά του πίνοντας, τραγουδώντας και διασκεδάζοντας.


Κάθε διαμέρισμα του Παρισιού είναι ένα κουτί με μεγάλα ή μικρά θαύματα. Τα θαύματα στη Μονμάρτη είναι τα μποέμικα μικρομάγαζα, τα χουχουλιάρικα καφέ, η κεντρική πλατεία: όλα στους στενούς της δρόμους που διακρίνονται από μια διαχρονική, καλλιτεχνική ανεμελιά για τον τρόπο που περπατώνται και βιώνονται. Η Μονμάρτη είναι επίσης το φίλτρο για εκείνους που ενδιαφέρονται, και μάλιστα με το παραπάνω, για ερωτικές περιπτύξεις: μια αράδα από καμπαρέ και κάθε λογής καταστήματα γύρω από το σεξ σε όλο το μήκος της Boulevard de Clichy, ή αλλιώς, η εξύμνηση του κόκκινου χρώματος. Προχωρώντας ανατολικά με το μετρό βρίσκεται η, πολύχρωμη από τις εθνικότητες και στερημένη από την επιβλητική αρχιτεκτονική του κέντρου, Belleville κι ακόμα πιο πέρα αλλάζοντας γραμμή η Place de la Republique -ψυχρή και συγκινητική μαζί- και στην πορεία η έξοδος προς το κοιμητήριο του Pere Lachaise. Aν το Pere Lachaise ήταν μελωδία, θα ήταν το Adagio του Αlbinoni. Εκεί, μπαίνοντας για δεύτερη φορά στη ζωή μου ξανάδα τον κόσμο -μαζί κι εμένα- να περπατά σαν σε πάρκο. Επισκέπτεται τους νεκρούς που θέλει, παίρνει "μια γλυκιά μυρωδιά θανάτου" κι ύστερα φεύγει.

Στην αριστερή όχθη της πόλης και στο νησάκι της Notre Dame, το εικονικό παιχνίδι γίνεται άκρως εντυπωσιακό, σχεδόν ανυπέρβλητο. Στην πλατεία μπροστά από την Παναγία των Παρισίων, ένα αγόρι κοντά στην ηλικία μας τραγουδούσε με την κιθάρα του το I've Just Seen A Face των Beatles στη μέση διαφόρων πολιτισμικών θαυμάτων. Γύρω από το Πανεπιστήμιο της Σορβόνης, στην Quartier Latin, τα παρισινά μπιστρό εναλλάσσονται στη σειρά με τα ελληνικά φαγάδικα, και τα τουριστικά καταστήματα με τους χώρους που πουλούν αντίκες (προς την αντίθετη πλευρά με σημείο αναφοράς τη Notre Dame, είναι και το κέντρο Pompidou, το οποίο δυστυχώς δεν καταφέραμε να επισκεφτούμε, μιας και το πετύχαμε κλειστό, ημέρα Τρίτη) . Κατεβαίνοντας τη Saint Michel, ξεπροβάλλει η λεωφόρος Saint Germain, η οποία αποτελεί μια από τις ωραιότερες urban εμπειρίες για σουλατσάρισμα. Πλήθος καταστημάτων για ποικίλα γούστα και οικονομικές ορέξεις, παλιών βιβλιοπωλείων και κινηματογράφων που διαφήμιζαν, μεταξύ άλλων, το This Is It και, στη συνέχεια, τα φημισμένα Cafe de Flore, Brasserie Lipp, Les Deux Magots, στέκια των Σαρτρ, Σιμόν Ντε Μπουβουάρ, Χεμινγουέι, Κέρουακ, Σοφία Κόππολα (όχι ιδιαίτερα προσιτά στις τιμές των καταλόγων) συναντώνται σε αυτό το δρόμο ο οποίος τώρα πια μοιράζεται το όνομά του με έναν τζαζίστα.

