Bookmark and Share
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1ο τεύχος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα 1ο τεύχος. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009

Λαθρομετανάστες: Κι όμως είναι και αυτοί άνθρωποι


της Τζοάννας Κουντούρη

Εικόνες σαν αυτή ίσως να μην κάνουν την εμφάνισή τους -σκόπιμα- στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, αποτελούν όμως αναντίρρητα μια βαρύτατη προσβολή της ανθρώπινης προσωπικότητας, καθιστώντας τους λαθρομετανάστες άτομα που χρήζουν άμεσης περίθαλψης. Από την άλλη πλευρά, είναι αλήθεια πως η κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας –και ιδιαίτερα στην πρωτεύουσα και σε μεγάλες πόλεις, όπως η Πάτρα- τα τελευταία χρόνια σχετικά με τους λαθρομετανάστες είναι απαράδεκτη και ασφυκτική. Όπως είναι λοιπόν φυσικό, στην πλειοψηφία του ελληνικού λαού επικρατεί ο θυμός και η αγανάκτηση, των οποίων άμεσοι αποδέκτες είναι οι αλλοεθνείς μας, οι οποίοι αναμφίβολα έχουν έρθει στη χώρα μας αναζητώντας καταφύγιο και χωρίς ίχνος αρνητικών προθέσεων, όπως λανθασμένα πιστεύεται. Ποιοι είναι όμως τελικά οι λόγοι για τους οποίους τόσο μεγάλος αριθμός ατόμων εισέρχονται παράνομα στην Ελλάδα, μια χώρα που δεν έχει τις απαραίτητες υποδομές για την περίθαλψή τους;

Αρχικά, είναι αναμφίβολο και ευρέως γνωστό ότι οι αρμόδιοι δημόσιοι υπάλληλοι των υπηρεσιών αλλοδαπών εκμεταλλεύονται τους απελπισμένους πρόσφυγες, οι οποίοι είναι λογικό να είναι πρόθυμοι να δώσουν και τα τελευταία τους χρήματα, προκειμένου να τύχουν μιας «ευμενούς μεταχείρισης». Μάλιστα, οι πρώτοι δε διστάζουν να δώσουν στους λαθρομετανάστες και «συμβουλές», λέγοντάς τους να ζητούν πολιτικό άσυλο, προφασιζόμενοι ότι κατάγονται από χώρες που βρίσκονται σε εμπόλεμη κατάσταση –όπως το Ιράκ- για να έχουν περισσότερες ελπίδες έγκρισης των αιτήσεών τους. Στο ίδιο κύκλωμα ανήκουν και πολλοί αστυνομικοί, αλλά και μεγαλοδικηγόροι, οι οποίοι προωθούν την έκδοση- παράνομων φυσικά- αδειών παραμονής έναντι αδράς αμοιβής.


Ακόμη, σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται και η εξωτερική πολιτική της χώρας, μιας και λόγω της «χαλαρότητας» που επιδεικνύεται έχει δώσει τη δυνατότητα σε γειτονικές μας χώρες –και ιδιαίτερα στην Τουρκία- να προωθούν τους λαθρομετανάστες που καταφθάνουν στη χώρα τους στην Ελλάδα. Έτσι, η Ελλάδα καταλήγει να είναι η τελική χώρα υποδοχής ενός τεράστιου αριθμού ανθρώπων, χωρίς να διαθέτει τις κατάλληλες υποδομές, αλλά και την οικονομική δυνατότητα. Είναι λοιπόν κατανοητό ότι είναι άμεση ανάγκη να ασκηθούν οι απαιτούμενες πιέσεις στην Τουρκία προκειμένου να τηρήσει τις σχετικές συμφωνίες που δεν της επιτρέπουν να επαναπροωθεί τους λαθρομετανάστες που καταφθάνουν στα εδάφη της.

Βέβαια, δεν μπορεί να παραληφθεί το γεγονός ότι η θέση της χώρας μας είναι εξαιρετικά ευνοϊκή για τους λαθρομετανάστες, αφού η Ελλάδα είναι μια χώρα που περιβάλλεται στο μεγαλύτερο μέρος της από θάλασσα και αποτελεί και τα «σύνορα» μεταξύ τριών ηπείρων: την Ευρώπη, την Ασία και την Αφρική. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλά κυκλώματα διακίνησης λαθρομεταναστών να επιλέγουν την Ελλάδα για τη μεταφορά των ανυπεράσπιστων αυτών ανθρώπων. Σε αυτό το σημείο πρέπει να επέμβει η πολιτεία, εξαρθρώνοντας αυτά τα κυκλώματα, μιας και όσοι συμμετέχουν σε αυτά καταπατούν ασύστολα τα ανθρώπινα δικαιώματα, παρανομούν και χρηματίζονται, αλλά και χρηματίζουν τις εκάστοτε αρχές ανάλογα με τις «ανάγκες». Είναι λοιπόν ξεκάθαρο ότι θα πρέπει να κατηγορούμε το κράτος και τα κυκλώματα αυτά για την κατάσταση που επικρατεί και όχι τους λαθρομετανάστες, οι οποίοι είναι τα θύματα και όχι οι θύτες της υπόθεσης.

Είναι λοιπόν καιρός να σταματήσουμε να κατηγορούμε τους μετανάστες και τους λαθρομετανάστες για την δυσμενή κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μας τα τελευταία χρόνια, μιας και οι ίδιοι είναι οι τελευταίοι που ευθύνονται. Ας απλώσουμε λοιπόν στους ανθρώπους αυτούς ένα χέρι βοηθείας και ας υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια στις ανεύθυνες και απάνθρωπες πολιτικές του κράτους και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο με αυτόν τον τρόπο μπορούμε πραγματικά να βοηθήσουμε την κατάσταση, χωρίς να οξύνουμε τα πνεύματα και να προβαίνουμε σε ρατσιστικές εκδηλώσεις που δεν συνάδουν με το ήθος του λαού μας.


EXITmag 2009.

Σάββατο 11 Ιουλίου 2009

U-Speak: Ο Μόνος που δεν ήταν μόνος

Μπορούν και δικά σου κείμενα να δημοσιευτούν στη στήλη U-Speak. Στείλε μας στο exit-mag@hotmail.com.



Του Μανώλη Αγγελάκη

"Μαμά,τι είναι αυτά τα μικρά φωτάκια εκεί πάνω;" ρώτησε ο μικρός Ανέστης με τη φαντασία του να οργιάζει. "Τα φώτα αυτά" απάντησε η μητέρα του,"είναι τα αστέρια". Ο μικρός Ανέστης επεξεργάστηκε για δευτερόλεπτα την πληροφορία αυτή και επανήλθε με μία νέα ερώτηση. "Και σε τι χρησιμεύουν τα αστέρια;" είπε, και τα μάτια του αποτύπωναν την απορία που τον περιέβαλλε τη στιγμή εκείνη...

Η μητέρα του κοντοστάθηκε για λίγο κι έπειτα προσπάθησε να βρει κάτι ευκολονόητο για να απαντήσει στον κατα τ΄άλλα εφτάχρονο γιο της. "Τ΄αστέρια υπάρχουν για να μας κρατούν συντροφιά και να φωτίζουν τις πιο σκοτεινές μας νύχτες" είπε, και άρχισε να απομακρύνεται. "Μα στον κόσμο μας κάθε μέρα είναι σκοτεινή..." φώναξε ο Ανέστης. Η μητέρα του γύρισε, ή τουλάχιστον έτσι θα 'κανε, αν είχε κάτι να πει, αν είχε μία ξεκάθαρη απάντηση να δώσει στον μικρό μπόμπιρα που την κοίταζε με τα πελώρια πράσινά του μάτια, και αποχώρησε.

