ΕντιτόReal: 8μβριος

> 8μβριος...

Του Χρήστου Καραλιά
ckaralias@gmail.com

Τι κάνεις εδω μέσα; Βγές να το γιορτάσεις με σημαιάκια στους δρόμους*...
Είναι Οκτώβρης! Kαι αγαπάμε τον Οκτώβρη για πολλούς λόγους...

Ο Οκτώβρης σου προσφέρει πάντα την ευχαρίστηση να διορθώνεις τους υπολοίπους που τον αποκαλούν -λανθασμένα- Οκτώμβρη! Μπορείς επίσης να το παίξεις έξυπνος λέγοντάς τους οτι η Οκτωβριανή επανάσταση στην πραγματικότητα δεν έγινε τον Οκτώβρη και οτι το Octoberfest στη Γερμανία γίνεται το Σεπτέμβρη. Δεν συγκρίνεται με τίποτα το συναίσθημα του να διορθώνεις κάποιον και πατώντας επι πτωμάτων να νιώθεις ανώτερος. / Ο Οκτώβρης δεν είναι ίδιος για όλους: Για τα αριστερά κόμματα είναι Οχτώβρης... (και αν το ακούσεις και Οχτόμβρη τότε είναι που σου έρχεται αναγούλα). / Λαμβάνει τέλος η προεκλογική εκστρατεία για τις βουλευτικές εκλογές. Τέλος η ζάλη, τα πράγματα επανήλθαν στους γνωστούς και ίδιους ρυθμούς τους. / Ξεκινάει η σχολή. Η επαναληπτική εξεταστική αποτελεί παρελθόν, έρχονται τα αγαπημένα μας μαθήματα με την προαιρετική παρακολούθηση. / Ένας ποδηλάτης ξεπερνά τον καρκίνο ενώ μια φωτογράφος με ιδιόμορφο χαρακτήρα δημιουργεί ακατάπαυστα μέχρι η ίδια να δώσει τέλος στον εαυτό της, γελάμε με τις αφίσες των πολιτικών και εξοργιζόμαστε με τα ατυχήματα που προκαλούν, "μαθαίνουμε πράγματα" για τις εκλογές, προσπαθούμε να συνειδητοποιήσουμε οτι "απλά δε σε γουστάρει", ενώ πάλι κάτι καινούριο ξετρύπωσε στη βιβλιοθήκη και τη δισκοθήκη μας...

Ναι λοιπόν, για όσους από εσάς δουλεύουν, το μόνο θετικό που μπορώ να πω για να φωτίσω τις μουντές μέρες του Οκτωβρίου είναι οτι ήρθε το νέο τεύχος της EXIT, και στις σελίδες του μπορεί σε ανύποπτο χρόνο μέσα στο μήνα να κάνουν την εμφάνισή τους διάφορα άρθρα, θέματα, συνεντεύξεις...

Έντερ δι έξιτ λέμε.

*(Πρώτα ξεζουμίστε την EXIT και μετά βγείτε να το γιορτάσετε!)

Οκτώβριος 2009
www.exitmag.tk

Κοινοποίηση

ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΤΟ

Η Περσεφόνη της φωτογραφίας: Fransesca Woodman

ΦΡΑΝΣΕΣΚΑ ΓΟΥΝΤΜΑΝ-
η Περσεφόνη της φωτογραφίας

Της Κατερίνας Στάμου

Ήταν λεπτή και ντελικάτη με μαλλιά στο χρώμα της σίκαλης σαν εκείνης που φυτρώνει από τη γη του Ντένβερ στο Κολοράντο, στον τόπο όπου δηλαδή γεννήθηκε στις 3 Απριλίου του 1958. Γόνος οικογένειας καλλιτεχνών -η μαμά ήταν καθηγήτρια Τέχνης και ο μπαμπάς ζωγράφος και φωτογράφος- η Francesca ανατράφηκε μέσα σε περιβάλλον το οποίο το χαρακτήριζε η αγάπη για την Τέχνη και τον ευρωπαϊκό πολιτισμό, η δημιουργικότητα και οι φιλελεύθερες ιδέες. Παιδί, πέρασε πολλά από τα καλοκαίρια της κάτω από το φως του ήλιου της ισπανικής Antella και της ιταλικής Φλωρεντίας: στάθηκε τυχερή μιας και μπορούσε μεγαλώνοντας να αξιοποιήσει συνειδητά ή ασυνείδητα αναμνήσεις από περιβάλλοντα γραφικά και επιβλητικά, ό,τι πρέπει για την απόκτηση εμπνευσμένων εικόνων μέσα στο μυαλό της.

