Bookmark and Share
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλιοθήκη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλιοθήκη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 10 Μαΐου 2010

Βιβλιοθήκη | Μάιος 2010


Της Κατερίνας Στάμου

Ρενέ Γκοσίνι - Ζαν Ζακ Σενπέ: Ο Μικρός Νικόλας, Το Κόκκινο Μπαλόνι
Εκδόσεις: Σύγχρονοι Ορίζοντες
Σελ: 159

Όταν ο Ρενέ Γκοσίνι πέθανε το Νοέμβριο του 1977, η γαλλική εφημερίδα "Monde" έγραψε: "ο Ρενέ Γκοσινί είναι για το βιβλίο κόμικ και τη σάτιρα, ό, τι είναι ο Πύργος του Άιφελ για το Παρίσι και ο Μπαλζάκ για το γαλλικό μυθιστόρημα". Πρόσχαρος, παραγωγικός, ευφυής, και με ρίζες πολωνικές και εβραϊκές, ο Γκοσινί δημιούργησε, μεταξύ άλλων, τρεις σειρές βιβλίων, οι οποίες αποτελούν ισχυρή αιτία για κάποιον μη Γάλλο να μάθει γαλλικά: ο θρυλικός Lucky Luke, ο σοφός Asterix και ο αξιολάτρευτος Μικρός Νικόλας είναι παιδιά ενός πατέρα από τους πιο στοργικούς και δημιουργικούς στην ιστορία της ένατης τέχνης και όχι μόνο.

Στον πιο νέο σε ηλικία ήρωα του, το Μικρό Νικόλα (ο οποίος για μένα συγκαταλέγεται στην ομάδα των πιο έξυπνων και ξεχωριστών πιτσιρικάδων ever μαζί με τη Μαφάλντα και την παρέα του Τσάρλυ Μπράουν και του Σνούπυ) ο Γκοσίνι έτρεφε μια ιδιαίτερη, ξεχωριστή τρυφερότητα. Παιδί με καλή ανατροφή, από μια απλή, συνηθισμένη οικογένεια και με αληθοφανείς -αν και κάπως γραφικούς- φίλους, ο Νικολά είναι η φιγούρα εκείνη την οποία χάρη στον πηγαίο αυθορμητισμό της, στο πρωτότυπο χιούμορ και τον άκακο κυνισμό με τον οποίο παρατηρεί και σχολιάζει την πραγματικότητα, δεν μπορούμε παρά να ξεχωρίσουμε και να ταυτιστούμε μαζί της. Ο Μικρός Νικόλας είναι ό, τι θα θέλαμε να κρατήσουμε αλώβητο μέσα μας, μα η δομή και η πορεία του κόσμου, σχεδόν πάντα και αναπόφευκτα, το καταστρέφει.

Προς ενίσχυση στον αγώνα για τη συντήρηση της παγκόσμιας παιδικότητας (μάλιστα! προσωπικά, έτσι το βλέπω), στα ήδη γνωστά και πολυδιαβασμένα βιβλία του πιτσιρικά γάλλου ήρωα, προστέθηκε κι ένα ακόμη, με δέκα, ανέκδοτες ιστορίες τις οποίες ανακάλυψε η κόρη του Γκοσινί κι έσπευσε να παραδώσει στον άλλο "γονιό" του Νικόλα, τον κορυφαίο σκιτσογράφο Ζαν Ζακ Σενπέ, με στόχο την αισθητική ολοκλήρωση τους. Γιατί τί θα ήταν αυτές οι μονάκριβες περιπέτειες δια χειρός Ρενέ χωρίς τα κλασσικά σκίτσα που τις καθορίζουν και τις συνοδεύουν τόσα χρόνια; "Στίχοι τραγουδιού δίχως μουσική, όπερα δίχως κουστούμια", σημειώνει πολύ εύστοχα στην εισαγωγή του βιβλίου η κόρη του συγγραφέα, η Άννα. Έτσι λοιπόν ο Νικόλας γεννήθηκε και πάλι από το πενάκι του Σενπέ, καταναλώνοντάς του αυτή τη φορά περισσότερο χρώμα, για να παραμείνει παιδί και για να μας παρασύρει κι εμάς μαζί του: μας τραβολογάει στην αλάνα του, παρέα με το χοντρό φίλο του Αλσέστ, τον πλούσιο Ζοφρουά και τους άλλους του φίλους, μας βγάζει βόλτα στο θέατρο, στο  πολυκατάστημα με τις κυλιόμενες σκάλες, μας πηγαίνει επίσκεψη στο σπίτι των Παντούφληδων, μας λέει τα σχέδια του για το τσίρκο που ονειρεύεται να στήσει… Μας διασκεδάζει, μας συγκινεί, μας γεμίζει τρυφερότητα. Διαβάζοντάς τον πάλι η καρδιά μου ζωηρεύει, νοσταλγεί εποχές που θυμίζουν καρικατούρες του παππούλη, πια, Σενπέ και πετά χαριτωμένα και ξένοιαστα σα δωρισμένο, εκτυφλωτικό, κόκκινο μπαλόνι…

Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009

Βιβλιοθήκη | Δεκέμβριος 2009

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ

Ο Χρόνος Πάλι
Σώτη Τριανταφύλλου

Στη σειρά των εκδόσεων του Πατάκη Η Κουζίνα του Συγγραφέα (όπου διάσημοι Έλληνες συγγραφείς αυτοβιογραφούνται, ο καθένας με τον τρόπο του), τη σκιτάλη φέτος πήρε η Σώτη Τριανταφύλλου. Το έργο της εν λόγω συγγραφέα, ιδιαίτερα πλούσιο και προσεγμένο, περιλαμβάνει έως σήμερα έναν διψήφιο αριθμό μυθιστορημάτων και διηγημάτων, καθώς επίσης και μια αξιόλογη δουλειά στο χώρο της δημοσιογραφίας, της μετάφρασης και της συγγραφής βιβλίων για μικρά, μεγάλα και μεσαία παιδιά.
Στις σελίδες αυτού του βιβλίου καταγράφονται οι προσωπικές μαρτυρίες για την οικογένεια, τον έρωτα, την κοινωνικοπολιτική ανησυχία, τη συγγραφή, τη φιλία, την απώλεια. Για τα μακρινά ταξίδια που σε ταλαιπωρούν μα σου μένουν αξέχαστα, για τα γρήγορα αυτοκίνητα και για τα καλοκαίρια, τότε που περιφρονείς τον ήλιο και προτιμάς να κάθεσαι κάτω από τη σκιά θέλοντας να παραμείνεις λευκή σα φεγγαρόπαιδο. Καταγράφεται -μέσα από σκόρπια αποσπάσματα- το χρονικό μιας ζωής που κατακτήθηκε με τόλμη και εξέγερση έναντι σε όλα όσα τη δυσαρεστούσαν και προσπαθούσαν να την αναστείλουν, μιας ζωής που ξέφυγε και σκορπίστηκε σε μεγάλες πόλεις του κόσμου, παρόλες τις δυσκολίες, παρόλη τη μελαγχολία. Με την ανάγνωση του Ο Χρόνος Πάλι περιπλανιόμαστε σε κρίσιμα γεγονότα της ιστορίας, σε σπουδαία έργα της λογοτεχνίας, σε ανησυχίες που αφορούν τον άνθρωπο: ανακαλύπτουμε μαγεμένοι τη φιλοσοφία ενός ενδιαφέροντος και δημιουργικού ατόμου. Η συγγραφέας μας ταξιδεύει από το Μπρονξ, όπου εργαζόταν σκληρά ως καθηγήτρια σε σχολείο-θηριοτροφείο, μέχρι το Μιλάνο και το Παρίσι. Δημιουργεί -συνειδητά ή ασυνείδητα- εξαιρετικές λογοτεχνικές αναφορές πάνω στο έργο του Σέξπιρ και του Πάμπλο Νερούδα, ενώ μας εκφράζει και την αγάπη της για τα τραγούδια των Greatful Dead και του Βαν Μόρισον καθώς επίσης και τους προβληματισμούς της σχετικά με το παιχνίδι της αυτοβιογραφίας. Ο Χρόνος Πάλι κάνει το μυαλό μας να σκεφτεί.
Μέσα από νέο της βιβλίο διαπιστώνω ότι η Σώτη Τριανταφύλλου μοιάζει πολύ τελικά με τους ήρωες των βιβλίων της, των οποίων τα διδάγματα βρίσκονται σε απόλυτη αρμονία με το ήθος και τη στάση της απέναντι στη ζωή. Κρύβει κάτι από τη Μπέθανυ Στάμπς στο συγκλονιστικό Λίγο Από το Αίμα Σου, της οποίας "η ψυχή δεν έχει πατρίδα", αλλά κι από την Αντόνια στην αριστοτεχνική Συγχώρεση, η οποία συνταράζει με την καλοσύνη της ψυχής της. Κι αν στη μικρή κι αλλόκοτη Λουίζα στο Εργοστάσιο των Μολυβιών έτυχε ο Νίκος Βάγκαλης (ένας άνθρωπος που "ζει σε ασυμφώνια με όλους") να τη δυναμώσει και να την εξελίξει ως άνθρωπο, εμένα μου έτυχε η Σώτη με τα βιβλία της (όπως όλοι οι συγγραφείς), να με σώσει και να με ενθαρρύνει να δω από το σωστό -για μένα- παράθυρο τον κόσμο. Εύχομαι πάντοτε να κουβαλά την ελευθερία εκείνη που αποπνέει το μυθιστόρημά της Άλμπατρος: σαν την ηρωίδα του, τη Μόλλυ Γιάρροου, να παραμείνει για πάντα αποστομωτική, αληθινή και αιώνια.