Ο μικρός Ανέστης από τότε πήγαινε συχνά στον βράχο της Φιλίας. Ήταν ένας βράχος τον οποίο ονόμασε έτσι, διότι από 'κει έβλεπε τ΄αστέρια, τους μοναδικούς του φίλους. Μιλούσαν για τα πάντα μαζί... Συνήθως μάλιστα ο Ανέστης τα έβλεπε να μετακινούνται, πιθανότατα απ΄την χαρά τους, για την εκάστοτε συζήτησή τους, κι όλα κυλούσαν ομαλά...

Ώσπου μια μέρα, μια σκοτεινή μέρα σαν όλες τις άλλες, καθώς ήταν ξαπλωμένος στον βράχο της Φιλίας, διέκρινε αμυδρά ένα περίεργο αστέρι. Δεν ήταν όμως σαν όλα τα υπόλοιπα - εξέπε
μπε κάτι το διαφορετικό! Αυτό ενθουσίασε τον Ανέστη. Αμέσως αυτός τέντωσε τις κεραίες του και εντόπισε κάποια ηχητικά κύματα. Ξαφνικά ο εγκέφαλος του γέμισε από παιδικές φωνές, ενήλικες φωνές, θορύβους και μουσικές, γέλια και κλάματα. "Το 'ξερα!",είπε ουρλιάζοντας από ευτυχία..."Το ξερα,"ότι δεν είμαστε μόνοι!". Η πρώτη του σκέψη ήταν να ειδοποιήσει την μητέρα του. Έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Ήθελε πολύ να αποδείξει σε αυτήν και τον πατέρα του πως δεν ήταν μόνοι, και για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε πως ήταν σχεδόν ευτυχισμένος.

"Μαμά,μαμά!",φώναξε λαχανιασμένος απ΄την διαδρομή. "Δεν είμαστε μόνοι μας!",είπε γεμάτος ενθουσιασμό. Ο πατέρας του κοίταξε τη μητέρα του με απορία, μα και απογοήτευση και την παρότρυνε με ένα νόημα να του εξηγήσει.
"Χρυσό μου", του είπε στοργικά, "πρέπει να καταλάβεις, πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από αυτό το οποίο βρισκόμαστε και απλόχερα σου έχουμε προσφέρει μέχρι τώρα".
"Μα, μαμά, το άκουσα...στο βράχο της Φιλίας!",είπε παραπονεμένα ο Ανέστης. "Που;",αναρωτήθηκε η μητέρα του.
"Στο βράχο της Φιλίας, εκεί που μιλάμε με τους φίλους μου τ΄αστέρια", εξήγησε ο μικρός έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι η μητέρα του ίσως και να μην τον πίστευε. Αυτή απ΄την μεριά της, χαμογέλασε καλοσυνάτα, σαν να καταλάβαινε απόλυτα τι συνέβαινε και αποφάσισε να παίξει και αυτή το παιχνίδι.

"Ξέρεις κάτι;",του είπε αμέσως, "Θέλω να με πας στον βράχο της Φιλίας....εκεί που λες ότι άκουσες τους ήχους". Ο Ανέστης ενθουσιάστηκε με την ιδέα, την έπιασε από το χέρι και άρχισε να την κατευθύνει προς τον βράχο αυτο. Μετά από λίγη ώρα έφτασαν και ο Ανέστης έδειξε στη μητέρα του που περίπου βρισκόταν εκείνο το αστέρι, όμως τίποτα... Δεν φαινόταν τίποτα. "Πως είναι δυνατόν"αναρωτήθηκε ο Ανέστης. Η μητέρα του τον άγγιξε με κατανόηση και του ζήτησε να γυρίσουν σπίτι. Ο Ανέστης βούρκωσε για λίγο, μα δεν θα το έβαζε κάτω τόσο εύκολα... "Περίμενε" της είπε, "τέντωσε τις κεραίες σου! Άκου, σε παρακαλώ...έστω για λίγο,άκου!". Η μητέρα του βλέποντάς τον απογοητευμένο, τέντωσε τις κεραίες της. Προσπάθησε να ακούσει κάτι, ειλικρινά προσπάθησε, μα τίποτα. Κοιτάχτηκαν στα μάτια και δεν χρειαζόταν να ειπωθεί κάτι άλλο. Ο Ανέστης απομακρύνθηκε πρώτος. Όταν πήγε να φύγει κι η μητέρα του, κάτι εμφανίστηκε στον ορίζοντα. Λογικά δεν θα 'ταν κάτι το σπουδαίο. Μια απλή λάμψη θα ταν μόνο...

"Ανέστη,ξύπνα,ήρθε το σχολικό!" φώναξε απ΄τον πρώτο όροφο η μητέρα του δεκάχρονου πιτσιρικά που ήταν κουρασμένος απ΄την χθεσινή προπόνηση στο κολυμβητήριο. "Καλάαα,κατεβαίνω" απάντησε ξεψυχησμένα αυτός, και ξεκίνησε για άλλη μια ανιαρή, ίδια, κενή μέρα στο σχολειό. Στο σχολικό δεν μίλαγε σε κανέναν. Όλα τα παιδιά φώναζαν, γέλαγαν, έπαιζαν... Όμως σ΄αυτόν άρεσε να χαζεύει έξω απ΄το παράθυρο και να κοιτά τον ουρανό. Ήθελε να ρθει το βράδυ. Ήξερε πως μόνο εκείνες τις ώρες επικρατεί ηρεμία, και η μέρα θα περνούσε γρήγορα, και φυσικά, ανούσια.

Βράδιασε. Ο Ανέστης είχε φάει, είχε διαβάσει και ξεκουραζόταν. Τα έκανε όλα τόσο γρήγορα, γιατί πολύ απλά δεν έκανε και οτιδήποτε αλλό. Πήγε και στάθηκε στο αγαπημένο του σημείο σε όλο το σπίτι, στο παράθυρό του. Έστρεψε το κεφάλι του προς τα αστέρια. Όταν ήταν μικρότερος, η μητέρα του, του είχε πει ότι τ΄αστέρια είναι οι κατοικίες αυτών που φεύγουν απ΄τη γη...του παππού του, της προγιαγιάς του,του θείου του. "Βλακείες" σκεφτόταν, μα καταβάθος ευχόταν να είχε άδικο. Κι ήθελε πολύ να μάθει τι υπάρχει εκεί πάνω, γιατί εδω κάτω ένιωθε πολύ μόνος. Νύσταξε, και για κάποια στιγμή νόμισε ότι είδε κάτι από ψηλά. "Κάποιο αστέρι θα έπεσε",σκέφτηκε,"ας κάνω μια ευχή". 'Εκλεισε τα μάτια του, μα ήταν πολύ κουρασμένος και δεν άντεξε. Αποκοιμήθηκε στο παράθυρο και ονειρεύτηκε πως δεν είναι ο μόνος που αισθανόταν...μόνος...


EXITmag 2009.

Τετάρτη 8 Ιουλίου 2009

Ζήσε τη στιγμή σε προνομιακή τιμή.



