Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δισκοθήκη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δισκοθήκη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 10 Μαΐου 2010
Δισκοθήκη | Μάιος 2010
Της Κατερίνας Στάμου
Jimi Hendrix: Valleys of Neptune (12 previously unreleased studio recordings)
Ας υποθέσουμε ότι είσαι ένα καλό δεκαπεντάχρονο αγόρι. Η μάνα σου στα γενέθλιά σου σού πήρε για δώρο μια μαύρη Strat, σαν εκείνη που είχε στα 70s ο Clapton, σαν εκείνη με την οποία έπαιζε ο Hendrix στο Monterey Pop Festival το ‘67. Χάρη στο δάσκαλό σου, κάνεις τα πρώτα σου μουσικά βήματα. Λατρεύεις τον Rory Gallagher, τους Cream, και, φυσικά, τον Hendrix. Τον λατρεύεις τόσο που καμιά φορά λυπάσαι πολύ που πέθανε τόσο νέος. Με το χαρτζιλίκι απ’ τον πατέρα σου μαζεύεις όλα τα cd του: προτιμάς να τα έχεις τα άλμπουμ του και να μην τα κατεβάζεις από το διαδίκτυο. Τέτοια αδυναμία του έχεις.
Πριν μερικούς μήνες διαβάζεις στο ίντερνετ για ένα νέο άλμπουμ με 12 ακυκλοφόρητες στούντιο ηχογραφήσεις το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει το Μάρτιο. Τρελαίνεσαι! Ο παραγωγικός φίλος σου, ο μεγαλύτερος κιθαρίστας όλων των εποχών, άφησε πίσω του μερικά κρυμμένα διαμάντια μαζί με τους Experience. Η σκέψη σε εξιτάρει: με το που φτάνει η μέρα, μετά το σχόλασμα τρέχεις φουριόζος ν’ αγοράσεις το cd. Πρώτο κομμάτι, μια αλλιώτικη, ενδιαφέρουσα εκτέλεση στο αγαπημένο σου Stone Free. Καλή επιλογή για αρχή, δυναμική, την απολαμβάνεις. Δεύτερο, κάτι που ποτέ πριν δεν είχες ξανακούσει: ο «ολοκαίνουργιος» ύμνος που ακούει στο όνομα Valleys of Neptune φτάνει για πρώτη φορά στα αυτιά σου μιας και βγαίνει πρώτη φόρα στα ράφια των δισκοπωλείων και διαθέτει άφθονη ζωτικότητα και επιδεξιότητα ώστε να διδάξει και να αποστομώσει τους πάντες ακόμα και σαράντα χρόνια μετά τη γέννησή του. «Αυτή», σκέφτεσαι, «είναι ακόμα η μουσική της εποχής μας». Τρίτο κομμάτι, μια μανιακή διασκευή στο αγαπημένο τραγούδι του Χέντριξ, το οποίο συνήθιζε να παίζει σε live του (σύνθεση του θρυλικού μπλουζίστα Elmore James), Bleeding Heart: εδώ, άκρως ψυχωτικό, άκρως groovy, άκρως ζόρικο. Σε γεμίζουν μέθη και ευτυχία τα αέναα σολαρίσματά του. Η λίστα συνεχίζεται με ψυχεδελικές μπλουζιές, όπως είναι το Hear My Train A Comin’ και το Mr. Bad Luck, αλλά και με instrumental κομμάτια όπως το Sunshine of Your Love (το οποίο δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις) και το Lullaby of The Summer, καθώς και τα γνωστά για τους λάτρεις του Τζίμι, Fire και Red House (το δεύτερο, όντας ερωτιάρικο, ακούγοντάς το έτσι αλλαγμένο και ανανεωμένο από την παραγωγή του Kramer, σκέφτεσαι τρυφερά την κοπελίτσα που σου αρέσει στο σχολείο!). Ο δίσκος κλείνει με ένα στιλάτο Cryin’ Blue Rain, που σε αφήνει μετέωρο και σε γεμίζει με κάτι που θα περιέγραφες ως γλυκιά μελαγχολία. Ή μήπως είναι το αίσθημα νοσταλγίας για μιαν εποχή που δεν έζησες ποτέ, όπως λέει και σ’ ένα ποίημα του ο Λειβαδίτης; Ό, τι κι αν είναι, σημασία έχει ότι σ’ αρέσει και ότι σε κάνει να νιώθεις αφυπνισμένος, ξεχωριστός και rock. Ένα έντονο αίσθημα περιπέτειας κατακλύζει το κέντρο της εφηβικής σου ύπαρξης.