Eκδόσεις Πατάκη
381 Σελίδες

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009

Βιβλιοθήκη | Νοέμβριος 2009

Από την Κατερίνα Στάμου

70 Χρόνια Φαγούρα
Τσαρλς Μπουκόφσκι

Στα δεκατέσσερά μου απέκτησα ένα λογοτεχνικό φίλο εν ονόματι Χένρι Τσινάσκι: διάβαζα για τους έρωτες, τις απογοητεύσεις και τα μυθικά μεθύσια του, για τη ζωή στο περιθώριο, που ουσιαστικά δεν είναι περιθώριο, αλλά κέντρο-απόκεντρο. Τον καταλάβαινα -ή τουλάχιστον έτσι αισθανόμουν τότε- παρά τη διαφορά της ηλικίας, του τόπου και της ζωής μας: εκείνος στο Los Angeles έπινε αλκοολούχα ποτά, εγώ σ' ένα προάστιο της Αθήνας έπινα γάλα και κόκα κόλα. Οι καθωσπρέπει εγγράμματοι τον έλεγαν χυδαίο και κενό, οι φεμινίστριες τον χαρακτήρισαν μισογύνη. Κάποιοι άλλοι τον αγάπησαν πέρα από κοινωνικούς διαχωρισμούς και κριτικές ταμπέλες, συγκινημένοι από την αλήθεια των λόγων του. Ο ίδιος ο Τσάρλς Μπουκόφσκι -του οποίου το Χένρι Τσινάσκι δεν είναι τίποτε άλλο παρά το λογοτεχνικό του προσωπείο- αρκούταν στο να αποκαλεί "πορνόγερο" τον εαυτό του. Με τα 70 Χρόνια Φαγούρα, συλλογή ποιημάτων και πεζών από το 1990 που εκδόθηκε για πρώτη φορά φέτος σε ελληνική μετάφραση, ο Μπουκόφσκι γιορτάζει τα εβδομηκοστά του γενέθλια παραμένοντας μοναδικός κι αβάσταχτα τρυφερός μέσα στην έντιμη ωμότητά του. Άλλοτε πικραμένος κι άλλοτε κεφάτος -συχνά και τα δυο μαζί-, μέσα από τις σελίδες αυτής της συλλογής, μας γνωρίζει κουτούς και χαρισματικούς ανθρώπους, μας ξεναγεί στα μπαρ της Πόλης των Αγγέλων, στο ταχυδρομείο όπου εργαζόταν, στον ιππόδρομο, στους δρόμους μιας τσακισμένης κοινωνίας τσακισμένων ψυχών: μας ξεναγεί ξανά στα γνώριμα λημέρια του. Μας εκφράζει τη γνώμη του για τους υπερεκτιμημένους και τους σπουδαίους συγγραφείς, για όσους τον ενέπνευσαν, για το Χέμινγουεϊ, τον Τζον Φάντε, τον Τόμας Τσάτερτον, το Λι Πο. Μας μιλά για απλά καθημερινά πράγματα και για το κατεξοχήν λογοτεχνικό θέμα, τον πόνο: απλά, εμπειρικά, ρεαλιστικά, όπως έκανε πάντα. Για όσα βουλιάζουν την ανθρώπινη υπόσταση, αλλά και για όσα την εξυψώνουν. Για την αξία του να είσαι υγιής, για την εμπειρία του να προσπαθείς να γίνεις αυτόχειρας. Μας μιλά για τη ζωή μέσα από το χαρακτηριστικό του δίκαιο, παθιασμένο και ανήσυχο συγγραφικό μάτι, προβάλλοντάς μας την ικανότητα που διακρίνει τους μεγάλους λογοτέχνες να αγγίζουν μέσα από τα έργα τους όλο το φάσμα των ανθρώπων ανεξαρτήτος φύλου, ηλικίας κ.ο.κ.: από τους "εξεγερμένους εβδομηντάρηδες", ομοίους με τους εαυτούς τους, μέχρι τις δεκατετράχρονες εφήβους.
Εκδόσεις Ηλέκτρα

