Bookmark and Share
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 23 Ιουνίου 2009

Ένα Σάββατο στα Εξάρχεια

Της Φαίης Ιωαννίδου

Σάββατο απόγευμα, αρχές καλοκαιριού. Περπατάς στην οδό Τζαβέλλα των Εξαρχείων και νιώθεις την καλοκαιρινή διάθεση μέσα στο κέντρο της πόλης- πάντα όμως στην πιο underground εκδοχή της. Οι άνθρωποι είναι χαρούμενοι, δείχνουν απεγκλωβισμένοι από κάθε ανησυχία και πανικό που προκαλεί ο μύθος των Εξαρχείων σε όσους δεν έχουν βρεθεί τελευταία σ’ αυτόν τον πεζόδρομο με τις αντιθέσεις και τις ομοιότητες- που αποτελούν πλέον σήμα-κατατεθέν της Τζαβέλλα μετά τα «Δεκεμβριανά» γεγονότα. Και όντως αυτό ισχύει. Η Τζαβέλλα είναι ο μόνος δρόμος στον οποίο έχω βρεθεί μέχρι στιγμής που έχει καταφέρει να μου ξυπνήσει τόσο έντονα συναισθήματα. Έκατσα μάλιστα και σημείωσα με μια φίλη μου όλες τις λέξεις που μας έβγαιναν αυθόρμητα όση ώρα παραμένουμε στην Τζαβέλλα και το αποτέλεσμα ήταν μοναδικό… Χαρά, χάος, λύπη, ήλιος, νέοι, χρώματα, μαύρο, θάνατος, αναταραχή, ηρεμία..



Κι ενώ, λοιπόν, συνεχίζεις να περπατάς στην Τζαβέλλα μέσα σε αυτήν την ηρεμία βυθισμένος στο μαγικό ήχο των πουλιών που κελαηδούν στην καρδιά της Αθήνας – και που σταματάει μόνο όταν περνούν ένα- δυο αυτοκίνητα/μηχανάκια-, το τοπίο ξαφνικά αλλάζει. Είναι το ίδιο σαββατιάτικο απόγευμα αλλά οι άνθρωποι πια δείχνουν πραγματικά πιο ανήσυχοι και ψάχνουν να κρυφτούν για να μην τους δουν οι «τρομακτικοί» κουκουλοφόροι.. Άλλοι, βέβαια, συνεχίζουν απλά να απολαμβάνουν τον καφέ τους. Πάντως παρά τις διαφορετικές αντιδράσεις η αναστάτωση είναι φανερή. Γιατί μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα η ησυχία στο κάτω μέρος της Τζαβέλλα, εκεί που συναντά τη Θεμιστοκλέους, απειλείται από μια ομάδα νεαρών που ντυμένοι στα μαύρα και κρατώντας μπουκάλια και μαύρες σημαίες κατευθύνονται τρέχοντας προς την πλατεία των Εξαρχείων με άγνωστες προθέσεις και αφορμές. Από πίσω τρέχουν τα ΜΑΤ με ανοργάνωτες κινήσεις, ενώ τόσο ο θόρυβος που ξεσπά από τις συγκρούσεις και τους ανούσιους διαλόγους όσο και ο καπνός που έχει απλωθεί από τα δακρυγόνα αφήνουν απρόβλεπτο το τέλος της βραδιάς.


Η αλήθεια, πάντως , είναι πως τη στιγμή που βλέπεις τα επεισόδια να εξελίσσονται δεν ανησυχείς για τις κοινωνικές ή και πολιτικές αιτίες τους. Το μόνο που σκέφτεσαι είναι πως όταν είσαι στα Εξάρχεια ζεις στους πραγματικούς ρυθμούς της πόλης, εκεί όπου καμία εξέλιξη και συμβάν δεν σε αφήνει αδιάφορο αλλά το κάθετί σου δίνει ερεθίσματα για να σκεφτείς και να επιλέξεις.. «Δράσε ή σκάσε» είναι ένα από τα πολλά συνθήματα στους γεμάτους τοίχους του δρόμους που σε προβληματίζουν. Αυτές είναι και οι δύο επιλογές σου. Ή να σκάσεις και να εγκαταλείψεις την ομορφιά των Εξαρχείων από φόβο ή να δράσεις και να απολαύσεις όλο το μεγαλείο τους από τα αδέσποτα σκυλιά και τα περιστέρια που έχουν γίνει οι καλύτεροι μάρτυρες των γεγονότων μέχρι το ξέσπασμα των καταζητούμενων γνωστών-αγνώστων κουκουλοφόρων.