Περνάνε λίγες βδομάδες και το δίσκο τον έχεις ήδη λιώσει στο παίξιμο. Το ροκ σε κάνει ελεύθερο, τα νυχτερινά όνειρά σου γίνονται πιο ζωντανά και υπέροχα, αφηρημένα υπέροχα, σαν τους πίνακες του Kandinsky. Γράφεις και το πρώτο σου ριφάκι με μεγάλη επιτυχία: «Song for Jimi». Η μαμά σε επικροτεί. Σειρά έχει ένα ακόμη για την κοπελίτσα που σου αρέσει στο σχολείο, η οποία μπορεί να μην ακούει μανιωδώς Χέντριξ, ακούει ωστόσο ραδιόφωνο και μάλιστα Kosmos. Πράγμα προτιμότερο απ’ το ν’ ακούει Kiss Fm…
Ακούγοντας το Valleys of Neptune ξανά και ξανά, συνειδητοποιείς ότι οι αθάνατοι ήχοι του Τζίμι είναι ό, τι κρύβει πια μέσα του το κεφάλι σου, και τα πρωτόγονα riffs του είναι τα μηνύματα που πρέπει να μετατρέψεις μόνος σου σε ιδανικά για να πορευτείς όπως επιθυμείς μες στη ζωή σου. Δεν ξέρεις ακόμη το πώς και το γιατί, αλλά ευγνωμονείς τον Χέντριξ για όσα σου πρόσφερε και συνεχίζει να σου προσφέρει, τα οποία, όπως συμπεραίνεις, είναι ανεκτίμητα και περισσότερα απ’ όσα σου προσφέρουν οι καθηγητές σου στο σχολείο, οι αθλητές που θαυμάζεις, οι μουσικοί της εποχής σου. Οι αδιάφοροι συγγενείς σου και οι ανησυχητικά βολικοί συμμαθητές σου με τους οποίους αδυνατείς να συνεννοηθείς. Την ξέρεις την αλήθεια: ο Χέντριξ σου χάρισε περισσότερα από τον οποιονδήποτε. Περισσότερα κι απ’ τον πατέρα σου, περισσότερα κι από τη μάνα σου.
στις 10:19 π.μ. 0 σχόλια
Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010
Δισκοθήκη | Μάρτιος 2010
The Stone Roses 20th Anniversary Deluxe Edition “Sometimes I fantasize
When the streets are cold & lonely
And the cars they burn below me
Don’t these times fill your eyes?
Are you all alone?
Are you made of stone?”
Τον Απρίλη του 1989, η Ανατολική Ευρώπη βρισκόταν υπό επανάσταση.
Τετάρτη 13 Ιανουαρίου 2010
Δισκοθήκη | 06
ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ
Melody Gardot: My One And Only Thrill Η Melody Gardot είναι σα μια πιο εκκεντρική εκδοχή της Madeleine Peyroux και σαν μια πιο μοιραία παραλλαγή της Norah Jones. Κομψή δεσποινίς με πανέμορφη δροσερή φωνή, στα 25 της χρόνια κυκλοφορεί το δεύτερο της άλμπουμ, στο οποίο αποδίδει εξαιρετικά τις πρωτότυπες jazz συνθέσεις της, άλλοτε με μια δόση λεπτού blues υπόβαθρου, κι άλλοτε με αέρα bossa nova. Παλιομοδίτικο από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να μιμείται και να κουράζει στο ελάχιστο - αντίθετα, πολύ ξεκάθαρο και τίμιο από έκφραση επιρροών, και ατμοσφαιρικό σε χαρακτήρα - το My One And Only Thrill απέσπασε εξαιρετικές κριτικές που το καθιστούν μια από τις καλύτερες και πιο δουλεμένες jazz κυκλοφορίες της περασμένης χρονιάς που αξίζει να αγαπηθεί και τη φετινή. Ένας παραπάνω λόγος να το λατρέψεις, είναι και η μια και μοναδική διασκεύη του (αλλά όχι μία και μοναδική συγκίνηση του!) στο Somewhere Over The Rainbow της Judy Garland από το λατρεμένο Μάγο του Οζ: διασκευή-ρίσκο, που, όμως, αποδίδεται με σεβασμό, χαρίζοντας ένα νέο, ευφάνταστο στίγμα στην ονειρεμένη μελωδία.
