Bookmark and Share
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στήλες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Στήλες. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 11 Ιουλίου 2009

U-Speak: Ο Μόνος που δεν ήταν μόνος

Μπορούν και δικά σου κείμενα να δημοσιευτούν στη στήλη U-Speak. Στείλε μας στο exit-mag@hotmail.com.



Του Μανώλη Αγγελάκη

"Μαμά,τι είναι αυτά τα μικρά φωτάκια εκεί πάνω;" ρώτησε ο μικρός Ανέστης με τη φαντασία του να οργιάζει. "Τα φώτα αυτά" απάντησε η μητέρα του,"είναι τα αστέρια". Ο μικρός Ανέστης επεξεργάστηκε για δευτερόλεπτα την πληροφορία αυτή και επανήλθε με μία νέα ερώτηση. "Και σε τι χρησιμεύουν τα αστέρια;" είπε, και τα μάτια του αποτύπωναν την απορία που τον περιέβαλλε τη στιγμή εκείνη...

Η μητέρα του κοντοστάθηκε για λίγο κι έπειτα προσπάθησε να βρει κάτι ευκολονόητο για να απαντήσει στον κατα τ΄άλλα εφτάχρονο γιο της. "Τ΄αστέρια υπάρχουν για να μας κρατούν συντροφιά και να φωτίζουν τις πιο σκοτεινές μας νύχτες" είπε, και άρχισε να απομακρύνεται. "Μα στον κόσμο μας κάθε μέρα είναι σκοτεινή..." φώναξε ο Ανέστης. Η μητέρα του γύρισε, ή τουλάχιστον έτσι θα 'κανε, αν είχε κάτι να πει, αν είχε μία ξεκάθαρη απάντηση να δώσει στον μικρό μπόμπιρα που την κοίταζε με τα πελώρια πράσινά του μάτια, και αποχώρησε.

Ο μικρός Ανέστης από τότε πήγαινε συχνά στον βράχο της Φιλίας. Ήταν ένας βράχος τον οποίο ονόμασε έτσι, διότι από 'κει έβλεπε τ΄αστέρια, τους μοναδικούς του φίλους. Μιλούσαν για τα πάντα μαζί... Συνήθως μάλιστα ο Ανέστης τα έβλεπε να μετακινούνται, πιθανότατα απ΄την χαρά τους, για την εκάστοτε συζήτησή τους, κι όλα κυλούσαν ομαλά...

Ώσπου μια μέρα, μια σκοτεινή μέρα σαν όλες τις άλλες, καθώς ήταν ξαπλωμένος στον βράχο της Φιλίας, διέκρινε αμυδρά ένα περίεργο αστέρι. Δεν ήταν όμως σαν όλα τα υπόλοιπα - εξέπε
μπε κάτι το διαφορετικό! Αυτό ενθουσίασε τον Ανέστη. Αμέσως αυτός τέντωσε τις κεραίες του και εντόπισε κάποια ηχητικά κύματα. Ξαφνικά ο εγκέφαλος του γέμισε από παιδικές φωνές, ενήλικες φωνές, θορύβους και μουσικές, γέλια και κλάματα. "Το 'ξερα!",είπε ουρλιάζοντας από ευτυχία..."Το ξερα,"ότι δεν είμαστε μόνοι!". Η πρώτη του σκέψη ήταν να ειδοποιήσει την μητέρα του. Έτρεξε όσο πιο γρήγορα μπορούσε. Ήθελε πολύ να αποδείξει σε αυτήν και τον πατέρα του πως δεν ήταν μόνοι, και για πρώτη φορά στη ζωή του συνειδητοποίησε πως ήταν σχεδόν ευτυχισμένος.