Της Αλίκης Ελευθεριάδου

"Ζήσε την στιγμή...ζήσε την ηλικία...ζήσε την εποχή...": Συχνές κουβέντες μεγαλύτερων ή εμπειρότερων που συχνά τις απευθύνουν στους νεότερους χωρίς να αναρωτιούνται κατά πόσο είναι πραγματοποιήσιμες στον κόσμο που ζούμε, σε ένα κόσμο που η φράση "Ζήσε τη στιγμή" θυμίζει διαφημιστικό γνωστής εταιρίας...

Η στιγμή, η ηλικία και η εποχή περνούν χωρίς να το καταλαβαίνουμε και χωρίς ουσιαστικά να τις ζούμε, γιατί με έναν ακατανόητο τρόπο η καθημερινότητα και οι καταναλωτικοί παράγοντες που την καθορίζουν, επιτάσσουν να βρισκόμαστε πάντα ένα βήμα μπροστά, ή πολλά χρόνια πίσω. Η μεγαλύτερη μαύρη τρύπα που ρουφάει το χρόνο, κόβει και ράβει τις εποχές, τα χρόνια, τις μόδες, ακούει στο όνομα ''ΤV''. Από το πρωί μέχρι το βράδυ μας τρώει η μουρμούρα. Και πώς θα χάσουμε το Πάσχα κιλά εν' όψει των καλοκαιρινών διακοπών, τι μαύρισμα πρέπει να κάνουμε, πώς θα σφίξει ο δικέφαλος, ποιο ντύσιμο θα κρύψει τις ατέλειες και άλλα τέτοια μπλαμπλαδίστικα, λες και μας λένε κάτι καινούριο. Και περιμένω εγώ και η πελαγωμένη νοικοκυρά να δούμε τις μεταμορφώσεις του μακιγιέρ Freddy και τις δίαιτες του Ξένου για να είμαστε ευτυχισμένες; Ότι και καλά αυτό θα μας σώσει. Άμα χάσουμε 5 κιλά ή άμα βάψουμε την βλεφαρίδα με γήινους τόνους... Και εκτός των άλλων -ναι κύριε μου,τ ρώω όλο μου το φαΐ και δεν μπορώ τα γυμναστήρια-! Γιατί να μου βάλεις όρια και γιατί να μου δείχνεις συνέχεια γυναίκες και άντρες με τέλειες αναλογίες;

Τόσο έχουν εξελίξει την πλύση εγκεφάλου, που εκτός των άλλων, διαμορφώνει και την ηλικία που ''πρέπει'' να είμαστε. Η σημερινή διαφήμιση μετατρέπει τα παιδιά σε ενήλικους και τους μεγάλους σε μαθητούδια. Έτσι πουλάει περισσότερο. Άμα δεν καπνίσει το δεκαεξάχρονο ή άμα η πενηντάρα δεν βάλει το μίνι δεν είναι στη μόδα. Με λίγα λόγια η απόλυτη διαμόρφωση ενός στερεοτυπικού τρόπου ζωής που μας καταπιέζει αφόρητα και μας αναγκάζει να δείχνουμε το αντίθετο της πραγματικότητας. Και ο χρόνος περνάει προσπαθώντας να γίνουμε κάτι που δεν είμαστε ή μιζεριάζοντας γιατί δεν μπορούμε να φτάσουμε αυτό που μας κάνουν να θέλουμε, με συνέπεια να χάνουμε την στιγμή και όχι μόνο...

Όσο για την εποχή...Έχουν φροντίσει τα περιοδικά να την προσπερνάμε. Πόσες φορές έχουμε δει σε περιοδικά του Δεκεμβρίου μαγιό και σε άλλα του Αυγούστου πουλόβερ. Δηλαδή πρόκειται για μια εξωφρενική κατάσταση. ΘΕΛΩ το καλοκαίρι να διαβάζω στην παραλία χωρίς να μου θυμίζει κανείς ότι σε λίγο καιρό θα βάλω μακρυμάνικο ή πόσο μάλλον το χειμώνα που τα περιοδικά σου λένε έμμεσα ό,τι για την αγορά του μαγιό (που εμφανίζεται δίπλα από διαφημίσεις για χιονοδρομικά κέντρα) πρέπει να ασχοληθείς από τώρα.

Δεν πρέπει να σταματήσουμε λοιπόν σιγά σιγά να είμαστε τα θύματα όλης αυτής της υπόθεσης; Από την άλλη αν σταματήσουμε να καθοδηγούμαστε από αυτήν, θα αποκτήσουμε ένα υψηλότερο επίπεδο ζωής; Ίσως.

Ίσως απλά θα μπορούμε πιο εύκολα να κάνουμε αυτό που θέλουμε χωρίς να μας δεσμεύουν τα πρότυπα και ο συμφεροντολογικός τρόπος ζωής που προβάλλει η διαφήμιση. Ίσως αποκτήσουμε την ελευθερία που θα μας κάνει ευτυχισμένους και όχι ένοχους επειδή δεν ακολουθούμε τα διαφημιζόμενα πρότυπα της εποχής. Βέβαια παντού υπάρχει η διαφήμιση που μας το κάνει όλο και πιο δύσκολο. Πρέπει να κλείσουμε τα μάτια; Όχι, αρκεί να μάθουμε σιγά σιγά να την απωθούμε ή κάποιες φορές πεισματικά να κάνουμε το αντίθετο από αυτό που επιβάλλει....


EXITmag 2009.

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009

Facebook: Οδηγός επιβίωσης



Του Χρήστου Καραλιά

Ανησυχείς μήπως υποκλέπτουν οι μυστικές υπηρεσίες ή εταιρίες κινητής τηλεφωνίας προσωπικές σου πληροφορίες; Το Facebook έχει τη λύση: Δημοσιεύσετέ τες από μόνος σου... Με όλες αυτές τις πληροφορίες λοιπόν γεμίζει η αρχική σου σελίδα στο μεγαλύτερο διαδικτυακό ρουφιάνο όλων των εποχών. Οι εργοδότες το απαγορεύουν, οι γονείς το κράζουν, και όλοι οι υπόλοιποι δεν ξέρουν πώς να ξεκολλήσουν. Το facebook καλώς ή κακώς έχει γίνει ένα μέρος της καθημερινότητάς μας. Και όπως υπάρχουν ορισμένοι κανόνες στην πραγματική ζωή, έτσι θα έπρεπε να συμβαίνει και με το facebook. Βέβαια, το να" επιβιώσει" κανείς εκεί μέσα δεν είναι σίγουρα καλό ή κακό... Όπως και να χει, αν είστε αποφασισμένοι να το κάνετε, ακολουθούν 5 βασικοί κανόνες:
  1. Μην ανανεώνεις το status σου με βλακείες. Μη γράφεις τίποτα εκτός αν είναι πολύ σημαντικό, ή τουλάχιστον αστείο (π.χ. "έρχεται παλιρροϊκό κύμα", ή "Νέο άρθρο στην EXITmag.tk"). Το facebook σε καλοσωρίζει με τις ανανεώσεις των status του κάθε χρήστη π.χ. "Sara Mara is efxaristo gia tin iperoxi vradia" ή, "Telis Gkelis is ksino ti miti mou" και διάφορες άλλες κατά βάση άχρηστες πληροφορίες για αδιάφορους ανθρώπους. Όμως αυτή η σαβούρα πληροφοριών στην αρχική σελίδα γίνεται ανεκτή, οχι γιατι αρέσουν τα αδιάφορα status, αλλά γιατί ικανοποιείται η κουτσομπολίστικη φύση του ανθρώπου με πληροφορίες όπως "Popi Flopi is now single".
  2. Μην κάνεις ηλίθια κουίζ. Ο κόσμος και ηλιθιότητά του εξελίσσεται, και φυσικά μαζί τους "εξελίσσεται" και το Facebook. Έτσι το νεο facebook αποτελεί έναν ιδανικό τόπο ενδοσκόπησης και αναζήτησης της αυτογνωσίας. Την αρχική σου σελίδα πλέον κοσμούν διάφορα test που κάνουν "φίλοι" σου. Μαθαίνεις της επιδόσεις που έχουν στο sex παλιοί γνωστοί σου σύμφωνα με έγκυρα quiz. Σύμφωνα με έρευνα του EXIT university (που θα αναγνωριστεί οσονούπω) φαίνεται οτι όσοι άνθρωποι έχουν ψυχογραφικές διαθέσεις και φτιάχνουν quiz στο Facebook είναι παντελώς ανορθόγραφοι. Κουίζ που ξεχωρίζουν είναι τα "Που αιρεθήζεσε πιο πολή; -Στο αυτή") και "πιο τραγούδη σου τεριάζη;". Δεν θέλω να σε λυπήσω αλλά δεν ενδιαφέρονται πολλοί για το "ποιά συγχορδία είσαι" ή "τι χρώμα μαλλιών έχεις".
  3. Αποχή από τις κάλπες του Facebook. Με το να ψηφίσεις για το αν "πιστεύεις οτι ο Χατζηγιάννης είναι gay", ή για το αν "τα γλυπτά ανήκουν στον Παρθενώνα ή στο Βρετανικό Μουσείο", δεν πρόκειται να επηρεάσεις ούτε τις σεξουαλικές προτιμήσεις του Χατζηγιάννη, ούτε τις προθέσεις του Βρετανικού Μουσείου.
  4. Μην κάνεις tag φίλους σου σε φωτογραφίες που ανέβαζεις. Οχι τίποτ' άλλο, αλλά παει χαμένος ο κόπος σου. Μόλις ο φίλος-θύμα tagging, δει τη φωτογραφία στην οποία έχει βγεί με το κακό του προφίλ, το χαζό γέλιο ή το μαρουλάκι κολλημένο στα δόντια, θα κάνει untag. Γλίτωσέ μας όλους από κόπο και χρόνο και ασχολήσου με τον εαυτό σου.
  5. Γινε μέλος στη σελίδα της EXITmag στο Facebook. Αυτός είναι και ο σημαντικότερος όλων των κανόνων...Κάνε πολλά θετικά σχόλια ακόμα και αν δεν τα πιστεύεις. Εμείς θα τα διαβάσουμε, θα τα πάρουμε πάνω μας και θα καβαλήσουμε το καλάμι.


Δεν φταίμε όμως μόνο εμείς που κάνουμε tabloid τις ζωές μας."Σε κάθε άνθρωπο αντιστοιχούν 15 λεπτά δημοσιότητας στην τηλεόραση" είχε πει ο Andy Warhol, "και τουλάχιστον ένα προφίλ στο internet" θα προσθέσω εγώ, στο οποίο το facebook δημιουργεί τις ιδανικές συνθήκες για ξεκατίνιασμα.

Ακόμη, εισάγωντας το φύλο, την ηλικία και τα ενδιαφέροντά σου, δίνεις τη δυνατότητα στο facebook να προβάλλει στοχευμένες διαφημίσεις: άλλες διαφημίσεις εμφανίζονται σε νέες γυναίκες, άλλες σε άντρες κ.ο.κ...

Στις διαφημίσεις, εμένα μου εμφανίζει συνέχεια μια τρομακτική Κινέζα με τέσσερα μάτια με ένα άλλο Κινεζάκι με γυαλιά να τραβάει τα μαλλιά του με την ερώτηση "Πόσο έξυπνος είσαι?". Ίσως να είναι ρητορική...("μα καλά, πόσο έξυπνος είσαι;"¨). Μετά ακολουθεί μια διαφήμιση ενός "πάρτι με πλούσια δώρα". Λογικό, σε ποιόν δεν αρέσουν τα πάρτι, ή τα δώρα. Η επόμενη καταχώρηση είναι μια διαφήμιση ενός "GPS κινητό εντοπισμού", που και αυτό είναι λογικό, αφού ως νέος οδηγός δεν σκέφτομαι "Πρέπει να στρίψω εδώ" αλλά "έπρεπε να είχα στρίψει εδώ"...

Πάντως έχω κάνει ήδη μια αποτυχημένη απόπειρα διαγραφής του προφίλ μου. Μετά την πρώτη εβδομάδα άρχισε να με στοιχειώνει στον ύπνο μου η Κινέζα με τα τέσσερα μάτια, και φοβούμενος την οργή της επέστρεψα στο facebook.

Αν ακολουθήστε τους 5 παραπάνω κανόνες όσο πιο πιστά μπορείτε, τότε το Facebook ίσως να γίνει πιο αξιοπρεπές. Μην περιμένετε να γίνει indymedia, αλλά όλο και κάτι μπορεί να αλλάξει!


EXITmag 2009.

Τρίτη 30 Ιουνίου 2009

Kosmos festival: Ο γύρος του κόσμου σε δύο βραδιές


Του Χρήστου Καραλιά

Κόσμος; 8000 άτομα προσήλθαν στις δύο ημέρες που κράτησε το KOSMOS FESTIVAL. Εμείς είχαμε την τύχη να βρεθούμε εκεί την δεύτερη ημέρα, με το ξεκίνημα του Ιουλίου.

Από τις έξι το απόγευμα άρχισε να καταφθάνει το κοινό στο κέντρο ιππασίας στο Γουδί. Όσο οι καλλιτέχνες έκαναν το τελευταίο soundcheck στη σκηνή, μια ευχάριστη έκπληξη περίμενε όσους είχαν φτάσει εκεί νωρίτερα: σεμινάρια αφρικάνικου χορού και κρουστών παραδίδονταν στο χώρο, προϊδεάζοντας για την υπέροχη καλοκαιρινή βραδιά που θα ακολουθούσε...

Μετά από μια βόλτα στα περίπτερα που είχαν στήσει στο χώρο εστιατόρια με έθνικ κουζίνες, καταλάβαμε την πρώτη θέση μπροστά στο τεράστιο stage. O κόσμος είχε γεμίσει σχεδόν το χώρο, και οι γάλλοι Dub Inc ήταν αυτοί που άνοιξαν τη βραδιά. Ένας -ομολογουμένως- αστείος τραγουδιστής "εισέβαλλε" στη σκηνή υπό τους χορευτικούς ήχους της ρέγγε, ξεσηκώνοντας το κοινό από κάτω. Εντύπωση έκανε και η αμφίεση του drummer, όπου το όνομα CHARISTEAS φιγούραρε στη μπλούζα του, σε μια προσπάθεια να καλοπιάσει το ελληνικό κοινό... Τραγούδια που μιλούν για τις διακρίσεις, τη βία και το ρατσισμό κυριαρχούν στο ρεπερτόριό τους. Η τρομερή επικοινωνία τους με το κοινό έκανε τους πάντες να χοροπηδάνε με τα χέρια ψηλά, υπακούοντας στο τελευταίο τους τραγούδι "Jump up Again".