Το πρώτο της καλλιτεχνικό επίτευγμα το έκανε στην τρυφερή ηλικία των δεκατριών ετών: ασπρόμαυρο φιλμ και η ίδια στο ρόλο του μοντέλου, ένα κορίτσι που αφήνει τα μαλλιά του να κρύψουν το πρόσωπό του, σε μια στάση και σε ένα χώρο που εκφράζει δια μέσω του φακού όλες τις δύσκολες εσωτερικές εκφάνσεις της εφηβείας. Οι πρώτες της φωτογραφίες θυμίζουν κάτι από τη ζωή των Αυτόχειρων Παρθένων: η συναισθηματική αποξένωση, το ψυχικό βάθος έναντι ή ως απόρροια κάποιας αόριστης απώλειας και η ολότελα μελαγχολική διάθεση που πηγάζει εύκολα από μια θηλυκή νιότη. Με την πάροδο των χρόνων τα έργα της γίνονται πιο σύνθετα στη σύλληψη, η ταυτότητα παρόλα αυτά παραμένει αναγνωρίσιμη, ενώ βέβαια εξελίσσεται.

Στο έργο της Woodman, η γυναίκα απογυμνώνεται από κάθε στοιχείο ναρκισσισμού και αυταρέσκειας. Η ανδρική παρουσία εκλείπει πλην μερικών εξαιρέσεων, πράγμα που δηλώνει τη μοναξιά της γυναίκας στην τέχνη της. Τα μοντέλα της αλλά και η ίδια -μιας και συνήθως έχουμε να κάνουμε με πορτρέτα του εαυτού της, πράγμα για το οποίο εξηγούσε "είμαι πάντοτε διαθέσιμη"- μεταμορφώνονται και παραμορφώνονται δίχως μακιγιάζ και εξεζητημένα ενδύματα, δέσμιες ενός παιχνιδιού αλλεπάλληλων πειραμάτων, φαινομενικά με κάθε υλικό, τα οποία λειτουργούν ως έκφραση με απύθμενο καλλιτεχνικό βάθος. Μια κοριτσίστικη κοιλιά την οποία ζουλάνε άλλοτε μανταλάκια κι άλλοτε δυο χέρια, δυο γυναικεία πόδια σαν κλαράκια που φοράνε ψηλές κάλτσες και βρίσκονται (ή μήπως κρέμονται;) στον αέρα είναι η αντανάκλαση της Χώρας των Θαυμάτων μέσα από έναν περισσότερο μινιμαλιστικό και δραματικό "καθρέφτη". Μεταμφιέζοντας τις εικόνες σε ήχους, θα γεννιούνταν οι μελωδισμοί του Satie, ίσως ένα ξεχασμένο κατά πολλούς παλιό άλμπουμ της Linda Perhacs με τον τίτλο Parallelograms και τραγούδια από το Is This Desire? της Polly Jean Harvey.

Ο ερωτισμός στην τέχνη της δεν πηγάζει από την υπέρμετρη κολακεία του φακού προς τη γυναικεία παρουσία, αλλά γυρίζει ανάποδα και αναδύεται από την εγκατάλειψη και σκληρότητα του υλικού κόσμου που παρασέρνει το ανθρώπινο κομμάτι υποσυνείδητα στην αναζήτηση κάποιας τρυφερότητας. Τα λεπτοκαμωμένα σώματα μοιάζουν να εξαφανίζονται, να χάνονται ανάμεσα σε καθρέφτες, παλιομοδίτικα υφάσματα, άδεια δωμάτια και αντικείμενα καθημερινά που γίνονται παράδοξες μαρτυρίες ατέρμονων εμμονών και εσωτερικών πάλεων. Οι αιθέριες κοπέλες δεν είναι από μόνες τους οι πρωταγωνίστριες των εικόνων της, αλλά τα μέρη ενός ολόκληρου κόσμου, που εκφράζεται με το ζευγάρωμα κορμιού και χώρου. Στον κόσμο αυτό, το ερωτικό ξύπνημα του κοριτσιού αντί για πολύχρωμο και επιδεικτικό, είναι μονότονο και αινιγματικό. Η γυναικεία ιδιοσυγκρασία στα έργα της δε μοιάζει με εκείνη των ηρωίδων του Αlmodovar, αλλά με εκείνη των ηρωίδων του Bergman ή του Ophuls σε μια λιγότερο φαντασμαγορική εκδοχή: η παρακμή μετατρέπεται σε απόλαυση, σε επιλογή, σε μοναδικό τρόπο επιβίωσης. Όλες αυτές τις διαθέσεις η Woodman τις εκθέτει περίτεχνα, γεγονός που την καθιστά μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και ιδιάζουσες μορφές στην ιστορία της φωτογραφίας του 20ού αιώνα.

Τελειώνοντας το κολέγιο, η Francesca σπούδασε στο Rhode Island School of Design, ενώ για ένα χρόνο, από το 1977 έως το 1978 φοίτησε στο παράρτημα του Πανεπιστημίου στη Ρώμη: εκεί ήρθε σε επαφή με έναν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα κύκλο διανοούμενων και καλλιτεχνών, γνώρισε το σουρεαλισμό και το φουτουρισμό. Επιστρέφοντας στη γενέτειρά της αποφοιτεί και μετακομίζει στη Νέα Υόρκη το 1979, στοχεύοντας να κάνει διάσημο το όνομά της στο χώρο της μόδας. Λάτρευε τη Τζέην Έιρ της Σαρλότ Μπροντέ και εύκολα διακρίνονται επιρροές στο έργο της από τη βικτοριανή εποχή, με τα ονειρικά, αιθέρια φορέματα που στολίζουν κομψές παρουσίες, τα οποία δεν έρχονται σε αντίθεση με τη μόδα των καιρών της, το τέλος δηλαδή της δεκαετίας του '70, που σηματοδοτεί την αρχή της νοσταλγίας για τη δεκαετία του '60. Οι προσπάθειες της, ωστόσο, για ένα όνομα στο χώρο της μόδας αποτυγχάνουν, ενώ παράλληλα βιώνει και την απογοήτευση μιας αποτυχημένης ερωτικής σχέσης. Δεν έχουν δημοσιευθεί πάνω από εκατόν είκοσι - the great number! - φωτογραφίες της Woodman μέχρι σήμερα, ενώ ένας μεγάλος αριθμός αρνητικών φυλάσσονται από τους γονείς της.

Στις 19 Ιανουαρίου του 1981 αυτοκτονεί πηδώντας από το παράθυρο - σαν την Capucine, σαν τη μυθιστορηματική Σεσίλια Λίσμπον - ενός λοφτ στη Νέα Υόρκη, λίγους μήνες προτού κλείσει τα 23, διώχνοντας για πάντα τον εαυτό της από την εγκατάλειψη των κτιρίων που φωτογράφιζε. Έψαχνε να βρει κάτι πέρα από το χώρο, ένα όνειρο πέρα από το παράθυρο, και ίσως κάτι πέρα από τον Παράδεισο.

Οκτώβριος 2009
www.exitmag.tk

Κοινοποίηση

"Γειά σας, ο κος. Τάδε;"

Από τη Φαίη Ιωαννίδου

Έρχεται, λοιπόν, για κάθε φοιτητή -αργά ή γρήγορα- η στιγμή που θα πει: «Μαμά, μπαμπά την προσοχή σας παρακαλώ. ΝΑΙ αποφάσισα τελικά να δουλέψω!» Κάτι τέτοιο είπα κι εγώ αλλά δεν ήξερα τι μπορεί να ακολουθήσει όταν η δουλειά που αποφασίζεις να κάνεις είναι σε τηλεφωνικό κέντρο. Χρειάστηκαν μόλις λίγες ώρες και η καταγραφή διάφορων τηλεφωνικών ιστοριών ξεκίνησε. Και να το αποτέλεσμα σας το παρουσιάζω..

• "Από το νεκροταφείο καλείτε;... Να μην κάνετε αυτή τη δουλειά εσείς! Τι δεν καταλαβαίνετε; Ρωτήστε την Αρχιεπισκοπή εκεί..."
Κάτοικος επαρχιακής πόλης που δεν καταλάβαινε τι του έλεγα και με μπέρδευε με την λαρισιώτικη προφορά καθώς συνέχιζε... Ακόμα δεν έχω καταλάβει τι εννοούσε!

• "Κάνω πολύ σοβαρή δουλειά τώρα κυρία μου. Είμαι πάνω σε σκάλα!"
Γιατί απάντησε δεν θα μάθουμε ποτέ!

• "Δεν έχω δάνεια ούτε Χρηστούς ούτε Παναγίες!"
Ένας ακόμα αξανακτισμένος πελάτης που ξέσπασε πάνω μου για τα προβλήματα του. Συμβαίνουν κι αυτά!

• "Είμαι σε κηδεία τώρα και δεν μπορώ να μιλήσω. Θέλετε κάτι;"
Vs
• "Απλά έχει party μέσα η κόρη μου και βιάζομαι. Πείτε μου λίγο γρήγορα παρακαλώ!"
Οι μικρές χαρές και οι μεγάλες λύπες της ζωής συναντιούνται και τηλεφωνικά και πάλι δεν ξέρεις πώς να τις αντιμετωπίσεις προφανώς!

• "Δεν σας αρέσει η φωνή μου;"
Σπαστικιά κυρία που επειδή για κάποιο λόγο δεν την άκουγα και δεν μιλούσα άρχισε να ειρωνεύεται!

• - Ναι καλησπέρα σας. Θα μπορούσα να μιλήσω με την κυρία … Ελένη; -Ποια Ελένη τώρα;; Εδώ βλέπουμε το debate!
Ελπίζω τουλάχιστον να διαμόρφωσε ορθή πολιτική γνώμη με τόση αφοσίωση.

• "Εεε προς το παρόν είμαστε καλά οικονομικά. Ακόμα δεν έχουν σφίξει τα λουριά. Με τη νέα κυβέρνηση αν χρειαστούμε .. Θα δείξει πώς θα πάει.."
Μιας και το πολιτικό κλίμα των ημερών δεν έχει αφήσει κανέναν πολίτη αναίσθητο, κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να μην επηρεάσει και τη δουλειά μας όπως φαίνεται!

• - "Καλημέρα σας. Θα μπορούσα να μιλήσω με την κυρία .. ;
- Όχι γιατί αυτή τη στιγμή γεννάει !"
Αν σπάσουν τα νερά δεν προλαβαίνεις τίποτα έτσι κι αλλιώς.. στην περίπτωση αυτή ένα «Να σας ζήσει» είναι μάλλον ό, τι καλύτερο κι ας μην έκανες εσύ τη δουλειά σου. Αν και τώρα που το σκέφτομαι δεν πρέπει να ευχήθηκα.

• "Δεν με ενδιαφέρει. Έχουμε έχουμε."
Και ΜΠΑΜ το κλείνει χωρίς να έχω προλάβει καν η δύσμοιρη να πω τίποτα.

• "Εγώ είμαι πελάτης 40 χρόνια. Τι ενημέρωση να θέλω; Έλα έλα κοπέλα μου τώρα!"
Και ναι υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω που δεν γνωρίζουν τη σημασία της έννοιας ενημέρωση και ούτε καν τα δικαιώματα τους ως πελάτες μιας εταιρείας!