"Μαμά,μαμά!",φώναξε λαχανιασμένος απ΄την διαδρομή. "Δεν είμαστε μόνοι μας!",είπε γεμάτος ενθουσιασμό. Ο πατέρας του κοίταξε τη μητέρα του με απορία, μα και απογοήτευση και την παρότρυνε με ένα νόημα να του εξηγήσει.
"Χρυσό μου", του είπε στοργικά, "πρέπει να καταλάβεις, πως δεν υπάρχει τίποτε άλλο πέρα από αυτό το οποίο βρισκόμαστε και απλόχερα σου έχουμε προσφέρει μέχρι τώρα".
"Μα, μαμά, το άκουσα...στο βράχο της Φιλίας!",είπε παραπονεμένα ο Ανέστης. "Που;",αναρωτήθηκε η μητέρα του.
"Στο βράχο της Φιλίας, εκεί που μιλάμε με τους φίλους μου τ΄αστέρια", εξήγησε ο μικρός έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού του ότι η μητέρα του ίσως και να μην τον πίστευε. Αυτή απ΄την μεριά της, χαμογέλασε καλοσυνάτα, σαν να καταλάβαινε απόλυτα τι συνέβαινε και αποφάσισε να παίξει και αυτή το παιχνίδι.

"Ξέρεις κάτι;",του είπε αμέσως, "Θέλω να με πας στον βράχο της Φιλίας....εκεί που λες ότι άκουσες τους ήχους". Ο Ανέστης ενθουσιάστηκε με την ιδέα, την έπιασε από το χέρι και άρχισε να την κατευθύνει προς τον βράχο αυτο. Μετά από λίγη ώρα έφτασαν και ο Ανέστης έδειξε στη μητέρα του που περίπου βρισκόταν εκείνο το αστέρι, όμως τίποτα... Δεν φαινόταν τίποτα. "Πως είναι δυνατόν"αναρωτήθηκε ο Ανέστης. Η μητέρα του τον άγγιξε με κατανόηση και του ζήτησε να γυρίσουν σπίτι. Ο Ανέστης βούρκωσε για λίγο, μα δεν θα το έβαζε κάτω τόσο εύκολα... "Περίμενε" της είπε, "τέντωσε τις κεραίες σου! Άκου, σε παρακαλώ...έστω για λίγο,άκου!". Η μητέρα του βλέποντάς τον απογοητευμένο, τέντωσε τις κεραίες της. Προσπάθησε να ακούσει κάτι, ειλικρινά προσπάθησε, μα τίποτα. Κοιτάχτηκαν στα μάτια και δεν χρειαζόταν να ειπωθεί κάτι άλλο. Ο Ανέστης απομακρύνθηκε πρώτος. Όταν πήγε να φύγει κι η μητέρα του, κάτι εμφανίστηκε στον ορίζοντα. Λογικά δεν θα 'ταν κάτι το σπουδαίο. Μια απλή λάμψη θα ταν μόνο...

"Ανέστη,ξύπνα,ήρθε το σχολικό!" φώναξε απ΄τον πρώτο όροφο η μητέρα του δεκάχρονου πιτσιρικά που ήταν κουρασμένος απ΄την χθεσινή προπόνηση στο κολυμβητήριο. "Καλάαα,κατεβαίνω" απάντησε ξεψυχησμένα αυτός, και ξεκίνησε για άλλη μια ανιαρή, ίδια, κενή μέρα στο σχολειό. Στο σχολικό δεν μίλαγε σε κανέναν. Όλα τα παιδιά φώναζαν, γέλαγαν, έπαιζαν... Όμως σ΄αυτόν άρεσε να χαζεύει έξω απ΄το παράθυρο και να κοιτά τον ουρανό. Ήθελε να ρθει το βράδυ. Ήξερε πως μόνο εκείνες τις ώρες επικρατεί ηρεμία, και η μέρα θα περνούσε γρήγορα, και φυσικά, ανούσια.

Βράδιασε. Ο Ανέστης είχε φάει, είχε διαβάσει και ξεκουραζόταν. Τα έκανε όλα τόσο γρήγορα, γιατί πολύ απλά δεν έκανε και οτιδήποτε αλλό. Πήγε και στάθηκε στο αγαπημένο του σημείο σε όλο το σπίτι, στο παράθυρό του. Έστρεψε το κεφάλι του προς τα αστέρια. Όταν ήταν μικρότερος, η μητέρα του, του είχε πει ότι τ΄αστέρια είναι οι κατοικίες αυτών που φεύγουν απ΄τη γη...του παππού του, της προγιαγιάς του,του θείου του. "Βλακείες" σκεφτόταν, μα καταβάθος ευχόταν να είχε άδικο. Κι ήθελε πολύ να μάθει τι υπάρχει εκεί πάνω, γιατί εδω κάτω ένιωθε πολύ μόνος. Νύσταξε, και για κάποια στιγμή νόμισε ότι είδε κάτι από ψηλά. "Κάποιο αστέρι θα έπεσε",σκέφτηκε,"ας κάνω μια ευχή". 'Εκλεισε τα μάτια του, μα ήταν πολύ κουρασμένος και δεν άντεξε. Αποκοιμήθηκε στο παράθυρο και ονειρεύτηκε πως δεν είναι ο μόνος που αισθανόταν...μόνος...