Επιπροσθέτως, η Gardot πέρα από μουσικό, αποδεικνύεται και στιρχουγικό ταλέντο, μιας και το λεκτικό της ντύσιμο στα τραγούδια συχνά μετατρέπεται σε θαυμάσια ερωτικά ποιήματα: "I don't know why you came along at such a perfect time/ But if I let you hang around I'm bound to lose my mind/ Cause your hands may be strong but the feelings all wrong/ Your heart is as black as night".
Υπέροχη δουλειά που αποπνέει τη μέθη από το άρωμα του βερμούτ: δεν έχω πιεί ποτέ βερμούτ, αλλά μ'αρέσει να το βλέπω να το πίνουν οι ηθοποιοί στις παλιές αμερικάνικες ταινίες. Cheers!
Soul Divas (Blaxploitation Masterpieces): 36 Original Rare Soul Tunes Για όσους από εσάς έχετε περάσει ώρες ατελείωτες χαζεύοντας και θαυμάζοντας τον Shaft και την Coffy (προσωποποιήσεις του τί θα πεί cool!) στα ομώνυμα blaxploitation films, για όσους έχετε λατρέψει τις μουσικές που μας χάρισε ο Curtis Mayfield και ο Roy Ayers και ξετρελαθεί με αυθεντικά φευγάτα funky ριφάκια (κι αν όχι, καιρός να ξεκινήσετε!), ορίστε μια νέα κυκλοφορία που θα σας ικανοποιήσει και μάλιστα με το παραπάνω: 36 σπάνια κομμάτια που ακούστηκαν σε soundtrack από b-movies των seventies, εδώ με τις υπέροχες φωνές αξιοσέβαστων κυριών - όπως είναι η Ann Peebles, η Esther Williams, η Fontela Bass, η Big Ella -, εμπεριέχονται σε αυτή τη διπλή συλλογή που μας εμφανίστηκε πρόσφατα και ήρθε από τη Γαλλία. Με το ασύγκριτο μεγαλείο της μαύρης φωνής και του μαύρου ταπεραμέντου να ξεδιπλώνεται αξιοζήλευτα, οι ντίβες της soul τραγουδούν, μεταξύ άλλων, συνθέσεις των James Brown, Al Green, Jesse Stone, σε δυσεύρετες, ακατέργαστες, χορευτικές εκτελέσεις (περισσότερο ή λιγότερο διάσημων τραγουδιών).Η πολύχρωμη διάθεση περιρρέουσα και ο ρυθμός ασυναγώνιστος χαρίζουν ένα συμπαγές αφιέρωμα στα χρόνια της εξύμνησης της μαύρης ψυχής σε περιόδους κοινωνικών διαταραχών, τραγωδιών και παραλογισμών. Δε σκοπεύω να εισχωρήσω σε κάποιο γκέτο ή να κάνω τα μαλλιά μου άφρο, απλά πορεύομαι ανεξάρτητα και ερευνητικά, σύμφωνα με το τέλος που - ευτυχώς - φαίνεται να έχει οριστεί σε κουτούς, ξεπερασμένους διαχωρισμούς, τύπου ροκάδες και καρεκλάδες.