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Δευτέρα 5 Οκτωβρίου 2009

Βιβλιοθήκη

Του Άγγελου Άγα

Πάρε το μηδέν…
Κωνσταντίνος Καμάρας

Ρίξε το δεκάδραχμο στον κερματοδέκτη, «πάρε το μηδέν» και άκου έναν άνθρωπο που κάνει μια απόπειρα να γράψει μια Βίβλο για την εποχή που μεγάλωσε. Όπως ο ίδιος ισχυρίζεται «σε βαθμό τσιρίδας», άτομα που έχουν γεννηθεί μεταξύ του ’65 και του ’74, που ήταν δηλαδή έφηβοι τη δεκαετία του ’80, δεν έχουν ιδιαίτερη μνεία στην ιστορία και θεωρούνται αδικημένοι γιατί έζησαν στο μεταίχμιο δύο εποχών, από την «παλαιολιθική» στη «μεταμοντέρνα» Ελλάδα, και αισθάνονται πως τίποτα δεν τους ανήκει ολοκληρωτικά. Έτσι, σαν να αποκαθιστά την ιστορία, ξεθάβει στιγμές από την καθημερινότητα της δεκαετίας του ’80 για να μαθαίνουν οι νεότεροι αλλά κυρίως να θυμούνται οι παλαιότεροι. Από το μονοτονικό στο πολυτονικό, από το επιτραπέζιο στο ηλεκτρονικό, από το σπιτικό φαγητό στο fast food κι από το ράδιο στο βίντεο, παρουσιάζει την «αλλαγή» σε κάθε πτυχή της καθημερινής ζωής, στην παιδεία, στο παιχνίδι, στη μουσική, στην ενημέρωση, στην πολιτική, στον τρόπο ζωής, γι’ αυτό και επιχειρεί να τιτλοφορήσει τη γενιά του ως η γενιά της «αλλαγής». Ένα εξαιρετικό βιβλίο για όλους τους «παρελθοντολάγνους», για εκείνους που θα ‘θελαν να γνωρίσουν λίγο καλύτερα την περιβόητη και ξακουστή δεκαετία του ’80 αλλά κυρίως για εκείνους που έζησαν τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια μέσα σε αυτήν. Στους τελευταίους, ειδικά, το βιβλίο θα τους αφήσει ένα χαμόγελο ικανοποίησης, είμαι σίγουρος. Κι ας ξεκίνησε όλο αυτό για πλάκα!

