Ευχήσου και η τύχη σου δουλεύει

Όλοι εμείς στην EXIT είδαμε κι απόειδαμε, και έτσι αποφασίσαμε να αρχίσουμε να κάνουμε ευχές. Όποιος τις ακούει και μπορεί να τις πραγματοποιήσει, παρακαλείται όπως αφήσει κόμεντ ή μέηλ. Αν ο Θεός μας διαβάζει, παρακαλείται ας επικοινωνήσει κι αυτός όπως μπορεί.

Εύχομαι το 2010 να μάθει από τα λάθη του 2009.
Εύχομαι το παιδί μας (η ΕΧΙΤ) να προοδέψει, και
να γίνει όπως την ποθούμε, γιατί εμείς, οι γονείς της
έχουμε ξοδέψει πολύ χρόνο (αλλά οχι τόσο χρήμα)
για να προοδέψει. Τέλος, εύχομαι να μη χρειαστεί
να μείνω ξανά εσώκλειστος για 8 μέρες λόγω καμίας αρρώστιας.
Α! Και από Δευτέρα να βρω τη δύναμη να αρχίσω κολυμβητήριο.
Χρήστος Καραλιάς

Εύχομαι...εύχομαι...εύχομαι...
Εύχομαι ένα αγωνιστικό-ανατρεπτικό 2010.
Εύχομαι κούπες για το τριφύλλι παντού,
και για την εξιτ εύχομαι μια δυναμική χρονιά
γεμάτη άρθρα, συνεντεύξεις και πολλούς
νέους αναγνώστες!
Αλέξανδρος Μινωτάκης

Στο ροζ μου συννεφάκι, το 2010 θα ευχόμουν
να πραγματοποιηθούν τα ακόλουθα: λύση του
περιβαλλοντικού προβλήματος του πλανήτη.
Τέλος στους πολέμους Αμερικής με Ανατολή.
Στην Ελλάδα, αύξηση των βασικών μισθών,
μείωση της ανεργίας, κατάργηση της στράτευσης,
νομιμοποίηση της μαριχουάνας.
Καλύτερο Πανεπιστήμιο.
Η αστυνομία ας γινόταν πιο συμπαθητική,
οι επαναστάτες ας ορίζονταν σύμφωνα με το πόσο
αγαπούν κι όχι με το πόσο καταστρέφουν.
Τέλος, ο Clapton ας επισκεφτόταν την Αθήνα
για live κι εγώ ας κέρδιζα υποτροφία για το UCLA.
Ο κόσμος, όμως, δεν είναι ούτε ροζ, ούτε ασχημάτιστος σα σύννεφο.
Αντίθετα, είναι πολύχρωμος και βραδυκίνητος.
Γι'αυτό θα ευχηθώ κάτι που τραγουδούσαν οι Suicide:
"Keep Your Dreams Burning Forever" και θα στοχεύσω σε
ό,τι μου έδειξε ο Almodovar:
"Είσαι τόσο αληθινή όσο πιο κοντά βρίσκεσαι σε αυτό που ονειρεύεσαι".
Καλή Χρονιά, αναγνώστες!

Κατερίνα Στάμου

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί

η αλλάγη του χρόνου θα σημαίνει και την αλλαγή
του κόσμου αλλά anyway! Παρακαλώ, λοιπόν, το 2010
να μην παραδειγματιστεί από το 2009 και στολίσει κι αυτό
στα Χριστούγεννα του γερανούς και περίπτερα.
Κι αν δεν μπορούμε να το αποφύγουμε τουλάχιστον ας τα
εμφανίζει ένα ένα και με τρόπο. Απαιτώ λιγότερη μιζέρια
σε άτομα που δεν έχουν κλείσει ακόμα την δεύτερη δεκαετία
της ζωής τους. Από την πέμπτη και ύστερα, έχει ο Θεός...
Θέλω το 2011 να μην έχω τα ίδια «θέλω» με το 2010.
Να σημειωθεί ότι από το 2006 δεν έχουν άλλαξει.
Ακόμη περιμένω μια χρονολογία να τους δώσει σημασία.
Και τέλος εύχομαι υγεία, αγάπη και ευτυχία.
Α, και τον Ερμή φιλάνθρωπο και όχι ανάδρομο...
Εύη Αργυρίου

Πέρα από τα τυπικά, θα ευχηθώ στους αναγνώστες μας
να έχουν όποια/όποιον επιθυμούν κοντά τους αντί για ό,τι επιθυμούν.
Εντάξει η ευχή για υγεία είναι αυτονόητη.
Ελπίζω ακόμη να εξέλθουμε από την ύφεση
και το 2010 να είναι πιο ευοίωνο οικονομικά
από το έτος που τελείωσε. Να σταματήσουν
οι απολύσεις και να μειωθούν οι άνεργοι.
Η νέα δεκαετία να φέρει την ανανέωση σε όλα τα επίπεδα
και να είναι πιο αξιομνημόνευτη από τα 00’s.
Φυσικά και η exit να γίνει ό,τι πιο hot στο ελληνικό internet
(επειδή άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει)
Και από στόχους:
1) Να δω τους U2 από κοντά
2) Να πάω στη Ν. Αφρική για να στηρίξω τη δύσκολη προσπάθεια της Εθνικής
3) Να δούμε άλλο ένα ενδιαφέρον συναυλιακό καλοκαίρι
4) Αυτά… new year’s resolutions θα σας κάνω τώρα;
Χρόνια πολλά! Να βάλετε ρεαλιστικούς στόχους
και να τους υλοποιήσετε για να
μην κάνετε τις ίδιες «ψεύτικες» υποσχέσεις
προς τους εαυτούς σας κάθε χρόνο!
Μιχάλης Κωνσταντόπουλος