Ένα από τα ασυναγώνιστα χαρακτηριστικά της πόλης είναι η αυθονία της σε θεάματα: μπαλέτα, θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις, συναυλίες κ.ο.κ. διαφημίζονται από πληθώρα τοιχοκολλήσεων στο μετρό και όχι μόνο. Στο Λούβρο -όπου ατόμα ηλικίας 18 με 25 ετών, πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εισέρχονται δωρεάν- ορισμένοι φωτογραφίζονται κάνοντας γκριμάτσες δίπλα στα αγάλματα. Ένας υπάλληλος του μουσείου δεν ήξερε αγγλικά για να μου απαντήσει σε μια πληροφορία που τον ρώτησα προκειμένου να προσανατολιστούμε, ενώ έξω απ'το μουσείο κι έχοντας περάσει το ποτάμι, ένας πλανόδιος πουλούσε μεταχειρισμένα βινύλια και με εξυπηρέτησε σε άπταιστα αγγλικά, προκειμένου να αγοράσω δυο άλμπουμ για 30 ευρώ. Σε ό,τι αφόρα την αισθητική του κέντρου, από την Όπερα έως την Place de la Concorde, η πόλη βλέπεται όπως το βαλς του Σοπέν ακούγεται. Μια βόλτα με Bateaux Mouche στο Σηκουάνα τονώνει την αίσθηση της πομπώδους ομορφιάς της πόλης. Η θέα της γέφυρας Alexandre III από χαμηλά ανακαλεί στο μυαλό την εικόνα από το Αngel-A όπου η Άτζελα πηδάει στο ποτάμι. Όταν η βόλτα μας τελείωσε ήταν λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα. Το επόμενο πρωί ήρθαν οι Βερσαλίες, ένα μισάωρο έξω από το κέντρο, το παλάτι της Μαρία Αντουανέτα, την οποία αποκεφάλισαν για να διακοσμεί κοριτσίστικες ομπρέλες και καπελάκια που πουλιούνται ως αναμνηστικά στις εισόδους του παλατιού.

Το Παρίσι πάνω απ'όλα είναι άτρωτο και αστείρευτο. Είναι μια ζάλη αγοράς, τέχνης, ιστορίας και πολιτισμού, μια ζάλη καταστάσεων και προσώπων την οποία διασχίζει ένα ποτάμι. Το Παρίσι είναι μεγάλο και συνάμα μικρό σα σύλληψη: τόσο ιδεατό αλλά και απλοϊκό, σαν τον έρωτα που ένιωθε ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ για την Ίνγκριντ Μπέργκμαν στην ταινία Καζαμπλάνκα: "Θα έχουμε για πάντα ανάμεσά μας το Παρίσι". Είναι ωραίο να το νιώθεις μονάχα τρεις ώρες μακρυά σου, μακρυά από τα καλά και τα στραβά της μίζερης πόλης σου, όσο μακρυά δηλαδή νιώθεις και το χωριό σου -μια παρόμοια οικειότητα-, με τη μόνη διαφορά ότι το Παρίσι είναι έτοιμο να σε αποπλανήσει, να σε κατασπαράξει και ύστερα να σε αναστήσει.

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

ΠΥΞ ΛΑΞ στα πανεπιστήμια

Της Αλίκης Ελευθεριάδου

Ξύλο στα Πανεπιστήμια...

Φαινόμενο γνωστό με τάση εξάπλωσης τα τελευταία χρόνια. Παρατάξεις όπως η ΔΑΠ Ν.Δ.Φ.Κ, η ΠΑΣΠ, η ΕΑΑΚ, η ΠΑΝΣΠΟΥΔΑΣΤΙΚΗ διαχωρίζονται σε ομάδες, διαμορφώνουν παρέες και ξεσπούν σε βιαιοπραγίες κάθε φορά που η παράταξη που εκπροσωπούν ή αλλιώς τα κόμματα και οι πολιτικές απόψεις που υποστηρίζουν θίγονται. Συχνά στις φοιτητικές συνελεύσεις παρατηρείται έντονη λογομαχία, που εξελίσσεται σε υβριστικά σχόλια και πολλές φορές καταλήγει σε ομαδοποιημένο ξυλοδαρμό. Η δεξιά πτέρυγα της αίθουσας διαμάχεται με την αριστερή, η μεσαία με την δεξιά και πάει λέγοντας. Μπούγιο ενήλικων νέων χωρισμένων σε ομάδες επιδεικνύουν τη σωματική τους δύναμη πυξ λαξ...