Μ’ όλη αυτή την αναταραχή και νιώθοντας όντως μια μικρή αγωνία έχεις ήδη φτάσει στο αρχικό σημείο της Τζαβέλλα, εκεί από όπου και ξεκίνησε ο περίπατος. Τα συναισθήματα ακόμα πιο πολλά και σίγουρα πολύ πιο μπερδεμένα. Είναι το σημείο όπου δολοφονήθηκε πριν λίγους μήνες ο 16χρονος Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος και είναι το σημείο όπου γεννήθηκε μια καινούρια πλευρά της εξέγερσης και μια ελπίδα ότι ίσως αλλάξουν πολλά. Οι μνήμες ξεχειλίζουν από παντού και η ατμόσφαιρα δεν σταματά ποτέ να χαρακτηρίζεται από μια σπάνια ηρεμία ακόμα και τη στιγμή των «κουκουλοφόρων». Απόδειξη πως τα Εξάρχεια δεν είναι το στέκι των αναρχικών και των αντιδραστικών στοιχείων αλλά το στέκι όλων όσων έχουν αποφασίσει να δράσουν..Κι έτσι ο πανικός των γεγονότων που έχουν συνδεθεί μόνιμα πλέον με τα Εξάρχεια ακολουθείται από την αισιοδοξία που προκαλεί αυτή η εξέγερση, ακόμα κι όταν τα όρια της ξεπερνιούνται. Είναι η αισιοδοξία των νέων για το σήμερα και το αύριο και για τα όνειρα τους που έμειναν πουλιά στην ομίχλη..


Κι όλα αυτά μόνο με έναν καλοκαιρινό περίπατο στην οδό Τζαβέλλα..



EXITmag 2009.
www.exitmag.tk


Μεγαλώνοντας...

της Κατερίνας Στάμου

Την τελευταία ημέρα των Πανελλαδικών εξετάσεων, το μάθημα προς εξέταση ήταν τα Λατινικά. Μόλις παρέδωσα την κόλλα μου,κατέβηκα φορτσάτη στο προάυλιο και τσίριξα κάτω από το δυνατό φως του ήλιου της τελευταίας μέρας του Μάη, λες και ήμουν εσώκλειστη επί ένα χρόνο σ'ένα σκοτεινό μπουντρούμι. Η τσιρίδα (το ουρλιαχτό!) με έκανε να αισθανθώ εκατό κιλά ελαφρύτερη, και να σπρώξω με δύναμη τη μαθητική πίεση πίσω μου, η οποία ουσιατικά δεν υπήρχε, αλλά ήταν και αυτή ένα τέχνασμα των "μεγάλων" ή του "συστήματος" (ποιός ξέρει;), πολύ πιθανό επειδή τους αρέσει να μας πανικοβάλλουν.

Άλλωστε, λαμβάνοντας υπόψη μου όχι μόνο τον εαυτό μου, αλλά, πιστεύω, κι ένα σημαντικό αριθμό μαθητών λυκείου, το έτος πριν την αποφοίτηση δεν έχει καμία ιδιαίτερη σχέση με καταστάσεις που απαιτούν θυσία και κόπο σε σημείο εξάντλησης. Διότι, τόσα πα
ιδιά που γνωρίζω (συγκαταλέγοντας τον εαυτό μου) τα οποία εισήχθησαν σε αξιόλογες σχολές (η λέξη "αξιόλογες" είναι σχετική) και τις πλάκες τους τις κάνανε, και τον ύπνο τους τον ρίχνανε, και την πολυαναμενόμενη πενταήμερη τους πήγανε, και χρόνο έβρισκαν για ερωτικές αναζητήσεις καθώς επίσης και για να κλάψουν για αυτές όταν αποδεικνύονταν μάταιες. Επιπροσθέτως, μπορούσαν και να ασχοληθούν με τη μουσική τους, και γενικότερα να καταπιαστούν με κάθε τί που τους κέντριζε το ενδιαφέρον εκτός των μαθημάτων.

Το διάβασμα πρέπει να αντιλαμβάνεται ως τρόπος ζωής, ως αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας του μαθητή, ο οποίος δεν είναι υποχρεωμένος να θυσιάσει κανένα τομέα της ζωής του προκειμένου να εισαχθεί στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, διότι πολύ απλά, για κάποιον που είναι μεθοδικός, υγιής και αποφασισμένος, η θυσία είναι περιττή.


Εκείνη τη μέρα λοιπόν (τη μέρα της τσιρίδας), παραδόξως δε με απασχολούσε καθόλου το μέλλον μου. Το μόνο που σκεφτόμουν ήταν η χρονια που πέρασε και ο εαυτός μου που μεγάλωνε -και συνεχίζει να μεγαλώνει, δόξα τω Θεώ- δίχως να με ρωτάει, ορισμένοι συμμαθητές μου που ήξερα ότι θα έβλεπα πια σπάνια από τότε και στο εξής, και η συναυλία των Last Drive που είχε προγραμματιστεί εκείνη την ημέρα στα Γιαννένα κι έψαχνα να βρω με ποιόν τρόπο θα το σκάσω για να πάω! Δεν βρήκα κανέναν τρόπο, και τελικά δεν πήγα.Το καλοκαίρι συνέχισα με τους ίδιους ρυθμούς σκέψεις, ενώ δεν έμπαινα καν στη διαδικασία να ρωτήσω άτομα που σπούδαζαν ή είχαν τελειώσει τις σπουδές τους για το πώς είναι η περιβόητη φοιτητική ζωή. Κάποιοι ασφαλώς μου μίλησαν για αυτή χωρίς εγώ να τους ρωτήσω και μπορώ να πω ότι τους βρήκα ενθουσιασμένους. Δεν είχε τύχει έως τότε να γνωρίσω κάποιον αγανακτισμένο με την καταστάση που επικρατεί στα τμήματα σπουδών του δημοσίου.

Ωστόσο, δεν ανυπομονούσα καθόλου για το Πανεπιστημίο, -άλλωστε η εποχή που το σχολείο αποτελούσε αγγαρία και ήταν συνδεδεμένο με τάσεις σεμνοτυφίας,και η αποφο
ίτηση έμοιαζε με απελευθέρωση,θέλω να πιστεύω πως είναι περασμένη- παρόλο που ήθελα και θέλω πολύ να σπουδάσω... Ίσως να με είχε κυριεύσει τότε εκείνη η πεποίθηση, η οποία δε με έχει εγκαταλέιψει ακόμα, ότι μετά από μια ηλικία ο άνθρωπος αλλάζει και αυτή η αλλαγή δεν είναι προς το καλύτερο,αλλά ο ίδιος αλλοτριώνεται και με σταθερό και βέβαιο τρόπο χάνει για πάντα τον συμπαθητικό, αληθινό, εφηβικό εαυτό του.

Η έναρξη της φοιτητικής μας ζωής θα έλεγα ότι, κατά κάποιον τρόπο, μας βρίσκει τους περισσότερους απροετοίμαστους. Δεν είναι μονάχα η πρώτη μέρα στη σχολή κατά τη διάρκεια της οποίας νιώθεις σαν άλιεν στο αμφιθέατρο, ανάμεσα στα τόσα ξένα πρόσωπα που συνήθως με την πρώτη ματιά φαντάζουν τόσο περίφημα προσαρμοσμένα και άνετα. Η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο σηματοδοτεί την αρχή μιας ολότελα νέας περιόδου της ζωής του νέου ανθρώπου, όπως αυτή διαμορφώνεται ως επί τω πλείστον στις δυτικές κοινωνίες. Φοιτητής είναι αυτός που διεκδικεί, που συμμετέχει, που επιλέγει, που ανακαλύπτει. Όλα αυτά ακούγονται μαγικά στα αυτιά ενός μαθητή, όμως κατά πόσο είναι δυνατό μια προσωπικότητα να εξελιχθεί από ανήλικο και άβουλο πλάσμα σε ενήλικα με κοινωνική και όχι μόνο συνείδηση μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα και είναι πράγματι ικανό το ελληνικό πανεπιστήμιο να προβάλλει σταθερά τέτοιες αξίες;

Σαν πρωτάρα, αυτό που ασφαλώς μου τράβηξε την προσοχή τον πρώτο καιρό του πρώτου έτους των σπουδών μου είναι ότι ο χώρος της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, πέρα από το γεγονός ότι έχει παραμεληθεί και δε δέχεται καμία φροντίδα ούτε από φοιτητές, ούτε από καθηγητές, ούτε από το κράτος, ενώ επίσης στερείται υλικοτεχνικής υποδομής (ακριβώς όπως η χώρα μας στο σύνολό της), μοιάζει με κέντρο συνάθροισης κομματικοποιημένων ατόμων. Για ποιό λόγο δεν μπορούν οι φοιτητές τα δικαιώματα τους να τα διεκδικούν μόνοι τους,ανεξάρτητα πολιτικών και κοινωνικών στηριγμάτων; Τί δουλειά έχουν οι παρατάξεις ιδεολογιών και συμφερόντων σ' ένα μέρος όπου το γενικό καλό αφορά όλους ανεξαιρέτως τους φοιτητές και δεν έχει καμία απολύτως σχέση με πολιτικές ιδέες; Mήπως είμαι εγώ η αφελής και η ανίδεη; Γιατί πρέπει τα παιδιά να χάνουν το χρόνο τους σε τρεχάματα με στόχο να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των πολιτικά διαταραγμένων αντί να αφιερωθούν σε κάτι φρέσκο, δημιουργικό και ειλικρινές; Συνέχισα να αναρωτιέμαι σιωπηλά για όλα αυτά...για κάποια πράγματα είναι συνάμα αυτονότητες και δυσδιάκριτες οι απαντήσεις.

Σε ό,τι αφορά το μαθητικό κομμάτι αυτής της "σεζόν" που πέρασε οι γνώσεις που αποκόμισα από το ελληνικό πανεπιστήμιο μετρούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού: διάβασα ορισμένα πολύ σπουδαία βιβλία, άκουσα σοφές κουβέντες καθηγητών, είδα πολιτισμικά ντοκυμαντέρ, αυτό που όμως μου λείπει είναι η αίσθηση της ύπαρξης ενός νήματος που τα ενώνει όλα αυτά και τα αποθηκεύει οργανωμένα μέσα μου.

Οι εσωτερικές μου απορίες συνεχίστηκαν: γιατί οι καθηγητές πρέπει μονίμως στο μάθημα να φαίνεται ότι κάνουν διάλεξη και να απορρίπτεται ο διάλογος
; Για ποιό λόγο δεν έχουμε homework, βατές εργασίες για το σπίτι, ώστε να μην σκουριάζει και το μυαλουδάκι μας; Με μια φίλη μου συμφωνήσαμε στο γεγονός ότι έχουμε ξεχάσει να γράφουμε, σε αντίθεση με ένα χρόνο πριν, τότε που τα γραπτά μας εντυπωσίαζαν με τη δομή και την έκφρασή τους. Κι επίσης, γιατί το πρόγραμμα πρέπει σώνει και καλά να διακόπτεται απο συνεχείς απουσίες καθηγητών κι από εξωσχολικούς που καταλαμβάνουν αίθουσες για να περάσουν την ώρα τους; Άκουσα παιδιά να λένε και μάλιστα πολύ σωστά, ότι το πανεπιστήμιο τους κάνει να μη σκέφτονται, ότι η διαδρομή στις σχολές είναι χαοτίκη και άχαρη, σε αφήνει τόσο πολύ ελεύθερο, συχνά σε απομακρύνει από τη συστηματική ενασχόληση, με αποτέλεσμα να υποτιμάς τις ίδιες σου τις σπουδές! Δομή δεν υπάρχει, ζούμε το απόλυτο θέατρο του παραλόγου. Και μια ακόμη απορία: γιατί να μη γίνονται όλα τα μαθήματα πρωί; Στο Παντείο Πανεπιστήμιο, το διάστημα του πρώτου εξαμήνου, το μάθημα της Δημιουργικής Γραφής παραδιδόταν κάθε Πέμπτη από τις οχτώ έως τις έντεκα το βράδυ! Ευτυχώς ο καθηγητής είχε προνόησει να τελειώνουμε γύρω στις δέκα και μισή, μιας και λίγο αργοτέρα η Συγγρού γίνεται "επικίνδυνη" ένω υπάρχει και το ενδεχόμενο να μη βρεις συγκοινωνία, ειδικά αν μένεις μακρυά από το κέντρο. Θα ήταν άσχημα λοιπόν αν τα μαθήματα ξεκινούσαν επί καθημερινή βάση στις δέκα ή στις έντεκα το πρωί; Πού έχει τρυπώσει η απόψη που θέλει την καλή δουλειά να γίνεται κάτω από το φως του ήλιου, τότε που το μυαλό μας είναι διαυγές και το σώμα μας ξεκούραστο; Είναι αποδεκτό το γεγονός της έλλειψης αιθουσών στα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα το "μπλοκάρισμα" του προγάμματος;

Πέρα όμως από τις αδυναμίες της λειτουργικότητας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, η ζωή μετά το σχολείο είναι δύσκολο να συγκροτηθεί: να μια ένδειξη της ανωριμότητας του χαρακτήρα μας και της αβεβαιότητας για τον εαυτό μας. Θυμάμαι το ποιηματάκι από το "Πριν το Ηλιοβασίλεμα" του Ρίτσαρτντ Λινκλέιτερ:"Lodged in life/Like branches in a river". Είναι απολύτως φυσιολογικό να μην έχεις ιδέα για το ποιός είσαι στα δεκαεννιά σου, και υπέροχα εντυπωσιακό να μη βιαστείς να ανακαλύψεις τον εαυτό σου: η βιασύνη μπορεί εν συνεχεία να αποδειχθεί μεγάλο λάθος, να πιαστείς στην παγίδα των στερεοτύπων που προβάλλει η κοινωνία. Το άγχος μας να ανταποκριθούμε στην ενηλικίωση... Και στο κάτω-κάτω τί είναι η ενηλικίωση; Η αποφοίτηση από το λύκειο; Το να κλείσεις τα δεκαοχτώ; Το να βρεις δουλειά; Ή μήπως μια αποτυχημένη ερωτική ιστορία, ένας χωρισμός, που σε προσγειώνει και σε ωριμάζει, όπως λένε, συναισθηματικά;


Είναι περίεργο να μιλάς για τα νιάτα όταν είσαι ο ίδιος νέος. Μπορείς όμως μερικές φορές να βγεις λίγο έξω από τη ζωή σου και να δεις τα πράγματα από ψηλά ή να τα θαυμάσεις από απέναντι σαν κινηματογραφική ταινία: βλέπεις τον εαυτό σου να χαλαρώνει επί ώρες στα καφέ, να συζητάει για δύσμορφες αγάπες, για βαφές μαλλιών, για μουσικούς έρωτες. Τον βλέπεις να πέφτει για ύπνο τα ξημερώματα με το πιο θολό, λυπητερό και εξωπραγματικό χρώμα του ήλιου. Τα βράδυα άλλοι δοκιμάζουν σαν παλαβοί τρελά ποτά, άλλοι αναζητούν ξέφρενες, φευγάτες εμπειρίες. Κάποιοι συνεχίζουν αθόρυβοι, φυλάνε σα θησαυρό την ηρεμία τους. Ορισμένοι δουλεύουν με εξαντλητικούς ρυθμούς από τα δεκαοχτώ τους. Ιντερνετικές φιλίες εμφανίζονται και για πολλούς οι σχέσεις παίρνουν μια μορφή αγωνίας: αν δεν ανήκεις κάπου είσαι μάλλον χαμένος -εγώ πιστεύω πως ο χαμένος τα παίρνει όλα.