EXITmag 2009.

Τρίτη 23 Ιουνίου 2009

ΝΟΧΙ

Σάββατο βράδυ και η παρέα της EXITmag διχάζεται: Πάμε Club, ή μήπως σε κάποιο barακι ή σε κανένα σπίτι;

Του Χρήστου Καραλιά

Clubbers: Πρόβατα όλοι! Ζώα!

Χαλαρώστε, αστειεύομαι! Κι εγώ έχω πάει σε club, αλλά σιγά σιγά ανακαλύπτω και άλλους τρόπους διασκέδασης. Όσο να ναι πάντως, η διασκέδαση στα club ενέχει το στοιχείο του «έχω-ωραίο-σώμα-δεν-ακούω-τι-λες-ας-φασωθούμε». Τον τελευταίο καιρό όμως φαίνεται να υπάρχει μια τάση να προτιμώνται τα bars, ή το “άραγμα” σε σπίτια φίλων, ή ακόμα και σε πλατείες με μια μπιρίτσα στο χέρι. Η μαφία των clubs που έχουν καταπατήσει την ακτογραμμή της νότιας Αττικής ωστόσο συνεχίζει να πλουτίζει μέσω των φανατικών clubbers! Να λοιπόν γιατί δεν γουστάρω τα clubs:

Της Τζοάννας Κουντούρη

Σε μια εποχή κατά την οποία η μαζοποίηση αποτελεί (δυστυχώς) ένα κυρίαρχο ρεύμα, το να πηγαίνει κανείς σε club μοιάζει να είναι η απόλυτη επιβεβαίωση ότι οι νέοι ακολουθούν τη μάζα λαμβάνοντας μέρος σε δραστηριότητες και υιοθετώντας συνήθειες αποκλειστικά και μόνο για να είναι αρεστοί και αποδεκτοί και όχι επειδή το επιθυμούν πραγματικά. Κι όμως, ακόμη και μέσα σε αυτό το πλαίσιο, υπάρχουν κάποιοι- στους οποίους συμπεριλαμβάνομαι κι εγώ- που «clubίζουν» μανιωδώς και αδιαλείπτως και μετά από προσωπική εμπειρία σε προσκαλούν να τους ακολουθήσεις για τους ακόλουθους λόγους:

Γιατί ακούς τα πριονίδια στο τέρμα. Τα χιτάκια τουλάχιστον, τα παίζουν σε repeat! Πόσες φορές σε μια νύχτα να ακούσει κανείς το τραγούδι του Armin; Έλεος! Εκτός αυτού, βγαίνοντας από το club, πέρα από την κούραση, σε συνοδεύει και το εκνευριστικό «ιιιιιι» στα αυτιά σου εξ’αιτίας της έντασης της μουσικής. Συγχαρητήρια, μόλις αρχίσατε αργά-αλλά-σταθερά να κουφαίνεστε!

Για να ακούσεις την αγαπημένη σου μουσική στο full. Το club είναι το μόνο μέρος όπου μπορείς να νιώσεις το beat της αγαπημένης σου μουσικής να σε συνταράζει χωρίς να το μετανιώσεις πικρά προσπαθώντας να δώσεις εξηγήσεις στους αστυνομικούς που κάλεσε η μίζερη γειτόνισσά σου, ενώ δεν ήταν ώρα κοινής ησυχίας (έλεος με τους ξενέρωτους!)

Γιατί υπάρχουν καλύτεροι τρόποι να διασκεδάσεις! Ένα open party (και δη DoItYourself) είναι ό,τι καλύτερο για να διασκεδάσεις και με την παρέα σου, αλλά και για να γνωρίσεις καινούριο κόσμο. Ακόμη, η Αθήνα είναι γεμάτη μπαρ με «τύπο» και ωραία μουσική... Why not?