Πρόσφατα διαδραματίστηκαν αντίστοιχα γεγονότα στην ΑΣΟΕΕ. Τραυματίες, πολλοί φοιτητές και φοιτήτριες που ενεπλάκησαν για ακόμη μία φορά σε τσακωμό που πήρε μεγάλη έκταση. Ποιός από αυτούς έχει αναλογιστεί ότι έχει μπει στο Στο τριπάκι της φανατικής προσήλωσης,(ουσιαστικά σε κόμματα, για την εξυπηρέτηση τις περισσότερες φορές ξένων σκοπιμοτήτων!!Προς τι τόσος φανατισμός; Μήπως με το ξύλο θα πεισθούν οι ''Θωμάδες'' ή μήπως απλά θα θεωρηθούν οι φοιτητές των παρατάξεων ακόμα πιο απολίτιστοι από πριν που απλά φώναζαν για να επιβάλλουν την γνώμη τους; Προς τι τόσος θυμός; Μήπως γιατί οι διαφωνούντες προσβάλουν τα πολιτικά τους είδωλα ή τις ιδέες που οι ίδιοι οι πολιτικοί συνηθίζουν να βλάπτουν με τις πράξεις τους; Προς τι τόσες παρωπίδες; Ποια είναι τα τόσο μεγάλα συμφέροντα που τους κάνουν να μετατρέπονται σε χούλιγκαν των θρανίων; Τα σκάνδαλα; Οι διαπλοκές; Οι καταχρήσεις; Ή μήπως τα ψέματα όλων όσων διεκδικούν την εξουσία; Γιατί να πέφτουμε στην ίδια παγίδα ξανά και ξανά; Ζούμε στην εποχή της εξέλιξης και όμως σκεφτόμαστε όπως το μεσαίωνα...

Γιατί εμείς, οι νέοι, που μπορούμε να ανατρέψουμε τα πάντα, να ακολουθούμε τα βήματα αυτών που κατακρίνουμε..;

France Telecom: "Αυτοκτονώ λόγω της δουλειάς μου"

Tου Αλέξανδρου Μινωτάκη

"Για τη F.T. οι πελάτες είναι πιο σημαντικοί από το προσωπικό."

Μετά το ξέσπασμα της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης το Σεπτέμβρη του 2008, κατακλυστήκαμε από μετρήσεις ποσοστών, πόσο τοις εκατό θα μειωθεί ο ρυθμός ανάπτυξης, πόσο θα αυξηθεί η ανεργία, πόσα δις θα χορηγηθούν στις τράπεζες (οι οποίες εξακολουθούν να δηλώνουν αύξηση των κερδών). Μέσα σε αυτή την πληθώρα αριθμών, εμφανίστηκε και το πιο θλιβερό νούμερο για το οποίο ενημερωθήκαμε οι περισσότεροι μέσα στο καλοκαίρι, το κύμα αυτοκτονιών στη France Telekom. Με την αυτοκτονία του 18ου εργαζόμενου στις 14 Ιουλίου, τα ελληνικά media αναγκάστηκαν να στραφούν σε μια υπόθεση που απασχόλησε πρώτη φορά τη γαλλική κοινωνία το Φεβρουάριο του 2008 και πλέον έχεις πάρει τρομακτικές διαστάσεις καθώς τη στιγμή που γράφεται το κείμενο, οι αυτόχειρες εργαζόμενοι έχουν φτάσεις τους είκοσι πέντε.

Και αν ένας αριθμός δεν είναι αρκετά συγκλονιστικός, τη φρίκη συμπληρώνουν τα σημειώματα των αυτόχειρων : «Αυτοκτονώ λόγω της δουλειάς μου. Είναι ο ένας και μοναδικός λόγος» γράφει ο εργαζόμενος στο υποκατάστημα στη Μασσαλία ενώ άλλος έγραψε ότι αισθάνεται «αβοήθητος» και «οργισμένος» στον εργασιακό του χώρο.

Η έκταση που πήρε το θέμα στα Μέσα Ενημέρωσης παγκοσμίως αλλά και οι οργισμένες αντιδράσεις συνδικάτων και σωματείων στην Γαλλία, ανάγκασαν την εταιρεία (η οποία ανήκει κατά 26% στο γαλλικό κράτος) να δώσει τη δική της ερμηνεία στη σειρά των αυτοκτονιών. Η πρώτη αντίδραση της εταιρείας ήταν μέσα από ανακοινώσεις που ανέφεραν ότι «οι αιτίες μιας αυτοκτονίας είναι πάντα πολλές» ενώ, εν συνεχεία πολλοί διευθυντές έθιξαν τα προσωπικής φύσης προβλήματα που απασχολούν τους εργαζόμενους προσπαθώντας να αποσύρουν τις κατηγορίες ότι οι εργασιακές συνθήκες αποτέλεσαν τον μοναδικό παράγοντα.