στις 10:55 π.μ. 0 σχόλια
Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2009
Δισκοθήκη | 05
Η μουσική του Κωνσταντίνου Βήτα μοιάζει να γράφεται μέσα σ' ένα συνοικιακό λεωφορείο, στα σκαλιά μιας πολυκατοικίας λίγο πριν το χάραμα ή σε μια ταράτσα, μεσάνυχτα, στο κέντρο της πόλης: γι' αυτό ίσως χρειάζεται να έχεις ζήσει λιγάκι έξω στην πόλη, προτού την αγαπήσεις. Φέρει τους ήχους, τις εικόνες και τα αισθήματα των μεγαλουπόλεων, τη μοναξιά, την αποξένωση, τις κοινωνικοπολιτικές ανησυχίες, τη νοσταλγία, τα γεγονότα, την ταχύτητα, την ελευθερία. Φέρει όμως και μια αίσθηση χαμένης εφηβείας ή παιδικής αφέλειας, θυμίζει αποκρυπτογράφηση παιδικού σκίτσου. Αν και μελαγχολική, σπάνια σε κάνει να λυπάσαι, πώς θα μπορούσε άλλωστε όταν σου μιλά για την τρυφερότητα και τη ζεστασιά του έρωτα και για το χρώμα του ήλιου, υπαινίσσοντάς σου κάτι σαν "ευτυχία είναι η παραλλαγή μιας γλυκιάς θλίψης". Η Ένωση, το ολοκαίνουργιο άλμπουμ του Κωνσταντίνου Βήτα (κυκλοφόρησε μόλις στις 26 Νοεμβρίου) είναι μια πρόσθετη παραλλαγή στα προαναφερθέντα συναισθήματα ενώ αποτελεί και το σάουντρακ πολλών ακόμη νέων στιγμών: αύρα, ετεροχρωμία, μια ζεστή μέρα, 1973, εξορία, ο δρόμος, είναι μερικά από τα νέα τραγούδια που εμπεριέχονται στο δίσκο. Η Ένωση ωστόσο είναι μια παραλλαγή πιο μελωδική και ακουστική από τις προηγούμενες, λιγότερη ρυθμική και ηλεκτρονική, σε σχέση με όσα μας έχει συνηθίσει ο καλλιτέχνης μέχρι σήμερα. Guest του δίσκου είναι ο Βασιλικός από τους Raining Pleasure, ο οποίος τραγουδά πολύ όμορφα το κομμάτι δωμάτιο, ενώ οι στίχοι του Βήτα στην εν λόγω δουλειά είναι εμπνευσμένοι όπως πάντα, διατηρώντας αναλλοίωτο το χαρακτηριστικό τους υπόβαθρο. Ακούγοντας λόγια όπως "ασχημάτιστα σύννεφα στον ουρανό είναι αυτά που έχω μέσα μου να σ'αγαπώ, [...] σαν παιδί περιμένω την αγάπη να κλείσει τη βαθιά μου πληγή " καταλαβαίνεις για πολλοστή φορά ότι ο Κωνσταντίνος Βήτα είναι ένας ποιητής: ένας ποιητής που ομορφαίνει την Αθήνα χαρίζοντας της την ποίηση στις εικόνες που τόσο πολύ της λείπει και τόσο πολύ χρειάζεται. "Η αγάπη που έψαχνα δεν ήταν παρά μόνο ένα φως ξεχασμένο μέσα μου". Ένα φως σαν τη μουσική του Κάπα Βήτα.
Κυριακή 1 Νοεμβρίου 2009
Δισκοθήκη 04
Της Κατερίνας Στάμου
Ben Harper And Relentless7: White Lies For Dark TimesΟ αγαπητός Βen Harper αποκτά νέους φίλους και μάλιστα τεξανούς, οι οποίοι συστήνονται ως Relentless7. Mαζί τους ηχογραφεί το νέο του δίσκο, White Lies For Dark Times εγκαταλείποντας για λίγο την αφοσίωση του στα γκόσπελ και σόουλ στοιχεία κι αφήνοντας να αναδειχθεί πιο έντονα αυτή τη φορά ο ροκ εν ρολ ψυχισμός του. Οι κιθάρες γίνονται πιο ατίθασες, τα φωνητικά αποκτούν μεγάλυτερη ένταση, το ροκ συγχέεται με το φανκ και το μπλουζ: η ιδιοσυγκρασία του Harper περιπλέκεται με εκείνη των Relentless7 δημιουργώντας ένα ενδιαφέρον έργο. Σα σύνολο το άλμπουμ φανερώνει επιρροές από τις παλιές καλές μέρες των Funkadelic, την περήφανη κληρονομιά που παρέδωσαν οι Zeppelin στον εκστατικό διαχρονικό ήχο του ροκ, ενώ σε πολλά σημεία μου θυμίζει τον τρόπο που είχε να ερμηνεύει τα κομμάτια του ο Bill Withers. Το White Lies For Dark Times, επίσης, διαθέτει και πολύ στιχουργικό ενδιαφέρον. Άλλοτε εκφράζοντας ένα έιδος ψυχικής "μωβ θολούρας", όμοιας με εκείνη που ταλαιπωρούσε τον Χέντριξ ("Ι'm not sure what worries me more/ the fact that i'm talking to a wall/ or that the wall keeps answering me/ saying that i've heard it all before/ never underestimate how complicated/ a simple life can be") κι άλλοτε μια επινοημένη απαισιοδοξία, σε τραγούδια όπως Lay There & Hate Me και The Word Suicide. Όλα τα κομμάτια είναι συνθέσεις του Ben, ενώ σε μερικά έχουν συμβάλει και τα άλλα μέλη της παρέας. Ι faithfully remain...a Ben Harper fan.
