Αρχές Σεπτεμβρίου, μεσημέρι σε καφέ στην Πανεπιστήμιου. Έχουμε επιστρέψει στην πόλη και προετοιμάζουμε τη συνέντευξη της ΝατάσσαςΜποφίλιου, όταν με την άκρη του ματιού μου εντοπίζω έναν κύριο να έχει πλησιάσει προς το μέρος μου και να ψάχνει κάτι κάτω από την καρέκλα μου... Τι σύμπτωση εκεί βρισκόταν η τσάντα μου! Τον κοιτάζω - μαζεύεται. Μετά από λίγο εντοπίζω το χέρι του μέσα στην τσάντα μου. Με πρωτοφανή ψυχραιμία αρπάζω την τσάντα, την παίρνω στα χέρια μου και κλείνω το φερμουάρ.
Στο γυρισμό με το μετρό ακούω κόσμο να κανονίζει τις δουλειές τους, φοιτητές να συζητάνε για την εξεταστική "αν μου βάλει λιγότερο από 8 θα της το τρίψω στη μούρη. Θα της πω, να μωρή, αφού τα είχα μάθει απ έξω"...
Την επόμενη μέρα, μεσάνυχτα στην Ομόνοια, ένας ποδηλάτης έπεσε πάνω στο αμάξι μου και άρχισε να βρίζει σε μια άλλη γλώσσα. Πήγα να κατέβω να δω αν είναι καλά, αλλά ένας κύριος που πέρασε από δίπλα μου είπε "Μην κατεβαίνεις εδώ, φύγε όπως είσαι.", ενώ ταυτόχρονα ένας άλλος κύριος από πίσω μου έκανε ένα απεγνωσμένο νόημα να φύγω...
Απότομη προσγείωση στην Αθηναϊκή πραγματικότητα, αλλά η μαζοχιστική φύση της σχέσης μου με την πόλη με κάνει να την λατρεύω όλο και περισσότερο. Ακόμη και αν πέρα από τους ηλιοκαμένους από τις καλοκαιρινές διακοπές την κοσμούν και καμένες δασικές εκτάσεις... "Ο τελευταίος πνεύμονας της Αττικής πέθανε, τετέλεσται, μαίνεται η πύρινη λαίλαπα" και άλλες δημοσιογραφικές γραφικότητες σε έκαναν να συνειδητοποιήσεις την επαναληπτικότητα των τελευταίων ετών εν Ελλάδι: Αύγουστος φωτιές, το χειμώνα οι αναμενόμενες διαταραχές στο κέντρο λόγω της ιδιωτικοποίησης των κολεγίων - ας τσοντάρουμε και ένα σεισμό στο Σεπτέμβρη για να ολοκληρώσουμε το σετ.
Παρ' όλα αυτά το φθινόπωρο βρίσκει τους περισσότερους από εμάς ξεκουρασμένους και με όρεξη για δουλειά! Είναι ο Σεπτέμβριος που έχει πάντα κάτι από αναδιοργάνωση και υποσχέσεις στον εαυτό μας οτι "φέτος θα είμαι συνεπής στις υποχρεώσεις μου". Όπως όταν αγόραζες καινούρια τετράδια και μολύβια και την πρώτη εβδομάδα έκανες τέλεια γράμματα, ενώ μέχρι το τέλος της σχολικής χρονιάς ούτε εσύ ο ίδιος δεν έβγαζες τα γράμματά σου...
Έτσι λοιπόν, στην EXIT απολαμβάνουμε την ώθηση που μας δίνει ο Σεπτέμβρης και με τα καλά μας γράμματα γράφουμε για όσα μας έκαναν εντύπωση, για όσα ζήσαμε, για όσα θα θέλαμε να ζήσουμε!
Το Θέατρο της ΝΕΤ παρουσιάζει... "Σε 5 βγαίνουμε" και το πλατό γεμίζει με άγχος και αγωνία από κάθε άνθρωπο που θα βρεθεί μπροστά ή πίσω από τα φώτα. Είναι το πολυαναμενόμενοdebate μεταξύ των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων. Και όλα πρέπει να είναι άψογα: Η γραβάτα του κ.Καραμανλή, το πουκάμισο του κ.Παπανδρέου... Γιατί σε ένα έργο οι ηθοποιοί δεν βγαίνουν ποτέ με ατέλειες. Ρίχνουν μια τελευταία ματιά στους λόγους τους. Γιατί σε ένα έργο οι ηθοποιοί διαβάζουν πάντα τον ρόλο τους πρώτου βγουν στην σκηνή. Δέχονται τις τελευταίες οδηγίες από τους σύμβουλους τους για το πως θα τα πουν και πως θα σταθούν. Γιατί σε ένα έργο οι ηθοποιοί πάντα συμβουλεύονται τον σκηνοθέτη τους για το πως θα ερμηνεύσουν τον ρόλο και πώς θα σταθούν στην σκηνή. Εύχονται να είναι πειστικοί. Γιατί σε ένα έργο οι ηθοποιοί μόνο άμα είναι καλοί μπορούν να πάρουν το κοινό με το μέρος τους. 3,2,1 και ΠΑΜΕ..."Καλωσήρθατεκυριές και κύριοι στο πολυαναμενόμενοdebate των αρχηγών των δύο μεγάλων κομμάτων...Απόψε θα συζητήσουμε..." Μην μασάς...