Το δεύτερο επιχείρημα που επιστράτευσε η εταιρεία βασίστηκε στα στατιστικά στοιχεία, σύμφωνα με τα οποία στη Γαλλία αντιστοιχούν 17,8 αυτόχειρες σε 100.000 κατοίκους. Συνεπώς, για τους διευθύνοντες την εταιρία, είναι αναμενόμενο να εμφανιστούν 24 αυτόχειρες σε μία εταιρεία του μεγέθους της France Telekom, η οποία απασχολεί περισσότερους 102.000 χιλιάδες εργαζόμενους. Στα πλαίσια αυτού του επιχειρήματος λειτούργησε ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Ντιντιε Λομπαρ όταν αποκάλεσε τις αυτοκτονίες «στατιστικά συνηθισμένες» ενώ στην ίδια λογική κινήθηκε ο Ρενέ Παντιέ, επικεφαλής της Επιτροπής Δεοντολογίας της Γαλλικής Στατιστικής Εταιρείας, δηλώνοντας ότι «δεν υπάρχει κύμα αυτοκτονίας στη France Telekom».

Παρόλα αυτά, η επιχείρηση δεν μπορεί να κρύψει την ανησυχία της καθώς προς το παρόν έχει παγώσει τις σχεδιαζόμενες αναδιαρθρώσεις για το επόμενο τρίμηνο μετά την υπόσχεση του Λομπαρ ότι «η France Telekom του Δεκεμβρίου δεν θα είναι η ίδια με τη σημερινή France Telekom», ενώ παράλληλα έχει ξεκινήσει έρευνες προκειμένου να εντοπίσει τα αίτια των αυτοκτονιών. Οι έρευνες βασίζονται σε ερωτηματολόγια που μοιράζονται στους εργαζόμενους και περιλαμβάνουν ερωτήσεις για το εργασιακό άγχος, την πίεση που ασκούν οι προϊστάμενοι καθώς και ερωτήσεις για την ψυχική κατάσταση των εργαζόμενων. Άλλη σημαντική ένδειξη της πίεσης που αντιμετωπίζει η εταιρεία είναι η παραίτηση του αναπληρωτή διευθύνοντος συμβούλου Λουί Βεν, ο οποίος ήταν και ένας από τους σχεδιαστές του πλάνου«Νext» για τον εκσυγχρονισμό της εταιρείας το οποίο βρέθηκε συχνά στο στόχαστρο των συνδικάτων.

Οι εργαζόμενοι από τη μεριά τους, εντοπίζουν αλλού τις αιτίες του προβλήματος και δεν αποδέχονται τη μοιρολατρική στάση της εταιρείας. Αντίθετα καταγγέλλουν, μέσα από τα συνδικάτα, ως κύριο υπαίτιο την πολιτική των τελευταίων χρόνων που ανάγκασε πολλούς υπαλλήλους να αλλάζουν συνεχώς θέση σε σημείο που τεχνικοί βρέθηκαν να εργάζονται στο τμήμα πωλήσεων. Ένα άλλο σημείο που τονίζουν είναι η συνεχής πίεση για αύξηση της αποδοτικότητας, η οποία αυξήθηκε μετά το 1998 όταν η εταιρεία ιδιωτικοποιήθηκε. Κύριο αίτημα των συνδικάτων είναι η άμεση αναστολή του σχεδίου αναδιάρθρωσης της επιχείρησης. Σε ατομικές εξομολογήσεις των εργαζόμενων που δημοσιεύτηκαν στα μέσα, κάποιος ανέφερε για «καθημερινή διαχείριση τρόμου» ενώ εργαζόμενη στο τμήμα πωλήσεων παραδέχθηκε ότι οι περισσότεροι συνάδελφοι της παίρνουν αντικαταθλιπτικά.