J.J. Cale: Roll OnΛατρεύω αυτόν τον άνθρωπο: για την πανέμορφη, υπνωτιστική χροιά της φωνής του, για το μοναδικό τρόπο που κιθαρίζει τους ουράνιους μελωδισμούς του, αλλά και για το σεμνό, απόλυτα ιδιωτικό του στυλ. Με τη σωστή τεχνική και το διακριτικό, χαμηλό προφίλ του, έγραψε τραγούδια-αριστουργήματα που διασκευάστηκαν και έγιναν μεγάλες εμπορικές επιτυχίες από άλλους. Ο J.J. Cale -που στη φαντασία μου έχει πάρει τις διαστάσεις αινιγματικού cowboy της Άγριας Δύσης- επιστρέφει στη σόλο δισκογραφία πέντε χρόνια μετά την κυκλοφορία του πολύ καλού To Tulsa And Back. To Roll On είναι το επόμενο βήμα ενός πρίγκιπα που κυλάει σαν πέτρα και ποτέ δε χορταριάζει, που ζει α λα "Walkin' the blues" και δεν παύει να δασκαλεύει και να εμπνέει με το μεράκι του. Διατηρεί αναλλοίωτο το αξιοζήλευτο μουσικό ύφος του και καλεί το φίλο του Eric Clapton να τον συνοδέψει κιθαριστικά σ'ένα από τα κομμάτια του άλμπουμ. Στα εβδομήντα του χρόνια, ο κύριος Call Me The Breeze αναζωογονεί τον ακροατή σα θαλασσινό αεράκι. Ακούγοντάς τον μέσα από την καινούρια του δουλειά, με πιάνει πάλι το παράπονο που οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα προτιμούν ακούσματα εφήμερα, απλοϊκές ανεβαστικές συνθέσεις, περιφρονώντας (ή αγνοώντας) καλλιτέχνες σαν τον Cale. Όχι ότι μου φταίνε σε τίποτα οι νέες μπάντες- κι ο Cale άλλωστε έχει μαζέψει αρκετό έπαινο και θαυμασμό όλα αυτά τα χρόνια. Ανοίγοντας όμως για λίγο το ραδιόφωνο και κάνοντας μια βόλτα στα ροκ στέκια της Αθήνας, έρχομαι αντιμέτωπη συνήθως (όχι πάντα, ευτυχώς) με τις ίδιες ανούσιες ροκ απομιμήσεις, με τα ίδια μονότονα ποπ ξεφωνητά: και σε συνδυασμό με τη φθινοπωρινή μελαγχολία -the winter blues- ο κόσμος ηχεί ανεπανόρθωτος, ανίδεος και άδικος στα ιδιότροπα, ευαίσθητα αυτιά μου.
Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009
Δισκοθήκη
Της Κατερίνας Στάμου
Το έκτο κατά σειρά studio album των Black Keys κυκλοφόρησε την άνοιξη της περσινής χρονιάς και επανακυκλοφόρησε τον περασμένο Νοέμβριο σε Deluxe Edition, συμπεριλαμβανομένου κι ενός dvd με live εκτελέσεις, βίντεο κλιπ και behind the scenes υλικό. To Αttack & Release το αγόρασα φέτος το καλοκαίρι και ήταν η πρώτη μου ικανοποιητική επαφή με τον ήχο των Black Keys: είχα ακούσει κομμάτια τους σε κάποιες καλές και αξιόπιστες ραδιοφωνικές εκπομπές, είχα κολλήσει με την εκτέλεση τους στο The Wicked Messenger του Ντύλαν που βρίσκεται στο soundtrack του I'm Not There και είχα διαβάσει για αυτό το ντουέτο των Dan και Patrick από το Ohio "που παίζει τα μπλουζ" περίφημα, χωρίς όμως να έχω βρεθεί πιο κοντά με τον ήχο τους σε ολοκληρωμένη μορφή όπως είναι αυτή του άλμπουμ. Στο άκουσμα του Attack ένιωσα σαν κάποια που ανακαλύπτει έναν κρυμμένο θησαυρό, πολύτιμο για τη μουσική αξία της εποχής της: οι Black Keys είναι σαν τους White Stripes σε μια πιο αρρενωπή μουσικά εκδοχή, ενώ διαθέτουν και κάτι από τους Queens of the Stone Age με πολύ περισσότερες όμως μπλουζ επιρροές. Kάποια σημεία τους πάλι, διαθέτουν μπόλικη ροκ διάθεση που πηγάζει από το καθαρόαιμο rock 'n' roll του '60 και του '70. Οι