• "Μην με ξαναπάρετε γιατί μου έχετε πρήξει λίγο τον έρωτα!"
Το ξέρατε εσείς ότι οι Έλληνες είμαστε τόσο ευγενικοί με το καλημέρα; Εγώ έχω τη χαρά να το ανακαλύπτω καθημερινώς !

• "Σ’ ευχαριστώ για τη γλυκιά φωνή ! Πολύ καλημέρα σου από την Κέρκυρα!"
Άφησα για το τέλος τον συμπαθητικό κυριούλη που ήταν ο μόνος εδώ και καιρό που το έκλεισε ευγενικά και με κοπλιμέντο παρά με βρισιές και μυνήσεις.

Είναι ολοφάνερο ότι η δουλειά μου είναι άκρως ριψοκίνδυνη. Γιατί όντως μέχρι και μυνήσεις μας απειλούν ότι θα μας στείλουν. Ευτυχώς σε μένα δεν έχει τύχει τίποτα ακόμα. Αλλά ποτέ δεν λέω ποτέ. )

Υ.Γ: Μετά από αυτό το κείμενο ελπίζω στην κατανόηση σας να είστε πάντα ευγενικοί και να ακούτε τουλάχιστον όποιον κι αν σας παίρνει τηλέφωνο ! Διαφορετικά ίσως να γίνετε τροφή για τέτοιου είδους σχόλια όπως τα παραπάνω...

Οκτώβριος 2009
www.exitmag.tk

Οι μικροί μας φίλοι τα Playmobil

Από τη Φαίη Ιωαννίδου

Πριν λίγες μέρες ένα βαρετό απόγευμα από αυτά που η τηλεόραση αποκτά και κάποιου είδους πρακτική λειτουργία μέσα στο σπίτι και σε βοηθά να σκοτώνεις την ώρα σου, έτυχε να δω μια διαφήμιση για ένα νέο παιχνίδι Playmobil. Και τότε θυμήθηκα μια σχολική εκδρομή που είχα κάνει παλιά στο Playmobil FunPark και τις ατέλειωτες ώρες που περνούσαμε όλοι παίζοντας με τα μικρά αυτά ανθρωπάκια. Πρόκειται θα έλεγα για ένα κλασσικό παιχνίδι όπως έχει αναγνωριστεί και παγκοσμίως το 2004 όταν γιόρτασε τα 30α του γενέθλια, αφού αρνούμαι να πιστέψω ότι υπάρχουν άτομα που δεν συγκινούνται-ενθουσιάζονται-πορώνονται-μαγεύονται με τα Playmobil. Μικροί και μεγάλοι, όλοι γίνονται εύκολα οπαδοί των μικροσκοπικών αυτών μορφών που θα μπορούσες να πεις ότι δεν είναι παρά μικρογραφία της ανθρώπινης καθημερινότητας.

Τα συναντάς σε μεγάλη ποικιλία η αλήθεια είναι. Και τα κριτήρια είναι πολλά: επάγγελμα, ηλικία, φυλή, οικονομική κατάσταση.. Άλλα είναι από τη Ρώμη κι άλλα από την Αίγυπτο. Κι ενώ λοιπόν πολλά ζουν στις μεγάλες πόλεις σε διάφορα σημεία του κόσμου, υπάρχουν και εκείνα που έχουν κάνει μια φάρμα ή και ένα δάσος σαν το δικό τους σπίτι. Διαφέρουν μεταξύ τους, όμως, και ως προς το τι κάνουν για να επιβιώσουν στις δυσκολίες που έχουν να αντιμετωπίσουν κάθε φορά. Γιατί προφανώς ούτε και για τα Playmobil δεν είναι ο κόσμος ρόδινος αλλά αντίθετα χρειάζεται να εργαστούν και να κάνουν κάτι χρήσιμο στη ζωή τους. Και κάπως έτσι, επομένως, άλλα είναι κτηνίατροι, αγρότες, αστυνομικοί και άλλα δουλεύουν σε τσίρκο, σε θαλάσσιο πάρκο, σε δημόσια έργα και υπηρεσίες ή ακόμα κάνουν υποβρύχιες εξερευνήσεις και ασχολούνται με δεινόσαυρους ! Όλα αυτά, βέβαια, δεν είναι παρά θεωρίες του μυαλού μου αλλά νομίζω πως κάπως έτσι έχουν τα πράγματα. Υποθέτω μάλιστα πως ο εμπνευστής των Playmobil όταν αποφάσισε να δώσει στο συγκεκριμένο παιχνίδι ανθρώπινη μορφή, είχε ως έμμεσο στόχο του να δημιουργήσει ένα κόσμο ψεύτικο αλλά και αληθινό ταυτόχρονα. Πράγματι πρόκειται για ένα κόσμο πλαστικό και μικροσκοπικό όπου όλα φαίνονται πιο μικρά και πιο ασήμαντα, ενώ στην πραγματικότητα αντικατοπτρίζει τον υπαρκτό κόσμο των ανθρώπων. Ίδιες μορφές, ίδιο ντύσιμο, ίδια νοοτροπία ζωής και κοινές συνήθειες. Το μαγικό στοιχείο, όμως, με τα Playmobil νομίζω ότι βρίσκεται στο ότι αποτελεί απλά ένα παιχνίδι και μάλιστα ιδιαίτερα αγαπητό στα μικρά παιδιά, δημιουργώντας για αυτά ένα ευχάριστο πέρασμα στον κόσμο των μεγάλων.

Πίσω, όμως, από κάθε προϊόν που κυκλοφορεί στην αγορά- και πόσο μάλλον όταν αυτό αποτελεί παγκόσμια επιτυχία για την οποία το 2008 έφτασαν να εργάζονται συνολικά 2.973 άτομα- σίγουρα κρύβεται ένα επιχειρηματικό πνεύμα που έχει ως κύριο στόχο να αυξήσει το κεφάλαιο και να έχει όσο το δυνατόν περισσότερες πωλήσεις. Έτσι έγινε και με τα Playmobil και την κατασκευάστρια εταιρεία τους, τη Geobra Brandstätter. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται ή όσο κι αν δεν θα μπορούσε κανείς να το φανταστεί η εταιρεία ξεκίνησε στην Βαυαρία με τον προπάππου του τωρινού ιδιοκτήτη να κατασκευάζει εξαρτήματα και λουκέτα για διακοσμητικές κασετίνες. Όταν η επιχείρηση πέρασε στο γιο και άλλαξε τοποθεσία(μέχρι σήμερα βρίσκεται στο Zirndorf), η παραγωγή εστίαζε σε παιχνίδια και κατασκευάσματα από μέταλλο, όπως για παράδειγμα κουμπαράδες και τηλέφωνα. Μόλις το 1954 βέβαια η εταιρεία με νέο ιδιοκτήτη αρχίζει την αναζήτηση για νέες αγορές με καλές προοπτικές και τότε είναι που έρχεται η ιδέα της hula-hoop από την Αμερική το 1958.


Τα μαλακά αυτά στεφάνια από πλαστικό χρειάστηκαν μόνο 2 εβδομάδες για να κατακτήσουν ένα ολοένα και μεγαλύτερο κοινό στην Ευρώπη, φέρνοντας έτσι κέρδη στην εταιρεία. Η οικονομική κρίση, όμως, με τη θεαματική αύξηση της τιμής του πετρελαίου κλόνισε την πορεία της εταιρείας και όπως γίνεται πάντα η μόνη σωτήρια λύση θα ήταν ένα νέο προϊόν, μια πρωτότυπη ιδέα. Πράγματι, η ιδέα αυτή δεν άργησε να έρθει από τον Horst Brandstätter και αμέσως άρχισε να υλοποιείται από τον Hans Beck, του διευθυντή του Τμήματος Ανάπτυξης της εταιρείας. Μέσα από την επεξεργασία των κατασκευασμάτων που ήδη παρήγαγε η εταιρεία, η στρατηγική ήταν πλέον αρκετά συγκεκριμένη και χωρίς περιθώρια λάθους αλλά αντίθετα με μεγάλες προσδοκίες: η εταιρεία θα προωθούσε ένα σύστημα παιχνιδιού που να μπορεί να έχει συνεχώς πιθανότητες βελτίωσης και να χαρακτηρίζεται από το μικρό του μέγεθος. Ήταν ο μόνος τρόπος, άλλωστε- όπως το βλέπω εγώ τουλάχιστον αφού οι καιροί πάνε κι έρχονται και οικονομική κρίση πάντα θα υπάρχει- για να δημιουργηθεί ένα σταθερό κοινό που θα εντυπωσιαστεί από κάτι διαφορετικό και θα το προτιμήσει λόγω των χαμηλών τιμών αλλά και της διαρκούς εξέλιξης. Κάπως έτσι μπορούμε να πούμε ότι ξεκίνησε δειλά και η παρουσία της Playmobil πια στη Διεθνή Έκθεση Παιχνιδιού, έχοντας γενικότερα να αντιμετωπίσει μια καχυποψία με εξαίρεση τη στάση της Ολλανδίας. Το 1975 ήταν, λοιπόν, η χρονιά που η Playmobil σημείωσε τη μέγαλύτερη επιτυχία στη γερμανική ιστορία του παιχνιδιού, καθιστώντας τον Horst Brandstätter στην κορυφή της οικονομίας της Γερμανίας ως τον κατασκευαστή παιχνιδιού με τον μεγαλύτερο τζίρο. Τα μικρά ανθρωπάκια της Playmobil κατάφεραν τελικά να δημιουργήσουν όντως ένα μεγάλο μύθο γύρω από το όνομα τους και 2,2 δις φιγούρες από αυτά να γίνουν ένας καλός φίλος πολλών παιδιών σε όλο τον κόσμο. Κι όχι μόνο παιδιών μεταξύ μας. Αρκεί να βρει ο καθένας την φιγούρα με την οποία μπορεί να ταυτιστεί και νομίζω ότι καθένας από εμάς- ανεξαρτήτως πάντα ηλικίας- έχει τις ίδιες πιθανότητες να χαρεί τη συντροφιά ενός Playmobil..

Οκτώβριος 2009
www.exitmag.tk

Διασκευές...ΝΟΧΙ!

- Α, άκου... διασκευή! Τέλειο;
- Χάλια...

Πρόβλημα... Η ομάδα της EXIT βγάζει τα μαχαίρια... και ψιλοκόβει τη διαφωνία!

Της Κατερίνας Στάμου Μ'αρέσει η ελευθερία στην έκφραση, όταν πραγματοποιείται με σύνεση και αγάπη. Όταν τύχει να ακούσω σε κάποιο καφέ μια διασκευή που με τρελαίνει, συχνά θα βρεθεί κάποιος που αραδιάζει παράπονα για το πόσο χάλια είναι επιτέλους το να ερμηνεύεις παλιά κομμάτια αλλωνών. Αρλούμπες και γενικεύσεις! Μη με παρεξηγείτε, δε φανατίζομαι... Μ'αρέσει απλά να δίνω μια δεύτερη ευκαιρία σε πολλά πράγματα στη ζωή... Τί πράγμα; Ακόμα δε σας έπεισα; Ιδού τα αποστομωτικά επιχειρήματα μου...	Της Εύης Αργυρίου Σε μια εποχή όπου ο καιρός χτυπάει 30άρι για την πλάκα του μέσα Ιανουαρίου,η τάση της μόδας φλερτάρει με την γκαρνταρόμπα της γιαγιάς μου και η σχέση 3 μηνών θεωρείται ένα στάδιο πριν το γάμο,ΠΕΙΡΑΖΕΙ ΠΟΥ ΔΕΝ Μ'ΑΡΕΣΟΥΝ ΑΛΛΕΣ "ΔΙΑΣΚΕΥΕΣ"ΟΥΤΕ ΚΑΝ ΣΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΚΟΥΩ??Here is my point!
Καταρχάς δεν αποκλείεται κάποια διασκευή να αποδειχτεί καλύτερη από την πρώτη εκτέλεση: ο ίδιος ο Ντύλαν είχε χαρακτηρίσει τη διασκευή του Hendrix στο δικό του All Along The Watchtower, ως "την απόλυτη εκτέλεση του κομματιού".	Kάθε τραγούδι σηματοδοτεί μια εποχή. Μα να μην μπορώ να φανταστώ ούτε ένα τραγούδι του Θεοδωράκη διασκευασμένο...
Με εξιτάρει πολύ το πώς ένα μουσικό θέμα εξελίσσεται σταδιακά στο χρόνο: έχει απίστευτο ενδιαφέρον να ακούσεις ένα τζαζ κομμάτι να διεισδύει στον κόσμο της φανκ με το τονισμένο του μπάσο, ή μια ακουστική μπαλάντα να αποδωθεί έπειτα από την πρόσθεση του ήχου του σινθεσάιζερ! Mια τέτοια λεπτόμερεια μπορεί να σε εκπλήξει!	Χάνεται το στίγμα τους. Γι' αυτό ας ελπίσουμε ότι δεν θα πέσει στα χέρια του Τiesto το θρυλικό "imagine" και του αλλάξει τα φώτα.
Κάποιο παλιό κομμάτι που έχει μείνει σκονισμένο στο ράφι και θεωρείται dated, έχει την ευκαιρία να ξαναζωντανέψει και να εκφράσει νεότερες γενιές: το Summertime δε θα είχε την ιστορική αξία που έχει αν δεν ήταν πολυδιασκευασμένο, και η ερμηνεία της Janis, μεταξύ άλλων, το έκανε να συσχετιστεί και με το mood των 60s, πέρα από την καπνισμένη ατμόσφαιρα των jazz bars της δεκαετίας του '50 που είχε ταυτιστεί μαζί του.	Παρόλο που έχεις ακούσει το χιλιοειπωμένο «Φιλαράκι» από το μισό καλλιτεχνικό στερέωμα, καμία εκτέλεση δεν θα έχει την αυθεντικότητα της πρώτης.
Όταν ο δημιουργός μιας μελωδίας δεν περιοδεύει για διάφορους λόγους σου δίνεται η δυνατότητα χάρη στις διασκευές να απολαύσεις από νέους ερμηνευτές μια παλιά, "πεθαμένη" μελωδιά L-I-V-E.! Ζωντανά! Τα τραγούδια δεν πεθαίνουν ποτέ, κι εσύ τα ζεις και τα θαυμάζεις άμεσα.	Ακόμα και στα Live... Χάνεται η μαγεία κάθε εποχής στην προσπάθεια της να συναντήσει το σήμερα.
Ένα παλιό κομμάτι έχει τη δυνατότητα να γίνει ευρέως γνώστο και να σείρει μαζί του ένα ολόκληρο μουσικό ιδίωμα ή έναν γοητευτικό καλλιτέχνη. Ανακάλυψα τον Carl Perkins από τη διασκευή του Elvis στο Blue Suede Shoes...	Κάποιες φορές ακούγεται τόσο πολύ η διασκευή που ξεχνιούνται οι πραγματικοί δημιουργοί...
Και κάτι επίκαιρο: ο Jay-Z έβγαλε ένα κομμάτι με τίτλο Run This Town το οποίο είναι sample του riff του "Κάποια μέρα στην Αθήνα", τραγουδιού μιας ελληνικής ροκ μπάντας, ολότελα ξεχασμένης, από τη δεκαετία του '70, με το φοβερό όνομα "Τα 4 Επίπεδα της Ύπαρξης"! Λησμονημένα κι από το Θεό συγκροτήματα, γνωρίζουν ξαφνική επιτυχία. 'Τill the Music's over...	Μα καμία εναλλακτική πρόταση; Κάτι καινούργιο?Ξαναζεσταμένο φαγητό...

Οκτώβριος 2009

www.exitmag.tk

Κοινοποίηση

ΣΧΟΛΙΑΣΕ ΤΟ