Εκδόσεις Ωκεανίδα
248 Σελίδες


Οκτώβριος 2009
www.exitmag.tk

Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009

Βιβλιοθήκη

Της Κατερίνας Στάμου

Της Αγάπης Μου ο Σπουργίτης Πέταξε: Διαδρομές Αγάπης Από τον Τσέχοφ στη Μάνρο
Τζέφρυ Ευγενίδης

Μετά το μυθιστόρημα Middlesex,για το οποίο απέσπασε το Βραβείο Πούλιτζερ,ο μικρασιατικής καταγωγής συγγραφέας Τζέφρυ Ευγενίδης επιστρέφει στα λογοτεχνικά δρώμενα,αυτή τη φορά υπογράφοντας την Ανθολόγηση και Επιμέλεια μιας έκδοσης είκοσι πέντε διηγημάτων γραμμένων τα τελευταία εκατόν είκοσι χρόνια που έχουν κοινό παρονομαστή τους τον έρωτα ή για την ακρίβεια,τον έρωτα ως αφορμή για τη δημιουργία ερωτικής ιστορίας,και αποτελούν έργα διαφόρων συγγραφέων ανά τον κόσμο.Τα διηγήματα ποικίλουν τόσο στην πλοκή και τη μορφή,όσο και στο ύφος,και για τη συλλογή τους ο Ευγενίδης συγκέντρωσε γνώμες κάθε λογής ανθρώπων,σχετικά με το ποιά είναι η αγαπημένη τους ερωτική ιστορία,από φίλους,εκδότες και άλλους λογοτέχνες έως ταξιτζήδες.Η έκδοση αυτή περιλαμβάνει,μεταξύ άλλων,το αριστουργηματικό και αινιγματικό η Κυρία με το Σκυλάκι του Άντον Τσέχοφ και μια πανέξυπνη,"ριψοκίνδυνη" συναισθηματικά ερωτική εμπερία δια χειρός Μίλαν Κούντερα που θα σας αφήσει μια αλλόκοτη αίσθηση για τη σιγουριά των ανθρωπίνων σχέσεων με τίτλο Το Παιχνίδι του Οτοστόπ.Ο Γκίλπμερτ Σορεντίνο μέσα από το Φεγγάρι στο Πέταγμα του παρασύρει τον αναγνώστη σε έναν εκστατικό νεανικό έρωτα που διαδραματίζεται στο Νιού Τζέρσεϊ της δεκαετίας του '40 και ξεχειλίζει από μεθυστικούς ήχους τζαζ και μια εφηβική ,ποιητική ματιά στον κόσμο που καταλήγει στη ματαιότητα,ενώ ο Πρώτος Έρωτας του Ισαάκ Μπάμπελ βουλιάζει σε μια σειρά κοινωνικών διαταραχών.Στο Κάποιος Άλλος Καλύτερος Ότο της Ντέμπορα Άιζενμπερκ σκιαγραφείται ο αβάσταχτα εκλεπτυσμένος χαρακτήρας ενός δύσκολου και δύστροπου συντρόφου,όπως αυτός διαφαίνεται μέσα από την απαραίτητη για την ψυχική του δύναμη συμβίωση.Στο συγκλονιστικό Άνοιξη στη Φιάλτα,ο Ναμπόκοφ με απαράμιλλη συγγραφική μαεστρία πλάθει μια ερωτική ιστορία,μέσα από την οποία επιβεβαιώνεται το ιδεατό και απατηλό πρόσωπο του έρωτα.Όπως σημειώνει ο Ευγενίδης:"Η Άνοιξη στη Φιάλτα δεν αναφέρεται απλώς σ'έναν έρωτα προορισμένο από τη μοίρα να μην υλοποιηθεί.Θέτει και πάλι σε λειτουργία το μύθο που υφαίνουμε όλοι όποτε ερωτευόμαστε".Η ανθολογία αυτή αποτελεί ένα σπουδαίο ανάγνωσμα που υμνεί τις γοητευτικές διαδρομές σε ποικίλα λογοτεχνικά μονοπάτια και φωτογραφίζει με ξεχωριστούς κάθε φορά τρόπους τις αποχρώσεις των διαθέσεων που προκαλούνται από τα βάθη των ανθρώπινων συναισθημάτων.

Εκδόσεις
Libro,
667 σελίδες


Σεπτέμβριος 2009.
www.exitmag.tk


Σχετικά Άρθρα

Related Posts with Thumbnails