όμορφες μελωδίες και οι βαθύτατες ερμηνείες παρουσιάζονται λιτά, μέσα από μια δυνατή και σίγουρη για τον εαυτό της μουσική απλότητα. Ο δίσκος είναι σε παραγωγή του Danger Mouse - παραγωγό των Gnarls Barkley και Beck, μεταξύ άλλων -, ενώ ορισμένα από τα κομμάτια που περιλαμβάνονται στο εν λόγω άλμπουμ προορίζονταν για δουλειά του Ike Turner, ο οποίος, όμως, δυστυχώς έφυγε από τη ζωή το τέλος του 2007. Μετά από την επαφή μου με το Attack & Release, ήρθε και η αγορά του The Big Come Up, της πρώτης τους δηλαδή ηχογραφημένης δουλειάς, που χρονολογείται το 2002 και μου άφησε θετικά συναισθήματα, ενώ σιγά-σιγά θα μαζεύω και τις υπόλοιπες, αχόρταγη όπως είμαι. Με τα μαύρα μου κλειδιά ξεκλειδώνω τις πόρτες για τους νέους μπλουζ ήχους της καρδιάς μου.
Eric Clapton and Steve Winwood: Live From Madison Square GardenΒρέθηκαν κοντά μουσικά πρώτη φόρα το 1969 για να σχηματίσουν με τον Ginger Baker και τον Ric Grech τους Blind Faith και να ηχογραφήσουν έναν και μοναδικό δίσκο παρέα. Βρετανοί μπλουζίστες με ζωές περιπετειώδεις και δημιουργικά αξεπέραστες συναντιώνται επί σκηνής τριάντα εννέα χρόνια μετά, προς τα τέλη του Φλεβάρη του 2008, για τρεις sold out εμφανίσεις στο Madison Square Garden της Νέας Υόρκης: αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης, το διπλό εν λόγω άλμπουμ, που κυκλοφόρησε τον περασμένο Μάιο. Διανύοντας αισίως την έβδομη δεκαετία της ζωής τους - ο Clapton είναι 64 και ο Winwood 61 -, στήνουν μια σειρά live κομματιών που προέρχονται από τις πιο παραγωγικές περιόδους της δημιουργικής πορείας τους, καθώς επίσης και άλλων αγαπημένων μουσικών: εκτελούν παρέα το Voodoo Child του Ηendrix καθώς επίσης και δυο κομμάτια all time classics του J.J. Cale (After Midnight και Cocaine). Aποδίδουν φόρο τιμής στο μεγάλο Otis Rush διασκευάζοντας άψογα το Double Trouble, αλλά και στον Robert Johnson με ένα άκρως συναισθηματικό Rambling on my Mind. Το αποτέλεσμα αυτής της "ένωσης" Clapton και Winwood είναι εκρηκτικό, αναβλύζοντας ακατέργαστο μπλουζ, πινελιές ψυχεδέλειας, ενθουσιασμό, ενέργεια, ζωντάνια και πάθος: τα τελευταία, μάλιστα, σε περιρρέουσα ποσότητα, γεγονός που εντυπωσιάζει. Η φωνή του Eric είναι αισθαντική και δυνατή και το παίξιμο του κομψό και ζωτικό όπως πάντα, ενώ ο Steve ακούγεται ίσως πιο ώριμος φωνητικά και μουσικά από ποτέ. Αν ζήτουσα κάτι "παραπάνω" από το δίσκο, θα ήταν η μεγαλύτερη πρωτοτυπία στην επιλογή των κομματιών: θα ηθελά, με άλλα λόγια, τα τραγούδια να με ξαφνιάσουν. Με δυο αξιολάτρευτους gentlemen, όμως, σαν κι αυτούς να εκτελούν το Presence of the Lord, φυσικά και δεν μπορώ να εκφράσω παράπονο! Να προσθέσω μόνο ότι στις 26 Φεβρουαρίου, δηλαδή τη βραδυά του δεύτερου κατά σειρά live των εμφανίσεων στη Madison Square, έφυγε από τη ζωή ο Βuddy Miles σε ηλικία 61 ετών, ο ντράμερ της μπάντας του Jimi Hendrix, ο οποίος το βράδυ πριν το θάνατό του άκουσε την εκτέλεση των Clapton και Winwood στο δικό του Τhem Changes ζωντανά από το κινητό του. Στη μετέπειτα περιοδεία του Eric, το Τhem Changes ήταν σταθερό στη λίστα και πάντα αφιερωμένο στον Miles.
στις 11:41 π.μ. 0 σχόλια
Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2009
Δισκοθήκη
Κοινοποίηση
Της Κατερίνας Στάμου
Της Κατερίνας Στάμου
The Last Drive: Heavy Liquid Συχνά -πυκνά σκέφτομαι πως ίσως να γεννήθηκα το 1990 για να είμαι 17 χρονών την εποχή της επανασύνδεσης των Last Drive: ίσως οι κρυφές και άγνωστες δυνάμεις του σύμπαντος να έστησαν αυτή τη συγκυρία με σκοπό λίγο πριν την νομικά καθορισμένη ενηλικίωσή μου να απολαύσω τη ζωή υπό τη συνοδεία τέτοιων μουσικών και στα δεκαέννια μου να έχω την τύχη να ζήσω στην ώρα του το album που έβγαλε το εν λόγω γκρουπ δεκατέσσερα χρόνια μετά την παροδική τους διάλυση. Αφού δεν έτυχε να γεννηθώ το '50 ώστε να είμαι 19 την εποχή του Woodstock και 22 όταν είχε πρωτοκυκλοφορήσει το Ziggy Stardust του Bowie, τότε υπάρχει Θεός και μου χάρισε το προκείμενο καλό: το Heavy Liquid περιλαμβάνει δώδεκα κομμάτια, δώδεκα ιστορίες που φέρουν στοιχεία από τον ήχο των Drive που συναντά κανείς στις προηγούμενες δουλειές τους, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι έχουμε να κάνουμε με μια επανάληψη της μπάντας μουσικά. Αντίθετα, πρόκειται για μια νέα δουλειά η οποία καταφέρνει να συνδυάσει επιτυχώς το γνώριμο ύφος και δέσιμο του γκρουπ -σα να μην πέρασε μια μέρα- με νέες ηχητικές βόλτες που φανερώνουν την ωρίμανση των μουσικών κατά τη διάρκεια των χρόνων που πέρασαν. Τραγούδια όπως το δυναμικό κι ό,τι πρέπει για ξεκίνημα (opening track του δίσκου) A Glass Of Broken Dreams, μια πανέμορφη σύνθεση με το όνομα Magdalene, το γλυκόπικρο Headlong to the Edge, το απόλυτα cool Get Off My World, το αφιερωμένο στον αείμνηστο Lux Interior Pantherman, το ντουέτο των Alex και George, Jack of the Highway, μια υπέροχη διασκευή στο Alabama Blues του J.B.Lenoir και επιπλέον πέντε αξιόλογες συνθέσεις αποτελούν αυτή την εξαιρετική δουλειά η οποία ολοκληρώθηκε με μεράκι και συγκίνηση, όπως φαίνεται. Κάπως έτσι ακούγεται κιόλας.