Προς πάσα αναίσθητη Περπατάς στην Ερμού και γύρω σου απλώνεται το Φεστιβάλ κατανάλωσης. ΟΛΑ τα μαγαζιά, που σου παρέχουν ΟΛΑτα πράγματα από ΟΛΑτα είδη βρίσκονται ΟΛΑμπροστά σου. ΟΛΑ. Και νιώθεις βασίλισσα που ήρθε η ώρα να ξοδέψεις ΟΛΑτα λεφτά του μπαμπά και να κάνεις κτήμα σου κάτι από ΟΛΑαυτά. Και εκεί που προχωράς κρατώντας με καμάρι τo τελευταίο σχέδιο τσάντας της LouisVuitton όπου το ίδιο ακριβώς σχέδιο κρατάει με το ίδιο ακριβώς καμάρι και ο μισός γυναικείος πληθυσμός που θα συναντήσεις καθ οδόν, βλέπεις γύρω σου κάποια όντα, ανθρώπους θαρρείς τα λένε, με βρώμικα ρούχα, πεινασμένους, άπλυτους, ξυπόλητους σχεδόν αποκρουστικούς με ένα βλέμμα ελεημοσύνης και απελπισίας. Το βλέμμα λίγο σε νοιάζει. Κρατάς τα υπόλοιπα. Ταράζεσαι από το θέαμα, αηδιάζεις και προσπαθείς να προχωρήσεις σαν να μην χάλασε τίποτα το μαγικό όραμα των μαγαζιών. Για κακή σου τύχη, όμως, ένα από αυτά τολμά και σου απευθύνει το λόγο. "Σε παρακαλώ μια μικρή βοήθεια..." Οργισμένη από το θράσος του -δεν προλαβαίνει να τελειώσει την φράση του- με υπερηφάνεια του λες "Φύγε από δω βρωμιάρη. Σε σιχαίνομαι. ΦΥΓΕ!". Η σύγχυση σου κρατάει μέχρι να δεις στην βιτρίνα το υπέροχο ζευγάρι γόβες που από στιγμή σε στιγμή θα γίνει δικό σου... Κι όμως συνέβη...
Τη Δευτέρα 21 Σεπτεμβρίου στις 8 το βράδυ θα γίνει το πολυαναμενόμενο(;) debate των έξι αρχηγών, του οποίου η διεξαγωγή πέρασε από 40 κύματα. Σπάνια γίνεται τόσος ντόρος για μία ανιαρή τηλεοπτική αναμέτρηση που επί της ουσίας δεν θα προσφέρει καμία νέα πληροφορία στους Έλληνες ψηφοφόρους, αλλά το εγχώριο mediaκο σύστημα δεν μπορούσε να αφήσει την ευκαιρία μιας τέτοιας τηλεμαχίας να πάει χαμένη.
Στην κατ’ ευφημισμόν μονομαχία θα μετέχουν οι έξι αρχηγοί των κομμάτων που πήραν τουλάχιστον το 3% των ψήφων του ελληνικού λαού στις πρόσφατες ευρωεκλογές, με τους οικολόγους πράσινους να κάνουν το ντεμπούτο τους. Ας γνωρίσουμε όμως τους 6 αρχηγούς με μία διαφορετική ματιά πέρα από τις κλασικές κοινοτοπίες:
Κώστας Καραμανλής Ο πρωθυπουργός της χώρας τα τελευταία 5,5 χρόνια. Λάτρης του καλού φαγητού και του… playstation. Λέγεται ότι είναι ικανότατος χειριστής της κονσόλας της sony σε πολλά παιχνίδια της οποίας παρουσιάζεται άκρως μαχητικός. Επίσης λατρεύει τα DVD. Ποιοι θα τον ψηφίσουν: Όσοι πιστεύουν στην εκ Βορείου Ελλάδος προερχόμενη κοσμοθεωρία του χαλαράαα.
Γιώργος Παπανδρέου Ο επόμενος καταλληλότερος και εσχάτως καταλληλότερος για πρωθυπουργός. Ο Έλληνας Ομπάμα είναι γιος και εγγονός πρώην πρωθυπουργών και ανήκει σε μία από τις τρεις "βασιλικές" οικογένειες της χώρας. Διαθέτει την εκπληκτική ικανότητα να αλλάζει την αλυσίδα ενός ποδηλάτου όσο αυτό κινείται. Λέγεται ότι μόνο ο Τσακ Νόρις μπορεί να προβεί σε ανάλογες ενέργειες. Ποιοι θα τον ψηφίσουν: Όσοι θέλουν έναν Αμερικανό πρόεδρο που θα κάνει την Ελλάδα «Δανία του νότου» ή «Μποτσουάνα του βορρά».
Αλέκα Παπαρήγα Ίδια και απαράλλαχτη. Γι’αυτό μας αρέσει. Αρχηγός ενός κόμματος το οποίο είναι αντιπροσωπεία μιας εταιρίας η οποία έκλεισε στη Ρωσία πριν 18 χρόνια. Το ΚΚΕ έχει τη σταθερή θέση του ΟΧΙ σε όλα, ενώ εκθειάζει ακόμη το έργο του Ιωσήφ Στάλιν. Στην περίπτωση εκλογής του εν λόγω κόμματος που δίνει 251.00 απόδοση στο στοίχημα, η νησιωτική Ελλάδα θα γίνει Κούβα, ενώ η Ηπειρωτική Βόρεια Κορέα. Ποιοι θα την ψηφίσουν: Όσοι συνεχίζουν να πιστεύουν ότι ο «Στάλιν ζει» και νοσταλγούν τη Σοβιετική Ένωση
Αλέξης Τσίπρας Ένας από τους 11 αρχηγούς του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Κανονικά το ΚΚΕ που αποτελεί αιώνιο αντίπαλο του κόμματος της Κουμουνδούρου πρέπει κάποια στιγμή να κατεβάσει τη δική του ενδεκάδα και να τους αντιμετωπίσει σε μία ποδοσφαιρική αναμέτρηση. Από εκεί που το κόμμα του βρισκόταν στο 18% στα γκάλοπ του 2008, τώρα παλεύει για την είσοδό του στη βουλή. Ποιοι θα τον ψηφίσουν: Οι συνιστώσες του και όσοι έχουν καταλάβει πόσες, ποιες είναι και τι κάνουν αυτές οι συνιστώσες.