Τους Dub Inc διαδέχτηκαν στη οι Tinariwen. Γνήσιοι απόγονοι της φυλής των Tuareg, έπαιξαν τραγούδια που καταγράφηκαν κατα τη διάρκεια συγκρούσεων των Tuareg με το Μαλί. Τα μέλη που τώρα απαρτίζουν τους Tinariwen κατέφυγαν το 1991 στην Αλγερία όπου άρχισαν να ηχογραφούν τα τραγούδια τους σε κασέτες. Δέκα χρόνια χρειάστηκαν ώστε ο AgAlhabib να μαζέψει χρήματα και να αγοράσει μια ακουστική κιθάρα, ενώ σήμερα έχουν γίνει πλέον γνωστοί στην παγκόσμια ethnic σκηνή. Εφτά Tuareg φορώντας παραδοσιακά ρούχα μας καλοσόρισαν λέγοντας "Welcome to the desert". Με τις πρώτες νότες η μουσική τους σε ταξίδευε στη Σαχάρα: ανάμικτοι ήχοι από blues και παραδοσιακή αφρικάνικη μουσική δημιουργούσαν ένα συνονθύλευμα που μεταμόρφωνε το κέντρο Ιππασίας σε μια απέραντη έρημο, με το κοινό συνεπαρμένο από τη μουσική τους να τους παρακολουθεί σχεδόν κατανυκτικά.

Όμως, αμέσως μόλις τελείωσε το "ταξίδι" μας στην Αφρική, αρχίσαμε να προετοιμαζόμαστε για μια γεύση από λατινική Αμερική. Οι Bajofondo, το άλμπουμ των οποίων είχα την τύχη να αγοράσω από το Buenos Aires, είναι ένα συγκρότημα από Αργεντινούς και Παραγουανούς που παίζουν electronic tango. Μετά την απονομή του χρυσού τους δίσκου στην Ελλάδα και το live τους στην Πάτρα, η παρέα από το Rio de la Plata κορύφωσε την περιοδεία της στο Kosmos Festival. Πρώτος εμφανίστηκε ο Gutsavo Santaolalla, "ηθικός αυτουργός" της μουσικής τους, βραβευμέννος με 2 Oscar, 1 Χρυσή Σφαίρα, 10 Grammy, και συνθέτης του soundtrack από το "Babel" και το "Brokeback Mountain", ο οποίος αφιέρωσε το "El mareo" στη Δήμητρα Γαλάνη(!) Το bandoneon, το κοντραμπάσο, το βιολί, και το πιάνο έδεναν υπέροχα με τα πιο δυναμικά ηλεκτρονικά beat. Ήχοι από το κλασσικό tango μαζί με ξεσηκωτικά electro samples έδωσαν μια σαφή μουσική εικόνα για την Αργεντινή και το Buenos Aires, ενώ η video dj έκανε καταπληκτική δουλειά με τις απόλυτα συντονισμένες λήψεις που προβάλλονταν στο video wall. Μέχρι το performance των Bajofondo να φτάσει στο τέλος του, η σκηνή είχε ήδη μετατραπεί σε ένα μεγάλο party, όπου το κοινό χόρευε μαζί με τους μουσικούς. O Santaolalla φεύγοντας ευχαρίστησε τους Έλληνες για τις πωλήσεις του άλμπουμ MarDulce που η Ελλάδα (μόνη πέραν της Αργεντινής) ανέδειξε χρυσό.

Δεν περιγράφω άλλο θα 'πρεπε να πει κανείς μετά από τους καταπληκτικούς Bajofondo, που προσέφεραν μια από τις εκπληκτικότερες μουσικές εμπειρίες. Ωστόσο οι Orishas, που έκλεισαν την βραδιά έφεραν λίγο αέρα από την Κούβα, και με τους καλοκαιρινούς αισθησιακούς ήχους τους μας σαγήνεψαν. Η βραδιά έκλεισε με όλους μας να κινούμαστε στους latin-hip hop ρυθμούς των Orishas, ακόμη και μετά την έξοδο από το συναυλιακό χώρo...

To
KOSMOS FESTIVAL ολοκληρώθηκε με απόλυτη επιτυχία, και οι περισσότεροι απ' όσους δηλώσαμε το παρόν φέτος, υποσχεθήκαμε στον εαυτό μας να το ξανακάνουμε του χρόνου!



EXITmag 2009.
www.exitmag.tk

Ο Michael Jackson της ζωής μου


Της Κατερίνας Στάμου

Τhere been times that I thought I couldn't last for long
But now I think I'm able to carry on

It's been a long time coming
But I know a change is gonna come.

Sam Cooke

Πολύ προτού αρχίσω να αντιλαμβάνομαι τη μουσική σα μια μοναδική εσωτερική απελευθέρωση, σαν καταφύγιο και σα φυγή, καθώς επίσης και σαν την ιερότερη μορφή τέχνης -ή την "πιο παθιασμένη", κατά πως λέει κι ο Τσαρλς Μπουκόφσκι- μου άρεσε πολύ μια λεπτή, ευκίνητη σαν αίλουρου φιγούρα που έβλεπα συχνά-πυκνά στην τηλεόραση. Το Mtv ήταν, υποθέτω, κάτι σαν ολόκληρη λέσχη τότε για τους λάτρεις της pop, πολύ πριν γίνει ιδιωτικό, και σε περίπτωση που είχες αδέρφια ή ξαδέρφια έξι με εφτά χρόνια μεγαλύτερα σου, ήταν αδύνατο να μην έπαιρνες μια τακτική γεύση από τις πιο ανεβαστικές ή γλυκανάλατες μουσικές επιτυχίες της εποχής. Η φιγούρα του ανθρώπου με τα κατάμαυρα μαλλιά, τα γάντια και το κοντό παντελόνι που έβγαζε σε κοινή θέα τις λευκές κάλτσες ήταν αναμφισβήτητα για μένα η πιο αξιοπερίεργη από όλες τις άλλες που χόρευαν, τραγουδούσαν και έπαιζαν αυτές τις επιτυχίες. Με είχε εντυπωσιάσει σε τέτοιο βαθμό, που, στέκοντας με επιμονή όρθια μπροστά απ'την τηλεόραση, προσπαθούσα να μιμηθώ και την παραμικρή κίνηση του σωματός του, ως αποτέλεσμα την πλήρη αποτυχία, εννοείται.

Δεν πρέπει να είχα κλείσει τα έξι, τότε που το μαγικό κόλπο στο Smooth Criminal, αυτό που, οι χορευτές με καρφωμένα τα πόδια στο πάτωμα αφήνουν ολόισιο το κορμί τους να γύρει προς τα εμπρός ατάραχο χωρίς να πέσει, μου είχε γίνει κάτι σαν εμμονή. Ήμουνα βέβαιη ότι θα το κατάφερνα κι εγώ με την ίδια ευκολία, για να μην πω πως θα το έκανα καλύτερα κιόλας από αυτόν τον τύπο! Όταν οι προσδοκίες μου όμως διαψεύστηκαν, παραιτήθηκα από την προσπάθεια και απογοητεύτηκα από τον εαυτό μου. Αφιερώθηκα λοιπόν στις σπασμωδικές χορευτικές κινήσεις, ενώ έβαζα κι εγώ το χέρι μου χαμηλά στην κοιλίτσα μου, κουνώντας τους γοφούς, σχεδόν όπως κι ο Michael Jackson. Δεν έχανα ευκαιρία να τον μιμηθώ. Η γιαγιά μου, μου έλεγε ότι τον έκανα ολόιδιο. Ήμουνα πια περήφανη για τον εαυτό μου...


Το Smooth Criminal ήταν νομίζω το αγαπημένο μου τραγούδι του: ο ρυθμός του με τρέλαινε, οι στίχοι που άρθρωνε γρήγορα και που σε καμία περίπτωση δεν μπορούσα να καταλάβω μιας και τότε δεν ήξερα ακόμα γρι από αγγλικά ήταν για μένα ένα θεσπέσιο άλυτο μυστήριο, και το video clip, τόσο μαφιόζικο, τόσο νυχτερινό και εντυπωσιακό με καθήλωνε πραγματικά. Το Billie Jean δε με είχε εντυπωσιάσει ακόμη: αργότερα, βέβαια, διαπίστωσα πως ήταν ένα κομμάτι ισάξιο πολλών από των ομορφότερων τραγουδιών της Motown. Το Thriller δεν είχα σκεφτεί καν αν μ'αρέσει ή όχι, μιας και το άκουγα όμοια με τον τρόπο που έπινα το γάλα μου: τακτικά και φυσικά. Μου άρεσε όμως εκείνη την εποχή το They Don't Really Care About Us,όπως και το We Are The World: μου άρεσε να βλέπω τόσους πολλούς τραγουδιστές μαζεμένους, τους φανταζόμουνα να είναι φίλοι και να κάνουν παρέα. Έτσι το έβλεπα τότε...

Λίγα χρόνια πέρασαν και όταν πια μου ζητούσαν και πάλι με χαμόγελο να μιμηθώ τον Michael Jackson, θιγόμουν πολύ μιας και στα εφτά μου είχα παραγίνει ντροπαλή. "Μα για τί με περάσανε; Για κλόουν;" έλεγα εκνευρισμένη από μέσα μου. Όλα αυτά είχαν παρέλθει, ήμουν σοβαρή πια. Ασφαλώς και μου άρεσε να τον βλέπω στο Mtv και να ακούω τα τραγούδια του, αλλά μέχρι εκεί. Στα δέκα μου όμως τον Michael τον είχα πια ψιλοξεχάσει: τότε μ'άρεσε το Song Two των Blur και το Βοhemian Like You των Dandy Warhols. Το τελευταίο δεν το είχε πάρει ακόμα η Vodafone να το βάλει στη διαφήμιση και να με κάνει να το σιχαθώ μια και καλή. Εξάλλου τότε μόλις είχε αρχίσει ο Michael να "χάνεται" από τη δημοσιότητα, το hip-hop είχε γίνει "μαζικό", η Βritney με την Christina έκαναν τα πρώτα τους σημαντικά βήματα στο χώρο του θεάματος, τα media έδειχναν να στρέφονται αλλού. Και Ο Michael δέχτηκε την πιο φρικτή κατηγορία στον κόσμο, πράγμα που δε θέλω ούτε να θυμάμαι.

Ο καιρός περνούσε, τέλειωσα το δημοτικό με μεγάλη μου λύπη, και ξαφνικά στη ζωή μου συνέβη κάτι το συνταρακτικό: οι Doors εμφανίστηκαν στο δρόμο μου, με στιγμάτησαν, μου μάθανε δυο χιλιάδες πράγματα. Για λίγο καιρό -ευτυχώς- τα ακούσματά μου ήταν αρκετά περιορισμένα, πολύ κλασσικά (με εξαίρεση το grunge που μου είχε παρουσιαστεί κι αυτό τότε),και έτσι τον Michael δεν ήθελα ούτε να τον ακούσω. Τον περιφρονούσα με υπεροψία και ασυγκράτητο σνομπισμό. Τί δουλειά μπορεί να έχει μια παλιομοδίτισσα ροκού με έναν pop καλλιτέχνη; Καμία. Παρόλα αυτά, η τύχη δε με ήθελε απόλυτη. Κι επειδη το ένα πάντα φέρνει το άλλο, οι Doors έφεραν τον Otis Redding, o Ηendrix τους Isley Βrothers, οι Temptations τους Jackson 5 κι έτσι κατάλαβα ότι τον Michael δεν τον χωρίζουν τελικά και ΤΟΣΑ πολλά από ερμηνευτές όπως η Dianna Ross και ο Prince. Άλλωστε την πρώτη τη λάτρευε, αν δεν κάνω λάθος. Κι επειδή ακριβώς όπως και στους ανθρώπους, έτσι και στα τραγούδια δε μ'αρέσει να μη δίνω μια δεύτερη ευκαιρία, ξανάκουσα το Billie Jean μια φορά, κι αυτό ήταν αρκετό να με μεταπείσει και να με κάνει να μετανιώσω για το μυαλό που κουβαλούσα, και για το πόσο είχα παρεξηγήσει μουσικά τον Michael. Ηθικά δεν τόλμησα να τον παρεξηγήσω ποτέ: αν κάτι μου λείπει και είμαι περήφανη γιαυτό, είναι το θράσος και η κακεντρέχεια.

Ο Βασιλιάς της Pop, επομένως, ξανακέρδισε επάξια τη συμπάθεια μου (όχι ότι θα την είχε ποτέ ιδιαίτερη ανάγκη, βέβαια) με αποκορύφωμα την ημέρα που βρέθηκα στο δισκοπωλείο της γειτονιάς μου να παραγγέλνω το Thriller, με αφορμή το γεγονός ότι το Rolling Stone το είχε ανακυρήξει εικοστό καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχων, σ'ένα τεύχος του το 2003, αν και το συγκεκριμένο περιοδικό δεν αποτελεί πηγή διδασκαλίας, σε ό,τι αφορά τη μουσική μου παιδεία. Ήθελα πολύ να ακούσω το Beat It, του οποίου το κιθαριστικό σόλο θυμίζει λίγο stadium rock, ενώ ένας άλλος παράγοντας ήταν ότι ο ίδιος ο Michael είχε συνδεθεί και με τη Lisa Marie Presley, πράγμα που δε γινόταν να προσπεράσω. Το Thriller, όμως τελικά δεν το αγόρασα ποτέ... Δε θυμάμαι γιατί.

Πήγα λύκειο και ο Marvin Gaye ήταν κάτι σα θεός μου. Κάπου έτυχε να ξανακούσω το Man In The Mirror και να θυμηθώ το να-να-να στα φωνητικά καθώς και το πόσο μεγάλος ήταν τελικά ο Michael. Στα πάρτυ που πηγαίναμε το Billie Jean είχε πάντα κυρίαρχη θέση. Δεν ήξερα τότε πολλά αγόρια που να χορεύουν καλά, αλλά όσα όμως χόρευαν, το τραγούδι ήταν μια καλή ευκαιρία να λικνιστούν στο ρυθμό του και να αποδείξουν στα κορίτσια που τους ενδιέφεραν πόσο σπουδαίοι καβαλιέροι είναι -αν χόρευαν δηλαδή για αυτόν το σταθερής αξίας λόγο. Κάθε φορά λοιπόν που στα πάρτυ έπληττα μουσικά -και όχι μόνο, ευχόμουν ο dj να βάλει Jackson ή Prince για να χορέψω. Το ίδιο και στην τετραήμερη. Ο Michael πάντα με έσωζε απ'την ανία.

Το λύκειο τέλειωσε κι αυτό, είχα ήδη διαβάσει ένα βιβλίο που συνόδευσε μια ολόκληρη περίοδο της ζωής μου, στο οποίο η Γουάντα, η ξαδέρφη της κεντρικής ηρωίδας λάτρευε τον Michael Jackson -αναφέρομαι φυσικά στη Φτωχή Μάργκο της Σώτης Τριανταφύλλου- και σχεδόν ένα χρόνο μετά (στις αρχές του φετινού καλοκαιριού) απόφασισα με λίγους φίλους σ'ένα 80s party να προσπαθήσουμε τη χορογραφία του Thriller. Είχα απόκτήσει ένα φίλο που χόρευε τόσο καλά μιμούμενος τον Michael που με έκανε περήφανη. Η χορογραφία μας, αγαπητοί αναγνώστες, ήταν σπουδαία, έχω να πω. Γι'αυτό κι όταν λίγες βδομάδες αργότερα, ένα βράδυ μετά τα μεσάνυχτα μέσα στο αυτοκίνητο, πληροφορήθηκα απ'το ραδιόφωνο ότι ο Michael πέθανε, κάτι ράγισε μέσα μου.

Δεν έχει σημασία πόσο pop είσαι (εγώ μάλλον δεν είμαι καθόλου-από κάθε άποψη), για να εκτιμήσεις τραγούδια όπως το Bad και το Earth Song, ή για να σκάσεις από τη ζήλεια σου βλέποντας τον να κάνει το Moonwalking. Οι γονείς μας μεγάλωσαν με το Don't Stop Till You Get Enough, κι εμείς με το Dirty Diana: είτε το επιδίωξες ποτέ, είτε όχι, υπάρχουν άνθρωποι που εισβάλουν στη ζωή σου με τα τραγούδια τους κι αυτό είναι ένα από τα ομορφότερα και πιο συγκινητικά πράγματα στον κόσμο. Να ένας λόγος που με έκανε να δακρύσω στο Kosmos Festival, τη στιγμή που ο Μεγάλος Solomon Burke αφιέρωσε στον Michael το A Change is Gonna Come του επίσης τεράστιου Sam Cooke: η νύχτα ήταν γλυκιά κι η μουσική θεϊκή.


Σκέφτηκα πως κάποιοι άνθρωποι περνάνε θελημένα ή μη στην αθανασία, ζουν στην αιωνιότητα, κι όπως ο Elvis κρύβεται πάντα πίσω από ένα φεγγάρι μπλε και μας αδειάζει την ψυχή του τραγουδώντας το Blue Moon, έτσι και με το Michael, αν προσπαθήσεις θα τον δεις να γλιστράει πάνω στο φεγγάρι, σα μοναδικός moonwalker, κάθε βράδυ που αυτό στρογγυλεύει και γίνεται λείο σαν πίστα χορού με το όνομα "Πανσέληνος".



EXITmag 2009.

ΠΑΡΤΑΚΙΣΜΟΣ: Η νέα αρρώστια της πόλης



Της Αγγελικής Νικολάρη

Απ' αυτές τις ύπουλες παιδικές αρρώστιες που εμφανίζονται ξαφνικά από το πουθενά, ξεσπούν ραγδαία και αφήνουν τα σημάδια τους αναλλοίωτα στο σώμα σου. Ένα κουσούρι έτσι για να τις θυμάσαι. Ο παρτακισμός λοιπόν είναι η καινούργια μόδα, η νέα αρρώστια που μαστίζει τους Αθηναίους στους ανήσυχους δρόμους αυτής της πόλης. Κάτι παθαίνουν οι άνθρωποι και έχουν στραφεί ολοκληρωτικά στους εαυτούς τους και δεν τους νοιάζει, σου λέει, ο διπλανός, ο παραδιπλανός και ο εκάστοτε συνάνθρωπος. Είναι αυτό που λέμε στην αργκό "κοιτάω την πάρτι μου", "κοιτάς την πάρτι σου", "είναι παρτάκιας" και άλλα συναφή.

Είναι πραγματικά αξιοπερίεργο. Οι άνθρωποι έχουν μετατραπεί σε χειροκίνητες μηχανές, σκέφτονται μηχανικά, λειτουργούν μηχανικά, αγαπάνε μηχανικά. Είναι φαύλος κύκλος. Κοιτάζουν γρήγορα να περάσει η ώρα, να τελειώσουν τις δουλειές τους , να ικανοποιήσουν μια ανάγκη τους, να περάσουν οι ίδιοι καλά. Δε νοιάζονται για φίλους, συγγενείς, παιδιά, σκυλιά, γατιά. Μόνο για την «πάρτι» τους.

Τουλάχιστον αυτό εγώ αυτό οσμίζομαι καθημερινά εκεί έξω. Ένα μεσημέρι μπαίνει στο λεωφορείο μια κυρία μέσης ηλικίας. Κουβαλούσε σακούλες, φαινόταν πολύ κουρασμένη, ιδρωμένη , έκανε πολύ ζέστη. Η ίδια βρισκόταν στο πίσω μέρος του λεωφορείου και προσπαθούσε απεγνωσμένα να παραμερίσει τον κόσμο και να προχωρήσει μπροστά για να ακυρώσει το εισιτήριο της. Δεν βρέθηκε ούτε ένας χριστιανός να προσφερθεί να το ακυρώσει αυτός και όταν πια απελπισμένη ζήτησε από κάποιον να τη βοηθήσει εκείνος το έκανε, αφού πρώτα της έριξε το δολοφονικό βλέμμα του στυλ «μη μου χαλάς την ηρεμία». Σίγουρα το ύφος του κυρίου δεν αναιρεί την «καλή» πράξη, ωστόσο «κάνε το καλό ρε άνθρωπε, τι σου ζητάνε»

Κι όχι μόνο αυτό. Σε όλες τις εκφάνσεις τις καθημερινής τους ζωής, οι Αθηναίοι δεν ξεχνούν να δείχνουν υπέρμετρη λατρεία προς το πρόσωπό τους και άγνοια για τα συναισθήματα και τις επιθυμίες των συνανθρώπων τους. Από τις δημόσιες υπηρεσίες μέχρι τα καταστήματα ρούχων, τους γείτονες και τους φίλους σου, δεν μπορεί, ένα κρούσμα παρτακισμού θα το έχεις νιώσει κι εσύ.


Τότε είναι που αισθάνεσαι κάπως περίεργα γιατί αντιλαμβάνεσαι πως ο παρτακισμός έχει εισβάλλει στις ανθρώπινες σχέσεις. Τις πνίγει, τις βασανίζει, και δεν τους επιτρέπει να ωριμάσουν, να εξελιχθούν. Κάτι πρέπει να κάνεις λοιπόν. Πήγαινε με τις κολλητές σου για εκείνο τον καφέ που συνέχεια αναβάλλεις, άσε το facebook, βγες με την κοπέλα σου, και βοήθα την γιαγιά να περάσει απέναντι. Σε σένα απευθύνομαι αυριανέ παρτακιστή. Εξοπλίσου με αγάπη, να φτιάξεις αντισώματα γιατί προμηνύεται επιδημία...


EXITmag 2009.

www.exitmag.tk

Δευτέρα 29 Ιουνίου 2009

Ας γίνει έτσι...

από τη Φαίη Ιωαννίδου

Ταύρος: Όσο, όμως, κι αν προσπαθείς να γίνεις συμβατικός, τώρα χρειάζεσαι ενθουσιασμό. Κι αν αυτό σημαίνει να φλερτάρεις προκλητικά ή να κλείσεις κατάμουτρα μια πόρτα ή να εκτεθείς κοινωνικά, ας γίνει έτσι…

Αυτά τα λόγια, λοιπόν, στριφογύριζαν στο μυαλό μου όλη την προηγούμενη βδομάδα.. Οι αστρολόγοι κατάφεραν να με προβληματίσουν σχετικά με την μεγάλη πλανητική μου ενέργεια, ό, τι κι αν μπορούν να σημαίνουν αυτές οι λέξεις, και όσο κι αν πάντα έλεγα ότι είναι λίγο χαζό να πιστεύεις με μανία στα ζώδια και στις προβλέψεις..

"Ας γίνει έτσι"-όπως δηλαδή βγει στον καθένα μας- τα αφήνεις όλα και όπως βγουν.. Είναι τόσο εύκολο να αποδράσεις από την καθημερινότητα σου κι όμως λίγοι είναι αυτοί που το τολμούν. Αποφάσισα, λοιπόν, ότι πρέπει κάτι να κάνω.. και όλοι μαζί να απολαύσουμε ένα δροσερό καλοκαίρι..γιατί τι έννοια έχει άλλωστε το καλοκαίρι αν δεν το χαρείς ;

Βασικά θα αναδιατυπώσω..τι νόημα έχει γενικά η ζωή σου ειδικά σε αυτή τη φάση αν δεν την χαρείς; Είναι λίγο περίεργο ερώτημα θα έλεγα. Αρχικά ακούγεται πολύ φιλοσοφημένο και πολύ μπανάλ.. Δεν πιστεύω ότι είναι όμως! Ειδικά όταν η φοιτητική ζωή είναι απλά στην αρχή της –όπως συμβαίνει με όλο το team της exit- χρειάζεται ίσως που και που να προβληματιζόμαστε πάνω σε αυτό το ερώτημα. Προφανώς και δεν εννοώ να πέσουμε σε βαθιά και κουραστική σκέψη από αυτές που μπορούν να μας οδηγήσουν στο δρόμο για το ψυχιατρείο και προφανώς δεν εννοώ να κλειστούμε στο δωμάτιό μας και να ψάχνουμε μανιωδώς το νόημα της ζωής. Εν ολίγοις, αυτό που εννοώ είναι ότι αν έχουμε μια υποχρέωση απέναντι στον εαυτό μας αυτή είναι να απολαμβάνουμε τη στιγμή γιατί -δυστυχώς ή ευτυχώς, (η απάντηση είναι καθαρά συμφεροντολογική κάθε φορά)- δεν έχει εφευρεθεί ακόμα το μαγικό εκείνο ρολόι που θα μας επιτρέπει να ζούμε τις εμπειρίες μας και δυο και τρεις και άπειρες φορές. Η αλήθεια είναι πως δεν ξύπνησα ξαφνικά μια μέρα και αποφάσισα να το παίξω η έξυπνη της παρέας που θα αρχίσει να σκορπάει θετική ενέργεια στους άλλους. Απλά έτυχε τον τελευταίο χρόνο της ζωής μου, που τον θεωρώ τον πιο σημαντικό, να αποκτήσω πολλές και ιδιαίτερα ξεχωριστές για μένα εμπειρίες που με έβαλαν σε σκέψεις. Και αυτό δεν έχει να κάνει απαραίτητα μόνο με αρνητικές περιστάσεις. Σίγουρα όλοι μας περνάμε από ένα στάδιο απόρριψης και απομάκρυνσης από παρέες, από ερωτικές απογοητεύσεις (όσο κι αν θέλουμε να τις ξεχνάμε ποτέ δεν γίνεται να τις προσπεράσεις έτσι απλά -το ξέρω!), από τσακωμούς με τους δικούς μας – τύπου «Όλο έξω είσαι! Όλο ξοδεύεις! Όλο στο τηλέφωνο μιλάς! Όλο πάνω από αυτό το μηχάνημα!(εννοώντας το laptop)..όλο όλο όλο. Επίσης, σίγουρα όλοι μας περνάμε καταστάσεις που μας άλλαξαν και τις οποίες δεν θέλουμε να μοιραστούμε παρά με ένα-δυο άτομα ή και ακόμη και με κανένα.


Αλλά και όλοι μας γελάμε, γλεντάμε, πίνουμε, αγαπάμε, μεθάμε, γνωρίζουμε κόσμο, ταξιδεύουμε, ανακαλύπτουμε πόσες πιο πολλές ώρες κάθε φορά μπορεί να διαρκεί ένας συνηθισμένος καφές και πόσο πιο διασκεδαστική μπορεί να είναι μια μέρα στην παραλία ή στο βουνό με την παρέα ή το amore(τώρα αν συνδυάζουμε φίλους και φλερτ δεν μας χαλάει εννοείται!).. Όλα αυτά είναι μόνο λίγα από τα πράγματα που κατάφερα να κάνω φέτος ή που απλά μου έτυχαν χωρίς να τα επιδιώξω και που μου έδωσαν να καταλάβω ότι αν θέλω να έχω κάτι να θυμάμαι από τη φοιτητική μου ζωή θα πρέπει να εκμεταλλεύομαι τα πάντα. Ας γίνει έτσι, λοιπόν.. Είναι πράγματι συναρπαστικό να βλέπεις τη ζωή σου σαν μια ταινία όπου ο πρωταγωνιστής είσαι μόνο εσύ αλλά το σκηνικό είναι κάθε φορά διαφορετικό και οι λήψεις κάθε φορά πιο τυχαία πετυχημένες..

Άλλωστε, για να επανέλθω στο αρχικό καλοκαιρινό μας κλίμα, τίποτα δεν πρέπει να μας χαλάει τη διάθεση ειδικά τώρα. Η ρουτίνα είναι τόσο βαρετή όσο μένουμε απαθείς σε ό, τι συμβαίνει γύρω μας και ταυτόχρονα τα ερεθίσματα είναι τόσο πολλά και γεμάτα ενδιαφέρον που δεν αξίζει να τα αγνοούμε. Ας το δούμε σαν ρίσκο γιατί πάντα είναι δεδομένη η πιθανότητα κάποιο από τα ερεθίσματα να μας απογοητεύσει.. Ή μάλλον ας το δούμε σαν ένα τρόπο να βρούμε τη δική μας exit από το συνηθισμένο (ας εκμεταλλευτώ λιγάκι κ εγώ αυτόν τον εμπνευσμένο τίτλο!) και να κάνουμε ένα δυνατό enter σε μια μαγευτική καθημερινότητα.. Η αντίθεση είναι νομίζω φανερή και ο νικητής της σύγκρισης μάλλον είναι με το μέρος μου..Και ναι λοιπόν κατάφερα μετά από όλο αυτό το κατεβατό να πείσω τον εαυτό μου για ακόμα μια φορά πως έτσι είναι!!!! Ελπίζω και εσάς..


EXITmag 2009.
www.exitmag.tk

Σχετικά Άρθρα

Related Posts with Thumbnails