Bookmark and Share
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φαίη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Φαίη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 11 Μαρτίου 2010

«Ανέβα στο τραπέζι μου κούκλα μου γλυκιά»


"Θέλεις μπουζούκια;" Οχι, αλλά δε βαριέσαι... H ιστορίας της πρώτης επίσκεψης στα μπουζούκια. Ή αλλιώς, τα βαφτίσια του νεοέλληνα.
ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΙΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

Στα μπουζούκια ή θες να πας ή όχι. Εγώ δεν είμαι από αυτούς που θα ξεσηκώσουν την παρέα για να κλείσουμε πρώτο τραπέζι πίστα σε κάποιο από τα μεγάλα μαγαζιά της Ιερά Οδού, της Πειραιώς ή της Παραλιακής το καλοκαίρι. Πριν δυο βδομάδες, όμως, πήγα σε ένα από τα σχήματα της φετινής σεζόν για να τιμήσω τα γενέθλια μιας φίλης μου. Ποιο ήταν το σχήμα δεν θα το μαρτυρήσω- μην κάνουμε και διαφήμιση!- , αλλά νομίζω πως δεν υπάρχει και μεγάλη διαφορά από πίστα σε πίστα. Αξέχαστη εμπειρία πάντως.

Σίγουρα υπάρχουν δυο πρώτες αντιδράσεις στο άκουσμα της φράσης « Πάμε μπουζούκια το βράδυ;».

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου 2010

Βλέπω

Στους δρόμους μπορεί να δει κανείς τα πάντα. Και όχι μόνο όσα φαίνονται...

Βλέπει η ΦΑΙΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

Βλέπω
:
  • μια γιαγιά ντυμένη σαν κρεμμύδι να βγαίνει στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας όπου μένει και να φωνάζει. Τι έλεγε ποτέ δεν θα μάθω γιατί ποτέ δεν κατάλαβα. Μίλαγε περίεργα η αλήθεια είναι και είχε και πολύ φασαρία..
  • ανθρώπους κάθε ηλικίας να τρέχουν στο δρόμο αγχωμένοι για να προλάβουν το λεωφορείο. Ποιος κάθεται να περιμένει το λεωφορείο;

  • περιστέρια να περιφέρονται άσκοπα. Ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου δίνουν. Αλήθεια θα ήθελα πολύ να μάθω τι στο καλό σκέφτονται τα περιστέρια όταν αποφασίσουν να περάσουν όσο πιο δίπλα στο κεφάλι σου γίνεται προκειμένου να φτάσουν εκεί που θέλουν. Και που να θέλουν να πάνε άραγε;

  • τα φανάρια να αλλάζουν σταδιακά χρώμα από πράσινο σε πορτοκαλί και μετά σε κόκκινο και πάλι από την αρχή. Ένας κύκλος που λειτουργεί μηχανικά, όπως μηχανικά τον ακολουθούμε όλοι μας, είτε ως οδηγοί είτε ως πεζοί. Ή όπως μηχανικά δεν τον ακολουθούμε, που τυχαίνει να συμβαίνει πιο σπάνια -μεσημέρι στο μετρό- λεωφορείο- τρόλεϊ- τραμ και όλοι να φαίνονται πεινασμένοι και κουρασμένοι από άλλη μια βαρετή μέρα στη δουλειά ή στη σχολή ή σε οτιδήποτε περιλαμβάνει τέλος πάντων το πρόγραμμα του καθενός. Δεν βλέπουν την ώρα να γυρίσουν σπίτι τους και να ξεκουραστούν στη ζεστασιά του καναπέ κάνοντας zapping και προγραμματίζοντας τον απογευματινό καφέ; Ή μήπως δεν καίγονται τελικά και τόσο να γυρίσουν γιατί ξέρουν ότι τους περιμένει η ίδια ρουτίνα;
  • πρόσωπα παντού και όλα κάτι να μου θυμίζουν. Προφανώς και δεν αναφέρομαι σε κάποια από τις πολλές πλέον σημαντικές (!) προσωπικότητες της χώρας μας. Οι περισσότεροι μου θυμίζουν απλά κάποιο γνωστό μου, κοντινό ή όχι , συμπαθητικό και μη, και τότε αμέσως το μυαλό μου αρχίζει να με εκπλήσσει με τους πολλαπλούς και απανωτούς συνειρμούς που κάνει. Μόλις εντοπίσω κάποιο πρόσωπο που μου θυμίζει κάτι αμέσως ξετυλίγεται μέσα μου όλη η ιστορία που με συνδέει μαζί του. Ύπουλο πράγμα αυτό γιατί μπορεί να σκαλώσεις για ώρα προσπαθώντας να καταλάβεις αν χάρηκες ή αν συγχίστηκες πιο πολύ που θυμήθηκες το συγκεκριμένο άτομο.

Και καθώς μου περνάει η ώρα σκαλίζοντας τη μνήμη μου και παρατηρώντας ένα σωρό ανθρώπους, πάντα σκέφτομαι πόσες διαφορετικές ιστορίες μπορεί να υπάρχουν. Βλέπεις παντού πρόσωπα θλιμμένα, χαρούμενα, χαμένα στις σκέψεις τους, τσαντισμένα ή και απαθή (η απάθεια, άλλωστε, τείνει για κάποιο λόγο να γίνεται το πιο έντονο συναίσθημα του σήμερα). Πίσω από τις ίδιες γκριμάτσες, όμως, κρύβει ο καθένας τους δικούς του προβληματισμούς που μπορεί εσένα να μην σου περνάνε καν από το μυαλό.

Αν μπεις στο τρυπάκι να αρχίσεις τις υποθέσεις για το τι μπορεί να σκέφτεται ο καθένας από όσους αγνώστους συναντάς τυχαία καθημερινά, το σίγουρο είναι ότι όχι μόνο απάντηση δεν θα πάρεις αλλά θα καταλήξεις και με ένα βαρύ πονοκέφαλο. Είναι μέχρι να εστιάσεις στο επόμενο πρόσωπο και ίσως να ψάξεις τη δική του ιστορία.


Βλέπω
τόσους πολλούς ανθρώπους κάθε μέρα, όμως.. Ακόμα και σε μια μικρή διαδρομή φεύγοντας ή επιστρέφοντας στο σπίτι, οι προκλήσεις είναι πολλές. Όταν δέχομαι την πρόκληση αυτή και αρχίζω να μαντεύω πολλές ιστορίες για τα πρόσωπα γύρω μου, εντυπωσιάζομαι από το πώς όλοι μας συνυπάρχουμε στα ίδια μέρη κουβαλώντας ο καθένας ποικίλες σκέψεις, όλες ανόμοιες μεταξύ τους. Κάπου ανάμεσα στην ανομοιότητα του καθενός, τριγυρνάει μια άλλη ιδέα που έχει αρχίζει να καθοδηγεί πλέον τη ζωή μου τον τελευταίο καιρό, αλλά και τις ζωές όσων τριγυρνούν γύρω από τη δική μου. Γιατί όσο ο καθένας και το κάθε τι μου θυμίζουν κάτι και όσο μαθαίνω τις διάφορες ιστορίες, συνειδητοποιώ πόσο μικρός είναι ο κόσμος.

Το ένα φέρνει το άλλο και όλα τελικά κάπως συνδέονται. 6 degrees of global separation λέγεται αυτό και μια απλή παρατήρηση στο περιβάλλον που ζω κάθε μέρα απλά επιβεβαιώνει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και ότι όλοι οι άνθρωποι συνδεόμαστε μεταξύ μας μέσω μιας μαγικής αλυσίδας που δεν ξεπερνά τους 5 μεσάζοντες. Αν τη διαβάσεις απλά σαν θεωρία, σίγουρα δεν σου λέει και πολλά. Αλλά η κατάσταση μπορεί πραγματικά να σε οδηγήσει στα άκρα. Βλέπεις κάποιον γνωστό σου και αφού καταφέρεις να θυμηθείς που τον ξέρεις, πού τον γνώρισες κλπ, μετά από λίγο καιρό (για τους υπερ-τυχερούς μπορεί να γίνει και την ίδια μέρα!) τσουυπ μαθαίνεις πόσο στενά συνδέεται με το τάδε θέμα που σου προέκυψε πριν ένα μήνα και που ακόμα σε απασχολεί. Πλήρως υπερφορτισμένη από όλα αυτά, συνεχίζω τη διαδρομή μου και συνεχίζω να παρατηρώ.. Το σκηνικό μπορεί να παραμένει το ίδιο, αλλά μέσα σ’ αυτό αλλάζουν και πολλά. οπότε περιμένω κι εγώ για το επόμενο πρόσωπο που θα μου θυμίσει κάτι ή που θα μπλεχτεί με το δικό του μαγικό τρόπο στη ζωή μου.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Δευτέρα 7 Δεκεμβρίου 2009

4 Αθηναϊκά κτήρια με (σύγχρονη) ιστορία


Περπατώντας βιαστικός στους δρόμους τις Αθήνας για να προλάβεις το ραντεβού σου, σίγουρα έχεις προσπεράσει ένα από τα τέσσερα κτήρια που ομορφαίνουν τη γεμάτη αστικούς μύθους Αθήνα...

ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΙΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ
Κτήρια παντού. Αλλού παλιά κι αλλού μοντέρνα. Περίεργες αρχιτεκτονικές προσεγγίσεις και ιδιόρρυθμα σχήματα. Πρωτότυπα χρώματα και κλασσικά μοτίβα με άποψη, όχι απαραίτητα για την Αθήνα του τότε αλλά κυρίως και για την Αθήνα του σήμερα.

Στο μυαλό μιας κοπέλας που έχει μάθει να ζει και να παρατηρεί τα κτήρια αυτά σαν να είναι η γειτονιά της αφού κάθε μέρα τριγυρνάει ανάμεσα τους, η συνύπαρξη μοντέρνου και παλιού είναι πλέον φυσική στο κέντρο της καθημερινής μας Αθήνας. Όχι όμως και τελείως αποδεκτή. Ας το θέσω αλλιώς όμως. Οι παλιές και κλασσικές αρχιτεκτονικές δομές έχουν άλλοτε προσαρμοστεί στις νέες τάσεις της εποχής που θέλουν επιβλητικά κτήρια-συχνά με υπερβολές- , κάνοντας δηλαδή τις απαραίτητες αλλαγές για να μην μείνει ανεκμετάλλευτη η λειτουργικότητα τους και άλλοτε απλά υπάρχουν δίπλα στα γιγαντιαία σημερινά κτίσματα, θυμίζοντας μας ότι κάποια πράγματα δεν αλλάζουν.


Η μπλέ πολυκατοικία, που πλέον έχει ξεβάψει και έχει χάσει το χρώμα της.

Ιδιαίτερη περίπτωση που συνδυάζει βέβαια και τις δύο αυτές «κατηγορίες» κτηρίων είναι η περιβόητη «Μπλε Πολυκατοικία». Η γνώμη μου μάλιστα είναι ότι η πρωτοπορία αυτού του κτηρίου μπορεί να γίνει αντιληπτή κυρίως από άτομα που έζησαν στην Αθήνα του ’30, όταν και χτίστηκε η πολυκατοικία. Τότε ήταν ένα τεράστιο επιβλητικό κτήριο με έντονο μπλε χρώμα που ξεχώριζε στη συμβολή των οδών Αραχόβης και Θεμιστοκλέους καθώς ήταν ανάμεσα σε μονώροφα και διώροφα σπίτια πολύ μικρότερου αναστήματος. Τώρα παραμένει ένα ογκώδες κτήριο που στέκεται στο κέντρο των πολυσυζητημένων Εξαρχείων. Που να ήξερε ο Κ. Παναγιωτάκος πριν από 70 περίπου χρόνια όταν το σχεδίαζε ότι η Μπλε Πολυκατοικία του θα αποτελούσε ένα κτήριο που όλοι θα ήθελαν να μείνουν εκεί μιας και ο ίδιος είχε φροντίσει να σχεδιάσει κάθε τι με μια πρωτοποριακή λεπτομέρεια άκρως πολυσυζητημένη. Και όντως τα διαμερίσματα της μπορεί να ξεθώριασαν στο χρώμα αλλά είναι όλα «πιασμένα». Είναι, φαντάζομαι, μεγάλο δέος να μένεις εκεί όπου σημαντικές προσωπικότητες όπως η Βέμπω, ο Δημήτρης Χόρν, ο Φρέντυ Γερμανός, η Παξινού και οι απόγονοι του Μεταξά και του Σολωμού έχουν περάσει κάποιο διάστημα της ζωής τους. Σήμερα, βέβαια, στεγάζεται εκεί το Floral-Book + Coffee, η καφετέρια- βιβλιοπωλείο- αίθουσα παρουσιάσεων όπου πριν από λίγο καιρό σημειώθηκε και επίθεση νεαρών.. Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, που η Μπλε Πολυκατοικία έχει χαρακτηριστεί «μπουνιά στον ιστό της πόλης», ενώ ο Γάλλος αρχιτέκτονας Λε Κορμπιζιέ είπε «C’ est tres beau» όταν την επισκέφτηκε..




Μεγάλης σημασίας είναι και Πολυκατοικία Παπαλεονάρδου στην οδό στην οδό Πατησίων 61. Πάλι στο κέντρο της μικρής μας Αθήνας, πρόκειται για ένα κάποτε- πολύ- ωραίο- τώρα- εγκαταλελειμμένο κτήριο. Και έχει φιλοξενήσει πολλούς και αυτό. Από στελέχη του ΝΑΤ μέχρι ναρκομανείς, άστεγους, καταληψίες... μέχρι και μια σοπράνο με το σπουδαίο όνομα Μαρίας Κάλλας. Η περίπτωση αυτού του κτηρίου μπορώ να πω ότι με προβλημάτισε, βέβαια. Αξίζει ένα τέτοιο κόσμημα να ανακαινιστεί και να γίνει απλά ένα νεοκλασσικό που θα διαμορφωθεί σύμφωνα με τις μοντέρνες τάσεις χάνοντας έτσι ίσως την ομορφιά του; Υπό άλλες συνθήκες θα διαφωνούσα. Η χρήση του, όμως, ως καταφύγιο και η υποβάθμιση του με οδηγεί στο μεγάλο ΝΑΙ γιατί σίγουρα θα ήταν καλύτερη μοίρα για αυτό να γίνει μουσείο προς τιμή της κορυφαίας υψιφώνου που μοιάζει να την τιμούν πιο πολύ οι ξένοι παρά οι Έλληνες.


Η στοά Σπυρομήλιου, και το κτήριο όπως φαίνεται από την παλιά Βουλή.

65.000 τ.μ. στο κέντρο της Αθήνας! Η έκταση αυτή που περικλείεται από τις οδούς Σταδίου, Αμερικής, Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου είναι το θηρίο της πόλης μας έτσι επιβλητικό που στέκεται εδώ και 80 περίπου χρόνια. Τότε ο χώρος ξεκίνησε ως Βασιλικοί Στάβλοι, συνέχισε ως το Μετοχικό Ταμείο Στρατού, στέγασε γραφεία και κατέληξε στη City Link Στοά Σπυρομήλιου με το Attica να γίνεται το μεγαλύτερο πολυκατάστημα της Ελλάδας(25.000 τ.μ. δεν είναι και λίγα). Δεκάδες εμπορικά καταστήματα μέσα στο Attica αλλά και στη στοά γενικότερα, κυριλάτες καφετέριες που θυμίζουν λίγο τον παλιό αέρα μιας υψηλής κοινωνίας, ένα health&fitness club και δύο πλήρως ανακαινισμένα θέατρα, το «Παλλάς» και το «Αλίκη». Νομίζω πως το οικοδομικό αυτό τετράγωνο είναι μια πολύ καλή απόδειξη ότι το συγκεκριμένο κτήριο παραμένει ένα φρούριο στην καρδιά της Αθήνας. Μπορεί να ανακαινίστηκε, αλλά όποτε καταλήγουμε εκεί είτε για καφέ είτε για ψώνια, μας αφήνει πάντα την εντύπωση ότι διατηρεί ένα έντονο στοιχείο από το παρελθόν που εμένα προσωπικά με κάνει να νιώθω πολύ όμορφα που μεγαλώνω στο κέντρο της πόλης..



To κτήριο που τώρα στεγάζει το Attikon Cinema,
και η τωρινή αίθουσα του κινηματογράφου.


Για το τέλος άφησα έναν κινηματογράφο. Οδός Σταδίου, μεγάλο κι αυτό κτήριο αλλά ίσως με την πρώτη ματιά όταν περνάς βιαστικός επειδή άργησες στο μάθημα ή στη δουλειά ή επειδή πάλι έστησες την παρέα για καφέ, δεν παρατηρείς την ιδιαιτερότητα του. Και σίγουρα δεν σου περνάει από το μυαλό ότι το αρχικό κτήριο άρχισε να οικοδομείται από το 1870 στα σχέδια του Ernst Ziller. Σ’ αυτό ίσως φταίνε τα καταστήματα που υπάρχουν στο ισόγειο που σίγουρα δίνουν ένα τόνο καθημερινότητας, όπως το παντοπωλείο «Βασιλόπουλος» ή το Studio Kosta Boda. Ή ακόμα και ο ίδιος ο κινηματογράφος «Αττικόν» έτσι όπως έχει ανακαινιστεί.. Ίσως το μόνο στοιχείο που θυμίζει κάτι από μια παλιά εποχή είναι ο πρώτος όροφος που παραμένει αρχιτεκτονικά ένα μνημείο του παρελθόντος. Το «Αττικόν» πάντως είναι ένα «cinema» μέσα στο κέντρο της πρωτεύουσας που έχει κάτι το αρχοντικό αλλά ταυτόχρονα κάτι αστικό, ένα δέος ότι βρίσκεσαι κάπου τόσο διαφορετικά ενώ όμως παραμένεις στο ίδιο σημείο που έτρεχες το πρωί μέσα στην κίνηση και τα φανάρια της Σταδίου..

Με μερικές βόλτες στην Αθήνα μπορείς εύκολα να ανακαλύψεις την ομορφιά της πόλης, την οποία πολύ συχνά την προσπερνάς από βιασύνη. Την επόμενη φορά σταμάτα, κοίτα, και πες "Α! Η Φαίη μου έχει γράψει γι' αυτό το κτήριο"...

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Κυριακή 6 Δεκεμβρίου 2009

Περνάνε οι Δεκέμβρηδες

Όποια αναφορά κι αν γίνει για τον Δεκέμβρη από τον έντυπο ή τον ηλεκτρονικό τύπο και από κάθε πολιτικό ή δημοσιογράφο ή κοινωνιολόγο ή εκπαιδευτικό που κάνει την εμφάνισή του στα τηλεοπτικά παράθυρα τώρα ειδικά που το θέμα «μας καίει» , παντού υπάρχει ο φόβος της εξέγερσης και πάλι.

ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΙΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

Ένα χρόνο μετά τον ξακουστό Δεκέμβρη και πραγματικά δεν μπορώ να αποφασίσω αν τα πράγματα πάνε καλύτερα ή χειρότερα. Πέρσι τέτοιες μέρες το κέντρο της Αθήνας ήταν βομβαρδισμένο από πορείες, επεισόδια, διαμαρτυρίες, καταλήψεις.. Η δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου στις 6 Δεκεμβρίου 2008 υπήρξε η μοναδική αφορμή για τις πολλές αιτίες που κάποια στιγμή θα προκαλούσαν μια δυνατή εξέγερση. Και αυτή ήρθε. Δεν ξέρω αν άργησε ή αν ήρθε νωρίς. Πάντως έγινε. Απλά δεν ξέρω πάλι αν η συνέχεια της έχει τον ίδιο ρυθμό.

Όσο ξεφεύγω, όμως, από το τρυπάκι της εξέγερσης και των συνεπειών ή των γενικότερων αιτιών της, μένω απλά στο γεγονός. Ένα 16χρονο αγόρι είχε βγει με τους φίλους του στα Εξάρχεια. Όπως όλοι οι νέοι. Και όπως όλοι σχεδόν οι νέοι ίσως και αυτοί να ένιωθαν περίεργα απέναντι από τις δυνάμεις της αστυνομίας που βρίσκονταν εκεί το ίδιο βράδυ για να περιφρουρήσουν την περιοχή. Δεν ήμουν εκεί και δεν μπορώ να ξέρω ακριβώς τι έγινε. Ούτε και με νοιάζει να μάθω τα κουτσομπολιά και τις ασήμαντες λεπτομέρειες. Ξέρω μόνο το αποτέλεσμα και αυτό είναι ότι ένας από τους αστυνομικούς που παρευρίσκονταν στο σημείο εκείνη τη νύχτα θέλησε να ζητήσει τον λόγο από την παρέα των νέων που τους ενόχλησαν(με τρόπο που πάλι δεν με νοιάζει να θυμηθώ) και ότι ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος δολοφονήθηκε από μια σφαίρα του. Ψυχρό αλλά αληθινό. Είναι από τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή σου και λες «Αποκλείεται!». Όλοι μας το έχουμε ζήσει. Όλοι μας ξέρουμε πως είναι να μην μπορείς να πιστέψεις ότι κάποιες δεδομένες αντιλήψεις παύουν να υπάρχουν ξαφνικά και ότι μπορεί να γίνει κάτι τόσο άδικο σε έναν νέο άνθρωπο. Ότι όλα όσα σου έχουν μάθει ότι η αστυνομία πρέπει να υπάρχει για να μας προστατεύει από πιθανές επικίνδυνες καταστάσεις που μπορεί ανά πάσα στιγμή να ξεφυτρώσουν στο βίαιο και σκληρό κόσμο που μεγαλώνουμε μπορεί να γυρίσει και ως μπούμερανγκ.


Τον Αλέξανδρο δεν τον ήξερα αλλά στεναχωρήθηκα όσο και για κάθε δικό μου άνθρωπο που έχω χάσει. Και εκνευρίστηκα όταν σκέφτηκα πόσο ειρωνικό ήταν να δολοφονηθεί από αυτούς που υποτίθεται ότι θα τον προστάτευαν. Σίγουρα το ίδιο ένιωσαν και οι χιλιάδες νέοι- μαθητές, φοιτητές ή και όχι- που ξεχύθηκαν το ίδιο κιόλας βράδυ στους δρόμους να διαμαρτυρηθούν στη μνήμη του 16χρονου και να χτυπήσουν το σύστημα με όποιο τρόπο αυτοί μπορούσαν. Γιατί στην τελική το σύστημα έφταιγε τόσο με τις πράξεις όσο και με τις ιδέες τις οποίες τόσο ύπουλα περνάει στο μυαλό μας.

Πορείες έγιναν, βιτρίνες από καταστήματα και τράπεζες έσπασαν, ειρηνικές συγκεντρώσεις πραγματοποιήθηκαν. Και όλοι περιμένουμε και φέτος ένα ίδιο κλίμα. Όποια αναφορά κι αν γίνει από τον έντυπο ή τον ηλεκτρονικό τύπο και από κάθε πολιτικό ή δημοσιογράφο ή κοινωνιολόγο ή εκπαιδευτικό που κάνει την εμφάνισή του στα τηλεοπτικά παράθυρα τώρα ειδικά που το θέμα «μας καίει» , παντού υπάρχει ο φόβος της εξέγερσης και πάλι. Παντού αστυνομία, σε κάθε γωνιά της Αθήνας κάθε ώρα και στιγμή, πάλι για να μας αποτρέψει τα επεισόδια στο κέντρο. Βαρέθηκα όμως. Πέρασε ένας χρόνος και τι άλλαξε; Εγώ δεν βλέπω κάποια σημαντική διαφορά. Ό, τι δεν μας άρεσε το 2008, τα ίδια θα μας εκνευρίζουν το 2010. Αυτό που γίνεται είναι να χρησιμοποιούμε ένα τραγικό γεγονός ως δήθεν την αφορμή για ένα ξέσπασμα που έπρεπε να γίνει από τους νέους, αλλά που μάλλον έχει πολύ ξεφύγει από τις αγνές προθέσεις των νέων. «Αυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό, αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ’ τα ξένα βήματα, αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο, αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο», είχε πει κάποτε ο Γιάννης Ρίτσος στη Ρωμιοσύνη του και νομίζω πως κάπως έτσι νιώθουν οι νέοι. Δε βολεύονται με κάτι λιγότερο από αυτό που θέλουν, δεν μπορούν να ανεχτούν πολλά.

Ο «Δεκέμβρης του Αλέξανδρου», όπως έχει χαρακτηριστεί, λένε πολλοί πως είναι το Πολυτεχνείο της δεκαετίας μας. Πολιτικά και κοινωνικά σίγουρα παίρνει μεγάλες προεκτάσεις, αλλά είναι άσχημο νομίζω να εκμεταλλευόμαστε ένα γεγονός όπως η δολοφονία ενός 15χρονο. Το λέω γιατί πολλά έχουν ακουστεί και σίγουρα πολλά θα γίνουν ακόμα. Ας σκεφτούμε, όμως, και λίγο διαφορετικά. Αν θέλουμε όντως κάτι να αλλάξει, στο όνομα της εξέγερσης δεν θα πρέπει να ακούμε μόνο ένα «Μπάτσοι, γουρούνια, δολοφόνοι», πάντα υπερφορτωμένο από όσους κρύβονται από πίσω. Ο καθένας κάνει τη δική του αντίσταση, βέβαια. Εγώ αφήνω την 6η Δεκεμβρίου να μου θυμίζει πολλά και εξακολουθώ να πιστεύω ότι κάτι θα αλλάξει κάποια στιγμή όσο υπάρχουν πολλοί εκεί έξω που το πιστεύουν κι αυτοί. Κάτι τόσο άδικο μας ξυπνάει και σίγουρα μας αλλάζει.


Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2009

Γάμος; ΝΟΧΙ



Απο τη Τζοάννα Κουντούρη και τη Φαίη Ιωαννίδου



Απογευματάκι στο κέντρο της Αθήνας, δυνατή βροχή και οι δύο ξαδερφούλες διασταυρώνουν τα ξίφη τους σε μια οικογενειακή διαφωνία. Ο χορός του Ησαΐα αρχίζει. Να τον ακολουθήσει κανείς ή όχι ;









Φυσικά και να χορέψουμε όλοι/όλες
τον χορό του Ησαΐα γιατί είναι ωραίο να
διατηρούμε και κάποια παραδοσιακά τελετουργικά.
Ας μην τα ισοπεδώνουμε κι όλα πια στην εποχή μας...


Φτάνει, όμως, να μην το κάνουμε μόνο και
μόνο επειδή παραδοσιακά «συνηθίζεται»,
δηλαδή ως ένα κλασσικό στερεότυπο
που υπακούει στο ότι κάποτε φτάνουμε
σε «ηλικία γάμου».

Ίσως πράγματι να έχει περάσει ως στερεότυπο.
Αλλά ποια δεν έχει φανταστεί τον εαυτό της ντυμένη
νυφούλα δίπλα στον καλό της και τα παρανυφάκια
να της κρατάνε την ούρα ;

Εγώ! Για να πω την αλήθεια πολύ-πολύ παλιά όταν
άκουγα την κλασσική φράση «Και στα δικά σου» ομολογώ
ότι το είχα σκεφτεί- άλλωστε αυτή την εικόνα
μου είχαν περάσει ως το μέλλον μου.
Αλλά με μια δεύτερη σκέψη. «Όχι ευχαριστώ!»

Όπως και να το κάνουμε ο γάμος είναι,
ειδικά για μια γυναίκα, η ωραιότερη μέρα
της ζωής της που θα τη θυμάται για πάντα.
Είναι η πιο ρομαντική και επίσημη εκδήλωση
του έρωτα ενός ζευγαριού.


Μα τι μπορεί να κάνει ένα ηλιοβασίλεμα
στο Λυκαβηττό ή ένα χορό στη βροχή λιγότερο
ρομαντικό από το χορό του Ησαΐα;
Οι αναμνήσεις μιας σχέσης, άλλωστε, είναι πολλές.
Όσο για την επισημότητα...

Όσο για την επισημότητα, δεν ακούω λέξη!
Ο γάμος καθιστά τον άνθρωπο που αγαπάς αποκλειστικά
και μόνο δικό σου( και με το νόμο! )


Γιατί τόσο καιρό πριν παντρευτείτε δεν ήταν δικός σου;
Προς Θεού δεν θίγω θέμα απιστίας, αλλά δεν νομίζω
ότι ένα χαρτί μπορεί να επιβεβαιώσει-
επισημοποιήσει μια σχέση.

Ναι αυτό το λες τώρα που είσαι μικρή.
Αλλά όταν πατήσεις τα πρώτα - άντα
και ξυπνήσει μέσα σου το μητρικό ένστικτο,
τα ξαναλέμε για αυτό το χαρτί, όπως το ονόμασες.


Βέβαια, στον ορισμό της οικογένειας η
έννοια του γάμου δεν συμπεριλαμβάνεται.
Και σήμερα πλέον η ελεύθερη
μας κοινωνία
δεν θέτει όρια στις ανθρώπινες σχέσεις.
Μήπως, τελικά, όλα γίνονται για
τα μάτια του κόσμου;

Μα δεν είναι θέμα κοινωνικής τυπικότητας.
Είναι καθαρά ζήτημα προσωπικής ολοκλήρωσης
και ασφάλειας μέσα από ένα γάμο.


Μάλλον η κατάλληλη λέξη είναι
εκπλήρωση προσωπικών επιθυμιών, αφού
στο κάτω- κάτω πρόκειται απλά για τελετή
μιας βραδιάς με ολόκληρο το σόι και
ένα μήνα του μέλιτος.

Δεν είναι μόνο μια βραδιά.
Όταν παντρεύεσαι αλλάζει όλη σου η ζωή.
Ζεις και νοιάζεσαι πια για το γάμο σου
και επενδύεις πάνω σε αυτό.


Εγώ πάλι ξέρω ότι ο γάμος σκοτώνει
τον έρωτα ακριβώς επειδή μπαίνεις σε
αυτή την καθημερινότητα. Η ιδιότητα του
συζύγου δίνει άλλη βαρύτητα σε
αυτά που έκανες και πριν.

Τα πολλά λόγια είναι φτώχια.
Όταν, τελικά, βρεις τον/την κατάλληλο/η και
νιώσεις την επιθυμία να παντρευτείς, αυτό
έρχεται τόσο φυσικό που δεν τίθεται καν συζήτηση..
Οπότε έτσι απλά.. Άντε και στα δικά μας!


Σίγουρα θα έρθει η στιγμή που όλοι μας
θα βρούμε αυτόν/η με τον οποίο θα
θέλουμε να περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας.
Η αίσθηση, όμως, αυτή ποτέ δεν θα έχει
καμία αλληλένδετη σχέση με τον γάμο..
Άντε και στα δικά σας !

Νοέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Τετάρτη 7 Οκτωβρίου 2009

"Γειά σας, ο κος. Τάδε;"

Από τη Φαίη Ιωαννίδου

Έρχεται, λοιπόν, για κάθε φοιτητή -αργά ή γρήγορα- η στιγμή που θα πει: «Μαμά, μπαμπά την προσοχή σας παρακαλώ. ΝΑΙ αποφάσισα τελικά να δουλέψω!» Κάτι τέτοιο είπα κι εγώ αλλά δεν ήξερα τι μπορεί να ακολουθήσει όταν η δουλειά που αποφασίζεις να κάνεις είναι σε τηλεφωνικό κέντρο. Χρειάστηκαν μόλις λίγες ώρες και η καταγραφή διάφορων τηλεφωνικών ιστοριών ξεκίνησε. Και να το αποτέλεσμα σας το παρουσιάζω..

• "Από το νεκροταφείο καλείτε;... Να μην κάνετε αυτή τη δουλειά εσείς! Τι δεν καταλαβαίνετε; Ρωτήστε την Αρχιεπισκοπή εκεί..."
Κάτοικος επαρχιακής πόλης που δεν καταλάβαινε τι του έλεγα και με μπέρδευε με την λαρισιώτικη προφορά καθώς συνέχιζε... Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι εννοούσε!

• "Κάνω πολύ σοβαρή δουλειά τώρα κυρία μου. Είμαι πάνω σε σκάλα!"
Γιατί απάντησε δεν θα μάθουμε ποτέ!

• "Δεν έχω δάνεια ούτε Χρηστούς ούτε Παναγίες!"
Ένας ακόμα αξανακτισμένος πελάτης που ξέσπασε πάνω μου για τα προβλήματα του. Συμβαίνουν κι αυτά!

• "Είμαι σε κηδεία τώρα και δεν μπορώ να μιλήσω. Θέλετε κάτι;"
Vs
• "Απλά έχει party μέσα η κόρη μου και βιάζομαι. Πείτε μου λίγο γρήγορα παρακαλώ!"
Οι μικρές χαρές και οι μεγάλες λύπες της ζωής συναντιούνται και τηλεφωνικά και πάλι δεν ξέρεις πώς να τις αντιμετωπίσεις προφανώς!

• "Δεν σας αρέσει η φωνή μου;"
Σπαστικιά κυρία που επειδή για κάποιο λόγο δεν την άκουγα και δεν μιλούσα άρχισε να ειρωνεύεται!


• - Ναι καλησπέρα σας. Θα μπορούσα να μιλήσω με την κυρία … Ελένη; -Ποια Ελένη τώρα;; Εδώ βλέπουμε το debate!
Ελπίζω τουλάχιστον να διαμόρφωσε ορθή πολιτική γνώμη με τόση αφοσίωση.

• "Εεε προς το παρόν είμαστε καλά οικονομικά. Ακόμα δεν έχουν σφίξει τα λουριά. Με τη νέα κυβέρνηση αν χρειαστούμε .. Θα δείξει πώς θα πάει.."

Μιας και το πολιτικό κλίμα των ημερών δεν έχει αφήσει κανέναν πολίτη αναίσθητο, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει και τη δουλειά μας όπως φαίνεται!


• - "Καλημέρα σας. Θα μπορούσα να μιλήσω με την κυρία .. ;
- Όχι γιατί αυτή τη στιγμή γεννάει !"

Αν σπάσουν τα νερά δεν προλαβαίνεις τίποτα έτσι κι αλλιώς.. στην περίπτωση αυτή ένα «Να σας ζήσει» είναι μάλλον ό, τι καλύτερο κι ας μην έκανες εσύ τη δουλειά σου. Αν και τώρα που το σκέφτομαι δεν πρέπει να ευχήθηκα.

• "Δεν με ενδιαφέρει. Έχουμε έχουμε."
Και ΜΠΑΜ το κλείνει χωρίς να έχω προλάβει καν η δύσμοιρη να πω τίποτα.

• "Εγώ είμαι πελάτης 40 χρόνια. Τι ενημέρωση να θέλω; Έλα έλα κοπέλα μου τώρα!"
Και ναι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δεν γνωρίζουν τη σημασία της έννοιας ενημέρωση και ούτε καν τα δικαιώματα τους ως πελάτες μιας εταιρείας!

• "Μην με ξαναπάρετε γιατί μου έχετε πρήξει λίγο τον έρωτα!"
Το ξέρατε εσείς ότι οι Έλληνες είμαστε τόσο ευγενικοί με το καλημέρα; Εγώ έχω τη χαρά να το ανακαλύπτω καθημερινώς !

• "Σ’ ευχαριστώ για τη γλυκιά φωνή ! Πολύ καλημέρα σου από την Κέρκυρα!"
Άφησα για το τέλος τον συμπαθητικό κυριούλη που ήταν ο μόνος εδώ και καιρό που το έκλεισε ευγενικά και με κοπλιμέντο παρά με βρισιές και μυνήσεις.


Είναι ολοφάνερο ότι η δουλειά μου είναι άκρως ριψοκίνδυνη. Γιατί όντως μέχρι και μυνήσεις μας απειλούν ότι θα μας στείλουν. Ευτυχώς σε μένα δεν έχει τύχει τίποτα ακόμα. Αλλά ποτέ δεν λέω ποτέ. )

Υ.Γ: Μετά από αυτό το κείμενο ελπίζω στην κατανόηση σας να είστε πάντα ευγενικοί και να ακούτε τουλάχιστον όποιον κι αν σας παίρνει τηλέφωνο ! Διαφορετικά ίσως να γίνετε τροφή για τέτοιου είδους σχόλια όπως τα παραπάνω...

Οκτώβριος 2009
www.exitmag.tk

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009

Οι μικροί μας φίλοι τα Playmobil



Από τη Φαίη Ιωαννίδου
Πριν λίγες μέρες ένα βαρετό απόγευμα από αυτά που η τηλεόραση αποκτά και κάποιου είδους πρακτική λειτουργία μέσα στο σπίτι και σε βοηθά να σκοτώνεις την ώρα σου, έτυχε να δω μια διαφήμιση για ένα νέο παιχνίδι Playmobil. Και τότε θυμήθηκα μια σχολική εκδρομή που είχα κάνει παλιά στο Playmobil FunPark και τις ατέλειωτες ώρες που περνούσαμε όλοι παίζοντας με τα μικρά αυτά ανθρωπάκια. Πρόκειται θα έλεγα για ένα κλασσικό παιχνίδι όπως έχει αναγνωριστεί και παγκοσμίως το 2004 όταν γιόρτασε τα 30α του γενέθλια, αφού αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχουν άτομα που δεν συγκινούνται-ενθουσιάζονται-πορώνονται-μαγεύονται με τα Playmobil. Μικροί και μεγάλοι, όλοι γίνονται εύκολα οπαδοί των μικροσκοπικών αυτών μορφών που θα μπορούσες να πεις ότι δεν είναι παρά μικρογραφία της ανθρώπινης καθημερινότητας.

Τα συναντάς σε μεγάλη ποικιλία η αλήθεια είναι. Και τα κριτήρια είναι πολλά: επάγγελμα, ηλικία, φυλή, οικονομική κατάσταση.. Άλλα είναι από τη Ρώμη κι άλλα από την Αίγυπτο. Κι ενώ λοιπόν πολλά ζουν στις μεγάλες πόλεις σε διάφορα σημεία του κόσμου, υπάρχουν και εκείνα που έχουν κάνει μια φάρμα ή και ένα δάσος σαν το δικό τους σπίτι. Διαφέρουν μεταξύ τους, όμως, και ως προς το τι κάνουν για να επιβιώσουν στις δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν κάθε φορά. Γιατί προφανώς ούτε και για τα Playmobil δεν είναι ο κόσμος ρόδινος αλλά αντίθετα χρειάζεται να εργαστούν και να κάνουν κάτι χρήσιμο στη ζωή τους. Και κάπως έτσι, επομένως, άλλα είναι κτηνίατροι, αγρότες, αστυνομικοί και άλλα δουλεύουν σε τσίρκο, σε θαλάσσιο πάρκο, σε δημόσια έργα και υπηρεσίες ή ακόμα κάνουν υποβρύχιες εξερευνήσεις και ασχολούνται με δεινόσαυρους ! Όλα αυτά, βέβαια, δεν είναι παρά θεωρίες του μυαλού μου αλλά νομίζω πως κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Υποθέτω μάλιστα πως ο εμπνευστής των Playmobil όταν αποφάσισε να δώσει στο συγκεκριμένο παιχνίδι ανθρώπινη μορφή, είχε ως έμμεσο στόχο του να δημιουργήσει ένα κόσμο ψεύτικο αλλά και αληθινό ταυτόχρονα. Πράγματι πρόκειται για ένα κόσμο πλαστικό και μικροσκοπικό όπου όλα φαίνονται πιο μικρά και πιο ασήμαντα, ενώ στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζει τον υπαρκτό κόσμο των ανθρώπων. Ίδιες μορφές, ίδιο ντύσιμο, ίδια νοοτροπία ζωής και κοινές συνήθειες. Το μαγικό στοιχείο, όμως, με τα Playmobil νομίζω ότι βρίσκεται στο ότι αποτελεί απλά ένα παιχνίδι και μάλιστα ιδιαίτερα αγαπητό στα μικρά παιδιά, δημιουργώντας για αυτά ένα ευχάριστο πέρασμα στον κόσμο των μεγάλων.

Πίσω, όμως, από κάθε προϊόν που κυκλοφορεί στην αγορά- και πόσο μάλλον όταν αυτό αποτελεί παγκόσμια επιτυχία για την οποία το 2008 έφτασαν να εργάζονται συνολικά 2.973 άτομα- σίγουρα κρύβεται ένα επιχειρηματικό πνεύμα που έχει ως κύριο στόχο να αυξήσει το κεφάλαιο και να έχει όσο το δυνατόν περισσότερες πωλήσεις. Έτσι έγινε και με τα Playmobil και την κατασκευάστρια εταιρεία τους, τη Geobra Brandstätter. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται ή όσο κι αν δεν θα μπορούσε κανείς να το φανταστεί η εταιρεία ξεκίνησε στην Βαυαρία με τον προπάππου του τωρινού ιδιοκτήτη να κατασκευάζει εξαρτήματα και λουκέτα για διακοσμητικές κασετίνες. Όταν η επιχείρηση πέρασε στο γιο και άλλαξε τοποθεσία(μέχρι σήμερα βρίσκεται στο Zirndorf), η παραγωγή εστίαζε σε παιχνίδια και κατασκευάσματα από μέταλλο, όπως για παράδειγμα κουμπαράδες και τηλέφωνα. Μόλις το 1954 βέβαια η εταιρεία με νέο ιδιοκτήτη αρχίζει την αναζήτηση για νέες αγορές με καλές προοπτικές και τότε είναι που έρχεται η ιδέα της hula-hoop από την Αμερική το 1958.


Τα μαλακά αυτά στεφάνια από πλαστικό χρειάστηκαν μόνο 2 εβδομάδες για να κατακτήσουν ένα ολοένα και μεγαλύτερο κοινό στην Ευρώπη, φέρνοντας έτσι κέρδη στην εταιρεία. Η οικονομική κρίση, όμως, με τη θεαματική αύξηση της τιμής του πετρελαίου κλόνισε την πορεία της εταιρείας και όπως γίνεται πάντα η μόνη σωτήρια λύση θα ήταν ένα νέο προϊόν, μια πρωτότυπη ιδέα. Πράγματι, η ιδέα αυτή δεν άργησε να έρθει από τον Horst Brandstätter και αμέσως άρχισε να υλοποιείται από τον Hans Beck, του διευθυντή του Τμήματος Ανάπτυξης της εταιρείας. Μέσα από την επεξεργασία των κατασκευασμάτων που ήδη παρήγαγε η εταιρεία, η στρατηγική ήταν πλέον αρκετά συγκεκριμένη και χωρίς περιθώρια λάθους αλλά αντίθετα με μεγάλες προσδοκίες: η εταιρεία θα προωθούσε ένα σύστημα παιχνιδιού που να μπορεί να έχει συνεχώς πιθανότητες βελτίωσης και να χαρακτηρίζεται από το μικρό του μέγεθος. Ήταν ο μόνος τρόπος, άλλωστε- όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον αφού οι καιροί πάνε κι έρχονται και οικονομική κρίση πάντα θα υπάρχει- για να δημιουργηθεί ένα σταθερό κοινό που θα εντυπωσιαστεί από κάτι διαφορετικό και θα το προτιμήσει λόγω των χαμηλών τιμών αλλά και της διαρκούς εξέλιξης. Κάπως έτσι μπορούμε να πούμε ότι ξεκίνησε δειλά και η παρουσία της Playmobil πια στη Διεθνή Έκθεση Παιχνιδιού, έχοντας γενικότερα να αντιμετωπίσει μια καχυποψία με εξαίρεση τη στάση της Ολλανδίας. Το 1975 ήταν, λοιπόν, η χρονιά που η Playmobil σημείωσε τη μέγαλύτερη επιτυχία στη γερμανική ιστορία του παιχνιδιού, καθιστώντας τον Horst Brandstätter στην κορυφή της οικονομίας της Γερμανίας ως τον κατασκευαστή παιχνιδιού με τον μεγαλύτερο τζίρο. Τα μικρά ανθρωπάκια της Playmobil κατάφεραν τελικά να δημιουργήσουν όντως ένα μεγάλο μύθο γύρω από το όνομα τους και 2,2 δις φιγούρες από αυτά να γίνουν ένας καλός φίλος πολλών παιδιών σε όλο τον κόσμο. Κι όχι μόνο παιδιών μεταξύ μας. Αρκεί να βρει ο καθένας την φιγούρα με την οποία μπορεί να ταυτιστεί και νομίζω ότι καθένας από εμάς- ανεξαρτήτως πάντα ηλικίας- έχει τις ίδιες πιθανότητες να χαρεί τη συντροφιά ενός Playmobil..

Οκτώβριος 2009
www.exitmag.tk

Σχετικά Άρθρα

Related Posts with Thumbnails