Γιώργος Καρατζαφέρης Ο αυτοαποκαλούμενος ρυθμιστής στο χώρο της ελληνικής κεντροδεξιάς και ακροδεξιάς. Φιλοδοξεί να γίνει τρίτο κόμμα, κάτι που θα πετύχαινε εάν προχωρούσε η συνεργασία του με τον γνωστό Έλληνα μάνατζερ της showbiz. Φήμες που θέλουν την Ευγενία Μανωλίδου να κατεβαίνει με το ΛΑ.Ο.Σ. ελέγχονται ως αναληθείς, όπως επίσης και άλλες για την επιστροφή του μονοτονικού και του βασιλιά στη χώρα μας σε περίπτωση νίκης του Καρατζαφέρη. Ποιοι θα τον ψηφίσουν: 1) Δυσαρεστημένοι με τη Ν.Δ. 2) Άνθρωποι κάποιας ηλικίας 3) Οι δημοκράτες γενικότερα...
Νίκος Χρυσόγελος Ο εκπρόσωπος των οικολόγων που θα έχει και το περισσότερο άγχος καθώς είναι η… πρώτη του φορά. Θέλει να δείξει ποιοι είναι οι οικολόγοι που ενώ κάηκε τον Αύγουστο η Αττική δεν τους είδαμε ούτε για το παραδοσιακό κράξιμο στα παράθυρα να βγαίνουν. Ποιοι θα τον ψηφίσουν: Αφού πλέον έχουν καθαριστεί οι εκλογικοί κατάλογοι και αποκλείεται να ψηφίσουν και τα… δέντρα που θα ενίσχυαν το κόμμα του, οι ελπίδες του να διαβεί το κατώφλι της Βουλής βρίσκονται στους ακτιβιστές, τους χορτοφάγους, τα μέλη της greenpeace και κάθε λογής άλλο δυσαρεστημένο που θα ακολουθήσει τη νέα για τα ελληνικά δεδομένα μόδα.
Δευτέρα λοιπόν μην κανονίσετε τίποτα. Έχει debate. Ένα υπερθέαμα που το ελληνικό πολιτικό σύστημα διοργανώνει για να κακομαθαίνει τους ψηφοφόρους του και να τους προστατεύει από αϋπνίες και λοιπά επικίνδυνα σύνδρομα.
Θα περάσουμε ωραία το βράδυ της Δευτέρας. Θα μάθουμε τις ανύπαρκτες πολιτικές των 6 κομμάτων που ψηφίσαμε και θα ξαναψηφίσουμε για την οικονομία, το περιβάλλον, τη δημόσια διοίκηση, την εργασία με ολίγον από κοινωνική πολιτική και την παιδεία. Και όλα αυτά οι πάνσοφοι εθνοπατέρες θα μας τα εξηγήσουν σε 120 δευτερόλεπτα έκαστος.
Ρε ποιον δουλεύουν; Εδώ σε 2 λεπτά ένας απλός άνθρωπος δεν μπορεί να εξηγήσει ένα τροχαίο. Θα μπορέσει π.χ ο νέος κατά τις δημοσκοπήσεις πρωθυπουργός, Γιώργος Παπανδρέου, που προσφάτως έμαθε να ομιλεί Ελληνικά να μας διασαφηνίσει το πλάνο του για την οικονομία; Δύσκολο το βλέπω...
Θα έχει ενδιαφέρον το όλο εγχείρημα πάντως. Και χαμηλή τηλεθέαση που θα συνοδευτεί από πάμπολλα ροχαλητά. Ο γράφων θα είναι δυστυχώς ένας από αυτούς που θα το παρακολουθήσουν γιατί έτσι κάνει σε κάθε debate. Όποιοι θα με έλεγαν μαζοχιστή δεν αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο να χαρακτηριστούν κακοπροαίρετοι εκ μέρους μου πάντως. Τέλος, θα παραγγείλω και πίτσα, παρότι το θέαμα θα είναι λιγότερο και απ’ότι σε ένα κακής ποιότητας ποδοσφαιρικό παιχνίδι.
Γιατί λοιπόν τέτοια τελετουργία και παραγγελία φαγητού σε δύσκολους οικονομικά καιρούς για ένα τέτοιο debate ; Διότι πολύ απλά πιστεύω ότι θα με βοηθήσει. Το τελευταίο καιρό αντιμετωπίζω δυσκολίες με τον ύπνο. Απλώς δεν μπορώ να κοιμηθώ. Θα αγνοήσω το φάρμακο που απλόχερα μου προσφέρεται για κάθε είδους αϋπνία λοιπόν; Αυτοκαταστροφικό δεν θα ήταν;
Ελπίζω όταν θα με πάρει ο ύπνος να δω τουλάχιστον όμορφα όνειρα. Γιατί όποιος και να κερδίσει τις εκλογές, η καθημερινότητα του κόσμου πάνω-κάτω εφιαλτική θα συνεχίσει να είναι με αυτά που μας κάνουν οι 300 της Βουλής. Και για όποιον δεν χορτάσει (αμφιβάλλω πάντως) ακολουθεί και την Τρίτη το τηλεοπτικό αιώνιο ντέρμπι μεταξύ Καραμανλή και Παπανδρέου, οι οποίοι εάν δεν είχαν αυτά τα ονόματα και λέγονταν π.χ Καραμάνος και Παπαιωάννου δεν θα έβγαιναν ούτε βουλευτές!
Η ομάδα της EXIT διαφωνεί για άλλη μια φορά για χάρη των αναγνωστών...
Της Αλίκης Ελευθεριάδου
Δουλειά η καθισιό?
Ένα ζήτημα το οποίο απασχολεί το σύνολο των φοιτητών της εποχής μας. Φυσικά το να εργάζεσαι αποτελεί μορφή δέσμευσης αλλά αυτά που σου προσφέρει μια δουλειά είναι τόσο σημαντικά ώστε να μην παίζουν ρόλο οι περιορισμοί της. Αν ρωτάτε εμένα... τάσσομαι υπέρ. Γιατί;
Του Γιάννη Παναγιωτούρου
Να δουλεύει κάποιος τα φοιτητικά του χρόνια, ή όχι?
Σύμφωνοι, η δουλειά αποφέρει χαρτζιλίκι και σε κάνει οικονομικά πιο ανεξάρτητο. Αρκούν όμως αυτά για να χάνει κάποιος τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο; Μπορεί κάποιος, τελικά, να συνδυάσει σχολή και δουλειά; Για μένα, όχι. Γιατί;
Γιατί ποιός είπε ότι δεν θα παρακολουθείς τις σπουδές σου; Όπου υπάρχει τρόπος υπάρχει και θέληση. Άλλωστε μπορείς να δουλέψεις και το Σαββατοκύριακο.
Γιατί με τις ώρες εργασίας χάνεται σε σταθερή βάση παρακολούθηση μαθημάτων κάτι που οδηγεί τον φοιτητή με πολλά κενά στις εξεταστικές του. Και άντε να τρέχεις μετά για σημειώσεις στους φίλους σου.
Γιατί μπορεί να κουράζεσαι στη δουλεία αλλά το ίδιο παθαίνεις με το να χτυπιέσαι μέχρι πρωίας στα clubs… Άσε που δεν πληρώνεσαι. Για θυμήσου πόσες φόρες δεν πάτησες στη σχολή επειδή ξενύχτησες; Η δουλειά σε πείραξε;
Γιατί η κούραση της δουλειάς καθιστά το μετέπειτα μάθημα περισσότερο αγγαρεία παρά ευχαρίστηση και επιλογή του φοιτητή. Άν το απόγεμα μετά την δουλειά πας στο μάθημα πολύ δύσκολα θα μπορέσει το μυαλό να συγκεντρωθεί.Απο το να κοιμάσαι στην αίθουσα πήγαινε σπίτι σου καλύτερα!
Γιατί η δουλειά είναι πρόκληση. Δοκιμάζεις τον εαυτό σου και τις αντοχές σου. Εξοικειώνεσαι στο να μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα μαζί (κάτι που στη σήμερον ημέρα είναι εντελώς , μα εντελώς απαραίτητο!). Μπορείς να ζεις τα φοιτητικά σου χρόνια χωρίς να παραιτείσαι από όλες τις υποχρεώσεις σου. Είσαι ενεργό μέλλος της κοινωνίας. Δεν μπορείς να απολαμβάνεις χωρίς να προσφέρεις τίποτα.
Γιατί η εργασία στην διάρκεια φοιτητικών χρόνων απασχολεί τον ελεύθερο(και όχι μόνο) χρόνο του φοιτητή σε μια περίοδο που θα μπορούσε να ασχοληθεί με ξένες γλώσσες, παράλληλά μαθήματα κ.λ.π. με σκοπό να ενισχύσει περαιτέρω το βιογραφικό και τις γνώσεις του. Ακόμα και ο αθλητισμός θα διενεργούσε θετικά καθώς θα λειτουργούσε ως εκτόνωση του φοιτητή από την καθημερινότητα. Η εργασία τον πνίγει επιπλέον!
Γιατί νοιώθεις περήφανος κάθε τέλος του μήνα να βλέπεις ένα γεμάτο λογαριασμό όλο δικό σου!
Γιατί σε γενικές γραμμές όταν δουλειά και σχολή συμπίπτουν, υπάρχει μια σύγχυση στις προτεραιότητες του φοιτητή. Πολλές είναι οι περιπτώσεις φοιτητών που εντέλει εγκατέλειψαν την σχολή τους για χάρη της δουλειάς.
Γιατί άμα οι γονείς σου (που δεν είναι και υποχρεωμένοι στο κάτω κάτω) δεν έχουν να σου δώσουν για τα de facto καφεδάκια σου ή θα μείνεις και θα ξύνεις τους τοίχους να βγάλουν λεφτά ή θα το παίζεις στους φίλους ελεήστε το φτωχό...
Γιατί μέσα σε όλα με την δουλειά και με την σχολή κάπου κάπου χάνεσαι και με τους φίλους σου.Το de facto καφεδάκι μετά την σχολή πως θα το τιμήσεις αν εργάζεσαι βρε αδερφέ;
Γιατί σου δίνεται η δυνατότητα να πατήσεις πόδι στο καταπιεστικό αφεντικό σου και να πεις «ΝΑΙ κυρία μου... ΠΑΡΑΙΤΟΥΜΑΙ!» κάτι που δυστυχώς δεν θα μπορείς να πεις στα 40 με οικογένεια και σπίτι.
Γιατί όταν -επιτέλους- έρθει το ρεπό από τη δουλειά, πολύ δύσκολα θα σηκωθεί ο φοιτητής να πάει στο πανεπιστήμιο.
Γιατί η δουλεία συνδέεται με την ελευθερία. Δεν ενηλικιώνεσαι για να απαιτείς ελευθερίες που ουσιαστικά τις δανείζεσαι από τους γονείς σου. Πόσο ελεύθερος είσαι όταν πουλάς μαγκιά με τα λεφτά «του μπαμπά»;
Γιατί αν το «μοντέλο» πανεπιστήμιο-δουλειά εφαρμοστεί, στην αρχή όλα δουλεύουν ρολόϊ. Μετά όμως η δουλειά (όντας υποχρεωτική) αρχίζει σταδιακά να υπερτερεί έναντι της σχολής. «Εντάξει μωρέ και αν δεν πάω και μια μέρα στην σχολή δεν θα μου πούνε και τίποτα»…
H Νατάσσα Μποφίλιου και ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος σχηματίζουν μαζί με τον Θέμη Καραμουρατίδη ένα μουσικό τρίγωνο γεμάτο φρεσκάδα και ειλικρίνεια. "Ένα αεράκι θα φυσήξει στην Αθήνα" έχει γράψει ο Γεράσιμος, και τραγουδήσει η Νατάσσα, και τη μέρα που συναντηθήκαμε στην Τεχνόπολη έμοιαζε λες και σκηνοθετούσαν την πραγματικότητα...