Sonic Youth: The Eternal Μπορεί μια μπάντα να μετατρέψει το θόρυβο σε συγκινητικό άκουσμα; Να αναγάγει την κιθάρα σε μουσικό όργανο μιας άλλης διάστασης, να γράψει μουσική η οποία δεν είναι μόνο για τα αυτιά, αλλά η οποία συνοδεύεται και συνοδεύει μια ολόκληρη ματιά στην τέχνη και τη ζωή γενικότερα; Ποιά άλλη μπάντα μπορεί, διανύοντας πια την τρίτη της δεκαετία, να παραμείνει το ίδιο τρυφερά ακατέργαστη θυμίζοντας παρέα συμμαθητών που για πρώτη φορά ανακαλύπτουν τα μουσικά τους όργανα και τις συναισθηματικές τους εξάρξεις, ενώ ταυτόχρονα διαθέτει και μια σοφία που άνετα μπορείς να τη συγκρίνεις με αυτή των πιο εγγράμματων διανοούμενων του 20ου αιώνα; Οι Sonic Youth αφήνουν πίσω τους την εταίρια Geffen και υπογράφουν με την ανεξάρτητη Matador Records για τη δημιουργία αυτού του δίσκου, που έρχεται τρία χρόνια μετά το Rather Ripped. Στο Eternal, συνεργάζονται με τον μπασίστα Mark Ibold των Pavement, γράφουν ένα τραγούδι με το όνομα Leaky Lifeboat, αφιερωμένο στον ποιητή της beat γενιάς καλλιτεχνών Gregory Corso (δημιουργό του έργου "Gasoline",μεταξύ άλλων,το οποίο αν δεν κάνω λάθος,είχε μεταφραστεί κάποτε στα ελληνικά από τις εκδόσεις Eλεύθερος Τύπος, αλλά μάλλον τώρα πια είναι δυσεύρετο) και ένα άλλο για τον Βοbby Pyn των Germs, της πανκ μπάντας από το Los Angeles του '70, ο οποίος αυτοκτόνησε σε ηλικία 22 ετών. Και τα δώδεκα συνολικά κομμάτια του δίσκου είναι μελωδικοί πειραματισμοί που εκφράζουν μια ατέλειωτη εσωτερική περιπέτεια. Η ανησυχία των Sonic Youth εκτονώνεται μέσα από αφηρημένες και συνάμα άρτιες συνθέσεις. Μέσα στο album θα βρείτε και μια φωτογραφία του Johnny Thunders(!), ενώ το εξώφυλλο είναι έργο του σπουδαίου κιθαρίστα John Fahey. Κim + Thurston + Lee + Steve + Μark (στην προκειμένη περίπτωση) = From Them to Eternity.
Βοb Dylan: Together Through LifeΗ καινούργια δουλειά του Bob Dylan κυμαίνεται πάνω-κάτω στο ίδιο ύφος που κυμαίνονται οι δουλειές του καλλιτέχνη σταθερά τα τελευταία περίπου δεκαπέντε χρόνια: ένα κράμα της μουσικής του αμερικάνικου νότου από blues και folk μελωδίες, ντύνει με παλιομοδίτικη, γοητευτική αύρα τους αινιγματικούς, ευφυείς στίχους του, τους οποίους στο Together Through Life υπογράφει παρέα με τον στιχουργό και πάλαι ποτέ μέλος των Grateful Dead, Robert Hunter (σημ. Dylan και Hunter φέτος έκλεισαν αισίως τα 68 τους χρόνια, με τον πρώτο μεγαλύτερο του δευτέρου κατά μόλις ένα μήνα). Στο δίσκο όμως κρύβονται και άλλες συνεργασίες-εκπλήξεις: μία εκείνη με τον David Hidalgo των Los Lobos, ο οποίος συνοδεύει τον Bob με το ακκορντεόν του και την κιθάρα του, καθώς επίσης και με τον παραγωγό και κιθαρίστα Mike Campbell της μπάντας του Tom Petty, the Heartbreakers. Το Τοgether Through Life είναι, σε γενικές γραμμές, από την πρώτη ως την τελευταία του νότα, ένας ύμνος στον έρωτα όταν αυτός συνταράζει τη ζωή μας -είτε ως πραγματικότητα (Jolene), είτε ως όνειρο (This Dream Of You) - και ένας κομψός, blues σπαραγμός όταν αυτός λείπει (Life is Hard). Μέσα στο album επίσης περιλαμβάνεται ένα επιπλέον cd με κομμάτια από το Theme Radio Hour, τη ραδιοφωνική εκπομπή που παρουσίαζε ο Dylan. Σε κάθε μουσική και μη δημιουργία του Bob,α ισθάνομαι αυτό που είχα ακούσει από κάποιον κάποτε: ότι ο αγαπημένος μου κύριος Robert Allen Zimmerman δεν κάνει και δε λέει τίποτα στην τύχη. Κι ό,τι,για έναν από τους μεγαλύτερους ποιητές του 20ου αιώνα, τα λόγια σε τέτοιου είδους παρουσιάσεις είναι περιττά, γι'αυτό κι εγώ άλλωστε αποφάσισα σε αυτό εδώ το κομμάτι να ξεφύγω για λίγο από τις, ενίοτε, τετριμμένες και κουραστικές πολλές επευφημίες.
στις 12:35 μ.μ. 6 σχόλια
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)