Για να νιώσεις πώς είναι η άλλη πλευρά της Αθήνας- η μεταμεσονύκτια: είναι αλήθεια ότι εμείς οι Έλληνες είμαστε party animals, γεγονός που θα διαπιστώσεις επισκεπτόμενος ένα από τα μεγάλα- ή τα μικρά clubάκια της πόλης…Ναι, είναι αλήθεια, αυτή η πόλη δεν κοιμάται ποτέ!!! (Κι εμείς της κάνουμε παρέα..!)

Γιατί πρέπει να κάτσεις μια ώρα να σκεφτείς τι θα βάλεις! Σε ένα barακι, ή οπουδήποτε αλλού, μπορείς να βάλεις ό,τι θέλεις χωρίς να σου πει κανείς τίποτα!

Γιατί είναι μια πολύ καλή ευκαιρία να βάλεις το καινούριο σου φόρεμα/ πουκάμισο: είναι το κατάλληλο μέρος για να καλοντυθείς και να νιώσεις θεά/ θεός.

Γιατί σου σερβίρουν μπόμπες. Ακόμα και αν με την είσοδο σου παρέχεται ποτό (που το πληρώνεις δηλαδή με την είσοδο 15 ευρώ τουλάχιστον), αυτό θα είναι κατά πάσα πιθανότητα μπόμπα. Μετά θα είσαι χαλασμένος, μπορεί να ξεράσεις και με ένα ποτήρι...

Για να ζαλιστείς (…ή να μεθύσεις) μια φορά κι εσύ και να είναι φυσιολογικό: κανείς δεν πρόκειται να σε παρεξηγήσει αν χαζογελάς και χορεύεις σαν τρελός, όλοι το έχουν κάνει τουλάχιστον μια φορά- αλλά μην το παρακάνεις…

Γιατί όσο μαζοχιστής και να είσαι πόσο να αντέξεις τη ζέστη, κούραση, ορθοστασία...;

Για να χορέψεις πάνω στο ηχείο/ μπάρα/ τραπέζι μέχρι τελικής πτώσεως: εντάξει, η αλήθεια είναι ότι το πρωί θα σε πονάνε τα πόδια σου, αλλά θα έχεις περάσει τόσο τέλεια που θα αξίζει τον κόπο…

Γιατί οι sexy χορεύτριες ή ο θεός barman δεν πρόκειται να γυρίσουν να σε κοιτάξουν...

Για να δεις τις σέξι χορεύτριες/ το θεό barman: εσείς διαλέγετε…

Γιατί νιώθεις ένα με το πλήθος (με την κακή έννοια). Ο ένας είναι πάνω στον άλλο, και αν κάποια θέλει να πάει μέχρι την τουαλέτα τη χουφτώνουν ίσα με δέκα φορές.

Για να γνωρίσεις κόσμο: Μέσα στην κεφάτη ατμόσφαιρα επικρατεί ένα φιλικό και ευνοϊκό κλίμα που θα σε κάνει να νιώσεις «ένα» με το πλήθος. Είναι λοιπόν το ιδανικό μέρος για να

κάνεις νέες γνωριμίες, είτε πρόκειται για φίλους είτε για κάτι παραπάνω…

Για να νιώσεις σκουλήκι: Οι πορτιέρηδες με ύφος δέκα καρδιναλίων «χάρη σου κάνω που σε βάζω μέσα, και ας σκας τα λεφτά κανονικότατα!» Πού ξανακούστηκε να παρακαλάμε για να αγοράσουμε το προϊόν/υπηρεσία μιας επιχείρησης;

Για να νιώσεις star και να προσφέρεις μια ολόκληρη βραδιά glamour στον εαυτό σου: Από την είσοδο κιόλας θα νιώσεις μια ανώτερη αίσθηση να σε κατακλύζει, αφού ακόμα και η υποδοχή σε κάνει να νιώσεις ξεχωριστός.

Το σκέφτεσαι ακόμα; Πάρε μια μπίρα και άραξε σε καμιά πλατεία!

Το σκέφτεσαι ακόμα; Join the clubbers’ club!









EXITmag 2009.
www.exitmag.tk


Σχετικά Άρθρα

Related Posts with Thumbnails