Όλοι λένε πως το 2009 αποτέλεσε μια τραγικά

άσχημη χρονιά και ίσως να μην έχουν άδικο.

Ίσως όμως και να έχουν, γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει κανείς

άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους ο οποίος να μπορεί

να χαρακτηρίσει τη ζωή του ως «καλή», «κακή», «μίζερη» ή «αδιάφορη»,

μέσα στα πλαίσια μιας χρονιάς. Καλό είναι να μη γενικεύουμε.

Επίσης, καλό είναι να αφήσουμε τους χαρακτηρισμούς στην άκρη.

Δεν υπάρχουν καλές και κακές χρονιές, αλλά σωστή και μη σωστή

αντιμετώπιση των δυσκολιών που μπορεί να προκύψουν.

Εύχομαι λοιπόν αισιοδοξία, υγεία, επιτυχίες και τεράστια χαμόγελα

γιατί είναι απαραίτητα! Όσον αφορά τώρα τον παράγοντα τύχης,

υπάρχει και ένα «ρητό» το οποίο λέει «όταν όλα πάνε ανάποδα,

κάνε κατακόρυφο»! Καλή και γεμάτη χρονιά σε όλους μας!

Στέλλα Ελματζόγλου

NOXI στη νομιμοποίηση της Κάνναβης

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ ΕΛΜΑΤΖΟΓΛΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΙΝΩΤΑΚΗ

Άλλη μια υποθετική συζήτηση ξεκινάει στην παρέα της EXIT. Αν είχαμε τη δυνατότητα, θα νομιμοποιούσαμε τη μαριχουάνα στην Ελλάδα, ή οχι; Αν λοιπόν η νομιμοποίηση της μαριχουάνας ήταν στα χέρια της Στέλλας, μάλλον θα ξεφύτρωνε ένα coffee shop λίγο πιο κάτω από το σπίτι σου, ενώ ο Αλέξανδρος έχει σίγουρα άλλη άποψη...

Κατ’ αρχήν, πρέπει να αναφερθεί πως το φυτό αυτό καλλιεργείται από την αρχαιότητα , θεωρήθηκε και θεωρείται εξαιρετικά χρήσιμο και έχει αποτελέσει βασικό συστατικό στη διατροφή, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί ως πρώτη ύλη τόσο στην υφαντουργία, όσο στη χαρτοποιία και την ιατρική.

Το «ολλανδικό θαύμα» είναι ένα παραμύθι που ξεφούσκωσε γρήγορα. Η Ετήσια Έκθεση για το 2004 του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας έδειξε ότι η Ολλανδία έχει το υψηλότερο ποσοστό χρηστών κάνναβης σε ημερήσια βάση ενώ την περίοδο 1996-2002 αυξήθηκαν οι αιτήσεις για απεξάρτηση από την κάνναβη από 3.713 σε 12.493. Οι ολλανδικές αρχές συνειδητοποιώντας το λάθος τους, περιόρισαν σε 5 γραμμάρια την επιτρεπόμενη ποσότητα που μπορεί να μεταφέρει κανείς ενώ σταδιακά περιορίζονται τα coffee shops.

Είναι μύθος πως η κάνναβη προκαλεί εθισμό, ποτέ δεν έχει αποδεδειχθεί ιατρικά κάτι τέτοιο. Ο μόνος εθισμός ο οποίος προκαλείται από τη χρήση της είναι ψυχολογικός και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με τον εθισμό τον οποίο προκαλεί το αλκοόλ ή το τσιγάρο, ενώ ακόμα μεγαλύτερο λάθος είναι να ταυτίζεται η κάνναβη με «σκληρά ναρκωτικά», όπως είναι η ηρωίνη.

Η λύση βρίσκεται στην πρόληψη, στην ανάπτυξη των ΟΚΑΝΑ και στην αλλαγή της νομοθεσίας ώστε οι χρήστες να μην αντιμετωπίζονται ως κοινοί εγκληματίες. Πώς ένα κράτος θα προλαμβάνει το φαινόμενο της εξάρτησης ενώ ταυτόχρονα το ίδιο θα προσφέρει στους πολίτες μαριχουάνα; Δεν είναι τυχαίο ότι η συζήτηση περί νομιμοποίησης πέφτει στο τραπέζι όταν θέλουν να αποφύγουν την ουσιαστική αναβάθμιση των μηχανισμών πρόληψης. Αποτελεί ακόμα μία υπεκφυγή για να αποφεύγονται οι δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια...

Το απλό τσιγάρο, η κυκλοφορία του οποίου είναι και ελεύθερη, είναι πολύ πιο βλαβερό από την κάνναβη. Μάλιστα, έχει αποδειχθεί πως η πλειοψηφία των χρηστών, η οποία καπνίζει τον ανθό και όχι τα φύλλα, ουσιαστικά λαμβάνει το 33% της πίσσας από έναν κανονικό καπνιστή κοινού τσιγάρου.

Τα μονοπώλια καπνού (με τη στήριξη του κράτους) βλάπτουν ανεξέλεγκτα την υγεία των πολιτών για να διατηρήσουν τα ποσοστά κέρδους. Δεν θέλουμε, σε επόμενη φάση, μονοπώλια «μπάφου» που για να διασφαλίσουν τις επενδύσεις τους θα διαφημίζουν παντού το προϊόν τους και θα κάνουν τα πάντα για να πουλήσουν!

Για να έρθουμε τώρα στα πλαίσια της ελληνικής κοινωνίας, δεδομένου του ότι η κάνναβη παρέχεται μόνο παράνομα και κατόπιν επαφής με τους εμπόρους ναρκωτικών, είναι λογικό να έχει βλαβερές προσμίξεις οι οποίες να στοχεύουν στον αμεσότερο εθισμό και κατ επέκταση στη σταδιακή οδήγηση των χρηστών στα «σκληρά ναρκωτικά». Αντίθετα σε χώρες όπου η κυκλοφορία είναι ελεύθερη, όπως για παράδειγμα η Ολλανδία, δεν έχουν παρατηρηθεί συχνά φαινόμενα μεταπήδησης από την κάνναβη στην ηρωίνη ή την κοκαΐνη, ενώ η κάνναβη είναι καθαρή και ανόθευτη.

Η αγροτική παραγωγή κάνναβης, σε ελληνικό αλλά και διεθνές επίπεδο, προωθείται από (συχνά εξαθλιωμένους) αγρότες, οι οποίοι βλέπουν ότι η διασύνδεση με το εμπόριο ναρκωτικών είναι πιο επικερδής από μια κοινωνικά αναγκαία παραγωγή. Η αντίθεση αυτή γίνεται αισθητή ιδιαίτερα σε χώρες της Ασίας όπου η πείνα , λόγω της έλλειψης τροφίμων θερίζει, ενώ οι αγρότες προτιμούν να παράγουν παπαρούνα (πρώτη ύλη οπίου με τελικό προϊόν την ηρωίνη. Είναι καθήκον της παγκόσμιας κοινότητας να αξιοποιήσει τα εδάφη με κοινωνικά επωφελή τρόπο και όχι για τη «νάρκωση» των πολιτών.

Όσον αφορά τώρα το καθαρά ηθικό μέρος του ζητήματος, έχει παρατηρηθεί πως σε κάθε τι απαγορευμένο γινόμαστε πολύ πιο επιρρεπείς απ όσο θα ήμασταν αν είχαμε ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό. Για αυτό το λόγο και στη χώρα μας, η χρήση, έστω και μίας φοράς, θεωρείται «κατόρθωμα». Είναι αυτό που λέμε «η ομορφιά του απαγορευμένου», η οποία θα γίνονταν μύθος με τη νομιμοποίηση της συγκεκριμένης ουσίας.

Εν τέλει θέλουμε ένα λαό δυναμικό, αγωνιζόμενο, με κριτικό πνεύμα όχι κοιμισμένους εργαζόμενους και νεολαία που «κάνουν ένα τσιγαράκι για να χαλαρώσουν». Η αύξηση των χρηστών μαριχουάνας σε διεθνές επίπεδο δεν είναι αποτέλεσμα της «γοητείας του απαγορευμένου» (αλήθεια, στο ίδιο σκεπτικό γιατί δεν νομιμοποιούμε και την ηρωίνη;) αλλά της ψυχολογικής, ιδεολογικής και φυσικής βίας που ασκείται στο λαό από την άρχουσα τάξη.

Τελικά, ναι ή οχι στη νομιμοποίηση της κανναβης;

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Ελλάς Ελλήνων Αστυνομικών…

Μια ιστορία ενός φοιτητή διαφορετικού από τους άλλους. Ένας εκπαιδευόμενος αστυνομικός μας μιλάει για το πώς είναι να εκπαιδεύεσαι για να ασκήσεις ένα από τα πιο μισημένα επαγγέλματα της ελληνικής κοινωνίας.
ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ ΕΛΜΑΤΖΟΓΛΟΥ

Έχει γίνει πλέον αρκετά έως πολύ συνηθισμένο να ερχόμαστε σε καθημερινή βάση αντιμέτωποι με αφίσες, άρθρα, σχόλια τα οποία στρέφονται κατά της ελληνικής αστυνομίας. Δεδομένων των γεγονότων του Δεκέμβρη του 2008, αλλά και άλλων, είτε προηγούμενων, είτε μετέπειτα συμβάντων, κάτι τέτοιο δείχνει να είναι όχι μόνο φυσιολογικό, αλλά ακόμη και απαραίτητο για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κοινωνικού συνόλου το οποίο απαρτίζει αυτή τη χώρα. Ο στόχος του κειμένου αυτού έγκειται, μέσα από τα λόγια ενός παιδιού το οποίο πριν από μερικούς μήνες ξεκίνησε να εργάζεται ως αστυνομικός, στο να προβληθεί μία διαφορετική οπτική γωνία της όλης κατάστασης και στο να τεθούν ορισμένα ερωτήματα.

Κατ αρχήν, πρόκειται για ένα άτομο το οποίο είχε πολύ καλή σχέση με τη μόρφωση και το σχολείο και το οποίο πλήρως ενσυνείδητα επέλεξε το συγκεκριμένο επάγγελμα. Στην ερώτησή μου αν το έχει μετανιώσει και αν θα επέλεγε να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του, ο ίδιος απάντησε πως δεν το μετάνιωσε ποτέ, πως του αρέσει ως δουλειά, αλλά ότι χρειάζεται προσοχή, αν θες να είσαι σωστός, να μην αδικείς κανέναν γιατί στο τέλος χάνεις και ο ίδιος το δίκιο σου. Τονίζει πως δεν τον έχει πιέσει ποτέ ως τώρα κανείς να φερθεί ανάρμοστα χωρίς λόγο προς τους πολίτες αν και παραδέχεται πως έχουν σημειωθεί περιστατικά απρεπούς συμπεριφοράς προς τους πολίτες από άλλους συναδέλφους, χωρίς να υπήρχε ουσιαστικός λόγος να συμβεί κάτι τέτοιο.

Όταν τον ρώτησα εάν είχε σκεφτεί να φύγει από τον συγκεκριμένο χώρο τις πρώτες εβδομάδες της εκπαίδευσης, μου απάντησε πως αυτή είναι μία σκέψη η οποία περνάει από τον καθένα το πρώτο διάστημα διότι σε βάζει σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. «Δεν είσαι σπίτι σου, δεν βγαίνεις βόλτες, είσαι κλεισμένος μέσα σε ένα χώρο και πρέπει να μάθεις να ζεις με άλλα 20 άτομα και να τα πηγαίνεις καλά με όλους». Όσον αφορά τον τρόπο εκπαίδευσης, δέχεται τη σκληρότητά του αλλά δεν προτείνει την αλλαγή του γιατί θεωρεί πως όντως πρέπει όλη αυτή η διαδικασία να σε κάνει «σκληρό». Παρόλα αυτά, είναι αρνητικός απέναντι σε κάθε είδους ειρωνική και απαξιωτική συμπεριφορά προς τους εκπαιδευόμενους όποτε και αν αυτή μπορεί να συνέβαινε.


Θεωρεί άδικη την αντιμετώπιση την οποία υφίσταται σήμερα η ελληνική αστυνομία, αλλά ως ένα βαθμό είναι δικαιολογημένη και αναμενόμενη. «Σε αυτό συμβάλλουν πολλοί παράγοντες, όπως τα ΜΜΕ ή ακόμη και τα προσωπικά βιώματα του καθενός. Επίσης, τα άσχημα στοιχεία προβάλλονται περισσότερο από τα καλά. Μπορούμε να πούμε πως «πουλάνε περισσότερο». Σε κάθε περίπτωση, οι πολίτες απαιτούν και διαμορφώνουν αναλόγως διαφορετικές απόψεις γύρω από κάθε θέμα, αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει πως η ρίζα του κακού ξεκινάει από αυτούς που κυβερνάνε.» Σχετικά με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, είναι κάθετος. «Είμαι κατά κάθε είδους ανεξήγητου «τραμπουκισμού», πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία ανθρώπινη ζωή.»

Το ερώτημά μου λοιπόν είναι, αξίζει να στρεφόμαστε κατά των αστυνομικών, γενικοποιώντας τις καταστάσεις; Σαφώς δεν θεωρώ πως η ελληνική αστυνομία λειτουργεί με εύρυθμο τρόπο, άλλωστε θα ήταν τουλάχιστον άδικο για όσους διεκδικούν και απαιτούν καθημερινά να αναγνωριστούν βασικά δικαιώματά τους να γραφτεί κάτι τέτοιο; Το μήνυμα το οποίο επιδιώκω να περαστεί είναι, μήπως θα έπρεπε να αναζητήσουμε την πραγματική ρίζα του κακού, όπως προαναφέρθηκε, και να μη ζούμε βάσει στερεοτύπων του τύπου «όλοι ίδιοι είναι»; Προφανώς και δεν είναι όλοι ίδιοι. Το ζήτημα είναι να απαιτούμε να γίνουν όλοι ίδιοι, άξιοι της θέσης της οποίας θέλησαν να έχουν. Προστάτες των πολιτών και όχι καθημερινή εφιαλτική παρουσία η οποία προκαλεί το φόβο και την απαξίωση. Ας τα έχουμε όλα αυτά στο μυαλό μας, απλώς σαν σκέψη, πριν πετάξουμε την επόμενη μας πέτρα σε μία διαδήλωση. Δεν έχει τόση σημασία η ίδια η πράξη, όσο η κατανόηση του λόγου που την προκαλεί.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Καλά (;) Χριστούγεννα!

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ ΕΛΜΑΤΖΟΓΛΟΥ

Μα τι όμορφη που είναι η Αθήνα αυτές τις μέρες! Παντού στολίδια, λαμπάκια και ελκυστικές βιτρίνες οι οποίες ξυπνούν ακόμη και την πιο κοιμισμένη καταναλωτική μανία των περαστικών. Όλα δείχνουν τόσο χαρούμενα, ατάραχα και «χριστουγεννιάτικα» που αν κανείς τολμήσει να δείξει σημάδια απογοήτευσης μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί πως βρίσκεται αδικαιολόγητα εκτός του απαιτούμενου εορταστικού κλίματος. Εξάλλου τώρα που στολίστηκε και το δέντρο στην πλατεία Συντάγματος, ποιος ο λόγος για έγνοιες και στενοχώριες; Αρκεί ένα χαμόγελο ενός από τους χιλιάδες ντυμένους άγιους Βασίληδες για να φτιάξει η διάθεση του καθενός….. Ή μήπως όχι;

Η αλήθεια είναι πως κάθε χρόνο, καθώς περπατάμε απορροφημένοι στους δρόμους του κέντρου με τις συνηθισμένες τεράστιες λίστες των αγορών μας, δεν παρατηρούμε πως κάτι λείπει. Αναρωτιόσαστε τι; Μα φυσικά οι άστεγοι, οι ναρκομανείς και ενδεχομένως σε κάποιες περιπτώσεις ορισμένοι μετανάστες. Ναι ξέρω, συνήθως δεν μας λείπουν και πολύ και αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο δεν παρατηρούμε την απουσία τους, ή αν την παρατηρήσουμε, κάνουμε τον σταυρό μας και λέμε «Δόξα τω Θεώ, καθάρισε λίγο ο τόπος» και αν δεν το λέμε, το σκεφτόμαστε, το αποτέλεσμα ούτως ή άλλως δεν αλλάζει. Αν ακόμη αναρωτιόσαστε πού άραγε να κρύβονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι τις ημέρες των γιορτών, τότε σίγουρα δεν έχετε υπ’ όψιν σας αυτό το οποίο ενδεχομένως θα μπορούσε να ονομαστεί στην Ελλάδα «ευκαιριακό- εποχιακό κράτος πρόνοιας».

Κάθε χρόνο, ο εκάστοτε δήμαρχος με μεθόδους τις οποίες δεν γνωρίζω και ίσως να μην ήθελα ποτέ να μάθω, απομακρύνει όλες εκείνες τις μειονοτικές και αδιαμφισβήτητα «κατώτερες» από εμάς ομάδες ανθρώπων οι οποίες κατά τα άλλα απαρτίζουν καθ’ όλη την υπόλοιπη διάρκεια του έτους περιοχές του κέντρου όπως είναι η πλατεία Ομονοίας, ή η πλατεία Θεάτρου. Τις δύο λοιπόν αυτές βδομάδες των γιορτών και μόνο αυτές, το κράτος θεωρεί απαραίτητο να δοθεί στέγη και τροφή στα άτομα αυτά γιατί, όπως και να το κάνουμε, θίγονται θέματα αισθητικής καθώς ένας τοξικομανής τις ημέρες αυτές είναι το κομμάτι εκείνο το οποίο χαλάει το πάζλ της διάχυτης ευτυχίας η οποία μας κατακλύζει από παντού, θέλοντας και μη.

Ίσως λοιπόν όλη αυτή η κατάσταση η οποία επικρατεί χρόνια τώρα, πάντα υπό συνθήκες μυστικοπάθειας, πρέπει να μας βάλει σε σκέψεις και να αφυπνίσει αισθήματα ανθρωπιάς και αλληλεγγύης προς τους ανθρώπους αυτούς. Σαφώς τα Χριστούγεννα είναι ημέρες χαράς, δεν είναι όμως κάπως εγωιστικό η χαρά αυτή να μοιράζεται μεμονωμένα; Η στήριξη από μέρους της κυβέρνησης πρέπει να παρέχεται όλο το χρόνο και όχι επιλεκτικά. Εάν τώρα ορισμένοι δεν πείθεστε από όλα τα παραπάνω, να είστε προσεχτικοί στις βραδινές σας βόλτες, ίσως συναντήσετε, όπως κι εγώ κάποια Χριστούγεννα, κάποιον αστυνομικό να κλωτσάει ανήμπορους ναρκομανείς λέγοντας τους «Τσακιστείτε από εδώ, σας βλέπει ο κόσμος». Και για να μην ξεχνιόμαστε… Καλά Χριστούγεννα!

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Και οι singles έχουν ψυχή

Της Στέλλας Ελματζόγλου

Δεν ξέρω αν έτυχε να το παρατηρήσετε κι εσείς, αλλά μου φαίνεται πως κατά έναν μαγικό τρόπο, εκτός από το κρύο, τις βροχές και τις νεροποντές του τελευταίου μήνα, εμφανίζονται στους δρόμους τόσα πολλά αγκαλιασμένα ζευγάρια που πραγματικά αναρωτιέσαι αν όντως ήταν τόσο καιρό κρυμμένοι όλοι αυτοί οι άνθρωποι κάπου ή αν εφαρμόζεται τελικά το λεγόμενο «κρύο, καιρός για δύο» σε τόσο μεγάλο βαθμό. Δε λέω, μπράβο σε όσους έχουν βρει το ταίρι τους, όμως όλοι εσείς που περνάτε τις κρύες νύχτες του χειμώνα μόνοι σας, σταματήστε να τρώτε σοκολάτες και πατατάκια μπροστά από την τηλεόραση και ενεργοποιηθείτε επιτέλους!

Όλοι έχουμε περάσει δύσκολα βράδια πάνω από το τηλέφωνο περιμένοντας για εκείνο το πολυπόθητο «ντριν» και όλοι έχουμε στενοχωρηθεί επειδή τελικά δεν ακούστηκε ποτέ. Έρχεται όμως και εκείνη η στιγμή που πρέπει να το πάρουμε πλέον απόφαση και να αποχωριστούμε τα χαρτομάντιλα και τον πληγωμένο εγωισμό μας και να απολαύσουμε την όμορφη εργένικη ζωή μας. Διότι ακόμα και αν είναι δύσκολο κάποιες φορές να το συνειδητοποιήσουμε η ευτυχία μας δεν εξαρτάται από κανέναν άλλον εκτός από εμάς τους ίδιους και πάντα υπάρχουν πολλοί λόγοι για να περνάμε καλά και να αισθανόμαστε ακόμα καλύτερα, ανεξάρτητα από το αν ο άνθρωπος με τον οποίο μοιραζόμαστε τις στιγμές μας είναι ερωτικός σύντροφος ή ένας απλός φίλος. Εξάλλου, υπάρχουν αμέτρητοι λόγοι για να νιώθει κανείς τυχερός που είναι single.

Κατ αρχήν, όταν είναι κανείς μόνος του, είναι η κατάλληλη περίοδος για μικρές εκδρομές με φίλους, για ένα νέο ξεκίνημα σε κάτι, όπως είναι ο χορός ή το γυμναστήριο και πάνω απ’ όλα είναι η κατάλληλη περίοδος για μικρές δόσεις περισυλλογής, ώστε ο καθένας από εμάς να τα βρει όσο περισσότερο γίνεται με τον εαυτό του και με όσα θέλει ο ίδιος να κάνει για να νιώσει ακόμα περισσότερο ευτυχισμένος από όσο έχει καταφέρει να είναι ως τώρα. Δεν ξέρω αν πράγματι ισχύει, όμως κρίνοντας τόσο από τον εαυτό μου, όσο και από τους γύρω μου, θεωρώ πως το χρονικό διάστημα το οποίο διανύουμε μόνοι μας είναι και το πιο δημιουργικό.

Δημιουργικό εννοώντας όχι τις ατέλειωτες ώρες μπροστά στον υπολογιστή, ούτε τα αμέτρητα ξενύχτια τα οποία συνήθως συνοδεύονται από αρκετές έως πολλές δόσεις αλκοόλ. Δε λέω, καλά είναι κι αυτά, όμως ο στόχος είναι να γεμίσει ο καθένας την καθημερινότητά του με δραστηριότητες τις οποίες πριν δεν είχε το χρόνο να πραγματοποιήσει, να έρθει πιο κοντά με ανθρώπους που έχει την ανάγκη να προσεγγίσει, να ζει την κάθε στιγμή με χαμόγελο και πάνω από όλα να ανακτήσει τη χαμένη αυτοπεποίθηση η οποία συνηθίζει να φεύγει μετά από έναν χωρισμό και ομολογουμένως, αρκετά δύσκολα επανέρχεται.

Έχω να πω, λοιπόν, σε όλους εσάς που βρίσκετε ένα κομμάτι των σκέψεων σας σε αυτό το άρθρο πως ναι, ξέρουμε να περνάμε και μόνοι μας καλά, αρκεί να το επιδιώξουμε. Ας μην ξεχνάμε πως όταν σταματάμε να ανατρέχουμε απεγνωσμένα στο παρελθόν που τόσο νοσταλγούμε, μπροστά μας εμφανίζεται ένα μέλλον πολύ καλύτερο από αυτό το οποίο είχαμε σχεδιάσει στο μυαλό μας. Εξάλλου, ποίος ξέρει πού και πότε είναι πιθανό να γνωρίσουμε τον επόμενο άνθρωπο που μπορεί να προκαλέσει την κλασσική ταχυκαρδία η οποία, θέλουμε δε θέλουμε, ομολογεί πως ναι, και όμως, είμαστε ξανά ερωτευμένοι;

Noέμβριος 2009
www.exitmag.tk

Να φύγουν, να πάνε αλλού!

Της Στέλλας Ελματζόγλου

Ζούμε σε μια χώρα στην οποία "κανείς μα κανείς δεν είναι ρατσιστής"! Μάλιστα στην ερώτηση «Είσαι ρατσιστής;» ο Έλληνας γουρλώνει τα μάτια, παίρνει βαθιές αναπνοές, αλλάζει κατά προσέγγιση έξι με εφτά χρώματα και κατόπιν πιθανού εγκεφαλικού επεισοδίου απαντά εξαιρετικά θιγμένος «Όχι βέβαια!». Παρόλα αυτά, ο ίδιος άνθρωπος, αναφερόμενος σε κάποιον άλλον, είναι κάτι περισσότερο από πιθανό να χρησιμοποιήσει, με χιουμοριστική τις περισσότερες φορές διάθεση, εκφράσεις του τύπου «Είσαι ανάπηρος;», «Σαν πρεζάκι είσαι σήμερα!», «Μα καλά, gay είσαι και δεν παρακολουθείς ποδόσφαιρο;». Το ερώτημα επομένως είναι : Μήπως όλοι μας είμαστε λίγο περισσότερο ρατσιστές από όσο υποψιαζόμαστε;

Δεν θα ξεχάσω ποτέ την έκφραση μιας φίλης μου η οποία έχοντας επιστρέψει από το ταξίδι της σε κάποια ευρωπαϊκή χώρα μου είχε πει χαρακτηριστικά «Ρε συ, εκεί ήταν πάρα πολλά τα άτομα με ειδικές ανάγκες!!». Η αλήθεια της συγκεκριμένης πραγματικότητας δεν είναι πως ο αριθμός των ατόμων αυτών είναι μεγαλύτερος, απλώς οι υποδομές της χώρας, η πολιτική του κράτους και κατ’ επέκταση η συμπεριφορά από μέρους του υπόλοιπου κοινωνικού συνόλου έχουν διαμορφωθεί με τέτοιο τρόπο ώστε οι συγκεκριμένοι άνθρωποι να μπορούν να βγαίνουν ανενόχλητοι από το σπίτι τους, χωρίς να έρχονται αντιμέτωποι με δυσκολίες και αδιάκριτα βλέμματα. Στην Ελλάδα το να έχεις κάποια πνευματική ή σωματική αναπηρία είναι συνώνυμο με την ανυπαρξία, καθώς δεν έχουν καν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα για την ομαλή ένταξή των ατόμων αυτών σε βασικούς τομείς της καθημερινότητάς μας όπως είναι η εκπαίδευση ή ακόμη και η ίδια η κυκλοφορία στους χαοτικούς δρόμους και στα ανύπαρκτα πεζοδρόμια.


Όσον αφορά τώρα τους άστεγους, τους ανθρώπους που έχουν άλλες θρησκευτικές ή σεξουαλικές αντιλήψεις από τις δικές μας, που υποφέρουν από ασθένειες όπως το AIDS ή τον καρκίνο, που έχουν πέσει θύματα σκληρών ναρκωτικών και γενικότερα όλους τους υπόλοιπους «κατώτερούς» μας, συνηθίζουμε να τους μεταχειριζόμαστε διαφορετικά. Άλλοι συλλαμβάνονται, άλλοι πέφτουν θύματα ισχυρής, αναίτιας σωματικής κακοποίησης, άλλοι απολύονται από τον εργασιακό τους χώρο ή -ακόμη χειρότερα- δεν τους δίνεται καν η δυνατότητα να εργαστούν. Επίσης, πολλοί εξ αυτών δεν έχουν ούτε τη στοιχειώδη ιατρική βοήθεια η οποία τους είναι απαραίτητη, ενώ όλοι ανεξαιρέτως αντιμετωπίζονται ως κατώτερα άτομα τα οποία καλό θα ήταν να εξαφανιστούν με κάποιο μαγικό τρόπο.

Κλείνοντας λοιπόν πιστεύω πως πρέπει να τονισθεί το γεγονός πως βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και είναι ντροπή να ζούμε σε μια χώρα στην οποία ο Αλβανός συγχέεται με τον εγκληματία και ο ναρκομανής με τον επικίνδυνο. Σαφέστατα οφείλουμε να είμαστε όλοι μας προσεχτικοί, όχι όμως και προκατειλημμένοι. Η λύση δεν είναι να αποφεύγουμε κάθε ένα διαφορετικό από εμάς άνθρωπο και να βάζουμε «ταμπέλες». Εξάλλου, αυτό το οποίο κάνει τον κόσμο πιο ενδιαφέρον είναι αυτή η διαφορετικότητα. Ας μάθουμε στους εαυτούς να σεβόμαστε πρώτα απ όλα τον εαυτό μας και κατόπιν όλους όσους το έχουν πραγματικά ανάγκη. Ας μη φύγουν, ας μείνουν εδώ, να μας θυμίζουν πως μας έχουν ανάγκη και πως πάνω απ όλα πρέπει να κουβαλάμε και λίγη ανθρωπιά.

Οκτώβριος 2009
www.exitmag.tk

Κοινοποίηση

Στην άσφαλτο κουρσάρος...

Της Στέλλας Ελματζόγλου

Όλοι ζήσαμε μέσα στο χάος της προεκλογικής διαφημιστικής εξτρατείας η οποία στοχεύει στην επιρροή των ψηφοφόρων προς κάποιες συγκεκριμένες πολιτικές κατευθύνσεις. Ωραία όλα αυτά και, δεν αντιλέγω, αρκετά διασκεδαστικά, όμως έχω μία πολύ βασική απορία: Πως γίνεται να καλούμαστε από το κράτος να προβούμε στη νόμιμη διαδικασία της ψηφοφορίας την 4η Οκτωβρίου όταν οι ίδιοι οι πολιτικοί δέχονται να παρανομούν ακόμη και για την ίδια την αυτοπροβολή τους;

Η οδήγηση εκάστοτε αποτελούσε ένα επικίνδυνο σπορ στη χώρα μας και ειδικά στο εσωτερικό των μεγαλουπόλεων. Μεγάλες λακκούβες, κίνδυνοι κατολίσθησης, χαλασμένα φανάρια και απόλυτος σκοταδισμός σε ορισμένες περιοχές είναι μερικά από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα με τα οποία έρχεται αντιμέτωπος κάθε οδηγός και σε καθημερινή βάση. Επειδή όμως όλα αυτά δεν αρκούν για να χαρακτηριστεί αρκετά επικίνδυνη και «περιπετειώδης» η καθημερινότητα ενός Έλληνα οδηγού, η νέα μόδα, η οποία ειδικά τα τελευταία χρόνια έχει πάρει τα πάνω της, είναι η εμφάνιση των λεγόμενων «παράνομων πινακίδων».

Βρίσκονται σε όλα ακριβώς τα σημεία στα οποία δεν θα έπρεπε να είχαν τοποθετηθεί, προκαλούν σύγχυση με τις δημόσιες πινακίδες κυκλοφορίας, πολλές φορές μπερδεύουν τους οδηγούς ή ακόμη χειρότερα τραβούν την προσοχή τους. Η παρουσία τους είναι υπεύθυνη για έναν πολύ μεγάλο αριθμό ατυχημάτων, μεταξύ των οποίων έχουν καταγραφεί και θάνατοι πολλών νέων οδηγών, ενώ έχουν γίνει πολλές και σημαντικές προσπάθειες από μέρους των πολιτών για την απομάκρυνσή τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τέτοιου είδους αγώνες έχουν αποβεί ιδιαίτερα αποτελεσματικοί καθότι επιτεύχθηκε η απομάκρυνση ορισμένων εξ' αυτών των πινακίδων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί ο κύριος Μανώλης Σταυρουλάκης, ο υιός του οποίου σκοτώθηκε από μία τέτοια πινακίδα πριν από μερικά χρόνια στη λεωφόρο Κηφισίας. Μέσω της επίμονης προσπάθειάς του και του αγώνα που δόθηκε, ορισμένες από αυτές ξηλώθηκαν, και οι αγώνες ακόμη συνεχίζονται.


Βεβαίως, ούτε οι φρικτοί και άδικοι θάνατοι αλλά ούτε και η νόμιμη απόφαση του συμβουλίου Επικρατείας αρκούν για να λάβουν τα κατάλληλα αλλά και απαραίτητα πλέον μέτρα οι κομματικοί μηχανισμοί και κατ επέκταση οι δήμαρχοι των ανάλογων δήμων. Οι πολίτες, για ακόμη μία φορά, παλεύουν μόνοι τους για να εφαρμοστεί το αυτονόητο… η δικαιοσύνη! Εξάλλου γιατί να ασχοληθεί κανείς με τις 6050 παράνομες πινακίδες οι οποίες καταγράφηκαν τους τελευταίους μήνες, όταν το κέρδος το οποίο προκύπτει μέσω των διαφημίσεων που προβάλλει η καθεμία από αυτές αρκεί για να αποσιωπηθεί το γεγονός για πολύ καιρό ακόμα;

Μπορεί να πρόκειται για ένα θέμα το οποίο λόγω των βαρυσήμαντων συμφερόντων που θίγονται, να μην έχει κοινοποιηθεί όσο θα έπρεπε ώστε το ευρύτερο κοινωνικό σύνολο της χώρας μας να ευαισθητοποιηθεί και να δράσει. Ωστόσο ας μην γυρνάμε την πλάτη στους ανθρώπους εκείνους που θρηνούν τα αγαπημένα τους πρόσωπα εξαιτίας των δολοφονικών επιγραφών. Αξίζει να παλέψουμε, να ενημερωθούμε, να απαιτήσουμε. Διότι, επιστρέφοντας στο αρχικό μου ερώτημα, οι κυβερνώντες έχουν την απαίτηση να τους ψηφίζουμε και να μας δολοφονούν. Εμείς όμως, έχουμε πάντα το δικαίωμα να επιλέγουμε. Ας προστατεύσουμε τον εαυτό μας, ας μειώσουμε τα επικείμενα, μελλοντικά ατυχήματα..

Οκτώβριος 2009
www.exitmag.tk

Κοινοποίηση