Η κοινωνική πίεση αυτή μεταφέρθηκε σταδιακά και στην κυβέρνηση στην οποία διαρκώς απευθύνονταν τα συνδικάτα, γεγονός ιδιαίτερα λογικό δεδομένου ότι το κράτος διατηρεί το 26% των μετοχών της επιχείρησης. Στις 15/9 ο υπουργός εργασίας Ζαβιε Νταρκος συναντήθηκε με τον διευθύνοντα σύμβουλο Ντιντιε Λομπαρ για να συζητήσουν την προώθηση λύσεων ενώ η υπουργός Οικονομικών, Κριστίν Λαγκάρντ δήλωσε ότι «πρέπει όλοι να δουλέψουμε για να φτάσουμε στη ρίζα του προβλήματος και να καταλάβουμε αν είναι οι αναδιαρθρώσεις, οι αλλαγές εργασίας ευθύνονται για τις αυτοκτονίες». Από την άλλη, το Αντικαπιταλιστικό Κόμμα δήλωσε ότι καταδικάζει «την πολιτική και τις πρακτικές της αγοράς των οποίων και όλες τις πιέσεις των οποίων θύματα είναι το προσωπικό της France Telecom.

Από τη μεριά μας, προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με τους εργαζόμενους και κατορθώσαμε να συνομιλήσουμε με μία πρώην εργαζόμενο στη France Telekom. Παραθέτουμε τις μαρτυρίες της πάνω στις σημερινές συνθήκες αλλά και στο τι άλλαξε τα τελευταία είκοσι χρόνια.

«Εγκατέλειψα τη France Telecom τον Ιανουάριο του 1995. Από το 1998 η F.T. ανοίχθηκε στον ανταγωνισμό και το 2004 ιδιωτικοποιήθηκε. Μέσα σε λιγότερο από 10 χρόνια πέρασε από το καθεστώς της δημόσιας υπηρεσίας σε αυτό της ιδιωτικής επιχείρησης, σε ένα τομέα όπου επικρατεί ένας ανελέητος ανταγωνισμός και όπου, όπως συμβαίνει πάντα, κυριαρχεί η λογική του μέγιστου δυνατού κέρδους. Η F.T. έχει προχωρήσει σε σημαντικές αναδιαρθρώσεις, όπως μετεγκαταστάσεις και κλείσιμο υπηρεσιών, ειδικά στον τεχνικό τομέα. Πράγματι, οι εμπορικές υπηρεσίες κατέχουν κυρίαρχη θέση στην επιχείρηση. Το προσωπικό πρέπει να προσαρμοστεί στη νέα τεχνολογία και στο νέο αντικείμενο εργασίας που δεν του ταιριάζει πάντα αλλά δεν έχουν δυνατότητα επιλογής.

Οι στόχοι που καθορίζονται για τον καθένα (στελέχη και απλούς υπαλλήλους) είναι πολύ υψηλοί και για πολλούς είναι πολύ δύσκολο να τους πετύχουν, γεγονός που τους προκαλεί άγχος και κατάθλιψη και οδήγησε κάποιους στην αυτοκτονία. Το προσωπικό που υπάγεται στο καθεστώς του δημοσίου υπαλλήλου δέχεται έντονες πιέσεις από τη διοίκηση για να αποχωρήσει ή, στην καλύτερη περίπτωση, να μετακινηθεί σε άλλες υπηρεσίες. Έτσι, οι παλιοί αντικαθίστανται από νέους, με σύμβαση ορισμένου χρόνου, οι οποίοι δεν δυσανασχετούν με τις πολλές ώρες δουλειάς και τις δύσκολες εργασιακές συνθήκες. Αυτοί οι νέοι, εξ άλλου, έχουν κάνει αξιόλογες σπουδές και έχουν πολλά πτυχία. Αυτό που έχει τώρα σημασία είναι η εταιρεία να κάνει τζίρο, να είναι αποδοτική και ανταγωνιστική. Για τη F.T. οι πελάτες είναι πιο σημαντικοί από το προσωπικό. Ο μέσος όρος ηλικίας των υπαλλήλων που έχουν θέση ευθύνης είναι 50 ετών, επομένως δεν είναι πάντα εύκολο να προσαρμοστούν στις αλλαγές και αντιδρούν άσχημα στις επαγγελματικές μεταβολές που έχουν σαν ενδεχόμενο γεωγραφικές αλλαγές της κατοικίας. Η πλειοψηφία των ατόμων που αυτοκτόνησαν είχαν υποχρεωθεί να δεχθούν μια αλλαγή που τους επιβλήθηκε παρά τη θέληση τους γιατί, σύμφωνα με τη διοίκηση, πρέπει να μπορούν να εξελίσσονται και να προσαρμόζονται. Πράγματι η France Telekom δεν λαμβάνει υπόψη τα ανθρώπινα προβλήματα.»