Και μέσα και στη δική μου αγωνία να τελειώσω αυτό το άρθρο, με βρήκε ξεκούραστη, λίγο μετά τον ύπνο, η πιο δυναμική ώρα της ημέρας: το πρωί. Και ψάχνω να βρω η ίδια σα χαμένη, τί πήρα εγώ μέσα σ'ενα χρόνο: έκανα κάποια ταξιδάκια, δούλεψα, πήγα σε πολλές συναυλίες (και θα πάω και σε άλλες!), διάβασα όμορφα πράγματα, άκουσα πολύ Στέρεο Νόβα, αγάπησα το Λειβαδίτη, μοιράστηκα την αδυναμία μου στη Λένα Πλάτωνος, ονειρεύτηκα με παρέα το Παρίσι. Και τα περισσότερα από αυτά, μιας και γνώρισα ανθρώπους: κάποιους τους ξέχασα ήδη, μερικούς νιώθω ότι τους ξέρω χρόνια: "η αγάπη",μου είπαν,"δεν έχει χρόνο". Δεν ξέρω αν πρόκειται για αγάπη ή για κάτι αόρατο και δυνατό που σε δένει με τον άλλο και σε κάνει να θες να μοιραστείς μαζί του μεγαλοπρεπή όνειρα και στιγμές αδράνειας, ακόμα κι αν δεν πρόκειται για έρωτα αλλά για μια απότομη φιλία. Με τις παλιές φιλίες εμβαθύνεις περισσότερο, με τις νέες εμβαθύνεις απότομα. Κάποιες, βέβαια απ'τις παλιές, χάνονται για πάντα, και προς μεγάλη σου έκπληξη ανακαλύπτεις πως ο καιρός σας ήταν παροδικός. Σαν ένα τραγούδι που άκουσες τυχαία στο ραδιόφωνο και κόλλησες, μα δεν έχεις ιδέα ποιός το τραγουδάει και πώς το λένε για να το ξαναζήσεις...



EXITmag 2009.
www.exitmag.tk


Δευτέρα 22 Ιουνίου 2009

Ανάδρομος Ερμής για τον Τύπο

Του Χρήστου Καραλιά
Σήμερα, 22/6/2009, εκδόθηκε το τελευταίο φύλλο του Ελεύθερου Τύπου. Με ανακοίνωση στο site του Ελεύθερου Τύπου, η "Ίδρυμα Τύπου Α.Ε." αναφέρει πως αποφασίστηκε η αναστολή λειτουργίας του Ελεύθερου Τύπου και του City fm "λόγω ζημιογόνων αποτελεσμάτων". Οι άνεργοι, πλέον, εργαζόμενοι της εν λόγω εφημερίδας και ραδιοφωνικού σταθμού, χρησιμοποιούν πλέον το ergazomenoieleftherostipos.blogspot.com ως βήμα. Εν ολίγοις, λουκέτο στον Ελεύθερο Τύπο και στον Cityfm έβαλαν οι Αγγελόπουλοι, χωρίς να προσπαθήσουν καν να πουλήσουν τουλάχιστον τις δύο αυτές επιχειρήσεις, αφήνοντας έτσι άνεργους περίπου 450 εργαζόμενους.

Ίσως να είναι καλύτερα έτσι, αν σκεφτεί κανείς την κατάσταση που επικρατεί στις υπόλοιπες εφημερίδες:
Το Βήμα, η Ελευθεροτυπία και το Έθνος της Κυριακής έγραψαν σχόλια και κάλυψαν τη συνάντηση του Καραμανλή με τον Ερντογάν την ίδια ημέρα. Αρκετά αστείο αν φανταστεί κανείς οτι η συνάντηση αυτή δεν έγινε ποτέ, γιατί ο Ερντογάν την ακύρωσε επικαλούμενος λόγους υγείας.

Όχι μόνο λοιπόν έγραψαν οτι έγινε η συνάντηση των δύο πρωθυπουργών, αλλά στο "Βήμα" διαισθάνθηκαν και ένα "παγωμένο κλίμα παρά τα χαμόγελα":

Το ρεπορτάζ του Βήματος. Ξέχασαν να το εντάξουν στην ενότητα "ζώδια".

Η Ελευθεροτυπία ανέφερε:
"Επί μία ώρα (μαζί με τον χρόνο που χρειάστηκε για τη μετάφραση), τα είπαν χτες το απόγευμα στο Μέγαρο Μαξίμου ο κ. Καραμανλής με τον Τ. Ερντογάν, ο οποίος ήρθε στην Αθήνα για τα εγκαίνια του νέου Μουσείου της Ακρόπολης. Η υλοποίηση των συμφωνιών για τους μετανάστες και οι παραβιάσεις στο Αιγαίο ήταν δύο από τα βασικά θέματα που μπήκαν στην κουβέντα.", ενώ το Έθνος ανέφερε: "η υποδοχή του κ. Ερντογάν χτες στο Μέγαρο Μαξίμου δεν είχε καμία σχέση με την προηγούμενη επίσκεψή του στην Αθήνα το 2004".

Με τον κόσμο να χάνει την εμπιστοσύνη του στα ΜΜΕ, οι εκδότες είναι ιδιαίτερα ανήσυχοι και απογοητευμένοι. Η ΕΧΙΤ όμως έχει τη λύση για άλλη μια φορά. Οι δημοσιογράφοι του Βήματος, της Ελευθεροτυπίας και του Έθνους θα απολυθούν όλοι, και τη θέση τους θα πάρουν διακεκριμένα και έγκυρα μέντιουμ. Συνομιλίες λέγεται οτι γίνονται μεταξύ της Βιργινίας Λεούση και του Βήματος για να αναλάβει το πολιτικό ρεπορτάζ, ενώ ο Χορταρέας φαίνεται να μην καταλήγει τελικά σε συμφωνία με την Ελευθεροτυπία εξ' αιτίας του χρηματικού ζητήματος.

Πλέον οι εφημερίδες δεν θα ντρέπονται να λένε οτι γράφουν για πράγματα που δεν έχουν συμβεί ακόμη, αλλά αντιθέτως θα τα γράφουν από εβδομάδες πριν, και η εφημερίδα που θα τα γράφει προκαταβολικά ένα μήνα πριν, θα είναι η πιο έγκυρη, αφού η Συναστρική Ομάδα με τον Αρχιαστρολόγο θα έχουν το ισχυρότερο κληρονομικό χάρισμα.

Ακόμη, εμείς στην EXITmag προχωράμε ένα βήμα μποροστά από το "Βήμα" και αποκαλύπτουμε τις συναντήσεις του Κ.Καραμανλή που δεν έγραψαν οι υπόλοιπες εφημερίδες: "Σε ευχάριστο κλίμα έγινε εχθές η συνάντηση του Κ.Καραμανλή με τον Οσάμα Μπίν Λάντεν, ενώ αμέσως μετά ο Έλληνας πρωθυπουργός δείπνησε με τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι ενώ τους τραγουδούσε live η βασίλισσα της pop Madonna, που έφτασε στην Αθήνα για τα εγκαίνια του Νέου Μουσείου."

Λύση δεν έχουμε σκεφτεί ακόμη για τους άνεργους δημοσιογράφους που θα προκύψουν από τις εφημερίδες που αναφέραμε (συν τους 300 δημοσιογράφους που μένουν χωρίς δουλειά μετά το κλείσιμο του Ελεύθερου Τύπου, όσοι θα προκύψουν από τη δεύτερη "εθελούσια" έξοδο που σχεδιάζει ο Alpha, ή από τις περικοπές προσωπικού που αναμένονται από τον ΑΝΤ1). Αν έχει κανείς ιδέες ας τις πει..



EXITmag 2009.
www.exitmag.tk

Σχετικά Άρθρα

Related Posts with Thumbnails