E> Μετά τις καλοκαιρινές συναυλίες, πώς παλμογραφήσατε την αποδοχή του κοινού; Νατάσσα: Φέτος δεν κάναμε πολλές συναυλίες, ουσιαστικά θα κάνουμε χειμωνιάτικη περιοδεία. Όμως από τα λίγα μέρη που πήγαμε καταλάβαμε ότι πρόκειται για μια πάρα πολύ δύσκολη διαδικασία, γιατί ο κόσμος δεν σε ξέρει. Εμείς δεν είχαμε ποτέ ιδιαίτερη διαφήμιση και προβολή. Ουσιαστικά το internet είναι η διαφήμισή μας έξω από την Αθήνα. Οι περισσότεροι ήρθαν να δουν «τι είναι αυτό που είδαν στην αφίσα». Όμως το αποτέλεσμα ήταν πάρα πολύ καλό, γιατί πήγαμε την ίδια παράσταση στην επαρχία και δείξαμε ακριβώς αυτό που είμαστε με πολύ ειλικρίνεια και αγάπη. Εκεί δηλαδή είναι σαν να ξεκινάς από την αρχή, και αν δείξεις ποιος ακριβώς είσαι κάνοντας αυτό που πραγματικά σου αρέσει, το κοινό θα σε δεχτεί ή θα σε απορρίψει για αυτό που πραγματικά είσαι. Αυτοί που έχουν μείνει ξέρουν καλά γιατί έχουν μείνει μαζί μας. Η ειλικρίνεια είναι μια συνταγή που πετυχαίνει. Ο κόσμος δεν είναι απαραίτητο να ακούσει το «Φιλαράκι» για να περάσει ωραία στη συναυλία σου. Γεράσιμος: Ο μεγαλύτερος μύθος είναι αυτός που έχει επικρατήσει εδώ και χρόνια από πολλούς μεγάλους είναι ότι στο κοινό της επαρχίας πρέπει να δώσεις πιο ελαφριά πράγματα απ’ ότι στο κοινό της Αθήνας. Το κοινό της επαρχίας είναι εξίσου ψαγμένο με το κοινό της Αθήνας…
E> Έχετε διαφωνήσει ποτέ σε κάποιο πολύ καίριο σημείο; Γεράσιμος: Συνέχεια. Το βασικό είναι να βγει το καλύτερο αποτέλεσμα, και προκειμένου να φτάσουμε σε αυτό, έχουμε διαφωνήσει σε όλα τα υπόλοιπα. Όμως ξέρουμε να υποχωρούμε μπροστά στο κοινό καλό, το καλύτερο αποτέλεσμα. Νατάσσα: Και έχουμε την τύχη να έχουμε κοινό στόχο: Θέλουμε να κάνουμε κάτι πολύ ωραίο. Γεράσιμος: Φυσικά κάνουμε υποχωρήσεις. Γιατί μπορεί η Νατάσσα να θέλει να πει ένα τραγούδι που δεν ταιριάζει στο πρόγραμμα, όμως αν δω ότι το θέλει πάρα πολύ, δεν με ενδιαφέρει η άποψη των άλλων… θα το πει! Είναι πολύ βασικό να περνάμε καλά με αυτό που κάνουμε. Νατάσσα: Νομίζω ότι παρ’ ότι και οι τρείς είμαστε πολύ έντονες προσωπικότητες, είμαστε πολύ διακριτικοί κατά βάθος. Ξέρω καλά ότι ο Γεράσιμος κάνει το πρόγραμμα, ο Θέμης Καραμουρατίδης κάνει τις ενορχηστρώσεις κι εγώ τραγουδάω. Υπάρχει πάντα ένας καθορισμένος ρόλος στον καθένα και την ευθύνη για ό,τι πάει στραβά τη φέρει αυτός. Όμως αν θέλω να πω ένα συγκεκριμένο τραγούδι, είμαι σίγουρη ότι θα προσπαθήσει να το εντάξει στο πρόγραμμα, και αυτό με ικανοποιεί. Και ξέρω ότι για να μην το κάνει, κάτι ξέρει… Υπάρχει πολύ έντονο αυτό το «κάτι ξέρει». X> Το γεγονός ότι το κοινό σας έχει μεγαλώσει σας αγχώνει όταν δημιουργείτε, ή σας δίνει δύναμη για να συνεχίσετε; Γεράσιμος: Αυτό το άγχος το έχεις μόνο όταν απευθύνεσαι σε μια απρόσωπη μάζα κοινού επειδή θες όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Εμείς έχουμε την τύχη και τη χαρά να έχουμε μια σχεδόν φιλική σχέση με τους ανθρώπους που μας ακούνε. Στην αρχή ήταν φίλοι, όμως μετά αυτό μεγάλωσε. Έτσι έχει δημιουργηθεί ένας πυρήνας αρκετών ανθρώπων. Αν σκεφτείς ότι στη συναυλία που κάναμε στην Τεχνόπολη ήρθαν 2500 άνθρωποι -που πιστεύω το μεγαλύτερο ποσοστό ήρθε συνειδητά- είναι άνθρωποι με τους οποίους, έστω και έμμεσα, συνδεόμαστε. Έχουμε μια τέτοια σχέση, οπότε δεν μας αγχώνει γιατί είναι σαν να κάνουμε πράγματα με φίλους.
X> Όμως το γεγονός ότι ξέρεις λίγο-πολύ ποιοι θα ακούσουν τους στίχους σου δεν σε επηρεάζει; Γεράσιμος: Αυτό είναι το παιχνίδι, που μπορείς να μιλήσεις για οποιονδήποτε άνθρωπο γνωρίζεις, χωρίς να δηλώσεις ευθαρσώς ότι μιλάς γι’ αυτόν. Οι πολύ κοντινοί μας άνθρωποι μπορούν να υποψιαστούν ότι κάποια από τα τραγούδια είναι γραμμένα γι’ αυτούς, αλλά δεν θα είναι ποτέ σίγουροι αν δεν τους το επιβεβαιώσουμε εμείς. Ακόμη και ανάμεσα σε εμένα, τη Νατάσσα και το Θέμη γίνεται αυτό το παιχνίδι. X> Έχοντας κανείς στα χέρια του το «Μέχρι το τέλος» ουσιαστικά δεν κρατάει το CD της Μποφίλιου, αλλά της τριάδας Ευαγγελάτος-Μποφίλιου-Καραμουρατίδης. Γιατί, αντίθετα με ότι συμβαίνει συνήθως επιλέξατε να υπάρχει ισάξια προβολή και στους τρείς; Νατάσσα: Ακριβώς. Και είναι πάρα πολύ σημαντικό γιατί δεν θα μπορούσε να λείψει κανείς από αυτό. Αν έλειπε κάποιος από τους τρείς δεν θα έβγαινε αυτό το αποτέλεσμα. Γεράσιμος: Αυτό συνέβη γιατί ξεκινήσαμε σε μια καθαρά καλλιτεχνική εταιρεία. Αν πηγαίναμε σε οποιαδήποτε άλλη εταιρεία αυτό θα μας έλεγαν «Θέλουμε την ξανθιά, καθίστε σ’ ένα υπόγειο και γράψτε γι’ αυτήν και άλλους δέκα που θα σας πούμε εμείς» γιατί έτσι λειτουργεί το σύστημα..Το γεγονός ότι ξεκινήσαμε σε μια εταιρεία που το διαφύλαξε, μας έδωσε το περιθώριο να θεωρούμε αυτονόητο ότι είμαστε μια ομάδα. Νατάσσα: Ήταν κι ένας λόγος που ασχοληθήκαμε με τη μουσική. Αν δεν υπήρχε ο Καρασούλος και η «Μικρή Άρκτος» δεν θα ασχολιόμασταν με τη μουσική. Ο Θέμης είναι διαφορετικός στην αντίληψή του, ξεκίνησε πιο επαγγελματικά, ενώ εμείς μπήκαμε με πολύ μανία μέσ’ τη μουσική. Γεράσιμος: Έχουμε μια εστέτ αντίληψη για τη μουσική εγώ και η Νατάσσα. Δηλαδή κάτι που δεν μας αρέσει θα πούμε ότι δεν το κάνουμε. Νατάσσα: Και γι’ αυτό δεν είμαστε από τα παιδιά που έχουμε πολλούς φίλους από αυτό το χώρο. Κάποιος μπορεί να πει ότι εγώ και ο Γεράσιμος είμαστε λίγο σνόμπ. Δεν είναι αυτό, απλά είμαστε λίγο εστέτ στις αντιλήψεις μας. Γι’ αυτό και αν δεν μας είχε συμβεί αυτό με την Άρκτο θα κάναμε άλλα πράγματα, ο Γεράσιμος θα ήταν θεατρολόγος και εγώ πολιτικός επιστήμονας… X> Τότε γιατί φύγατε από τη Μικρή Άρκτο; Γεράσιμος: Για πάρα πολλούς λόγους. Κάποια στιγμή πρέπει να προχωρήσεις παρακάτω. Ορισμένα πράγματα είναι αυτονόητα: Βγάλαμε δύο δουλειές στη Μικρή Άρκτο και ήμασταν πάρα πολύ ευχαριστημένοι. Αν βγάζαμε μια Τρίτη δουλειά στη Μικρή Άρκτο, ουσιαστικά θα κάναμε το ίδιο πράγμα. Νατάσσα: Φυσικά όταν συνεργάζεσαι με κάποιους ανθρώπους και αυτό εξελίσσεται, κάποιες φορές οι δρόμοι και οι επιθυμίες αλλάζουν. Αυτό όμως δεν ακυρώνει την πορεία μας στη Μικρή Άρκτο. E> Στα live ακούς τους στίχους σου να τραγουδιούνται από πολλά στόματα. Πιστεύεις ότι έτσι παραβιάζεται κάποιο προσωπικό σου κομμάτι; Γεράσιμος: Όχι. Το προσωπικό μου κομμάτι υπάρχει κλειδωμένο κάπου με κωδικό ασφαλείας. Αυτό που εισπράττουν οι άλλοι είναι οι δικές τους προβολές. Είναι δηλαδή το πλαίσιο που τους έχω αφήσει εγώ να κάνουν το τραγούδι ό,τι θέλουν. Από την αρχή ως το τέλος δεν έχω ούτε μια λέξη κρυμμένη. Έχω μια δική μου θεώρηση πάνω στα τραγούδια, και αφήνω τον κόσμο να έχει τη δική του ερμηνεία. Νατάσσα: Ο Γεράσιμος δεν εξηγεί τους στίχους! Γεράσιμος: Έρχονται πάρα πολλοί και με ρωτάνε τι σημαίνει το κάθε τι. Δεν εξηγώ ποτέ γιατί έχω γράψει κάτι… Η τέχνη είναι οι προβολές που της κάνουμε. Νατάσσα: Γι’ αυτό είναι μαγική η τέχνη, γιατί ο καθένας εισπράττει διαφορετικά πράγματα… αλλιώς θα ήταν επιστήμη. Δεν υπάρχουν αξιώματα στην ερμηνεία. X> Οι στίχοι σου είναι βιωματικοί, θα μπορούσαν να προέρχονται από το ημερολόγιό σου; Γεράσιμος: Ναι. Τα πάντα. X> Υπήρξαν στίχοι που να θέλησες να κρατήσεις για τον εαυτό σου, που να μην θέλησες να μοιραστείς με άλλους; Γεράσιμος: Υπάρχουν και αυτοί οι στίχοι, τους οποίους δεν θα τους μάθετε ποτέ, γιατί δεν υπάρχει ποτέ περίπτωση να τους δείξω! (Γελάει) Γενικά δεν έχω πρόβλημα, μ’ αρέσει να εκτίθεμαι. Θεωρώ ότι αν ήμουν ένας λογικός και άνθρωπος δεν θα το έβγαζα το «Εν λευκώ». Είναι ένα τραγούδι που με εκθέτει πάρα πολύ… αλλά με εκθέτει ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ! Δεν με ενδιαφέρει όμως. Γιατί ηταν τεράστια η χαρά μου όταν το έδωσα στο Θέμη και το τραγούδησα στη Νατάσσα, και ακόμα μεγαλύτερη η χαρά μου να βλέπω τόσο κόσμο να έρχεται στο live και να το τραγουδάει. Νατάσσα: Αυτή η σχέση με τους ανθρώπους είναι πολύ μαγική. Μπορεί εγώ να μην είμαι καλά, και όταν βγαίνω στη σκηνή λέω τα τραγούδια μας και μου φεύγουν όλα. Φαντάζομαι κι εσύ όταν γράφεις τις σκέψεις σου στο χαρτί είναι μια ανακούφιση. Εσύ Γεράσιμε δεν ανακουφίζεσαι όταν γράφεις; Γεράσιμος: Χαρακώνομαι… E> Υπάρχει κάποιο τραγούδι που να το έχετε αγαπήσει περισσότερο; Γεράσιμος: Το κάθε τραγούδι έχει γραφτεί για κάποιο λόγο και κάθε φορά αγαπάς αυτούς τους λόγους. Μπορεί κάποιο τραγούδι να έχει γραφτεί για κάποιο παλιό έρωτα. Ο έρωτας μπορεί να φύγει, το τραγούδι όμως συνεχίζεις να το αγαπάς. Νατάσσα: Εγώ αγαπάω υπερβολικά την Αλεξάνδρας, το τσιγάρα βαριά, Καζαμπλάνκα… Αλλά η Αλεξάνδρας νομίζω είναι το αγαπημένο μου τραγούδι. Είναι ένα τραγούδι που δεν το λέω για κανένα άλλο εκτός από εμένα. Γεράσιμος: Δεν το λες για μένα; Νατάσσα: Και λίγο για το Γεράσιμο, για κανέναν άλλο. Τη στιγμή που το λέω είναι σαν να είμαι μόνη μου σε ένα δωμάτιο και ο Γεράσιμος έχει ανοίξει λίγο την πόρτα και ακούει. X> Τα περισσότερα τραγούδια σας τα έχει συνθέσει ως τώρα ο Θέμης Καραμουρατίδης. Εσύ Νατάσσα με γνώσεις πιάνου, έχεις συνθέσει ποτέ; Νατάσσα: Ναι, γράφω τραγούδια. X> Και γιατί δεν τα έχεις βγάλει προς τα έξω; Νατάσσα: Γιατί αυτά που τραγουδάω είναι καλύτερα (γελάει), και γιατί είναι πάρα πολύ προσωπικά τα δικά μου τραγούδια… Πες εσύ Γεράσιμε για τα δικά μου τραγούδια, ντρέπομαι… Γεράσιμος: Η Νατάσσα είναι μια εξαιρετική τραγουδοποιός με προοπτικές να γίνει σπουδαία. Απλά της έχω πει να τα βγάλει προς τα έξω όταν θα είναι 100% σίγουρη ότι θέλει να τα βγάλει και να τα στηρίξει. Νατάσσα: Τα τραγούδια μου είναι προσωπικά, κλειστοφοβικά… Τα τραγούδια του Γεράσιμου και του Θέμη μπορεί να μην είναι χαρούμενα, αλλά είναι επικοινωνιακά, ενώ τα δικά μου όχι. Βέβαια στην επόμενη δουλειά πιθανότατα θα περιλαμβάνονται και δικά μου τραγούδια. Όμως ως τώρα δεν ήμουν έτοιμη για κάτι τέτοιο. Ε> Όταν ερμηνεύεις ανακαλείς τις καταστάσεις που σηματοδοτούν τα τραγούδια… Πόσο μπορείς να ταυτιστείς με ένα τραγούδι μιας άλλης εποχής; Νατάσσα: Δεν λέω ούτε ένα τραγούδι που δεν του έχω κάνει μια προβολή στη ζωή μου – ποτέ. Αν δεν ταυτίζομαι μαζί του, έχει τελειώσει για μένα: γίνομαι μια κακή τραγουδίστρια, έχω κακή τεχνική, κακή φωνή, κακή ερμηνεία και κακή παρουσία. Αν δεν βρω ένα «κάτι» στο τραγούδι που να μου ανασύρει μια μνήμη, δεν μπορώ να το τραγουδήσω. Μια φορά είχαμε πει ένα τέτοιο τραγούδι και το βγάλαμε απ’ το πρόγραμμα την επόμενη μέρα. Ε> Σε όλα τα τραγούδια καταθέτετε κομμάτια της ψυχής σας με ένα τρόπο αληθινό και αυθεντικό. Γιατί αυτό το απλό και αυθεντικό είναι δυσεύρετο στους καλλιτέχνες της εποχής μας; Γεράσιμος: Δεν ευθύνονται τόσο οι ίδιοι οι καλλιτέχνες, αλλά η μουσική βιομηχανία γενικά. Γι’ αυτό πρέπει να παίξουν παιχνίδι οι νέοι καλλιτέχνες με τις εταιρείες και τις ευκαιρίες. Εμείς είμαστε πολύ τυχεροί… γιατί υπάρχουν νέα παιδιά της γενιάς μας τα οποία θα ήθελαν να είναι ελεύθεροι, αλλά αυτή την ελευθερία τους τη στερούν οι εταιρείες. Το πρώτο πράγμα που θα σου πουν οι εταιρίες είναι «Σαν ποιόν θες να γίνεις;». Και σου έχουν και multiple choice! Όταν σου ζητούν να κάνεις μια υποχώρηση, αναγκαστικά θα την κάνεις, με τη λογική ότι στο μέλλον θα έχεις την δυνατότητα να κάνεις αυτό που θέλεις πραγματικά. Αλλά αν δεν το κάνεις από την αρχή δεν το κάνεις ποτέ. Νατάσσα: Βέβαια η δική μας γενιά καλλιτεχνών είναι πολύ διαφορετική, δεν έχει καμία σχέση με τη γενιά καλλιτεχνών που βγήκε πριν από 10 χρόνια και είμαι πολύ περήφανη γι’ αυτό. Έχουμε πολύ μεγάλο τσαμπουκά. Αυτή η γενιά εναντιώνεται στις εταιρείες. Είμαστε μια γενιά που πιστεύω ότι θα αφήσουμε πολλά πράγματα. Άτομα όπως ο Μαραβέγιας, η Ζουγανέλη, η Αντωνοπούλου, η Λούκα, ο Εμμανουηλίδης, ο Ρίζος, παίζουν σε κατάμεστους χώρους. Μη φοβόμαστε λοιπόν να ομολογήσουμε ότι παίζουν και έχουν πολύ μεγάλη προσέλευση αντάξια και καλύτερη πολλών μεγάλων ονομάτων. Παίζουν σε χώρους με 500 άτομα, ενώ άλλοι πασχίζουν να γεμίσουν το χιλιάρι μαγαζί με το σύλλογο αστυνομικών κωλοπετινίτσας, και μπορεί να έχουν 150 πραγματικά εισιτήρια. Ο κόσμος λοιπόν θέλει το διαφορετικό και το επιβραβεύει. Αυτό όμως δεν ακούγεται… Χ> Πώς σας δέχτηκε το ραδιόφωνο; Γεράσιμος: Πρόκειται για πρωτοβουλία των παραγωγών , που είχαν δυνατότητα επιλογής. Άκουσαν κάτι που τους άρεσε και το στήριξαν. Πρόκειται για τους τελευταίους εναπομείναντες παραγωγούς, όπως η Στέλλα Βλαχογιάννη, και ο Οδυσσέας Ιωάννου… Και αυτούς θέλουν να τους διώξουν. Να βάλουν μια playlist να παίζει αφηρημένα, ισοπεδωτικά. Νατάσσα: Κατ’ αρχήν όταν λέμε για ραδιόφωνο μιλάμε για τον Μελωδία και το Δεύτερο Πρόγραμμα. Αυτοί άκουσαν τα τραγούδια και μπήκαν στη διαδικασία να αναπτύξουν μια προσωπική σχέση με εμάς και με τα τραγούδια. Άλλωστε το playlist στα ραδιόφωνα δεν ακούγεται, μόνο οι παραγωγοί κάνουν ραδιόφωνο. Ε> Πιστεύετε ότι μέσα από την τέχνη μπορεί να ξανασυναντήσει τις χαμένες του αξίες και ακόμα περισσότερο να μπει στη διαδικασία να τις διεκδικήσει ξανά; Γεράσιμος: Θέλω να το ελπίζω αυτό, γιατί αλλιώς δεν χωράω σ’ αυτό τον κόσμο… Για εμάς δεν υπάρχει πραγματικότητα, μόνο η τέχνη και η προβολές της. Όλα τα ερμηνεύουμε μέσα από κάποιο πίνακα, ένα τραγούδι, μια παράσταση, μια ταινία. Νατάσσα: Τελικά οι αξίες δεν είναι χαμένες. Ακόμη και ο άνθρωπος που δεν πάει σινεμά, θέατρο, δεν ακούει μουσική, δεν διαβάζει, τα πράγματα που κάνει και διαχωρίζονται από τα απολύτως αναγκαία, είναι η δική του προσέγγιση για τον κόσμο, για την τέχνη. Κι εκεί βρίσκονται όλες οι αξίες και οι αλήθειες. Είναι πράγματα που αφορούν τον ιδεαλισμό, είναι πάνω από την καθημερινότητα, πάνω από τη ζωή, και όσο πιο πολύ το καταλάβεις, τόσο βαθύτερα επικοινωνείς με το νόημα της ζωής. Χ> Έχετε γνωρίσει κάποιον καλλιτέχνη που να θαυμάζετε; Γεράσιμος: Είμαστε τυχεροί να γνωρίσουμε κάποιους ανθρώπους από τη δουλειά. Μερικούς τους απομυθοποιήσαμε. Νατάσσα: Το 99,9% είναι για απομυθοποίηση. Μερικούς όμως τους ανεβάσαμε πιο ψηλά στην υπόληψή μας. Δύο άτομα σε αυτή τη δουλειά μου μίλησαν και «φύτεψαν» κάτι πραγματικό μέσα μου: η Λένα Πλάτωνος, που είναι ένας μαγικός και πολύ βαθύς άνθρωπος, και ο Σωκράτης Μάλαμας. Το βλέπεις ότι αυτοί οι δύο καλλιτέχνες έχουν ουσία!
Η Νατάσσα Μποφίλιου, θα εμφανιστεί μαζί με τη Ρίτα Αντωνοπούλου και την Ελεωνόρα Ζουγανέλη στις 9 Οκτωβρίου 2009 και ώρα 20:30 στην «Τεχνόπολις». Το πρόγραμμα επιμελείται ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος και ο Θέμης Καραμουρατίδης.Ευχαριστούμε τον Γιώργο Στάθη για την φιλοξενία στον όμορφο χώρο της "Τεχνόπολις".