«Όχι στη διαχείριση του τρόμου»
Σύνθημα γραμμένο έξω από κατάστημα της France Telecom

Ανεξάρτητα από το σε ποιο βαθμό δέχεται κανείς τις θέσεις της εταιρείας ή των εργαζόμενων, είναι φανερό ότι αποκαλύπτουν ένα ευρύτερο πρόβλημα της Γαλλικής κοινωνίας αλλά και συνολικά όλων των χωρών του ύστερου καπιταλισμού αν αναλογιστούμε ότι στην Ευρωπαϊκή Ένωση σημειώνονται 59.000 αυτοκτονίες ετησίως ενώ σε όσες σχετίζονται με επαγγελματικούς λόγους, η Γαλλία ξεχωρίζει με 400 αυτοκτονίες κατά ετήσιο μέσο όρο, σύμφωνα με την έκθεση που παρουσίασε στο κοινοβούλιο της Ε.Ε. η ευρωβουλευτής Ευαγγελία Τζαμπάζη. Οι «κοινωνίες της αφθονίας» , όπως έσπευσαν να τις ονομάσουν κοινωνιολόγοι μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, αποτελούν πλέον τον στόχο πολλών επικρίσεων είτε σε σχέση με την υλική αφθονία είτε σχετικά με την ψυχική-πνευματική ισορροπία όσων ζουν σε αυτές.

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

10 βρώμικες αλήθειες για τον ΗΣΑΠ.

Του Χρήστου Καραλιά

Πολύς κόσμος μένει στην Αθήνα. Και αρκετός από αυτούς χρησιμοποιεί καθημερινά τον ΗΣΑΠ. Ένα Ελληνικό απείκασμα του Γαλλικού Μετρό, ο "ηλεκτρικός" κλείνει σχεδόν ενάμιση αιώνα ζωής, και σίγουρα πρόκειται για το μέσο που λατρεύουμε να μισούμε. Να λοιπόν 10 πράγματα που έμαθα χρησιμοποιώντας τον ηλεκτρικό συστηματικά...

1. Για να μετεπιβιβαστείς από το Μετρό στον ηλεκτρικό, δεν θα έπρεπε να χρειάζεσαι εισιτήριο, αλλά διαβατήριο. Πρόκειται για δύο εντελώς διαφορετικούς κόσμους. Από τους φωτεινούς και αποστειρωμένους χώρους του Μετρό, περνάς στον πιο noir ηλεκτρικό. Σου ζητούν χρήματα ανα πέντε λεπτά, ενώ το κρύο σε αποτελειώνει όσο περιμένεις το συρμό.
2. Ο ΗΣΑΠ είναι χρονοκάψουλα. Οχι γιατί είναι παλιός και "σε μεταφέρει σε άλλη εποχή", αλλά γιατί κάνει πέντε ώρες να σε παει στον προορισμό σου. Ειδικά τώρα που γίνονται και έργα..."Λόγω έργων οι επιβάτες θα αντιμετωπίσουν δυσχέρειες στη μετακίνησή τους". Εκεί καταλαβαίνεις οτι τα πράγματα δεν πάνε καλά... Μπορεί να κοιτάς για ώρα την πινακίδα "ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙΟΝ" μέχρι να έρθει ο επόμενος συρμός. Ο κόσμος συσσωρεύεται κι εσύ στριμωγμένος στο βαγόνι σκέφτεσαι οτι τελικά μαζευτήκαμε πολλοί στο λεκανοπέδιο...
3. Αν χρησιμοποιήσεις ηλεκτρικό σε εθνική εορτή, το βαγόνι θα έρθει στολισμένο με μια ελληνική σημαία στο τζάμι του οδηγού. Από του χρόνου καλό θα ήταν να ντύνουν όοοολο το βαγόνι, να βάζουν και μέσα σημαιάκια, και οι επιβάτες να ετοιμάζουν μίνι γιορτές. Απαγγελίες ποιημάτων και τραγουδάκια από τη Σοφία Βέμπω θα κάνουν πιο ευχάριστη τη διαδρομή Πειραιάς - Κηφισιά.
4. Ο χώρος ανάμεσα στα αντικριστά καθίσματα είναι ελάχιστος. Ειδικά αν ο απέναντι είναι ψηλός. Υπάρχει όμως λύση: Αν υπάρχει οικειότητα με τον απέναντι βάζετε τα πόδια σας σε σχήμα "παζλ", δηλαδή... πόδι φίλου συνεπιβάτη - δικό σου πόδι - πόδι φίλου συνεπιβάτη- δικό σου πόδι. Αν δεν ξέρεις τον απέναντι, τότε δύσκολα τα πράγματα!
5. Όταν από τα μεγάφωνα λένε mind the gap, δεν εννοούν πως δεν πρέπει να ξεχνάμε τη γνωστή φίρμα ρούχων. Μιλάμε για χάσμα μεταξύ συρμού και αποβάθρας. A big one. Ειδικά στο Μοναστηράκι, αν το παπούτσι είναι μικρότερου του 38 μπορείς να βρεθείς άνετα να κάνεις ακροβατικά με το ένα πόδι στα βρώμικα χαλίκια του ΗΣΑΠ και το άλλο ξαπλωτό στα κίτρινα ανάγλυφα πλακάκια της αποβάθρας, and we don't want that.
6. Απ' όλους τους σταθμούς που αναδιαμορφώθηκαν μέσα στον τελευταίο χρόνο, η στάση που επενδύθηκε στο μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειάς της με πέτρα, είναι τα Πετράλωνα... Και εγώ δεν πιστεύω στις συμπτώσεις.
7. Αν είσαι σε συρμό του ηλεκτρικού απογευματάκι και περνάς από τη στάση του "Ταύρου", τότε μια έντονη μυρωδιά σοκολάτας θα κατακλύσει το συρμό. Το εργοστάσιο της "ΙΟΝ" που βρίσκεται κοντά στη γραμμή 1 γίνεται το Air Wick του ΗΣΑΠ, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα... Μόλις όμως απομακρυνθεί ο συρμός επιστρέφεις στη οσμή του διπλανού που μυρίζει κλούβιο αυγό και φίδι, μαζί. (Φυσικά και έχουν μυρωδιά τα φίδια, και δεν είναι καλή).
8. Στις λίγες υπόγειες στάσεις του ηλεκτρικού υπάρχουν τουλάχιστον τρεις κίτρινες πινακίδες που σε προειδοποιούν για ολισθηρό πάτωμα... Η λέξη κλειδί είναι "Διαρροή". Νεράκι του θεού τρέχει από το ξεχαρβαλωμένο ταβάνι της στάσης. Σύντομα ο ΗΣΑΠ θα βάλει και countdown timer μέχρι την κατάρρευση του ταβανιού.
9. Οι γραμμές του ηλεκτρικού διατρέχουν την κοίτη του μοναδικού ποταμού της Αθήνας που δεν έχει μπαζωθεί εντελώς, του Κηφισού. Μπορείς να το διαπιστώσεις και μόνος σου λίγο πριν τη στάση του "Φαλήρου". Τα νερά του μπορεί να είναι ήσυχα, ή εάν βρέχει, φουσκωμένα, όμως σε κάθε περίπτωση θα είναι καφέ. Μπράβο μας.
10. Αν θες μπορείς να πάρεις μαζί σου και το ποδήλατό σου. Αρκεί να μην είναι σε ώρες αιχμής, και να μη χρησιμοποιήσεις το σταθμό στο Μοναστηράκι, στην Ομόνοια, ή την Αττική. Εντάξει, μη ζητάς και πολλά. Εγώ πάντως ένα ποδήλατο θα το 'παιρνα, γιατί αν είναι να περιμένεις από τον ηλεκτρικό...

Και σε όσους από εσάς η διαδρομή Πειραιά - Κηφισιά σας φαίνεται ατελείωτη, μάθετε οτι ο ηλεκτρικός πρόκειται να επεκταθεί περισσότερο στα Βόρεια Προάστια, και μάλιστα υπογείως! Πάντως αξίζει να πάτε μια χαλαρή βόλτα με τον ΗΣΑΠ γιατί η διαδρομή δείχνει μια διαφορετική πλευρά της Αθήνας, όμως μην το κάνετε σε ώρα αιχμής. Και αν βιάζεστε, μη χρησιμοποιήστε τον ηλεκτρικό!

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk