ΕντιτόReal | Ιανουάριος 2010

> Οριακά

Όλοι μας ξέρουμε οτι υπάρχει κάπου ένα όριο. Απλά υπάρχουν στιγμές που τα ξεπερνάμε συνειδητά, ή ασυνείδητα.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΡΑΛΙΑ

Και στην καλύτερη των περιπτώσεων πρόκειται απλά για την κόκκινη γραμμή στην άκρη της αποβάθρας.

Όμως ποιός δεν έχει νιώσει την ανάγκη να ξεπεράσει τα όρια; Να πατήσει την κόκκινη γραμμή, ή την κάθε κόκκινη γραμμή, έτσι απλά για την μπεί στην τύπισσα που κάνει τις παρατηρήσεις από τα μεγάφωνα;

Φαντάσου τώρα οτι σε έχουν κλείσει για 8 μέρες στο σπίτι σου. Μάλιστα, σε έχουν αρρωστήσει τόσο, ώστε να μην μπορείς να χρησιμοποιήσεις ούτε τον υπολογιστή. Οχι, τα χέρια σου είναι fully functional, απλά δεν έχεις το κουράγιο να κάθεσαι να πληκτρολογείς, ούτε καν να κάνεις κλίκ με το ποντίκι.

Το χειρότερο κομμάτι έρχεται τώρα. Αρρωσταίνεις την ημέρα της πρωτοχρονιάς, αλλά κάνεις κουράγιο γιατί είναι μια από τις μέρες που πρέπει-να-διασκεδάσεις. Κλεισμένος στο σπίτι, χωρίς τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις υπολογιστή, καταδικάζεσαι στην πιο παθητική ενασχόληση που έχει εφευρεθεί ποτέ στον κόσμο: Βλέπεις τηλεόραση.

Οχτώ βασανιστικές ημέρες με την Τατιάνα Στεφανίδου να μιλάει ρομποτικά στη Δέσποινα Βανδή, με τον Μποτρίνι να βγάζει τα κόμπλεξ του σε άμπαλους μάγειρες, ένα σωρό εκπομπές του στύλ "Κοίτα τι έκανες" όπου διάσημοι χορεύουν τσιφτετέλια προσπαθώντας να πείσουν τους εαυτούς τους οτι είναι πρωτοχρονιά, ενώ στην πραγματικότητα τα γυρίσματα έχουν γίνει από τον Νοέμβριο...

Τώρα σκέψου οτι βγαίνεις από το σπίτι σου για πρώτη φορά οχτώ μέρες μετά την πρωτοχρονιά, και αντικρίζεις τον κόσμο του 2010. Φυσικά είναι ίδιος, αλλά δεν σε χαλάει, σου αρκεί που είσαι έξω, και πέρασες τα όρια του σπιτιού σου. Έτσι το παρατραβάς, και ξεπερνάς και άλλα όρια: πατάς την κόκκινη γραμμή στην αποβάθρα του μετρό, περπατάς και δεν σε νοιάζει να πατάς τα χωρίσματα στο πεζοδρόμιο, περνάς τη διάβαση και δεν σε νοιάζει να πατάς μόνο στις άσπρες γραμμές.

Όμως, τα όρια δεν τα ξεπερνάμε μόνο για καλό. Έτσι λοιπόν, στη μέση περίπου του Ιανουαρίου σας παραδίδουμε την πρώτη EXIT του 2010. Γκίβ ας ε μπρέηκ, είχαμε γιορτές και αρρώστιες!

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Ευχήσου και η τύχη σου δουλεύει

Όλοι εμείς στην EXIT είδαμε κι απόειδαμε, και έτσι αποφασίσαμε να αρχίσουμε να κάνουμε ευχές. Όποιος τις ακούει και μπορεί να τις πραγματοποιήσει, παρακαλείται όπως αφήσει κόμεντ ή μέηλ. Αν ο Θεός μας διαβάζει, παρακαλείται ας επικοινωνήσει κι αυτός όπως μπορεί.

Εύχομαι το 2010 να μάθει από τα λάθη του 2009.
Εύχομαι το παιδί μας (η ΕΧΙΤ) να προοδέψει, και
να γίνει όπως την ποθούμε, γιατί εμείς, οι γονείς της
έχουμε ξοδέψει πολύ χρόνο (αλλά οχι τόσο χρήμα)
για να προοδέψει. Τέλος, εύχομαι να μη χρειαστεί
να μείνω ξανά εσώκλειστος για 8 μέρες λόγω καμίας αρρώστιας.
Α! Και από Δευτέρα να βρω τη δύναμη να αρχίσω κολυμβητήριο.
Χρήστος Καραλιάς

Εύχομαι...εύχομαι...εύχομαι...
Εύχομαι ένα αγωνιστικό-ανατρεπτικό 2010.
Εύχομαι κούπες για το τριφύλλι παντού,
και για την εξιτ εύχομαι μια δυναμική χρονιά
γεμάτη άρθρα, συνεντεύξεις και πολλούς
νέους αναγνώστες!
Αλέξανδρος Μινωτάκης

Στο ροζ μου συννεφάκι, το 2010 θα ευχόμουν
να πραγματοποιηθούν τα ακόλουθα: λύση του
περιβαλλοντικού προβλήματος του πλανήτη.
Τέλος στους πολέμους Αμερικής με Ανατολή.
Στην Ελλάδα, αύξηση των βασικών μισθών,
μείωση της ανεργίας, κατάργηση της στράτευσης,
νομιμοποίηση της μαριχουάνας.
Καλύτερο Πανεπιστήμιο.
Η αστυνομία ας γινόταν πιο συμπαθητική,
οι επαναστάτες ας ορίζονταν σύμφωνα με το πόσο
αγαπούν κι όχι με το πόσο καταστρέφουν.
Τέλος, ο Clapton ας επισκεφτόταν την Αθήνα
για live κι εγώ ας κέρδιζα υποτροφία για το UCLA.
Ο κόσμος, όμως, δεν είναι ούτε ροζ, ούτε ασχημάτιστος σα σύννεφο.
Αντίθετα, είναι πολύχρωμος και βραδυκίνητος.
Γι'αυτό θα ευχηθώ κάτι που τραγουδούσαν οι Suicide:
"Keep Your Dreams Burning Forever" και θα στοχεύσω σε
ό,τι μου έδειξε ο Almodovar:
"Είσαι τόσο αληθινή όσο πιο κοντά βρίσκεσαι σε αυτό που ονειρεύεσαι".
Καλή Χρονιά, αναγνώστες!

Κατερίνα Στάμου

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί

η αλλάγη του χρόνου θα σημαίνει και την αλλαγή
του κόσμου αλλά anyway! Παρακαλώ, λοιπόν, το 2010
να μην παραδειγματιστεί από το 2009 και στολίσει κι αυτό
στα Χριστούγεννα του γερανούς και περίπτερα.
Κι αν δεν μπορούμε να το αποφύγουμε τουλάχιστον ας τα
εμφανίζει ένα ένα και με τρόπο. Απαιτώ λιγότερη μιζέρια
σε άτομα που δεν έχουν κλείσει ακόμα την δεύτερη δεκαετία
της ζωής τους. Από την πέμπτη και ύστερα, έχει ο Θεός...
Θέλω το 2011 να μην έχω τα ίδια «θέλω» με το 2010.
Να σημειωθεί ότι από το 2006 δεν έχουν άλλαξει.
Ακόμη περιμένω μια χρονολογία να τους δώσει σημασία.
Και τέλος εύχομαι υγεία, αγάπη και ευτυχία.
Α, και τον Ερμή φιλάνθρωπο και όχι ανάδρομο...
Εύη Αργυρίου

Πέρα από τα τυπικά, θα ευχηθώ στους αναγνώστες μας
να έχουν όποια/όποιον επιθυμούν κοντά τους αντί για ό,τι επιθυμούν.
Εντάξει η ευχή για υγεία είναι αυτονόητη.
Ελπίζω ακόμη να εξέλθουμε από την ύφεση
και το 2010 να είναι πιο ευοίωνο οικονομικά
από το έτος που τελείωσε. Να σταματήσουν
οι απολύσεις και να μειωθούν οι άνεργοι.
Η νέα δεκαετία να φέρει την ανανέωση σε όλα τα επίπεδα
και να είναι πιο αξιομνημόνευτη από τα 00’s.
Φυσικά και η exit να γίνει ό,τι πιο hot στο ελληνικό internet
(επειδή άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει)
Και από στόχους:
1) Να δω τους U2 από κοντά
2) Να πάω στη Ν. Αφρική για να στηρίξω τη δύσκολη προσπάθεια της Εθνικής
3) Να δούμε άλλο ένα ενδιαφέρον συναυλιακό καλοκαίρι
4) Αυτά… new year’s resolutions θα σας κάνω τώρα;
Χρόνια πολλά! Να βάλετε ρεαλιστικούς στόχους
και να τους υλοποιήσετε για να
μην κάνετε τις ίδιες «ψεύτικες» υποσχέσεις
προς τους εαυτούς σας κάθε χρόνο!
Μιχάλης Κωνσταντόπουλος

Όλοι λένε πως το 2009 αποτέλεσε μια τραγικά

άσχημη χρονιά και ίσως να μην έχουν άδικο.

Ίσως όμως και να έχουν, γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει κανείς

άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους ο οποίος να μπορεί

να χαρακτηρίσει τη ζωή του ως «καλή», «κακή», «μίζερη» ή «αδιάφορη»,

μέσα στα πλαίσια μιας χρονιάς. Καλό είναι να μη γενικεύουμε.

Επίσης, καλό είναι να αφήσουμε τους χαρακτηρισμούς στην άκρη.

Δεν υπάρχουν καλές και κακές χρονιές, αλλά σωστή και μη σωστή

αντιμετώπιση των δυσκολιών που μπορεί να προκύψουν.

Εύχομαι λοιπόν αισιοδοξία, υγεία, επιτυχίες και τεράστια χαμόγελα

γιατί είναι απαραίτητα! Όσον αφορά τώρα τον παράγοντα τύχης,

υπάρχει και ένα «ρητό» το οποίο λέει «όταν όλα πάνε ανάποδα,

κάνε κατακόρυφο»! Καλή και γεμάτη χρονιά σε όλους μας!

Στέλλα Ελματζόγλου

NOXI στη νομιμοποίηση της Κάνναβης

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ ΕΛΜΑΤΖΟΓΛΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΙΝΩΤΑΚΗ

Άλλη μια υποθετική συζήτηση ξεκινάει στην παρέα της EXIT. Αν είχαμε τη δυνατότητα, θα νομιμοποιούσαμε τη μαριχουάνα στην Ελλάδα, ή οχι; Αν λοιπόν η νομιμοποίηση της μαριχουάνας ήταν στα χέρια της Στέλλας, μάλλον θα ξεφύτρωνε ένα coffee shop λίγο πιο κάτω από το σπίτι σου, ενώ ο Αλέξανδρος έχει σίγουρα άλλη άποψη...

Κατ’ αρχήν, πρέπει να αναφερθεί πως το φυτό αυτό καλλιεργείται από την αρχαιότητα , θεωρήθηκε και θεωρείται εξαιρετικά χρήσιμο και έχει αποτελέσει βασικό συστατικό στη διατροφή, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί ως πρώτη ύλη τόσο στην υφαντουργία, όσο στη χαρτοποιία και την ιατρική.

Το «ολλανδικό θαύμα» είναι ένα παραμύθι που ξεφούσκωσε γρήγορα. Η Ετήσια Έκθεση για το 2004 του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας έδειξε ότι η Ολλανδία έχει το υψηλότερο ποσοστό χρηστών κάνναβης σε ημερήσια βάση ενώ την περίοδο 1996-2002 αυξήθηκαν οι αιτήσεις για απεξάρτηση από την κάνναβη από 3.713 σε 12.493. Οι ολλανδικές αρχές συνειδητοποιώντας το λάθος τους, περιόρισαν σε 5 γραμμάρια την επιτρεπόμενη ποσότητα που μπορεί να μεταφέρει κανείς ενώ σταδιακά περιορίζονται τα coffee shops.

Είναι μύθος πως η κάνναβη προκαλεί εθισμό, ποτέ δεν έχει αποδεδειχθεί ιατρικά κάτι τέτοιο. Ο μόνος εθισμός ο οποίος προκαλείται από τη χρήση της είναι ψυχολογικός και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με τον εθισμό τον οποίο προκαλεί το αλκοόλ ή το τσιγάρο, ενώ ακόμα μεγαλύτερο λάθος είναι να ταυτίζεται η κάνναβη με «σκληρά ναρκωτικά», όπως είναι η ηρωίνη.

Η λύση βρίσκεται στην πρόληψη, στην ανάπτυξη των ΟΚΑΝΑ και στην αλλαγή της νομοθεσίας ώστε οι χρήστες να μην αντιμετωπίζονται ως κοινοί εγκληματίες. Πώς ένα κράτος θα προλαμβάνει το φαινόμενο της εξάρτησης ενώ ταυτόχρονα το ίδιο θα προσφέρει στους πολίτες μαριχουάνα; Δεν είναι τυχαίο ότι η συζήτηση περί νομιμοποίησης πέφτει στο τραπέζι όταν θέλουν να αποφύγουν την ουσιαστική αναβάθμιση των μηχανισμών πρόληψης. Αποτελεί ακόμα μία υπεκφυγή για να αποφεύγονται οι δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια...

Το απλό τσιγάρο, η κυκλοφορία του οποίου είναι και ελεύθερη, είναι πολύ πιο βλαβερό από την κάνναβη. Μάλιστα, έχει αποδειχθεί πως η πλειοψηφία των χρηστών, η οποία καπνίζει τον ανθό και όχι τα φύλλα, ουσιαστικά λαμβάνει το 33% της πίσσας από έναν κανονικό καπνιστή κοινού τσιγάρου.

Τα μονοπώλια καπνού (με τη στήριξη του κράτους) βλάπτουν ανεξέλεγκτα την υγεία των πολιτών για να διατηρήσουν τα ποσοστά κέρδους. Δεν θέλουμε, σε επόμενη φάση, μονοπώλια «μπάφου» που για να διασφαλίσουν τις επενδύσεις τους θα διαφημίζουν παντού το προϊόν τους και θα κάνουν τα πάντα για να πουλήσουν!

Για να έρθουμε τώρα στα πλαίσια της ελληνικής κοινωνίας, δεδομένου του ότι η κάνναβη παρέχεται μόνο παράνομα και κατόπιν επαφής με τους εμπόρους ναρκωτικών, είναι λογικό να έχει βλαβερές προσμίξεις οι οποίες να στοχεύουν στον αμεσότερο εθισμό και κατ επέκταση στη σταδιακή οδήγηση των χρηστών στα «σκληρά ναρκωτικά». Αντίθετα σε χώρες όπου η κυκλοφορία είναι ελεύθερη, όπως για παράδειγμα η Ολλανδία, δεν έχουν παρατηρηθεί συχνά φαινόμενα μεταπήδησης από την κάνναβη στην ηρωίνη ή την κοκαΐνη, ενώ η κάνναβη είναι καθαρή και ανόθευτη.

Η αγροτική παραγωγή κάνναβης, σε ελληνικό αλλά και διεθνές επίπεδο, προωθείται από (συχνά εξαθλιωμένους) αγρότες, οι οποίοι βλέπουν ότι η διασύνδεση με το εμπόριο ναρκωτικών είναι πιο επικερδής από μια κοινωνικά αναγκαία παραγωγή. Η αντίθεση αυτή γίνεται αισθητή ιδιαίτερα σε χώρες της Ασίας όπου η πείνα , λόγω της έλλειψης τροφίμων θερίζει, ενώ οι αγρότες προτιμούν να παράγουν παπαρούνα (πρώτη ύλη οπίου με τελικό προϊόν την ηρωίνη. Είναι καθήκον της παγκόσμιας κοινότητας να αξιοποιήσει τα εδάφη με κοινωνικά επωφελή τρόπο και όχι για τη «νάρκωση» των πολιτών.

Όσον αφορά τώρα το καθαρά ηθικό μέρος του ζητήματος, έχει παρατηρηθεί πως σε κάθε τι απαγορευμένο γινόμαστε πολύ πιο επιρρεπείς απ όσο θα ήμασταν αν είχαμε ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό. Για αυτό το λόγο και στη χώρα μας, η χρήση, έστω και μίας φοράς, θεωρείται «κατόρθωμα». Είναι αυτό που λέμε «η ομορφιά του απαγορευμένου», η οποία θα γίνονταν μύθος με τη νομιμοποίηση της συγκεκριμένης ουσίας.

Εν τέλει θέλουμε ένα λαό δυναμικό, αγωνιζόμενο, με κριτικό πνεύμα όχι κοιμισμένους εργαζόμενους και νεολαία που «κάνουν ένα τσιγαράκι για να χαλαρώσουν». Η αύξηση των χρηστών μαριχουάνας σε διεθνές επίπεδο δεν είναι αποτέλεσμα της «γοητείας του απαγορευμένου» (αλήθεια, στο ίδιο σκεπτικό γιατί δεν νομιμοποιούμε και την ηρωίνη;) αλλά της ψυχολογικής, ιδεολογικής και φυσικής βίας που ασκείται στο λαό από την άρχουσα τάξη.

Τελικά, ναι ή οχι στη νομιμοποίηση της κανναβης;

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Ας γίνουμε Ευρωπαίοι: Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκ των έσω.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟ

Μία επίσκεψη στο ευρωκοινοβούλιο Ακούγοντας για το ευρωκοινοβούλιο και τις Βρυξέλλες, οι περισσότεροι αισθάνονται αδιαφορία, διακατέχονται από μία σχετικά άγνοια για τα τεκταινόμενα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ υπάρχει ακόμα και μία δόση ειρωνείας για τους Ευρωπαίους εταίρους μας .Θεωρούμε το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κάτι μακρινό και άσχετο με την ελληνική πραγματικότητα. Μπερδεύουμε μέχρι και το πού βρίσκεται, ενώ πιστεύουμε ότι οι ευρωβουλευτές με τους παχυλούς μισθούς συζητούν άσκοπά για ώρες.

Παρόμοια ήταν και η δική μου άποψη. Μέχρι που βρέθηκα στις Βρυξέλλες και είχα την ευκαιρία να το επισκεφθώ.

Συνήθως στη χώρα μας γίνεται περισσότερο λόγος για την Κομισιόν και τα σκληρά αν μη τι άλλο μέτρα της, άντε και για τον Ο.Η.Ε. Όμως το ευρωκοινοβούλιο είναι ένας οργανισμός παρόμοιος, ίσως και πιο πολύπλοκος από εκείνον των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό δικαιολογείται απόλυτα από τις 23 επίσημες γλώσσες (η γλώσσα του κάθε κράτους μέλους θεωρείται και επίσημη της Ε..Ε) και τους 736 ευρωβουλευτές που σύντομα θα γίνουν 750. Είναι ένας διεθνής οργανισμός με αρμοδιότητες που ολοένα και αυξάνονται και αρκετές φορές επηρεάζουν τα εσωτερικά των κρατών μελών καλώς ή κακώς περισσότερο και από τα ίδια τους τα κοινοβούλια. Σίγουρα κάτι τέτοιο καθιστά αδικαιολόγητη τη διάχυτη αδιαφορία για τις ευρωεκλογές, κάτι που επιβεβαίωσε απόλυτα και η συζήτηση που είχα με έναν Έλληνα επίτροπο στις Βρυξέλλες.

Εξωτερική άποψη του κτηρίου του Ευρωπαϊκού Κοινοβούλιου

Μία επίσκεψη στο ευρωκοινοβούλιο είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί αλλά όχι ακατόρθωτο. Αρκεί τα ονόματα των επισκεπτών να έχουν δηλωθεί στους αρμόδιους 2 εβδομάδες πριν την προγραμματισμένη ημερομηνία της επίσκεψης και οι επισκέπτες να είναι τυπικά προσκεκλημένοι κάποιου ευρωβουλευτή. Υπόθεση καθόλου δύσκολη για ένα group φοιτητών. Όλο και κάποιος καθηγητής τους θα έχει επαφές με τις Βρυξέλλες, κάποιο βουλευτή ή έναν ευρωβουλευτή.

Στα 30 λεπτά συνεδρίασης που είχα τη δυνατότητα να παρακολουθήσω, διεξαγόταν η συζήτηση για τη στάση που θα έπρεπε να τηρήσει η Ε.Ε στην πρόσφατη διάσκεψη της Κοπεγχάγης για την κλιματική αλλαγή. Οι διάφοροι ευρωβουλευτές που πήραν το λόγο εξέφρασαν αντικρουόμενες απόψεις, άλλες περισσότερο ενδιαφέρουσες, άλλες λιγότερο.

Η αίθουσα συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουίλίου

Από την πλευρά του, ο οποιοσδήποτε επισκέπτης είτε είναι υπέρ της Ε.Ε. είτε είναι ευρωσκεπτικιστής, μπορεί να καταλάβει ότι μέσα στο ευρωκοινοβούλιο γίνεται έργο και αυτό δεν αποτελεί έναν τυπικό θεσμό. Εξάλλου το έργο του ευρωβουλευτή είναι ιδιαίτερα δύσκολο, αφού πρέπει να εκφράζει ταυτόχρονα τα εθνικά του συμφέροντα σε συνδυασμό με την πολιτική της παράταξης του ή της ομάδας του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου της οποίας αυτή είναι μέλος καθώς και την προσωπική του άποψη.

Επιπλέον, έμαθα ότι οι συνεδριάσεις αυτές δεν διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών, όπως αρκετός κόσμος νομίζει. Αντίθετα, ο κάθε ενδιαφερόμενος πολίτης μπορεί να τις παρακολουθήσει σε ζωντανή μετάδοση στη διεύθυνση: www.europarl.europa.eu. Επίσης, μέσω της συγκεκριμένης διεύθυνσης μπορεί να «ελέγξει» το έργο κάθε ευρωβουλευτή, αφού μπορεί να μάθει σε ποιες επιτροπές συμμετέχει, πόσες και τι είδους ερωτήσεις έχει καταθέσει και πολλά άλλα.

Αφού αποχώρησα από τη συνεδρίαση, επισκέφθηκα το μικρό κατάστημα με τα τουριστικά είδη που υπάρχει εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η επίσκεψη έκλεισε με ξενάγηση στον περιβάλλοντα χώρο των κτηρίων του πολυπρόσωπου, πολυφωνικού πλην όμως αμφιλεγόμενου οργανισμού που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρότι σκεπτικός για τη λειτουργία και το ρόλο της Ε.Ε., η επίσκεψη αυτή καθώς και η συζήτηση που είχα με συμπατριώτες μας που έχουν εργαστεί ή ακόμα εργάζονται στις Βρυξέλλες, με έκανε να πειστώ πως παρά τις δυσκολίες, τις κωλυσιεργίες και τη γραφειοκρατία που συναντούν συχνά, γίνεται και έργο.

Ο Μιχάλης Κωνσταντόπουλος στον χώρο υποδοχής
του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Χάρη στην Ε.Ε. η Ευρωπαϊκή Ήπειρος γνωρίζει εδώ και 60 χρόνια το μεγαλύτερο ειρηνικό διάστημα στην ιστορία της. Πολλές χώρες έχουν αναπτυχθεί με την ορθή χρήση των ευρωπαϊκών πόρων (κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει για τη χώρα μας), ενώ αρκετές είναι οι σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου για την προστασία των καταναλωτών, του περιβάλλοντος και τη διευκόλυνση των μετακινήσεων και των επικοινωνιών εντός της «Ευρωπαϊκής Επικράτειας». Στις Βρυξέλλες μάλιστα υποστηρίζουν ότι έπεται και συνέχεια στα μέτρα για την προστασία του πολίτη.

Δεν σκεπάζω κάτω από το χαλί τα λάθη και τις αδυναμίες της Ε.Ε., την επιβολή αποφάσεων των ισχυρών κρατών της Δυτικής Ευρώπης επί πιο αδύναμων όπως το δικό μας ή κάποιες αμφιλεγόμενες οδηγίες που μερικές φορές καταπατούν την εθνική νομοθεσία αρκετών κρατών-μελών. Κανείς όμως, και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, δεν πρέπει να παραγνωρίσει το γεγονός ότι ένα σημαντικό κέντρο εξελίξεων βρίσκεται στις Βρυξέλλες. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το αγνοούμε και να περιφρονούμε το ρόλο του.

ΥΓ: Οι φωτογραφίες μέσα στην αίθουσα συνεδριάσεων δεν επιτρέπονται όμως έγιναν κάποιες προσπάθειες…

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Ελλάς Ελλήνων Αστυνομικών…

Μια ιστορία ενός φοιτητή διαφορετικού από τους άλλους. Ένας εκπαιδευόμενος αστυνομικός μας μιλάει για το πώς είναι να εκπαιδεύεσαι για να ασκήσεις ένα από τα πιο μισημένα επαγγέλματα της ελληνικής κοινωνίας.
ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ ΕΛΜΑΤΖΟΓΛΟΥ

Έχει γίνει πλέον αρκετά έως πολύ συνηθισμένο να ερχόμαστε σε καθημερινή βάση αντιμέτωποι με αφίσες, άρθρα, σχόλια τα οποία στρέφονται κατά της ελληνικής αστυνομίας. Δεδομένων των γεγονότων του Δεκέμβρη του 2008, αλλά και άλλων, είτε προηγούμενων, είτε μετέπειτα συμβάντων, κάτι τέτοιο δείχνει να είναι όχι μόνο φυσιολογικό, αλλά ακόμη και απαραίτητο για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κοινωνικού συνόλου το οποίο απαρτίζει αυτή τη χώρα. Ο στόχος του κειμένου αυτού έγκειται, μέσα από τα λόγια ενός παιδιού το οποίο πριν από μερικούς μήνες ξεκίνησε να εργάζεται ως αστυνομικός, στο να προβληθεί μία διαφορετική οπτική γωνία της όλης κατάστασης και στο να τεθούν ορισμένα ερωτήματα.

Κατ αρχήν, πρόκειται για ένα άτομο το οποίο είχε πολύ καλή σχέση με τη μόρφωση και το σχολείο και το οποίο πλήρως ενσυνείδητα επέλεξε το συγκεκριμένο επάγγελμα. Στην ερώτησή μου αν το έχει μετανιώσει και αν θα επέλεγε να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του, ο ίδιος απάντησε πως δεν το μετάνιωσε ποτέ, πως του αρέσει ως δουλειά, αλλά ότι χρειάζεται προσοχή, αν θες να είσαι σωστός, να μην αδικείς κανέναν γιατί στο τέλος χάνεις και ο ίδιος το δίκιο σου. Τονίζει πως δεν τον έχει πιέσει ποτέ ως τώρα κανείς να φερθεί ανάρμοστα χωρίς λόγο προς τους πολίτες αν και παραδέχεται πως έχουν σημειωθεί περιστατικά απρεπούς συμπεριφοράς προς τους πολίτες από άλλους συναδέλφους, χωρίς να υπήρχε ουσιαστικός λόγος να συμβεί κάτι τέτοιο.

Όταν τον ρώτησα εάν είχε σκεφτεί να φύγει από τον συγκεκριμένο χώρο τις πρώτες εβδομάδες της εκπαίδευσης, μου απάντησε πως αυτή είναι μία σκέψη η οποία περνάει από τον καθένα το πρώτο διάστημα διότι σε βάζει σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. «Δεν είσαι σπίτι σου, δεν βγαίνεις βόλτες, είσαι κλεισμένος μέσα σε ένα χώρο και πρέπει να μάθεις να ζεις με άλλα 20 άτομα και να τα πηγαίνεις καλά με όλους». Όσον αφορά τον τρόπο εκπαίδευσης, δέχεται τη σκληρότητά του αλλά δεν προτείνει την αλλαγή του γιατί θεωρεί πως όντως πρέπει όλη αυτή η διαδικασία να σε κάνει «σκληρό». Παρόλα αυτά, είναι αρνητικός απέναντι σε κάθε είδους ειρωνική και απαξιωτική συμπεριφορά προς τους εκπαιδευόμενους όποτε και αν αυτή μπορεί να συνέβαινε.


Θεωρεί άδικη την αντιμετώπιση την οποία υφίσταται σήμερα η ελληνική αστυνομία, αλλά ως ένα βαθμό είναι δικαιολογημένη και αναμενόμενη. «Σε αυτό συμβάλλουν πολλοί παράγοντες, όπως τα ΜΜΕ ή ακόμη και τα προσωπικά βιώματα του καθενός. Επίσης, τα άσχημα στοιχεία προβάλλονται περισσότερο από τα καλά. Μπορούμε να πούμε πως «πουλάνε περισσότερο». Σε κάθε περίπτωση, οι πολίτες απαιτούν και διαμορφώνουν αναλόγως διαφορετικές απόψεις γύρω από κάθε θέμα, αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει πως η ρίζα του κακού ξεκινάει από αυτούς που κυβερνάνε.» Σχετικά με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, είναι κάθετος. «Είμαι κατά κάθε είδους ανεξήγητου «τραμπουκισμού», πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία ανθρώπινη ζωή.»

Το ερώτημά μου λοιπόν είναι, αξίζει να στρεφόμαστε κατά των αστυνομικών, γενικοποιώντας τις καταστάσεις; Σαφώς δεν θεωρώ πως η ελληνική αστυνομία λειτουργεί με εύρυθμο τρόπο, άλλωστε θα ήταν τουλάχιστον άδικο για όσους διεκδικούν και απαιτούν καθημερινά να αναγνωριστούν βασικά δικαιώματά τους να γραφτεί κάτι τέτοιο; Το μήνυμα το οποίο επιδιώκω να περαστεί είναι, μήπως θα έπρεπε να αναζητήσουμε την πραγματική ρίζα του κακού, όπως προαναφέρθηκε, και να μη ζούμε βάσει στερεοτύπων του τύπου «όλοι ίδιοι είναι»; Προφανώς και δεν είναι όλοι ίδιοι. Το ζήτημα είναι να απαιτούμε να γίνουν όλοι ίδιοι, άξιοι της θέσης της οποίας θέλησαν να έχουν. Προστάτες των πολιτών και όχι καθημερινή εφιαλτική παρουσία η οποία προκαλεί το φόβο και την απαξίωση. Ας τα έχουμε όλα αυτά στο μυαλό μας, απλώς σαν σκέψη, πριν πετάξουμε την επόμενη μας πέτρα σε μία διαδήλωση. Δεν έχει τόση σημασία η ίδια η πράξη, όσο η κατανόηση του λόγου που την προκαλεί.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Ξανθό Εφτάρι Σκανδιναβικό!

Ξανθούλες. Οι αγαπημένες Barbie της καθημερινότητας μας. Πανέμορφες. Μπορούν να μιλάνε, να περπατάνε, να παρουσιάζουν εκμπομπές. Τώρα πια μπορούν μέχρι και να είναι υποψήφιες για την Βουλή! Μα γι'αυτό ασχολούμαστε τόσο πολύ μαζί τους. Γιατί μας εκπλήσσει μέχρι που μπορούν να φτάσουν.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΗ ΑΡΓΥΡΙΟΥ

Ξανθούλες. Οι αγαπημένες Barbie της τηλεοπτικής μας καθημερινότητας. Πανέμορφες. Μπορούν να μιλάνε, να περπατάνε, να παρουσιάζουν εκπομπές ή να (αυτό-)προσκαλούνται σε αυτές. Τώρα πια μπορούν μέχρι και να είναι υποψήφιες για την Βουλή! Μα γι'αυτό ασχολούμαστε τόσο πολύ μαζί τους. Γιατί μας εκπλήσσει μέχρι που μπορούν να φτάσουν.

Υπάρχουν βέβαια και άλλες Barbie που κινούνται σε πιο σκούρες αποχρώσεις. Όχι πως υπάρχει διαφορά- και αυτές Barbie είναι. Αλλά επιλέγουν το μελαχρινό για να κάνουν την διαφορά από τις υπόλοιπες.

Αυτές οι ξανθούλες, που λέτε, τα τελευταία χρόνια έχουν τρομερή ζήτηση και κατανάλωση. Σχεδόν εικοσιτετράωρη μπορώ να πω. Γιατί; Είναι απλό! Όλοι μας έχουμε ανάγκη από όμορφες υπάρξεις που να μην ανήκουν στην πραγματικότητα και να δημιουργούν έναν δικό τους κόσμο (και το «κοσμάρα» δεκτόν). Άλλα προβλήματα, άλλες ανάγκες. Ακόμα και όταν μαλώνουν για το ποια έχει την μεγαλύτερη ζήτηση, υπάρχει γοητεία στην αφέλεια που εκπροσωπούν. Έτσι, λοιπόν, κάθε άνθρωπος ξεγελιέται μαζί τους και παίρνει μέρος στο παραμύθι που του προσφέρεται παράλληλα με την πραγματικότητα που του επιβάλλεται.

Οι ξανθούλες αυτές βέβαια δεν είναι και τόσο αθώες. Είναι ένοχες γι'αυτή την αθωώτητα που προβάλλουν. Είναι το λάθος καταφύγιο για τον άνθρωπο του καναπέ από το καθημερινό αδιέξοδο.Επειδή ανοίγεται απλόχερα μπροστά του ένας και μόνο δρόμος που οδηγεί μόνο εκεί. Επειδή ζηλεύει το δικαίωμα της αφέλειας που εκείνος δεν έχει. Επειδή πιστεύει ότι τα φώτα που δεν φτάνει είναι η σωτηρία. Και το χειρότερο «επειδή»είναι ότι δεν έχει πρόθεση να ψάξει για άλλο καταφύγιο, πιο πραγματικό. Το κυριότερο σφάλμα αυτών των ξανθών προσώπων,όμως,είναι πως έχουν πλήρη επίγνωση της επιρροής τους, όπως και αυτοί που τις πουλάνε, ώστε όχι μόνο να επιβιώνουν άλλα και να πληθαίνουν ολοένα και περισσότερο. Το σημείο που υπερβαίνει τα όρια, παρόλα αυτά, δεν είναι ότι κάθε μήνα βγαίνει κι άλλο ξανθό μοντέλο αλλά ότι μέσα σε αυτή την θάλασσα της δημοσιότητας κάποιο από αυτά τα μυαλά χάνει τον έλεγχο του και πνίγεται. Αντικαθίσταται από το επόμενο. Όλες είναι μοναδικές και αναπληρωματικές την ίδια στιγμή. Κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Ήμασταν πολύ κοντά στο να δούμε μια ξανθούλα στον χώρο της πολιτικής. Εγώ, όμως, τις έχω για πιο δύσκολα. Γι'αυτό και βάζω ως επόμενη πρόκληση μια ξανθούλα στον χώρο της αυτοκριτικής και της αυτογνωσίας. Για να δούμε...

Iανουάριος 2010

www.exitmag.tk

U-Speak: Προς αναζήτηση... του άλλου μισού.

Στο U-Speak πρωταγωνιστής είσαι εσύ.
Στείλε ό,τι κείμενο θες στο exit-mag@hotmail.com και εμείς θα το δημοσιεύσουμε.

> Πρός αναζήτηση… του άλλου μισού.

Σκεπτόμενη όσα βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου στις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων τα τελευταία χρόνια θα προτείνω τη δική μου ωμή ακόμα και πρώϊμη θεωρία -καθότι μόλις 23 χρονών- , σχετικά με το πόσο εύκολο ή αντίστοιχα δύσκολο είναι να βρει κανείς τι άλλο; το έτερον του ήμισυ.

Παρά λοιπόν το σύντομο, πλην όμως ευχάριστο, ανάλαφρο, μαγευτικό διάστημα του βίου μου έχω «κουραστεί» να ακούω τους γύρω μου να αναζητούν, να ψάχνουν, να βρίσκουν, να χάνουν αυτό που τέλος πάντων επιθυμούν. Έναν άνθρωπο με τον οποίο θα βιώσουν το όνειρο, έναν άνθρωπο με τον οποίο θα φτάσουν στα σύννεφα, έναν άνθρωπο με τον οποίο...

Γιατί λοιπόν τόσος ντόρος και τόσες συζητήσεις επί συζητήσεων πάνω στο εν λόγω θέμα; Γιατί παρά τη θέλησή που υπάρχει πολλοί αποτυγχάνουν να πραγματοποιήσουν την επιθυμία τους; Είναι κατά τη γνώμη μου εξαιτίας των καιρών. Όσο κλισέ και αν κάτι τέτοιο πιθανότατα ακούγεται θα σπεύσω ευθύς αμέσως να καταγράψω τις σκέψεις μου τις οποίες ελπίζω να συμμεριστούν συνομήλικοι και όχι μόνο.

Είναι αναμφισβήτητα άκρως φυσιολογικό και αναμενόμενο ένας άνθρωπος να επιδιώκει και να επιθυμεί τη συνύπαρξη, τη συνεύρεση, την επικοινωνία με κάποιον που μπορεί να τον κατανοήσει, να τον βοηθήσει και γενικότερα να μοιραστεί τις ίδιες ιδέες, σκέψεις και ανησυχίες μαζί του. Σήμερα οι νέοι εξαιτίας του άγχους, των προβλημάτων, των πρασπαθειών που καταβάλλουν καθημερινά για να συμβαδίσουν με τους εξαιρετικά απαιτητικούς ρυθμούς της πραγματικότητας έχουν μπει σε έναν αγώνα δρόμου, όχι χωρίς λόγο, με πρωταγωνιστές ... τους ίδιους τους τους εαυτούς. Εκεί λοιπόν μέσα σε αυτό το αλαλούμ, αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι, υποστηρίζουν ότι θέλουν όσο τίποτε άλλο να καλύψουν το συναισθηματικό κενό που υπάρχει καλά κρυμμένο στο εσωτερικό τους. Αλλά παρ’ όλα αυτά δεν τα καταφέρνουν. Το αναζητούν απεγνωσμένα και όσο πιο κοντά του θέλουν να έρχονται τόσο αυτό απομακρύνεται. Σαφέστατα οξύμωρο... Ωστόσο συμβαίνει. Γιατί λοιπόν το αποτέλεσμα είναι τόσο μακριά από την επιδίωξη;

Αναζήτηση σε λάθος μέρη.
Τι πραγματικά αναζητάμε; Και γιατί δεν το ανακαλύπτουμε; Ίσως αν δεν φοβόμασταν να μιλήσουμε με τον εαυτό μας υπογράφοντας μάλιστα αιώνια εκεχειρία μαζί του, τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Και για να γίνω πιο σαφής. Τι πιθανότητες υπάρχουν για κάποιον να βρει το άλλο του μισό στις νύχτες άφθονου αλκοόλ και «διασκέδασης»; Ακούω καθημερινά και ασταμάτητα από στόματα πολλών συνομίληκων, φίλων, γνωστών την ίδια φράση : «Τα σπάμε» . Τι ακριβώς σπάμε και τι ακριβώς γιορτάζουμε. Και εάν όπως υποστηρίζουμε τα σπάμε καθημερινά τότε γιατί όταν βρισκόμαστε μόνοι μας ρισκάρουμε να πάθουμε κατάθλιψη;

H εποχή των online γνωριμιών είναι εδώ αλλά ποιος την κάλεσε και με τι σκοπό ήρθε; Μπορεί να μας βοηθήσει στην αναζήτηση που έχουμε πέσει με τα μούτρα; Εικονική πραγματικότητα. Έτσι θα την ονομάσω. Έχουμε εθιστεί πια και σε αυτήν. Αγκαλιά με ένα laptop να προσπαθούμε έτσι να καλύψουμε το οποιοδήποτε κενό. Και αν κάτι τέτοιο ακούγεται υπερβολικό είμαι σίγουρη πως πολλοί από τους αναγνώστες θα έχουν σκεφτεί ή και θα έχουν προσπαθήσει να προβούν σε τέτοιου είδους γνωριμίες. Ποτέ δεν υποστήριξα πως κάτι τέτοιο είναι κακό ή λάθος ούτε είπα ότι αποκλείεται να αποφέρει καρπούς. Κάθε άλλο. Σαφέστατα πιστεύω πως ακόμα και σε μια τέτοια περίπτωση οι πιθανότητες για το χτίσιμο μιας σχέσης δεν είναι μηδαμινές. Είναι όμως για εμένα περιορισμένες. Πιθανότατα αυτά που λεω να ακούγονται παλιομοδίτικα και ξεπερασμένα. Βλέποντας όμως τους πάντες να ψάχνουν για μια σχέση γεμάτη συγκινήσεις, γεμάτη πάθος, αγάπη, έρωτα, εκπλήξεις, μαγεία και ότι άλλο μπορεί να περάσει από το μυαλό σας και να μη βρίσκουν τίποτα ένα πράγμα έχω κατά νου... ότι δεν ξέρουν τι ψάχνουν. Γιατί άμα ήξεραν θα το έβρισκαν.

Έτσι λοιπον, καταλήγοντας σε ένα συμπέρασμα, λεώ ότι αυτοί που πρέπει να πλησιάσουμε, αυτοί με τους οποίους πρέπει να μιλήσουμε είναι οι εαυτοί μας. Σίγουρα ο καιρός είναι χρήμα, σίγουρα πολλοί από εμάς είναι πολυάσχολοι, ωστόσο όλα αυτά δεν είναι για εμένα παρά δικαιολογίες και υπεκφυγές. Αν ανακαλύψουμε τους εαυτούς μας θα ανακαλύψoυμε έτσι δια μαγείας και την ταυτότητα του ετέρως ημίσεως που αναζητούμε καθώς και το πού θα το βρούμε. Μη σας πω ότι μπορεί να συνειδητοποιήσουμε ότι το έχουμε ήδη γνωρίσει. Απλά δεν το έχουμε καταλάβει. Ας κοιτάξουμε λοιπόν καθαρά μέσα από τους καθρέφτες και ας μην αρκούμαστε σε είδωλα που είναι μάλιστα... παραμορφωμένα.

Δέσποινα Σακελλαρίου

Ιανουάριος 2010

www.exitmag.tk

Βλέπω

Στους δρόμους μπορεί να δει κανείς τα πάντα. Και όχι μόνο όσα φαίνονται...

Βλέπει η ΦΑΙΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

Βλέπω:

• μια γιαγιά ντυμένη σαν κρεμμύδι να βγαίνει στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας όπου μένει και να φωνάζει. Τι έλεγε ποτέ δεν θα μάθω γιατί ποτέ δεν κατάλαβα. Μίλαγε περίεργα η αλήθεια είναι και είχε και πολύ φασαρία..

• ανθρώπους κάθε ηλικίας να τρέχουν στο δρόμο αγχωμένοι για να προλάβουν το λεωφορείο. Ποιος κάθεται να περιμένει το λεωφορείο;

• περιστέρια να περιφέρονται άσκοπα. Ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου δίνουν. Αλήθεια θα ήθελα πολύ να μάθω τι στο καλό σκέφτονται τα περιστέρια όταν αποφασίσουν να περάσουν όσο πιο δίπλα στο κεφάλι σου γίνεται προκειμένου να φτάσουν εκεί που θέλουν. Και που να θέλουν να πάνε άραγε;

• τα φανάρια να αλλάζουν σταδιακά χρώμα από πράσινο σε πορτοκαλί και μετά σε κόκκινο και πάλι από την αρχή. Ένας κύκλος που λειτουργεί μηχανικά, όπως μηχανικά τον ακολουθούμε όλοι μας, είτε ως οδηγοί είτε ως πεζοί. Ή όπως μηχανικά δεν τον ακολουθούμε, που τυχαίνει να συμβαίνει πιο σπάνια -μεσημέρι στο μετρό- λεωφορείο- τρόλεϊ- τραμ και όλοι να φαίνονται πεινασμένοι και κουρασμένοι από άλλη μια βαρετή μέρα στη δουλειά ή στη σχολή ή σε οτιδήποτε περιλαμβάνει τέλος πάντων το πρόγραμμα του καθενός. Δεν βλέπουν την ώρα να γυρίσουν σπίτι τους και να ξεκουραστούν στη ζεστασιά του καναπέ κάνοντας zapping και προγραμματίζοντας τον απογευματινό καφέ; Ή μήπως δεν καίγονται τελικά και τόσο να γυρίσουν γιατί ξέρουν ότι τους περιμένει η ίδια ρουτίνα;
  

• πρόσωπα παντού και όλα κάτι να μου θυμίζουν. Προφανώς και δεν αναφέρομαι σε κάποια από τις πολλές πλέον σημαντικές (!) προσωπικότητες της χώρας μας. Οι περισσότεροι μου θυμίζουν απλά κάποιο γνωστό μου, κοντινό ή όχι , συμπαθητικό και μη, και τότε αμέσως το μυαλό μου αρχίζει να με εκπλήσσει με τους πολλαπλούς και απανωτούς συνειρμούς που κάνει. Μόλις εντοπίσω κάποιο πρόσωπο που μου θυμίζει κάτι αμέσως ξετυλίγεται μέσα μου όλη η ιστορία που με συνδέει μαζί του. Ύπουλο πράγμα αυτό γιατί μπορεί να σκαλώσεις για ώρα προσπαθώντας να καταλάβεις αν χάρηκες ή αν συγχίστηκες πιο πολύ που θυμήθηκες το συγκεκριμένο άτομο.

Και καθώς μου περνάει η ώρα σκαλίζοντας τη μνήμη μου και παρατηρώντας ένα σωρό ανθρώπους, πάντα σκέφτομαι πόσες διαφορετικές ιστορίες μπορεί να υπάρχουν. Βλέπεις παντού πρόσωπα θλιμμένα, χαρούμενα, χαμένα στις σκέψεις τους, τσαντισμένα ή και απαθή (η απάθεια, άλλωστε, τείνει για κάποιο λόγο να γίνεται το πιο έντονο συναίσθημα του σήμερα). Πίσω από τις ίδιες γκριμάτσες, όμως, κρύβει ο καθένας τους δικούς του προβληματισμούς που μπορεί εσένα να μην σου περνάνε καν από το μυαλό.

Αν μπεις στο τρυπάκι να αρχίσεις τις υποθέσεις για το τι μπορεί να σκέφτεται ο καθένας από όσους αγνώστους συναντάς τυχαία καθημερινά, το σίγουρο είναι ότι όχι μόνο απάντηση δεν θα πάρεις αλλά θα καταλήξεις και με ένα βαρύ πονοκέφαλο. Είναι μέχρι να εστιάσεις στο επόμενο πρόσωπο και ίσως να ψάξεις τη δική του ιστορία.

Βλέπω τόσους πολλούς ανθρώπους κάθε μέρα, όμως.. Ακόμα και σε μια μικρή διαδρομή φεύγοντας ή επιστρέφοντας στο σπίτι, οι προκλήσεις είναι πολλές. Όταν δέχομαι την πρόκληση αυτή και αρχίζω να μαντεύω πολλές ιστορίες για τα πρόσωπα γύρω μου, εντυπωσιάζομαι από το πώς όλοι μας συνυπάρχουμε στα ίδια μέρη κουβαλώντας ο καθένας ποικίλες σκέψεις, όλες ανόμοιες μεταξύ τους. Κάπου ανάμεσα στην ανομοιότητα του καθενός, τριγυρνάει μια άλλη ιδέα που έχει αρχίζει να καθοδηγεί πλέον τη ζωή μου τον τελευταίο καιρό, αλλά και τις ζωές όσων τριγυρνούν γύρω από τη δική μου. Γιατί όσο ο καθένας και το κάθε τι μου θυμίζουν κάτι και όσο μαθαίνω τις διάφορες ιστορίες, συνειδητοποιώ πόσο μικρός είναι ο κόσμος.

Το ένα φέρνει το άλλο και όλα τελικά κάπως συνδέονται. 6 degrees of global separation λέγεται αυτό και μια απλή παρατήρηση στο περιβάλλον που ζω κάθε μέρα απλά επιβεβαιώνει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και ότι όλοι οι άνθρωποι συνδεόμαστε μεταξύ μας μέσω μιας μαγικής αλυσίδας που δεν ξεπερνά τους 5 μεσάζοντες. Αν τη διαβάσεις απλά σαν θεωρία, σίγουρα δεν σου λέει και πολλά. Αλλά η κατάσταση μπορεί πραγματικά να σε οδηγήσει στα άκρα. Βλέπεις κάποιον γνωστό σου και αφού καταφέρεις να θυμηθείς που τον ξέρεις, πού τον γνώρισες κλπ, μετά από λίγο καιρό (για τους υπερ-τυχερούς μπορεί να γίνει και την ίδια μέρα!) τσουυπ μαθαίνεις πόσο στενά συνδέεται με το τάδε θέμα που σου προέκυψε πριν ένα μήνα και που ακόμα σε απασχολεί. Πλήρως υπερφορτισμένη από όλα αυτά, συνεχίζω τη διαδρομή μου και συνεχίζω να παρατηρώ.. Το σκηνικό μπορεί να παραμένει το ίδιο, αλλά μέσα σ’ αυτό αλλάζουν και πολλά. οπότε περιμένω κι εγώ για το επόμενο πρόσωπο που θα μου θυμίσει κάτι ή που θα μπλεχτεί με το δικό του μαγικό τρόπο στη ζωή μου.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Υπόθεση Τεμπονέρα: 19 χρόνια μετά

19 χρόνια κλείνουν φέτος τον Ιανουάριο από τη δολοφονία του καθηγητή Ν.Τεμπονέρα. Τι συνέβη τότε, και τι άλλαξε μέσα σε 19 χρόνια;
ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΙΝΩΤΑΚΗ

Τα γεγονότα 90-91 και η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα
Η 8η Ιανουαρίου αποτελεί μια σημαδιακή μέρα για όλη την εκπαιδευτική κοινότητα κάθε χρόνο καθώς θα θυμίζει σε μαθητές, φοιτητές, καθηγητές την τραγική δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα στις 8 Ιανουαρίου του 1991. Φέτος συμπληρώνονται 19 χρόνια από το επεισοδιακό εκείνο βράδυ που έμελλε να κάνει το Νίκο Τεμπονέρα σύμβολο του κινήματος για δημόσια-δωρεάν παιδεία στα επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα. Χωρίς να προτρέχουμε όμως ας κάνουμε μια αναδρομή στη συγκυρία για να κατανοήσουμε καλύτερα τις συνθήκες που οδήγησαν σε όλα τα τεταμένα γεγονότα της περιόδου 90-91.

Το 1990 επιστρέφει στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο οποίος διορίζει υπουργό παιδείας τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο. Ο νέος υπουργός παιδείας εξαγγέλλει ένα νέο σύνολο μεταρρυθμίσεων, το οποίο παρουσιάζεται στα τέλη Αυγούστου του 1990 σε ένα ολοκληρωμένο νομοσχέδιο. Οι μεταρρυθμίσεις στόχευαν σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης με έμφαση σε δημοτικά-γυμνάσια. Μεταξύ άλλων προβλεπόταν η κατάργηση των αδικαιολόγητων απουσιών, εγκαθίδρυση point system για τον έλεγχο της συμπεριφοράς των μαθητών, κατάργηση των μαθητικών γενικών συνελεύσεων, επαναφορά της ομοιόμορφης εμφάνισης (ποδιά) και μείωση των αργιών. Όσον αφορά τα πανεπιστήμια προέβλεπε την κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, την περιστολή του ασύλου, την εντατικοποίηση των σπουδών και την κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης. Στις 3 Δεκεμβρίου ξεκινάνε οι πρώτες καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων και οι κινητοποιήσεις κλιμακώνονται συνεχώς ενώ αποφασίζεται η συνέχιση των καταλήψεων και κατά τη διάρκεια των γιορτών. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. βρίσκεται μπροστά σε απρόσμενες αντιδράσεις και κάνει σπασμωδικές κινήσεις με τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο να δηλώνει ότι οι μαθητές καθοδηγούνται ενώ το νέο έτος βρίσκει τον πρωθυπουργό να βάλλει ενάντια στην αντιπολίτευση και στην ΟΛΜΕ, το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών. Με την έναρξη του νέου έτους (1991) και τη συνέχιση των καταλήψεων, το υπουργείο Παιδείας απειλεί τους μαθητές με απώλεια της χρονιάς ενώ προσπαθεί με κάθε μέσο να «συνετίσει» τους καθηγητές που αρνούνται πεισματικά να βάλουν απουσίες στους μαθητές των σχολείων υπό κατάληψη. Στο πλαίσιο της καταστολής των κινητοποιήσεων, εντάσσεται και η δράση παρακρατικών ομάδων που προσπαθούν να θέσουν τέρμα στις καταλήψεις ακόμα και με βίαια μέσα. Το βράδυ της 8ης Ιανουαρίου, 50 άτομα ,αντίθετα στις καταλήψεις, εισβάλλουν στο 3ο Λύκειο Πάτρας, το οποίο και ανακαταλαμβάνουν με επικεφαλής τον δημοτικό σύμβουλο και τοπικό πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Ιωάννη Καλαμποκά. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, καθηγητές και γονείς συγκεντρώνονται έξω από το σχολείο και κυριαρχεί η ένταση καθώς τα μέλη της ΟΝΝΕΔ αρνούνται να αποχωρήσουν. Στη σύγκρουση που θα επακολουθήσει ο μαθηματικός και μέλος του Ε.Α.Μ. (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο) Νίκος Τεμπονέρας θα βρεθεί θανάσιμα τραυματισμένος από το σιδερολοστό του Καλαμπόκα.

Οι μέρες που θα ακολουθήσουν είναι γεμάτες ένταση, στις 10 Ιανουαρίου θα πραγματοποιηθεί μαζικότατη πανεκπαιδευτική πορεία και θα δεχθούν επίθεση με χημικά από τα ΜΑΤ. Οι συγκρούσεις θα διαρκέσουν όλη τη μέρα ενώ πυρκαγιά θα ξεσπάσει στο κατάστημα «Κ.Μαρούσης», την οποία οι πυροσβέστες αδυνατούν να σβήσουν λόγω της συνεχόμενης ρίψης χημικών. Μετά τη λήξη της πυρκαγιάς, αργά το βράδυ, ανασύρονται τα πτώματα τεσσάρων πολιτών που εγκλωβίστηκαν μέσα στο κατάστημα. Το τεταμένο κλίμα θα συνεχιστεί νέο γύρο κινητοποιήσεων και καταλήψεων έως ότου ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος θα αντικατασταθεί από τον Γ. Σουφλιά και όλα τα επίμαχα νομοσχέδια θα αποσυρθούν.

Όσον αφορά, το δολοφόνο του Τεμπονέρα, Γιάννη Καλαμπόκα θα καταδικαστεί αρχικά σε ισόβια το Μάρτιο του 1993 στην πρώτη δίκη, ενώ στη δεύτερη (1994 φθινόπωρο) θα καταδικαστεί σε 17 χρόνια φυλάκιση. Τελικώς, θα αφεθεί ελεύθερος το Φεβρουάριο του 1998 λόγω καλής διαγωγής.

Σκέψεις για τότε και σήμερα
Η περίοδος των κινητοποιήσεων του 90-91 θα χαραχθεί στη μνήμη του φοιτητικού (και όχι μόνο) κινήματος για διάφορους λόγους. Βέβαια, δεν θα μνημονεύεται τόσο για τις υλικές νίκες που σημείωσε καθώς πέρα από την απόσυρση των νομοσχεδίων το κίνημα δεν είδε άλλα αιτήματα του να ικανοποιούνται ενώ τα τότε νομοσχέδια επέστρεψαν με διάφορες μορφές στα επόμενα χρόνια, φτάνοντας στο σημερινό αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο. Σίγουρα η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα εξακολουθεί να συγκλονίζει μέχρι σήμερα ενώ το όνομα του ηχεί σε κάθε εκπαιδευτική κινητοποίηση του σήμερα. Ταυτόχρονα, το ίδιο περιστατικό απέδειξε πέρα κάθε αμφιβολίας ότι οι διάφοροι κρατικοί-παρακρατικοί μηχανισμοί δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο διαθέσιμο για να προωθήσουν τα συμφέροντα αυτών που τους συντηρούν. Υπάρχει όμως και άλλο ένα στοιχείο που καθιστά ιδιαίτερα σημαντικά εκείνη την περίοδο. Χρονικά, σε διεθνές επίπεδο βρίσκεται κοντά στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ σε εγχώριο επίπεδο δεν απέχει πολύ από τη συγκυβέρνηση του ‘89. Σε κάθε περίπτωση έχουμε να κάνουμε με γεγονότα που σκόρπισαν απογοήτευση στα αγωνιζόμενα τμήματα του λαού που είδαν τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς να τους απογοητεύουν οικτρά και την άρχουσα τάξη σε παγκόσμιο επίπεδο να αποθρασύνεται πλήρως, εκμεταλλευόμενη την άλωση των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Οι αγώνες αυτοί αποτέλεσαν αντιστάθμισμα σε όλη αυτή την πορεία ολοκληρωτισμού και παρά, τις ελλείψεις τους, γέννησαν ελπίδες σε νεολαία και εργαζόμενους. Σήμερα, με τη δημόσια παιδεία να δέχεται επίθεση και με το σύστημα να βυθίζεται στην κρίση του, οι αγώνες της περιόδου 90-91 δεν ξεχνιούνται ενώ η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα δεν σταματά να πυροδοτεί την οργή της νεολαίας.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk