EXIT mag

O Μπομπ Ντύλαν στο Terra Vibe Park.

2010-06-05T09:59:00.000-07:00

Της Κατερίνας Στάμου

Όταν η μουσική ξεπερνάει την εποχή της και όταν μια βραχνή φωνή τραγουδάει θλιμμένους και απαστράπτοντες στίχους, τότε ο κόσμος ξεχειλίζει από αγάπη και η ζωή γίνεται εύκολη και ωραία. Τα συναισθήματα φορτίζονται ίσα-ίσα ώστε να γίνουν οι άνθρωποι λίγο πιο ποιητικοί και αυτόματα όλοι μοιάζουμε να ανεβαίνουμε επίπεδο ζωής. Και αν είσαι λιγάκι έξυπνος και ικανός να διακρίνεις την ουσία απ’ την επιφάνεια, τότε καταλαβαίνεις ότι πίσω από τα βραβεία και τη μουσική βιομηχανία, πίσω από τον όγκο της ιστορίας που θαμπώνει και παραμορφώνει, πίσω από κάθε ροκ εν ρολλ κλισέ, κρύβεται ένας κύριος που μεγάλωσε ακούγοντας Odetta, ένας κύριος ντυμένος με τον κομψό αέρα της δύσης, κάποιος που μοιάζει με μυθιστόρημα και που του αρέσει να ζωγραφίζει, κάποιος που σιωπά όταν πρέπει και μιλάει πάλι όταν πρέπει: προτέρημα πρωτοφανές για τους περισσότερους ανθρώπους. Κάποιος πολύ μα πολύ διαβασμένος που κάνει άψογα του κεφαλιού του και τον οποίο σέβονται ακόμη και όσοι «τον αντιπαθούν».

Η μαγιάτικη ζεστή βραδιά τα είχε όλα όσα έπρεπε για να αποδειχθεί ξεχωριστή: ο Ντύλαν βγήκε στη σκηνή στις 9.30 ακριβώς (όπως αναγραφόταν στο εισιτήριο) και με την πρώτη ματιά καταλάβαινες ότι πρόκειται για άνθρωπο που γεννήθηκε κάτω από ξεχωριστό αστέρι. Διότι πέρα από τα γεγονότα, πέρα από το κοινό που ζητωκραύγαζε και χειροκροτούσε, πέρα από την ταύτιση γενεών και γενεών με τη μουσική του, το μεγαλείο βρισκόταν σε αυτό το βλέμμα το γεμάτο ευγένεια και σπιρτάδα, σε αυτά τα τραγουδιστά λόγια που μιλάνε για μοναξιά μεγαλύτερη και από την απεραντοσύνη της ερήμου, σε αυτούς τους έρωτες που έγιναν τραγούδια και που έτσι ξαναζωντανεύουν επανειλημμένα κάθε φορά που κάποιος τα σιγοτραγουδάει μες το πλήθος. Και στην ποίηση της ψυχής που αναβλύζει μέσα από ένα κομμάτι σαν το Lonesome Death Of Hattie Carroll και από ένα άλλο σαν το Ballad Of A Thin Man: παιγμένα από μουσικούς τους οποίους έδενε μια θαυμάσια χημεία (με δυο-τρεις κιθάρες, ένα μπάσο, ένα αρμόνιο, μια φυσαρμόνικα και μερικά ακόμη όργανα) εκ των οποίων, μάλιστα, ο ένας είναι «θρύλος» και έφτασε αισίως τα 69 του χρόνια μα κουνάει τους ώμους του ανεπιτήδευτα και ζωηρά λες και είναι εικοσάρης. Ήταν ο ίδιος θρύλος που ένα χρόνο πριν είχα δει στο Palais Des Congres του Παρισιού και που -ως αναμενόμενο-, όπως και τώρα, μόλις βγήκε στη σκηνή έβαλα τα κλάματα.

Η βραδιά στην Αθήνα, λοιπόν, τα είχε κι αυτή όλα: είχε κλάματα και γέλια από συγκίνηση, είχε ουρλιαχτά από ενθουσιασμό και τρελό χορό πάνω στη νοητή 61η λεωφόρο, είχε ένα πυροτέχνημα ηχητικό που το λένε Rollin’ & Tumblin’, είχε δέος για το να νιώθεις σα μια πέτρα που κυλάει και περηφάνια για το να παίρνεις σα γυναίκα και να «σπας» σαν κοριτσάκι. Είχε και μια κυρία ηλικιωμένη που βρήκε το δρόμο της μέσα στο πλήθος και έφτασε στην πρώτη σειρά για να τον δει λιγάκι από κοντά, ήσυχα-ήσυχα, και ύστερα να φύγει. Είχε όμως και απογοητεύσεις και παράπονα από ορισμένους για το γεγονός ότι επί σκηνής δε μιλάει καθόλου ο Ντύλαν, για το γεγονός ότι στα live αλλάζει πολύ τα κομμάτια ο Ντύλαν. Για τη φωνή του Ντύλαν και για τη set list του Ντύλαν. Ο κόσμος σε θαυμάζει για να σε κρίνει ευκολότερα με την πρώτη ευκαιρία.

Εγώ παρόλα αυτά (ίσως από θέμα γούστου, ίσως από το ότι υπερίσχυσε της λογικής το συναίσθημα) ένιωθα έτοιμη να εκραγώ και να διαμελιστώ σε χιλιάδες λαμπερά κομματάκια. Κι αυτό επειδή ο Μπομπ μου ανήκει: ανήκει στις εμπειρίες μου, στις ανομολόγητες σκέψεις μου και στα όνειρά μου. Μου ανήκει όπως μου ανήκουν οι παιδικές μου αναμνήσεις, όπως μου ανήκουν οι συνήθειές μου κι ένιωσα προικισμένη βλέποντάς τον να πυρπολεί τις καρδιές μας με τρυφερότητα επί κοντά δυο ώρες. Ανήκει σε μένα και σε σένα (σε περίπτωση που τον αγαπάς όσο κι εγώ), ανήκει σε όλους μας γιατί καταφέρνει να μιλάει για ό, τι απαρτίζει τη ζωή με τον πιο δικό του, διαυγή και α-ληθινό τρόπο. Και την ίδια στιγμή δεν ανήκει σε κανέναν άλλο, παρά μόνο στον εαυτό του.

Όταν άνοιξε τη συναυλία με το Rainy Day Women, ένιωσα το σώμα μου να τρέμει και την καρδιά μου να μουδιάζει, κι όταν την έκλεισε με το All Along The Watchtower και στάθηκε μπροστά στη σκηνή κοιτάζοντας το κοινό θέλοντας σιωπηλά να το ευχαριστήσει, σκέφτηκα πώς έτσι μου άρεσε, πώς όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν κι αισθάνθηκα ευγνωμοσύνη που ο Ντύλαν φανερώθηκε στη ζωή μου νωρίς και τη γέμισε με φως και τόλμη. Ύστερα, κι αφότου η μουσική είχε ήδη πάψει, η σκηνή φωτίστηκε και το Terra Vibe άρχισε να αδειάζει, ενώ εγώ είχα την αίσθηση ότι το σύμπαν σταμάτησε να τρεμοπαίζει, καθώς ζαλισμένη σα μια μικρή, χαμένη σελήνη είχα την ανάγκη να περιστρέφομαι αιωνίως γύρω απ’ όσα μου προσέφερε ο Μπομπ επί σκηνής.

ΕντιτόReal: Το και Το.

2010-05-10T10:21:00.000-07:00

> Το και Το

Α, να ένα εντιτόριαλ. Θα διαβάσω πάλι τη γνώμη κάποιου άσχετου για την οικονομική κρίση της Ελλάδας. Άλλος ένας που θα αναλύσει το πώς η Ελλάδα έφτασε στο σημείο που έφτασε, ποίος φταίει, αν υπάρχει λύση, ή αν δεν υπάρχει.

Αλλά πολύ θα σε λυπήσω, γιατί δεν πρόκειται ούτε να αναλύσω το σημείο στο οποίο βρέθηκε η χώρα, διότι είναι πολύ πιθανό να είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό που παρουσιάζουν τα μέσα. Δεν πρόκειται να αναλύσω το ποίος φταίει, γιατί έχουν όλοι μερίδιο ευθύνης. Και δεν πρόκειται να μιλήσω για λύσεις γιατί δεν είμαι οικονομολόγος, και ξέρω μόνο τι μπορώ να κάνω εγώ ο ίδιος με βάσει τη συνείδησή μου. ...Ξέρω, είναι αντίθετα στην αντίληψη του Έλληνα που κάθεται στο καφενείο και λέει στους υπόλοιπους θαμώνες με τσαμπουκά και τις φλέβες στο μέτωπο να πεταρίζουν: "Θα γράψω την άποψή μου. Και θα τους τα πω όλα με το νι και με το σιγμα: ΤΟ ΚΑΙ ΤΟ." Και είναι σίγουρος οτι έχει δίκιο.

Και αφού σας έπρηξα με το για τι δεν θα μιλήσω, θα μπω στο ψητό. Αν η EXIT ήταν η Ελλάδα, τότε το μισό site θα ήταν κατειλημμένο από εργαζόμενους που ψάχνουν το δίκιο τους, μερικά links θα ήταν σπασμένα, ή καμμένα, και όσοι περνούσαν από τη σελίδα με τα ονόματα της δημοσιογραφικής ομάδας θα φώναζαν: Να καεί να καεί το μπουρδέλο η εξίτ. (ο τόνος στη λήγουσα, για να κάνει ρίμα). Κάποιος server θα μας ανακοίνωνε ότι τα έσοδά μας είναι πολύ μικρότερα από τα έξοδά μας, και ότι η δημοσιογραφική ομάδα καταχράται το δημόσιο χρήμα. Από την άλλη, θα κατηγορούνται και οι αναγνώστες που "φοροδιαφεύγουν" και δεν δίνουν ούτε 1 ευρώ για την EXIT. Και στο τέλος, κάποιο πιο δυνατό site θα μας έλεγε ότι θα μας δανείσει λεφτά, αλλά θα πρέπει να ακολουθήσουμε τις συμβουλές του ώστε να περιορίσουμε τα έξοδα και να αυξήσουμε τα έσοδα βάζοντάς μας διαφημίσεις δικών του εταιρειών. Άντε, και ίσως επενέβαινε και στο περιεχόμενο, λέγοντας ότι αν μιλήσουμε για lifestyle, θα αυξηθούν οι αναγνώστες, και άρα και τα λεφτά.

Στην EXIT έχουμε την ευτυχία να μην αναμιγνυόμαστε με χρήματα. Βέβαια, αν καίγατε κανένα link, ή αν σπάγατε κανένα άρθρο, θα σας έδινα και ένα δίκιο, γιατί δεν είμαστε και τέρατα συνέπειας τους τελευταίους μήνες.

Όπως και να 'χει, ενάντια σε κάθε οικονομικό μυαλό, συνεχίζουμε να γράφουμε για την ψυχή της μάνας μας, λοιπών συγγενών και φίλων...

Πρόσωπα: Μ.Παπαγεωργίου & Α.Εμμανουηλίδης

2010-05-10T10:20:00.001-07:00

Η Μαρία Παπαγεωργίου και ο Αλέξανδρος Εμμανουηλίδης δηλώνουν "Όμορφοι και ηττημένοι"σκιαγραφόντας το προφίλ της πραγματικότητας με αφοπλιστικό ρομαντισμό.

1.Πως γνωριστήκατε;

Άλεξ:Η γνωριμία ήταν λίγο επεισοδιακή. Συνέβη από τρεις διαφορετικές μεριές ταυτόχρονα. Βρισκόμουν σε περίοδο που έψαχνα τραγουδίστρια για τις δικές μου συναυλίες. Η πρώτη κρούση έγινε από τον κιθαρίστα του σχήματος τον Γιάννη τον Μπούρα .Μου γνώρισε την Μαρία, τραγούδησε στην πρόβα και επειδή δοκίμαζα πολλές φωνές τότε ήμουν επιφυλακτικός και δεν την επέλεξα. Η δεύτερη κρούση έγινε από τον Ηλιά Βαμβακούση τον τραγουδοποιό. Μου δίνει το τηλέφωνό της Μαρίας ,της ζητάω να έρθει να την ακούσω και μου λέει 'Αλέξανδρε έχω ξανάρθει'(γέλια!).Δεν έγινε ούτε τότε η επαφή, πήρα μια άλλη κοπέλα. Η τρίτη και τελευταία επαφή έγινε από τον τότε παραγωγό μου και στιχουργό Παρασκευά Καρασούλο. Η Μαρία είχε πάρει μέρος στην τρίτη ακρόαση της Μικρής Άρκτου και εγώ στην δεύτερη. Έγινε πρόταση να βρεθούμε καλλιτεχνικά μαζί, να της κάνω δίσκο και να βρεθούμε μαζί στα Live. Το μετάνιωσα που δεν την είχα πάρει από την πρώτη μέρα. Ευτυχώς μου δόθηκε η ευκαιρία να επανορθώσω.

2.Το 2004 έκανες τον πρώτο σου προσωπικό δίσκο με τίτλο «φυσάει αλλιώς ο αέρας εδώ» και συ έχεις συμμετάσχει στον δίσκο της Δανάης Παναγιωτοπούλου και του Νίκου Χαλβατζή.Είχε σκεφτεί ο καθένας από σας ότι το επόμενο δισκογραφικό σας βήμα θα ήταν με τον συγκεκριμένο χαρακτήρα ,ύφος και αισθητική ή απλώς προέκυψε. Το επιδιώξατε;

Άλεξ:Εγώ προσωπικά όταν έβγαλα τον πρώτο μου δίσκο δεν μπορούσα να σκεφτώ ότι θα λειτουργήσω ως συνθέτης και στιχουργός που δίνει τραγούδια. Βγήκα ως τραγουδοποιός και νόμιζα ότι θα συνέχιζα έτσι. Αλλά τελικά μου δόθηκε η ευκαιρία με την Μαρία να εξετάσω και αυτή την πτυχή της δημιουργίας και μου φάνηκε πάρα πολύ γοητευτική.

Μαρία : Δεν το επιδίωξα. Κατ' αρχήν δεν είχα μεγάλη επαφή με την ελληνική μουσική όταν γνώρισα τον Αλέξανδρο. Τότε το όνειρό μου ήταν να κάνω έναν αγγλόφωνο δίσκο. Μέσω της τρίτης ακρόασης της Μικρής Άρκτου - που επέμενε η δασκάλα μου φωνητικής,η Ελισάβετ Καρατζόλη, να πάρω μέρος- γνώρισα τον Αλέξανδρο και ήρθα σε πραγματική επαφή με τον ελληνικό στίχο, άρχισα να ψάχνω και να ακούω πιο προσεκτικά τους μεγάλους μας δημιουργούς και σιγά σιγά όλο αυτό με κέρδισε. Όλη αυτή μου η στροφή και η αφοσίωση τα τελευταία χρόνια με έφερε σε επαφή και με τον Νίκο Χαλβατζη και τη Δανάη Παναγιωτοπούλου, δύο ανθρώπους που τους θεωρώ πολύ ταλαντούχους και που πραγματικά υπηρετούν το ελληνικό τραγούδι. Είμαι πολύ ευγνώμων.

3.Δεύτερη δισκογραφική δουλειά για τον Αλέξανδρο και πρώτη για σένα. «Όμορφοι και ηττημένοι» ο τίτλος της πρώτης σας κοινής δισκογραφικής σας δουλειάς. Το ομώνυμο τραγούδι έχει αγαπηθεί πολύ από το κοινό που σας ακολουθεί.Το περιμένατε ;

Μαρία: Ναι εγώ το είχα πιστέψει αυτό το τραγούδι.Είχε γράψει πολλά τραγούδια ο Αλέξανδρος αυτά τα δυο τρία χρόνια που δουλεύαμε αυτό το υλικό. Ήταν από τα πολύ λίγα που είπα πάμε να το ηχογραφήσουμε αμέσως. Πιστεύω ότι έχει πολύ δυνατό στίχο και μουσική και αυτό λειτουργεί καταλυτικά.

Αλεξ: Και εγώ το πιστεύω σαν τραγούδι πολύ. Έχει ταιριάξει απόλυτα με την φωνή της Μαρίας. Αν το έλεγα εγώ δεν ξέρω αν θα είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Θα ήταν πάλι ένα καλό τραγούδι αλλά θα έλειπε ίσως η ευαισθησία της γυναικείας φωνής.

4.Γράφεις και συνθέτεις σχεδόν όλα τα κομμάτια του καινούργιου δίσκου
αλλά και του παλιού. Ποιες είναι οι επιρροές σου; Το γεγονός ότι αναλαμβάνεις και το κομμάτι του στίχου και της σύνθεσης σημαίνει πως μπορείς να κάνεις το ένα υπό την προυπόθεση του άλλου;

Άλεξ:Με έχουν επηρεάσει σε πολύ μεγάλο βαθμό πολλοί τραγουδοποιοί που έχουν περάσει από την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού, κυρίως από τον Σαββόπουλο και έπειτα. Έχω ακούσει Μούτση, Λοϊζο, Θεοδωρακή, Μικρούτσικο. Θεωρώ πως τα ακούσματα αυτά είναι αφομοιωμένα και τα έχω ενστερνιστεί. Έπειτα για να γνωρίσω τους καλλιτέχνες της δεκαετίας του 60 και του 70 με βοήθησαν πολύ καλλιτέχνες της δεκαετίας του 90.Ο Μίλτος Πασχαλίδης στάθηκε ως αφορμή για να μάθω από που επηρεάστηκε ως καλλιτέχνης. Οι Πυξ Λαξ, ακόμη, στα γυμνασιακά μου χρόνια που έκαναν τρομερή επιτυχία, με έβαλαν στο κλίμα της ακουστικής κιθάρας και του προσεγμένου στίχου. Αργότερα ο Μάλαμας και ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου .Αλλά και ακούσματα που είχα πρωτού έρθω σε επαφή με την ακουστική μουσική, όπως rave και punk μουσική ,κλασσικό ροκ. Όλα αυτά με έχουν επηρεάσει μουσικά και στιχουργικά. Αλλά δεν γράφω στίχους και μουσική ταυτόχρονα. Υπάρχουν και τα δυο αυτόνομα. Όταν γράφω στίχους, απλώς, δεν σκέφτομαι ποιος θα μπορούσε να τους μελοποιήσει. Μ' αρέσει να τους δουλεύω εγώ χωρίς αυτό να σημαίνει πως αποκλείω κάτι διαφορετικό στο μέλλον.

5.Στην καινούργια σας δουλειά τι ήχους θα ακούσουμε; Ποιο είναι το ύφος του δίσκου;

Μαρία: Θα ακούσετε πολλούς και διαφορετικούς ήχους που όλοι τους όμως εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό. Την ανάδειξη του στίχου της μελωδίας και της ερμηνείας. Δεν φοβόμαστε να δείξουμε ανοιχτά τις επιρροές μας(και είναι πολλές και διαφορετικές) και έτσι προκύπτουν ζειμπέκικα με ντράμς από δυτικές μουσικές, ηλεκτρονικά στοιχεία, σαφείς αναφορές στο έντεχνο του 60 και 70 με μια πιο σύγχρονη ματιά αλλά και πινελιές τζαζ ή μπλούζ.

6. Live εμφανίσεις σε Ιανό,Κύτταρο, After dark,Πυρήνα.Πως θα χαρακτηρίζατε το κοινό που σας ακολουθεί; Είναι αυτό που επιδιώκατε;

Μαρια: Ναι,το κοινό μας είναι αυτό που πάντα ονειρευόμουν να απευθύνομαι. Απαρτίζοταν αρχικά από δικούς μας ανθρώπους που άρχισαν να γίνονται περισσότεροι και γι' αυτό το λόγο έχουμε μια πιο προσωπική σχέση . Έρχονται συνειδητά στις παραστάσεις μας και μας λένε πάντα τη γνώμη τους.Δεν είναι σκληροπυρηνικοί γιατί δεν ακούνε μόνο αυτό το είδος.

Αλεξ: Εγώ πιστεύω ότι τους ενδιαφέρει και η ατμόσφαιρα που υπάρχει στα live μας. Ο τρόπος που στεκόμαστε στην σκηνή και που στήνουμε την παράσταση μας, ο τρόπος που αγκαλιάζουμε τον κόσμο και διασκεδάζουμε μαζί του.

7.Σπούδαζες στο Πανεπιστήμιο Πειραιώς οικονομικά που ήταν και η πρώτη σου επιλογή. Στην πορεία όμως είδες πως δεν σου ταίριαζε ένα τέτοιο επάγγελμα. Τι θα συμβούλευες έναν νέο σε ανάλογη περίπτωση;

Μαρία:Θεωρώ πως άμα έχεις κουραστεί για να μπεις σε μια σχολή και ασχολείσαι με το αντικείμενο της σε ωφελεί να την τελειώσεις. Εμένα προσωπικά δεν μ' αρέσει να αφήνω κύκλους ανοιχτούς.Αν ξέρεις τι θέλεις να κάνεις, ακολούθησε το. Πιστεύω ότι οι νέοι άνθρωποι πρέπει να πάρουν αυτό το ρίσκο, να μην ακολουθούν το αντικείμενο του πτυχίου τους αν δεν είναι αυτό που αγαπάνε. Με οποιοδήποτε τίμημα. Αν κυνηγήσουν αυτό που αγαπάνε, θα πετύχουν σίγουρα.

8. «700 ευρώ το μήνα». Τραγούδι επίκαιρο στις μέρες μας .Οι στόχοι σας που έχετε για την μουσική συμβιβάζονται με τους καιρούς ή προσπαθείτε να φέρετε τους καιρούς στα μέτρα σας;

Αλεξ: Σίγουρα οι στόχοι οι οικονομικοί περιορίζονται λόγω της εποχής αλλά το δημιουργικό μέρος δεν νομίζω πως μπορείς να το περιορίσεις. Νομίζω ότι κάθε καλλιτέχνης που σέβεται τον εαυτό του δεν συμβιβάζεται στο δημιουργικό μέρος της δουλειάς του. Το να πας σε μια μεγάλη εταιρεία σήμερα είναι ένα είδος συμβιβασμού και τον κάναμε. Αλλά δεν φέραμε το υλικό μας στα μέτρα της εταιρείας άλλα τις οικονομικές μας απαιτήσεις. Η εποχή δεν θέλει συμβιβασμούς, θέλει να προσγειωθούμε σε επίπεδο οικονομικών απαιτήσεων.Υπάρχει πολύ χώρος για δημιουργία. Και σε αυτό πρέπει να δώσουμε βάρος.

Μαρία: Εγώ νιώθω ότι μπορώ να συμβιβαστώ μόνο με κάποια πράγματα που αφορούν στο διαδικαστικό μέρος. Όχι στην δημιουργία. Είμαστε πολύ μακριά από το σύστημα με τον Αλέξανδρο αλλά προκειμένου η μουσική μας να φτάνει σε περισσότερο κόσμο και να την μοιραζόμαστε μαζί του, συμβιβαζόμαστε με κάποιες παραμέτρους, κυρίως οικονομικές, που δεν μας στερούν την καλλιτεχνική μας αισθητική..

9.Η τηλεόραση είναι ένα μέσο που έχει απορριφθεί από πολλούς νέους καλλιτέχνες κύριως λόγω της έλλειψης αισθητικής. Αυτή η «απαξίωση» είναι ικανή να φέρει αλλαγή;

Αλεξ; Δεν νομίζω ότι η αποχή νέων καλλιτεχνών από την τηλεόραση έχει μεγάλη ισχύ αν λάβουμε υπ όψη τον τρόπο που είναι δομημένη τόσα χρόνια. Δεν πιστεύω ότι η απαξίωση αυτή την αποδυναμώνει. Αν μια μεγάλη μερίδα της τέχνης απαξιώσει πλήρως την τηλεόραση και φτάσει σε σημείο να μην περιέχει τίποτα καλλιτεχνικό πλέον, δεν ξέρω που μπορεί να φτάσει. Πιο πιθανό είναι να συνεχίσει να διαμορφώνει κατωτέρου επιπέδου ανθρώπους παρά να προσπαθήσει να αλλάξει.

Μαρια: Η νέα γενιά δεν απαξιώνει την τηλεόραση. Η τηλεόραση απαξιώνει την νέα γενιά. Άμα υπήρχε μια εκπομπή πραγματικά αξιόλογη που να στηρίζει τους νέους καλλιτέχνες πιστεύω ότι οι περισσότεροι θα πήγαιναν. Θέλει όμως πολύ μεράκι να γίνει κάτι τέτοιο στη βιομηχανία της τηλεόρασης. Πάντως συμφωνώ σε γενικές γραμμές με τον Αλέξανδρο. Αν η τηλεόραση αρχίσει να χάνει έδαφος , θα εφεύρει καινούρια ριάλιτι , σειρές ή θεάματα, δε θα κάνει στροφή προς τις τέχνες. Ας ελπίσουμε τουλάχιστον ότι θα υπάρχουν πάντα κάποια καλά προγράμματα.

10.Πιστεύετε ότι σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς το τραγούδι μπορεί να παίξει καίριο ρόλο στην κοινωνία; Μπορεί να έχει την δυναμική του παλιού πολιτικού τραγουδιού αλλά τώρα να εκφράζεται και να διαμορφώνεται με έναν τελείως διαφορετικό τρόπο από την νέα γενιά;

Μαρια: Πιστεύω πως το τραγούδι έχει δύναμη στις μέρες μας αλλά όχι όση είχε τα παλιότερα χρόνια. Εκείνα τα χρόνια ήταν από τις λίγες μορφές τέχνης που ο λόγος της άνοιγε το μυαλό των ανθρώπων. Περίμενες, δηλαδή, να βγάλει δίσκο ο Σαββόπουλος για να αφυπνιστείς, να ξεσηκωθείς. Τώρα υπάρχει υπερπληροφόρηση, δεν προλαβαίνει ο κόσμος να αφομοιώσει το πολιτικό τραγούδι. Πόσοι για παράδειγμα ξέρουν τη Δανάη Παναγιωτοπούλου, την πιο δυνατή πολιτική γραφή κατά τη γνώμη μου σήμερα στην Ελλάδα;Έχει λίγο υποβαθμιστεί η δυναμική του τραγουδιού γιατί ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται πόση ανάγκη έχει το πολιτικό λόγο.

Αλεξ:Εγώ πραγματικά πιστεύω ότι υπάρχει χώρος για να δημιουργηθεί κάτι πολύ μεγάλο και δυνατό στο τραγούδι που ενδεχομένως να αλλάξει και τις δομές έτσι όπως τις έχουμε μάθει τόσα χρόνια. Θεωρώ πως η ιστορία κάνει κύκλους και ότι το τραγούδι θα αποκτήσει πάλι την δύναμη και την λάμψη που είχε κάποτε, επηρρεάζοντας περισσότερο κόσμο από το περιορισμένο κοινό που είχε μέχρι τώρα

Η καινούργια τους δισκογραφική δουλειά με τίτλο "Όμορφοι και ηττημένοι"κυκλοφορεί στα δισκοπωλεία και στεγάζεται για τρεις Παρασκευές του Μαϊου(14,21,28)στον μουσικό χώρο "Πυρήνα".

VAMPIRE WEEKEND- CONTRA

2010-05-10T10:20:00.000-07:00

Του Μιχάλη Κωνσταντόπουλου

Είχα την τύχη να μάθω τους Vampire Weekend από τα πρώτα τους βήματα χάρη σ'ένα φίλο μου με Αγγλίδα μητέρα. Αυτός, λόγω των συχνών του ταξιδιών στη χώρα του Γουίλιαμ Σαίξπηρ και πατρίδα του ποδοσφαίρου, ερχόταν πολύ πιο εύκολα από μένα σ' επαφή με ό,τι καινούργιο υπάρχει στη μουσική.

Για το πρώτο τους και ομώνυμο album θυμάμαι το φίλο μου να λέει ότι δεν θα έχω ξανακούσει κάτι τέτοιο. Είχε απόλυτο δίκιο. Η μουσική τους ήταν όντως και συνεχίζει να είναι κάτι το αρκετά πρωτότυπο. Δύσκολο να την κατατάξεις σε κάποιο είδος. Ίσως indie, ίσως alternative, ίσως ένα ολότελα νέο είδος που βρίσκεται στα σπάργανα και βάζει σπαζοκεφαλιές στους μουσικούς συντάκτες που πρέπει κάπως να το βαφτίσουν. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι προσέφεραν μία ολότελα καινούργια μουσική προσέγγιση και σπάνιο για τις μέρες μας, αμέσως αποτέλεσαν ένα συγκρότημα με δικό του χαρακτήρα που ξεχωρίζει από τη μάζα.

Όντας πανευτυχής το 2008 με τα νέα ακούσματα που ανακάλυψα, περίμενα με ανυπομονησία την επόμενη δουλειά του αμερικανικού συγκροτήματος. Και όταν ήρθε το Contra δεν με απογοήτευσε καθόλου. Ίσα-ίσα με ενθουσίασε. Ο indie afropop (έτσι βαφτίστηκε από κάποιους στη μουσική πιάτσα) ήχος του πολλά υποσχόμενου συγκροτήματος με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Ακολούθησαν πολλές...επαναλήψεις των κομματιών του contra στο cd player, το νέο ηχοσύστημα του υπολογιστή μου και στο mp3 για το δρόμο.

Μη με ρωτήσετε βέβαια από που προκύπτει ακριβώς ο χαρακτηρισμός "indie afropop". Το indie νομίζω το καταλαβαίνετε. Ως προς το afropop υπάρχει μία απορία αφού στο προηγούμενο album υπήρχαν κάποια τέτοια στοιχεία αλλά τώρα αυτά είναι δυσδιάκριτα με έναν δουλεμένο ηλεκτρονικό ήχο να κυριαρχεί. Σίγουρα η μείξη όλων αυτών των στοιχείων γοητεύει και καθιστά τα κομμάτια του contra οτιδήποτε άλλο πέρα από κομματάκια της σειράς και απαρατήρητα. Σημαντικό για μια εποχή που τα περισσότερα συγκροτήματα μένουν στα κεκτημένα προηγούμενων δεκαετιών και λίγα πειραματίζονται.

Ακούγοντας το album θα εστιάσετε στα "Taxi Cab", " Diplomat's Son", " Giving Up the Gun" και το πολύ καλό "Run". Και τα υπόλοιπα 6 κομμάτια όμως ακούγονται πολύ ευχάριστα και δεν μοιάζουν να αποτελούν γεμίσματα για να συμπληρωθεί το album.

Μοναδικό μου παράπονο είναι το γεγονός ότι το συγκεκριμένο συγκρότημα δεν τυγχάνει της προσοχής που θα έπρεπε από το ελληνικό ραδιόφωνο. Είναι κρίμα, ακόμα και σταθμοί που παίζουν rock και alternative μουσική να μην συμπεριλαμβάνουν τέτοια πρωτότυπα κομμάτια στην playlist τους.

Συνολικά το contra είναι μια άρτια δουλειά και γεννά ακόμα υψηλότερες προσδοκίες για το επόμενο album των Vampire Weekend όπως και την επιθυμία να τους δούμε από κοντά στην Ελλάδα.

Δισκοθήκη | Μάιος 2010

2010-05-10T10:19:00.001-07:00

Της Κατερίνας Στάμου

Jimi Hendrix: Valleys of Neptune (12 previously unreleased studio recordings)

Ας υποθέσουμε ότι είσαι ένα καλό δεκαπεντάχρονο αγόρι. Η μάνα σου στα γενέθλιά σου σού πήρε για δώρο μια μαύρη Strat, σαν εκείνη που είχε στα 70s ο Clapton, σαν εκείνη με την οποία έπαιζε ο Hendrix στο Monterey Pop Festival το ‘67. Χάρη στο δάσκαλό σου, κάνεις τα πρώτα σου μουσικά βήματα. Λατρεύεις τον Rory Gallagher, τους Cream, και, φυσικά, τον Hendrix. Τον λατρεύεις τόσο που καμιά φορά λυπάσαι πολύ που πέθανε τόσο νέος. Με το χαρτζιλίκι απ’ τον πατέρα σου μαζεύεις όλα τα cd του: προτιμάς να τα έχεις τα άλμπουμ του και να μην τα κατεβάζεις από το διαδίκτυο. Τέτοια αδυναμία του έχεις.

Πριν μερικούς μήνες διαβάζεις στο ίντερνετ για ένα νέο άλμπουμ με 12 ακυκλοφόρητες στούντιο ηχογραφήσεις το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει το Μάρτιο. Τρελαίνεσαι! Ο παραγωγικός φίλος σου, ο μεγαλύτερος κιθαρίστας όλων των εποχών, άφησε πίσω του μερικά κρυμμένα διαμάντια μαζί με τους Experience. Η σκέψη σε εξιτάρει: με το που φτάνει η μέρα, μετά το σχόλασμα τρέχεις φουριόζος ν’ αγοράσεις το cd. Πρώτο κομμάτι, μια αλλιώτικη, ενδιαφέρουσα εκτέλεση στο αγαπημένο σου Stone Free. Καλή επιλογή για αρχή, δυναμική, την απολαμβάνεις. Δεύτερο, κάτι που ποτέ πριν δεν είχες ξανακούσει: ο «ολοκαίνουργιος» ύμνος που ακούει στο όνομα Valleys of Neptune φτάνει για πρώτη φορά στα αυτιά σου μιας και βγαίνει πρώτη φόρα στα ράφια των δισκοπωλείων και διαθέτει άφθονη ζωτικότητα και επιδεξιότητα ώστε να διδάξει και να αποστομώσει τους πάντες ακόμα και σαράντα χρόνια μετά τη γέννησή του. «Αυτή», σκέφτεσαι, «είναι ακόμα η μουσική της εποχής μας». Τρίτο κομμάτι, μια μανιακή διασκευή στο αγαπημένο τραγούδι του Χέντριξ, το οποίο συνήθιζε να παίζει σε live του (σύνθεση του θρυλικού μπλουζίστα Elmore James), Bleeding Heart: εδώ, άκρως ψυχωτικό, άκρως groovy, άκρως ζόρικο. Σε γεμίζουν μέθη και ευτυχία τα αέναα σολαρίσματά του. Η λίστα συνεχίζεται με ψυχεδελικές μπλουζιές, όπως είναι το Hear My Train A Comin’ και το Mr. Bad Luck, αλλά και με instrumental κομμάτια όπως το Sunshine of Your Love (το οποίο δε χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις) και το Lullaby of The Summer, καθώς και τα γνωστά για τους λάτρεις του Τζίμι, Fire και Red House (το δεύτερο, όντας ερωτιάρικο, ακούγοντάς το έτσι αλλαγμένο και ανανεωμένο από την παραγωγή του Kramer, σκέφτεσαι τρυφερά την κοπελίτσα που σου αρέσει στο σχολείο!). Ο δίσκος κλείνει με ένα στιλάτο Cryin’ Blue Rain, που σε αφήνει μετέωρο και σε γεμίζει με κάτι που θα περιέγραφες ως γλυκιά μελαγχολία. Ή μήπως είναι το αίσθημα νοσταλγίας για μιαν εποχή που δεν έζησες ποτέ, όπως λέει και σ’ ένα ποίημα του ο Λειβαδίτης; Ό, τι κι αν είναι, σημασία έχει ότι σ’ αρέσει και ότι σε κάνει να νιώθεις αφυπνισμένος, ξεχωριστός και rock. Ένα έντονο αίσθημα περιπέτειας κατακλύζει το κέντρο της εφηβικής σου ύπαρξης.

Περνάνε λίγες βδομάδες και το δίσκο τον έχεις ήδη λιώσει στο παίξιμο. Το ροκ σε κάνει ελεύθερο, τα νυχτερινά όνειρά σου γίνονται πιο ζωντανά και υπέροχα, αφηρημένα υπέροχα, σαν τους πίνακες του Kandinsky. Γράφεις και το πρώτο σου ριφάκι με μεγάλη επιτυχία: «Song for Jimi». Η μαμά σε επικροτεί. Σειρά έχει ένα ακόμη για την κοπελίτσα που σου αρέσει στο σχολείο, η οποία μπορεί να μην ακούει μανιωδώς Χέντριξ, ακούει ωστόσο ραδιόφωνο και μάλιστα Kosmos. Πράγμα προτιμότερο απ’ το ν’ ακούει Kiss Fm…

Ακούγοντας το Valleys of Neptune ξανά και ξανά, συνειδητοποιείς ότι οι αθάνατοι ήχοι του Τζίμι είναι ό, τι κρύβει πια μέσα του το κεφάλι σου, και τα πρωτόγονα riffs του είναι τα μηνύματα που πρέπει να μετατρέψεις μόνος σου σε ιδανικά για να πορευτείς όπως επιθυμείς μες στη ζωή σου. Δεν ξέρεις ακόμη το πώς και το γιατί, αλλά ευγνωμονείς τον Χέντριξ για όσα σου πρόσφερε και συνεχίζει να σου προσφέρει, τα οποία, όπως συμπεραίνεις, είναι ανεκτίμητα και περισσότερα απ’ όσα σου προσφέρουν οι καθηγητές σου στο σχολείο, οι αθλητές που θαυμάζεις, οι μουσικοί της εποχής σου. Οι αδιάφοροι συγγενείς σου και οι ανησυχητικά βολικοί συμμαθητές σου με τους οποίους αδυνατείς να συνεννοηθείς. Την ξέρεις την αλήθεια: ο Χέντριξ σου χάρισε περισσότερα από τον οποιονδήποτε. Περισσότερα κι απ’ τον πατέρα σου, περισσότερα κι από τη μάνα σου.

Άτακτες Δόσεις | Μάιος 2010

2010-05-10T10:19:00.000-07:00

Από την Εύη Αργυρίου .

Πάντα θαύμαζα το μηχάνημα που λέγεται φωτοτυπικό. Έχει άποψη για όλα- από πιστοποιητικά γεννήσεως μέχρι κηδειόχαρτα.Αποτυπώνει την πιο άχρηστη λεπτομέρεια μέχρι διαγράμματα ζωής. Έπειτα δεν σταματάει ποτέ να διατυπώνει αυτές τις απόψεις. Αμέτρητα χαρτιά χωρίς να τα λογαριάζει, τα σκορπά για οποιαδήποτε χρήση,σαν τις λέξεις. Χωρίς κανέναν ενδοιασμό τυπώνει,τυπώνει,τυπώνει και όλο το νόημα της ύπαρξης του αρχίζει και τελειώνει σε αυτή την διαδικασία.Αυτό,όμως,που μου κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση ειναι η ψυχραιμία του σε οτιδήποτε καλείται να τυπώσει. Άλλωστε το δηλώνει και το όνομα του πως είναι τυπικό. Εμείς δυστυχώς δεν έχουμε καταφέρει ακόμα να αποκτήσουμε τέτοια ψυχραιμία.Κάποια κηδειόχαρτα μας ταράζουν καμιά φορά και χύνουμε λίγο παραπάνω μελάνι στο χαρτί. Συγγνώμη δεν θα επαναληφθεί. Από αύριο θα τα εκτυπώνουμε μαζί με τα νομοσχέδια της Βουλής για να μην αποπροσανατολιζόμαστε. Κι αν καμιά φορά μπερδευόμαστε και δεν βρίσκουμε την είσοδο του χαρτιού,ανοίγουμε το στόμα και όλα πήγαινουν ρολόι.

Βιβλιοθήκη | Μάιος 2010

2010-05-10T10:18:00.000-07:00

Της Κατερίνας Στάμου

Ρενέ Γκοσίνι - Ζαν Ζακ Σενπέ: Ο Μικρός Νικόλας, Το Κόκκινο Μπαλόνι

Εκδόσεις: Σύγχρονοι Ορίζοντες

Σελ: 159

Όταν ο Ρενέ Γκοσίνι πέθανε το Νοέμβριο του 1977, η γαλλική εφημερίδα "Monde" έγραψε: "ο Ρενέ Γκοσινί είναι για το βιβλίο κόμικ και τη σάτιρα, ό, τι είναι ο Πύργος του Άιφελ για το Παρίσι και ο Μπαλζάκ για το γαλλικό μυθιστόρημα". Πρόσχαρος, παραγωγικός, ευφυής, και με ρίζες πολωνικές και εβραϊκές, ο Γκοσινί δημιούργησε, μεταξύ άλλων, τρεις σειρές βιβλίων, οι οποίες αποτελούν ισχυρή αιτία για κάποιον μη Γάλλο να μάθει γαλλικά: ο θρυλικός Lucky Luke, ο σοφός Asterix και ο αξιολάτρευτος Μικρός Νικόλας είναι παιδιά ενός πατέρα από τους πιο στοργικούς και δημιουργικούς στην ιστορία της ένατης τέχνης και όχι μόνο.

Στον πιο νέο σε ηλικία ήρωα του, το Μικρό Νικόλα (ο οποίος για μένα συγκαταλέγεται στην ομάδα των πιο έξυπνων και ξεχωριστών πιτσιρικάδων ever μαζί με τη Μαφάλντα και την παρέα του Τσάρλυ Μπράουν και του Σνούπυ) ο Γκοσίνι έτρεφε μια ιδιαίτερη, ξεχωριστή τρυφερότητα. Παιδί με καλή ανατροφή, από μια απλή, συνηθισμένη οικογένεια και με αληθοφανείς -αν και κάπως γραφικούς- φίλους, ο Νικολά είναι η φιγούρα εκείνη την οποία χάρη στον πηγαίο αυθορμητισμό της, στο πρωτότυπο χιούμορ και τον άκακο κυνισμό με τον οποίο παρατηρεί και σχολιάζει την πραγματικότητα, δεν μπορούμε παρά να ξεχωρίσουμε και να ταυτιστούμε μαζί της. Ο Μικρός Νικόλας είναι ό, τι θα θέλαμε να κρατήσουμε αλώβητο μέσα μας, μα η δομή και η πορεία του κόσμου, σχεδόν πάντα και αναπόφευκτα, το καταστρέφει.

Προς ενίσχυση στον αγώνα για τη συντήρηση της παγκόσμιας παιδικότητας (μάλιστα! προσωπικά, έτσι το βλέπω), στα ήδη γνωστά και πολυδιαβασμένα βιβλία του πιτσιρικά γάλλου ήρωα, προστέθηκε κι ένα ακόμη, με δέκα, ανέκδοτες ιστορίες τις οποίες ανακάλυψε η κόρη του Γκοσινί κι έσπευσε να παραδώσει στον άλλο "γονιό" του Νικόλα, τον κορυφαίο σκιτσογράφο Ζαν Ζακ Σενπέ, με στόχο την αισθητική ολοκλήρωση τους. Γιατί τί θα ήταν αυτές οι μονάκριβες περιπέτειες δια χειρός Ρενέ χωρίς τα κλασσικά σκίτσα που τις καθορίζουν και τις συνοδεύουν τόσα χρόνια; "Στίχοι τραγουδιού δίχως μουσική, όπερα δίχως κουστούμια", σημειώνει πολύ εύστοχα στην εισαγωγή του βιβλίου η κόρη του συγγραφέα, η Άννα. Έτσι λοιπόν ο Νικόλας γεννήθηκε και πάλι από το πενάκι του Σενπέ, καταναλώνοντάς του αυτή τη φορά περισσότερο χρώμα, για να παραμείνει παιδί και για να μας παρασύρει κι εμάς μαζί του: μας τραβολογάει στην αλάνα του, παρέα με το χοντρό φίλο του Αλσέστ, τον πλούσιο Ζοφρουά και τους άλλους του φίλους, μας βγάζει βόλτα στο θέατρο, στο πολυκατάστημα με τις κυλιόμενες σκάλες, μας πηγαίνει επίσκεψη στο σπίτι των Παντούφληδων, μας λέει τα σχέδια του για το τσίρκο που ονειρεύεται να στήσει… Μας διασκεδάζει, μας συγκινεί, μας γεμίζει τρυφερότητα. Διαβάζοντάς τον πάλι η καρδιά μου ζωηρεύει, νοσταλγεί εποχές που θυμίζουν καρικατούρες του παππούλη, πια, Σενπέ και πετά χαριτωμένα και ξένοιαστα σα δωρισμένο, εκτυφλωτικό, κόκκινο μπαλόνι…

A Day in the Life: Μια Μέρα Στο Ελληνικό Πανεπιστήμιο

2010-05-10T10:16:00.000-07:00

Της Κατερίνας Στάμου

Τρίτη πρωί, Απρίλης μήνας, ο καιρός τρελαμένος, η διάθεση ευμετάβλητη. Με τα χέρια στις τσέπες του παλτού μου παίρνω το (μακρύ) δρόμο για το Πανεπιστήμιο. Στην τσάντα μου βρίσκεται ένα κόμικ γουέστερν με πιστολίδια και πολλούς ινδιάνους που μου κρατάει συντροφιά στο μετρό, αφότου παρκάρω το αμάξι μου στο κέντρο. Κατεβαίνω στη στάση Συγγρού-Φιξ και κατευθύνομαι προς τη σχολή. Με το μυαλό μου στον καβαλάρη Τζόναθαν Κάρτλαντ, έρχομαι αντιμέτωπη με τα συνηθισμένα, φοιτητικά ευτράπελα της ελληνικής πραγματικότητας. Χωρίς γαρνιτούρες και με ψυχραιμία είμαι εδώ να σας τα παρουσιάσω:

Φτάνω στον υπαίθριο χώρο του Παντείου Πανεπιστημίου λίγο πριν τις έντεκα. Η εικόνα κάπως τραγελαφική, δε θυμίζει ιδιαίτερα πανεπιστημιακό campus: μέλη κομματικής παράταξης, καθισμένα σε πάγκους και περιτριγυρισμένα από πολύχρωμες αφίσες που διαφημίζουν, μεταξύ άλλων, τριήμερες εκδρομές και πάρτι σε κλαμπ της παραλιακής, παίζουν στη διαπασών σκυλοτράγουδα και μπιτάκια από τεράστια ηχεία. Ορισμένα, μάλιστα, χορεύουν. Τα παιδιά το διασκεδάζουν. Αναρωτιέμαι αν το γλέντι ακούγεται μέχρι τη βιβλιοθήκη (τρία μέτρα απόσταση) όπου δεκάδες άτομα μελετούν καθημερινά. Σκέφτομαι να κάνω παρατήρηση, αλλά τελευταία στιγμή το μετανιώνω: φεύγω, παίζοντας απογοητευμένη με το χρυσό κρικάκι στο αυτί μου.

Αργοπορημένη, μπαίνω στο μάθημα των έντεκα. Στην τάξη γίνεται κουβέντα για την οικονομική κρίση. Η καθηγήτρια επιμένει στο διάλογο: ποια είναι η γνώμη σας για την τελευταία δημοσκόπηση; Πόσο καλά ενημερωμένοι είναι οι Έλληνες για την κατάσταση της χώρας και την αναγκαιότητα των μέτρων που λαμβάνει η κυβέρνηση; Συμφοιτητές σχολιάζουν, συζητούν, θέτουν αυτονόητα ερωτήματα: τι θ’ απογίνει ένας άνθρωπος όταν του μειωθεί ο μισθός των 700 ευρώ; Πρόκειται περί τεράστιων προβλημάτων. Διατυπώνονται αντιρρήσεις: «Αν δε συμβεί αυτό», λέει η καθηγήτρια, «η χώρα θα χρεοκοπήσει. Οι αντιδράσεις στα νέα μέτρα δείχνουν την έλλειψη κοινωνικής συνείδησης». Εκφράζεται αντίλογος (υπάρχουν κι άλλες έξοδοι για να αποφευχθεί η χρεοκοπία), η κουβέντα συνεχίζεται. Στέκομαι στα λόγια κάποιου, λόγια ειπωμένα με στόμφο: «Στους Έλληνες είναι φυσικό που κακοφαίνεται η μείωση των μισθών, μιας και μέχρι τώρα καλοπερνάγανε: όλα τα μαγαζιά κάθε βράδυ είναι γεμάτα! Δεν έχουν πάρει χαμπάρι από οικονομική κρίση!» Αρκετοί δείχνουν να συμφωνούν πάνω σε αυτό. That’s the stupidity, σκέφτηκα, όπως τραγουδά και ο Solomon, και δεν έβγαλα άχνα.

Το μάθημα τελειώνει με τη συζήτηση μετέωρη σαν τους πλατωνικούς διαλόγους κι εμάς με το νου στο να πιούμε καφέ σαν παραδειγματικές ελληνίδες φοιτήτριες. Από το διπλανό κτίριο ακούγονται δυνατά «υστερικές» ροκ μουσικές. Το φαινόμενο σύνηθες: αίθουσες κάθε τόσο βρίσκονται υπό κατάληψη, για ακατανόητους, ανεξήγητους, μυστηριώδεις λόγους. Οι καταληψίες (συνήθως εξωσχολικοί) στρογγυλοκάθονται συστηματικά στις αίθουσες, βάζουν μουσική στη διαπασών και ψήνουν λουκάνικα. Καμιά φορά φέρνουν μαζί τους και χαριτωμένα κατοικίδια (δεν κάνω πλάκα). Όλα αυτά εκμεταλλευόμενοι την ιερότητα του ασύλου. Οι φοιτητές αρνούμενοι να διαχωρίσουμε την άξεστη συμπεριφορά (κοινώς, καφρίλα!) από τη διεκδίκηση αιτημάτων, κινδυνεύουμε, πιστεύω, να χάσουμε ό, τι πολυτιμότερο μας ανήκει.

Πίνω ήρεμα τον καφέ μου, χαζολογάω, τεντώνομαι στον καναπέ. Το καφέ γεμάτο από φοιτητές και καθηγητές, το μάτι μου παίρνει πρέφα λογής- λογής ενδιαφέροντα βιβλία: Φουκώ, Μπάτλερ και δε συμμαζεύεται. Πληρώνω, φεύγω. Τρέχω να προλάβω το μάθημα των δύο. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά, διακρίνω σε τοιχοκολλημένες αφίσες παρατάξεων να αναγράφονται αποφθέγματα σπουδαίων λογοτεχνών. Όντας ευαίσθητη σε τέτοια θέματα, εύχομαι οι «οπαδοί» να άφηναν τον κακομοίρη τον Μπρεχτ στην ησυχία του. Πάντα αντιπαθούσα την οικειοποίηση φράσεων από ομάδες, πάντα αντιπαθούσα και τις ίδιες τις ομάδες -πόσο μάλλον όταν αυτές αποτελούνται από εικοσάχρονα παιδιά που θα έπρεπε να είχαν το μυαλό τους σε άλλα πράγματα, μακριά από την κάθε μορφής ένταξη. Ωστόσο, δε μου πέφτει κανένας λόγος: ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφραστεί όπως θέλει -όλοι μπορούμε να μιλήσουμε για «επανάσταση». Όπως λένε και οι Beatles: “We all want to change the world”.

Στην αίθουσα, παρατηρώ τους φοιτητές: παιδιά (μερικά με πολύ συμπαθητικά, αγαθά πρόσωπα) με φοιτητική ζωή δύο χρόνων, τριών χρόνων, τεσσάρων, δεκατεσσάρων. Τι είναι η φοιτητική ζωή στην Ελλάδα; Σε δημόσιο επίπεδο είναι το πρόγραμμα διδασκαλίας που παραπαίει, τα αμφιθέατρα με τα ετοιμόρροπα θρανία, η μάθηση που είναι «διάβασμα» και όχι «μελέτη», οι καθηγητές που στο σύνολό τους είναι κουρασμένοι και συχνά ασυνεπείς, οι φοιτητές που είναι αδιάφοροι ή πιόνια των κομμάτων, κινδυνεύοντας να παραδοθούν σε αυτό που πολύ εύστοχα ο Τσαγκαρουσιάνος αποκάλεσε (αναφερόμενος σε άλλο θέμα, ωστόσο) «σκύλευση της νιότης». Δε βλέπω πουθενά σχεδόν αθώα, τρυφερά, νεανικά όνειρα, σχεδιασμένα απ’ το σφρίγος της αίσθησης παντοδυναμίας για την οποία υποτίθεται ότι διακρίνονται τα νιάτα. Βλέπω μονάχα τσάντες Louis Vuitton, εξεζητημένες στιλιστικές εμμονές (ένδειξη ανησυχητικής εσωτερικής κενότητας κι ανασφάλειας) , κακόγουστα συνθήματα στους τοίχους (τα οποία ορισμένοι τα συγκρίνουν με το κίνημα του Μάη του ’68!), πολλά τσιγάρα (τις περισσότερες φορές χωρίς να υπάρχει λόγος) και αγαρμποσύνη στη νοοτροπία, πράγμα που μου θυμίζει τους τωρινούς μεσήλικες, τους φορτωμένους με λάθη που τους κάνουν να αγκομαχούν. Και μερικά ενδιαφέροντα βιβλία σαν εκείνα που πρόσεξα το μεσημέρι στο καφέ… των οποίων όμως άραγε γίνεται πράξη ποτέ η ουσία του περιεχομένου τους;

Δεν ξέρω αν φταίει η χώρα, η ανθρώπινη φύση ή εγώ η ίδια, αλλά ανέκαθεν αναρωτιόμουν το ίδιο πράγμα με τη Μαφάλντα, τότε που κοιτούσε τον ουρανό και σκεφτόταν το σύμπαν, τους πλανήτες και τους ιπτάμενους δίσκους: «Μα γιατί με τόσους κόσμους εξελιγμένους, ΕΓΩ να γεννηθώ Σ’ ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ;;;» Για να παρηγορηθώ, κλείνομαι στο καβούκι μου: μέσα στο μικρόκοσμό μου που συντηρώ με πείσμα και ευλάβεια, παίρνω ένα cd από το ντουλαπάκι του αυτοκινήτου, το βάζω στην υποδοχή και επιλέγω ένα κομμάτι: είναι το A Day In The Life των Beatles. Η ασήμαντη ζωή μου χωρά ανεκτίμητης αξίας πράγματα. Από την πρώτη κιόλας νότα, η δυσαρέσκεια μου έχει παρέλθει, κι εγώ, με ανακούφιση και δέος, μπορώ επιτέλους ν’ ανασάνω υποστηριζόμενη από κάτι που με εξυψώνει, νιώθοντας σαν στο σπίτι μου.

Πασhahahaha

2010-04-02T04:56:00.001-07:00

ΕντιτόReal: Αλλάξαμε και σας περιμένουμε.

2010-03-11T11:16:00.001-08:00

>Αλλάξαμε και σας περιμένουμε.
To παλιό site το θυμάστε; Να 'ταν κι άλλο...
ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΡΑΛΙΑ

Καλωσήρθατε στο καινούριο site της EXIT. Αν σας ρωτήσει κανείς τη γνώμη σας, πείτε οτι σας αρέσει, γιατί μου βγήκαν τα μάτια να το διαμορφώσω. Κανονικά θα σας βάζαμε και μια συνδρομή 500 ευρώ, αλλά σας λυπηθήκαμε λόγω οικονομικής κρίσης.

Μόλις τα πράγματα γίνουν καλύτερα, τότε θα σας ξετινάξουμε. Μέχρι τότε μπορείτε να την κάνετε για Αμερική να ανοίξτε κανένα γυράδικο στην Αστόρια, μιας και δεν χρειάζεται πλέον βίζα. Επίσης μπορείτε να λανσάρετε στην αγορά κάποια ειδική συσκευασία για την αποθήκευση των αποδείξεων και να χεστείτε στα λεφτά. Ή τελοσπάντων να ανοίξετε ένα εργοστάσιο με οδοντογλυφίδες, ή με παγούρια που μπαίνουν σε mountain bike γιατί όλο κάτι τέτοιοι "κουλοί" εργοστασιάρχες έχουν τα λεφτά.

Αν δεν κάνετε τίποτα από όλα αυτά και συνεχίζετε να μένετε στην Ελλάδα, τότε σκούρα τα πράγματα. Μην παραπονιέστε αν το πρωί, πηγαίνοντας στη σχολή ή τη δουλειά σας, ρίχνει λασποβροχή και οι σταγόνες μπαίνουν στο στόμα σας: Είναι ο τρόπος του σύμπαντος να σου πει "ΦΑΕ ΤΗ ΣΚΟΝΗ ΜΟΥ".

Και τώρα ήρθε η ώρα να φάτε και λίγη από τη σκόνη της EXIT. Την οποία από εδώ και πέρα δεν θα την τρώτε μηνιαίως, αλλά σε τακτά χρονικά διαστήματα.

ΝΟΧΙ | Να μένεις κέντρο, ή οχι;

2010-03-11T10:54:00.000-08:00

Τελικά είναι το κέντρο κατάλληλη περιοχή για να μείνει κανείς; Μήπως είναι καλύτερο να μένεις στα προάστια; Τι δίλημμα κι αυτό. Και θα ήταν τρίλημμα αν έπαιζε και η επιλογή της επαρχίας, αλλά είπαμε να μην το κουράσουμε. Η Νεφέλη Μακρόπουλου, που μένει στα Εξάρχεια υπερασπίζεται το κέντρο, ενώ ο Μιχάλης Κωνσταντόπουλος που μένει προς Φιλοθέη μεριά δεν φαίνεται να έχει την ίδια άποψη...

Εγώ δεν θα ήθελα να ζω στο κέντρο.
Προτιμώ τα προάστια γιατί εκεί υπάρχει
περισσότερο πράσινο και δεν τρως όλο
το καυσαέριο.

Τι λες; Υπάρχει ωραιότερο μέρος σε μια πόλη
από το ίδιο της το κέντρο; Μαγαζιά, εστιατόρια,
καφέ και πολύς κοσμος! Εκεί χτυπάει
η καρδιά της πόλης!
Ναι αλλά στα προάστια βλέπεις καλύτερο
κόσμο να κυκλοφορεί έξω και υπάρχουν αρκετά
ωραία μέρη να διασκεδάσεις εάν τα ξέρεις. Στο
κέντρο κυριαρχεί μια μαζικότητα αφού πάνε όλοι
από παντού, δεν ξέρουν τίποτα και περιφέρονται.
Εξάλλου δεν έχουν και πολλά να ζηλέψουν από το
κέντρο αφού προσφέρουν πλέον αρκετές επιλογές
για ψυχαγωγία στους κατοίκους τους.

Τι πάει να πει "καλύτερος κόσμος"; Είναι
δυνατόν να θεωρήσουμε κάποιον καλύτερο
επειδή κυκλοφορεί με μοκασίνια και Armani
αντί για all star και σκισμένα τζιν; Και ως προς
τα μαγαζιά, αν ξέρεις το κέντρο μπορείς να
διασκεδάσεις καλύτερα από πουθενά αλλού!
Από τα μικρά (άγνωστα σε πολλούς) καφέ
μέχρι τα θέατρα και τους τελευταίους παραδοσιακούς
κινηματογράφους που καταφέρνουν να αντιστέκονται
ακόμα στα (αμερικανικού τύπου) multiplex!

Εκτός κέντρου υπάρχουν περισσότερα πάρκα
και άφθονοι χώροι άθλησης. Τα πεζοδρόμια
είναι μεγαλύτερα, το να βρεις πάρκινγκ αρκετά
πιο εύκολο, ενώ εσχάτως άρχισαν να δημιουργούνται
και ποδηλατόδρομοι. Θεωρώ οτι το κέντρο είναι
πλέον κορεσμένο και ανυπόφορο.

Πράγματι, το κέντρο είναι συχνά γεμάτο σκουπίδια,
έχει θόρυβο και μπόλικα καυσαέρια...ενώ στερείται
τα καλοσχηματισμένα παρτέρια και τους ποδηλατόδρομους
των προαστίων! αυτό συμβαίνει όμως γιατί το κέντρο
είναι γεμάτο ζωή, στο δρόμο βλέπεις άτομα από κάθε
κοινωνική ομάδα! μια αντιπροσωπευτική εικόνα της
κοινωνίας που ζούμε...όχι μόνο καλοντυμένες σνομπ φάτσες
και πολυτελή αυτοκίνητα με επιδεικτικά φιμέ τζάμια!
Άσε που στο κέντρο δεν χρειάζεται να ανησυχει κανείς
ότι θα τον φάνε οι λύκοι αν τολμίσει να κυκλοφορήσει
ασυνόδευτος μετά τις 7 το απόγευμα!(βλ. στο Ψυχικό).

Στα περισσότερα προάστια επικρατεί ησυχία,
τάξη και ασφάλεια. Η εγκληματικότητα είναι χαμηλή,
ενώ τις βραδινές ώρες και τα απογεύματα συνήθως
επικρατεί ησυχία και μπορείς να ξεκουραστείς καλύτερα.

Πράγματι...τόση ησυχία και τάξη που χτυπάει
στα νεύρα! Όσο για τη χαμηλή εγκληματικότητα,
μάλλον οφείλεται στους ιδιωτικούς φύλακες
που εχει πλέον κάθε σπίτι (των βορείων κυρίως προαστίων)
που σέβεται τον εαυτό του.

Αρκετοί κάτοικοι στα περίχωρα της πόλης ζουν
σε μεγάλα σπίτια με κήπους, πολλά δωμάτια και
βοηθητικές εγκαταστάσεις όπως πάρκινγκ, ενώ
οι κάτοικοι του κέντρου στοιβάζονται σε παλιές
ως επί το πλείστον πολυκατοικίες.

Παντού υπάρχουν υπέροχα σπίτια για άτομα
που έχουν την οικονομική δυνατότητα που
περιγράφεις και μάλιστα τα καλοδιατηριμένα
νεοκλασικά του κέντρου είναι αναμφισβήτητα
ομορφότερα!

Καλύτερα στα προάστια γιατί αρκετός κόσμος
το χειμώνα θα ανηφορίσει στο Κεφαλάρι, ενώ
μόλις ανοίξει ο καιρός προς το Μάιο όλος ο καλός
ο κόσμος θέλει να πάει στα μαγαζιά της παραλιακής.
Το χειμώνα νιώθεις το κρύο στα βόρεια και το
καλοκαίρι στα Νότια και τα Δυτικά απολαμβάνεις τη
θέα και την αύρα της θάλασσας.

Κέντρο γιατί τίποτα δεν μπορει να συγκριθεί
με μια βόλτα στην Πλάκα, το Θησείο, το Μοναστηράκι
ή το Λυκαβητό. Έναν καφέ στα Εξάρχεια ή το Κολωνάκι.
Ενα ποτό στο Γκάζι ή στα μπαράκια του Μετς...

Δώστε απάντηση στο ΝΟΧΙ
Πείτε μας στα σχόλια τη γνώμη σας.

Άτακτες Δόσεις | Μάρτιος 2010

2010-03-11T10:50:00.000-08:00

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΗ ΑΡΓΥΡΙΟΥ

Καλημέρα! Σήμερα θα μιλήσουμε για πρωτοτυπία και αληθοφάνεια. Αν θέλετε να πάρετε μαθήματα για να τις διαχειρίζεστε σωστά και να έχετε ικανοποιητικά αποτελέσματα δεν έχετε πάρα...
να δείτε την διαφήμιση της Emporiki Bank για το νέο της πρόγραμμα «Καλημέρα». Το concept έχει ως εξής: Οι υπάλληλοι της Τράπεζας κάθονται αναπαυκτικά στο γράφειο τους και μας λένε καλημέρα.Κανονικά το κείμενο μου θα τελείωνε εδώ γιατί δεν δύναμαι να σχολιάσω περαιτέρω. Αλλά πρέπει να τηρήσω και κάποιες προδιαγραφές. Οι υπάλληλοι, λοιπόν, βάζουν τα καλά τους -οι άντρες σακάκι και γραβάτα (ποτέ μισές δουλειές) και οι γυναίκες αυστηρά πουκάμισα και βάψιμο πρωϊνό (μην φανεί και ψεύτικο-θου κύριε!) -και με χαρακτηριστική άνεση και ευδιαθεσία μας καλημερίζουν. Κάποιοι ίσως να μην κατάφεραν να ανταποκριθούν στις προσδοκίες του ρόλου που έπρεπε να υποδυθούν αλλά όταν υπάρχει ευρηματικότητα στην σύλληψη και την απόδοση της ιδεάς ο τηλεθεατής παρασύρεται από αυτήν και αφήνει τις λεπτομέρειες στην άκρη. Νομίζω ότι τώρα μπορώ να βάλω τελεία .

ΥΓ: Και για του λόγου το αληθές...

Η κληρονομιά των σχέσεων

2010-03-11T10:31:00.000-08:00

ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΡΗ

Πριν από μερικά χρόνια η Durex είχε βγάλει μια διαφήμιση όπου ένα ζευγάρι χαιρόταν μια όμορφη μέρα στη θάλασσα. Όσο η κάμερα έκανε zoom out βλέπαμε από τη μεριά του άντρα αρκετές κοπέλες και από τη μεριά της γυναίκας αντίστοιχο αριθμό ανδρών. Το μήνυμα της διαφήμισης ήταν ότι χωρίς προφυλακτικό είναι σαν να κάνουμε σεξ με όλους τους πρώην του συντρόφου μας. Άραγε το προφυλακτικό θα κάνει τίποτα και για τη ζημιά που γίνεται από το λαιμό και πάνω;

Καλώς ή κακώς οι πρώην μας ζουν σαν ανάμνηση στο μυαλό μας. Τα λάθη που κάναμε ή έκαναν νιώθουμε ότι μας στοιχειώνουν και στις επόμενες σχέσεις μας. Κυριαρχεί γενικά σαν ιδέα ότι θα βρεθούμε στην άλλη μεριά στην καινούρια μας σχέση. Οι πληγωμένοι θα πληγώσουν και οι πρώην «θύτες» θα την πατήσουν. Είναι λοιπόν αυτά τα λάθη των άλλων αλλά και τα δικά μας, κληρονομιά μας; Υπάρχει η δικαιοσύνη του «ό,τι δίνεις παίρνεις»;

Κάθε μέρα κάνοντας τα δικά μας σφάλματα, γινόμαστε μάρτυρες των σφαλμάτων των άλλων. Συμπάσχουμε, κατακρίνουμε, αδιαφορούμε. Πολλές φορές νιώθουμε σαν να βλέπουμε κάποιο επερχόμενο τρέιλερ τόσο των ερωτικών όσο και των φιλικών μας σχέσεων. Σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσαμε να είμαστε εμείς στη θέση τους. Κι όμως ίσως το μόνο μας λάθος είναι ότι ταυτιζόμαστε με τους άλλους.

Κάποια στιγμή το μυαλό μας θα έπρεπε να ελευθερωθεί από τέτοιου είδους παρωπίδες. Το ότι πληγώσαμε κάποιον δεν σημαίνει ότι θα μας πληγώσουν στην πορεία. Το ότι μας πλήγωσαν δεν σημαίνει ότι θα πληγώσουμε κι εμείς με τη σειρά μας γιατί έτσι είναι η φύση των πραγμάτων.

Μάλλον όσο σκεφτόμαστε έτσι η ζωή μας είναι στο fast forward και οι επιλογές μας γίνονται προεπιλογές. Η σκέψη γίνεται λέξη και η λέξη πράξη. Γιατί έχουμε κλειστούς τους αισθητήρες μας προς την πραγματικότητα; Πρέπει να μας πει κάποιος ότι για τις πράξεις μας είμαστε εμείς και μόνο εμείς υπεύθυνοι;

Για τους πνευματικά ελεύθερους από τους πρώην είναι ανακούφιση να μην περιμένουν το πλήρωμα του χρόνου και να κατανοούν ότι η δικαιοσύνη συνήθως δεν είναι ετεροχρονισμένη. Πάντα αργά ή γρήγορα βρίσκουν δικαιοσύνη μέσα τους για τα σωστά και τα λάθος τους. Για τους πνευματικά ανελεύθερους από τους πρώην ίσως να είναι ανακούφιση να αιτιολογούν τις πράξεις τους ενώ η πλήρης ευθύνη των πράξεών τους μπορεί να μοιάζει αναρχική. Στο τέλος όμως ποιος κοιμάται καλύτερα τα βράδια;

Όταν ο πεζός...πάει περίπατο!

2010-03-11T10:15:00.000-08:00

Πεζός. Κάτι άγνωστο στο τοπίο της πόλης. Ένα ανθρωπάκι που εμποδίζει την αρμονική κίνηση των πάντων.
ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΓΓΕΛΟ ΑΓΑ

Καθετί έχει μεγαλύτερη βαρύτητα από ένα πεζό, κι αυτό αποδεικνύεται περίτρανα στην περίπτωση των πεζοδρομίων. Ναι, αυτές οι πλατφόρμες στις άκρες των δρόμων είναι για εμάς, τους πεζούς, τους ανθρώπους της πόλης που θέλουμε απλά να κινηθούμε. Κάθε άλλο παρά για εμάς δεν είναι, όπως φαίνεται.

Τα πεζοδρόμια στην Αθήνα είναι άλλοτε στενά άλλοτε πιο φαρδιά. Όμως, σε κάθε περίπτωση είναι δύσκολο να μετακινηθείς επάνω τους. Τα στενά πεζοδρόμια έχουν διαστάσεις τέτοιες που μόνο ένα άτομο χωράει να περάσει, κι αυτό θα πρέπει να είναι αδύνατο. Η πιθανότητα προσπέρασης σε στενό πεζοδρόμιο είναι ανύπαρκτη γι’ αυτό και αυτός που βιάζεται θα πρέπει να βγει στο δρόμο, με προσοχή μην πέσει πάνω του κανένα μηχανάκι και να μην τον χτυπήσει ο καθρέφτης του αυτοκινήτου που θα περάσει ξυστά από δίπλα του.

Τα φαρδιά πεζοδρόμια έχουν ναι μεν διαστάσεις τέτοιες που χωράνε πολλούς πεζούς μαζί, αλλά επειδή είναι «ντροπή» να αφήνουμε ανεκμετάλλευτο το χώρο σε ένα αστικό κέντρο, φιλοξενούνται πάνω σε αυτά περίπτερα, μηχανάκια, καρέκλες και τραπεζάκια, δέντρα, κάδοι, ταμπέλες και στάσεις λεωφορείων. Το πρόβλημα όμως δεν είναι στο τι βρίσκεται πάνω στο πεζοδρόμιο αλλά στο πώς. Γιατί όταν στριμώχνεις όλα αυτά μαζί σε πλάτος 5 μέτρων ο χώρος που μένει στον πεζό να περάσει είναι 30 εκατοστά. Είναι από εκείνες τις φορές που εξασκείσαι στο σλάλομ και το ρούφηγμα κοιλιάς για να προσπεράσεις τη νεραντζιά στην οποία είναι δεμένο ένα μηχανάκι χωρίς να ρίξεις το σταντ με τα περιοδικά του περιπτερά.

Πάντως, είτε είναι φαρδύ, είτε είναι στενό, το πεζοδρόμιο υπό τις προαναφερθείσες συνθήκες αποτελεί πάντα ένα Γολγοθά για τα άτομα με ειδικές ικανότητες. Διότι ακόμα και στην περίπτωση που το πεζοδρόμιο είναι εξοπλισμένο με μπάρες που διευκολύνουν το αναπηρικό καρότσι να ανέβει στο πεζοδρόμιο και με ειδικές πλάκες καθοδήγησης τυφλών, όλο και κάποιο αυτοκίνητο θα είναι παρκαρισμένο στην πλατφόρμα και κάποιο μηχανάκι στα πλακίδια ή τα πλακίδια μπορεί να οδηγούν καρφί πάνω σε περίπτερο!

Πρόβλημα μεγάλο είναι και οι πλάκες του πεζοδρομίου. Άλλοτε λείες, άλλοτε τραχιές, άλλες από τσιμέντο, άλλες από βότσαλο, άλλες με ραβδώσεις (όχι αυτές που καθοδηγούν τους τυφλούς). Καθεμιά φτιαγμένη και για διαφορετικό είδος παπουτσιού, όσον αφορά τις γυναίκες, και είναι απαγορευτικές για τα τακούνια. Το πρόβλημα εντοπίζεται όταν βρέχει. Στην πλειοψηφία τους οι πλάκες δεν προσφέρουν καμία αντιολισθητική προστασία και το σκηνικό «σπασμένη πλάκα που γλιστρά, με γούρνα γεμάτη λασπόνερα, κι εσύ τρέχεις να κρυφτείς στο υπόστεγο να μη βραχείς» σου εξασφαλίζει μια θέση στα επείγοντα του ΚΑΤ. Η υποτιθέμενη αντιολισθητική πλάκα με τις ραβδώσεις είναι αυτή που κάνει τη χειρότερη ζημιά έχω να καταγγείλω, όντας παθών.

Και για το τέλος, εκτός από τα πεζοδρόμια στους πεζούς ανήκουν και οι πεζόδρομοι. Λέμε τώρα… Γιατί η πραγματική χρήση ενός πεζόδρομου δεν είναι ως παρκινγκ αυτοκινήτων αλλά ως χώρο για ελεύθερη διάβαση πεζών. Κάνεις, λόγου χάρη, εσύ αμέριμνος τη βόλτα σου Κυριακή μεσημέρι στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου κι αντί να πέφτεις πάνω σε οικογένειες με παιδιά που κάνουν ποδήλατο και τουρίστες που φωτογραφίζουν την Ακρόπολη, να σου ‘ρχεται το τζιπ κατά πάνω σου και να το παρκάρει και μες στη μέση. Και το θέμα είναι η σωματική ακεραιότητα των πεζών. Γιατί στα μεν πεζοδρόμια κινδυνεύεις να σου ‘ρθει η γλάστρα από το πάνω διαμέρισμα στο κεφάλι, στους δε πεζόδρομους να σε πατήσει αυτοκίνητο. Και τι πιο θλιβερό από το να καταστρέφεται το ευχάριστο κλίμα μιας βόλτας από την ηλιθιότητα αυτού που και στο περίπτερο πάει με το αυτοκίνητο.

«Ανέβα στο τραπέζι μου κούκλα μου γλυκιά»

2010-03-11T09:14:00.000-08:00

"Θέλεις μπουζούκια;" Οχι, αλλά δε βαριέσαι... H ιστορίας της πρώτης επίσκεψης στα μπουζούκια. Ή αλλιώς, τα βαφτίσια του νεοέλληνα.

ΑΠΟ ΤΗ ΦΑΙΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

Στα μπουζούκια ή θες να πας ή όχι. Εγώ δεν είμαι από αυτούς που θα ξεσηκώσουν την παρέα για να κλείσουμε πρώτο τραπέζι πίστα σε κάποιο από τα μεγάλα μαγαζιά της Ιερά Οδού, της Πειραιώς ή της Παραλιακής το καλοκαίρι. Πριν δυο βδομάδες, όμως, πήγα σε ένα από τα σχήματα της φετινής σεζόν για να τιμήσω τα γενέθλια μιας φίλης μου. Ποιο ήταν το σχήμα δεν θα το μαρτυρήσω- μην κάνουμε και διαφήμιση!- , αλλά νομίζω πως δεν υπάρχει και μεγάλη διαφορά από πίστα σε πίστα. Αξέχαστη εμπειρία πάντως.

Σίγουρα υπάρχουν δυο πρώτες αντιδράσεις στο άκουσμα της φράσης « Πάμε μπουζούκια το βράδυ;».
Η μια περιλαμβάνει γούρλωμα στα μάτια, κρύο ρίγος να διαπερνάει το κορμί, πολιτισμικό σοκ και ατάκες του τύπου «Τι λες ρε;;». Όλα δηλαδή στην υπερβολή τους- και συχνά προκατειλημμένα, χωρίς να έχουν καν δοκιμάσει τι θα πει πίστα κ γαρύφαλλο. Όσοι τα έχουν δοκιμάσει, βέβαια, ανήκουν στην άλλη μεριά. Αυτή που χαρακτηρίζεται από τις γνώσεις της για όλα τα σχήματα που παίζουν στην πόλη, για όλα τα hit της εποχής που παίζουν κατ’ επανάληψη στο ελληνικό ραδιόφωνο και φυσικά για το savoir-vivre της πίστας. Και φυσικά το σύνθημα αυτής της μερίδας των Ελλήνων δεν είναι άλλο από το γνωστό «Θέλεις μπουζούκια; Πάμεεε!»

Η δική μου αντίδραση αρχικά πλησίαζε επικίνδυνα την πρώτη κατηγορία αλλά από μικρή μου έχουν μάθει να δοκιμάζω πράγματα αν θέλω να έχω τη δυνατότητα να τα απορρίπτω. Τα μπουζούκια, λοιπόν, ήταν μια πρόκληση για εκείνο το σαββατόβραδο αν ήθελα να έχω τη δική μου γνώμη. Θα το ομολογήσω, πάντως, ότι άσχημα δεν περάσαμε. Αντιθέτως, όλη η παρέα έφυγε με μια ευχάριστη διάθεση μιας και το κουτσομπολιό και το γέλιο δεν σταμάτησαν ούτε λεπτό. Βέβαια δεν ζήσαμε την εμπειρία της πίστας σε όλο το μεγαλείο της, δηλαδή- όχι!- δεν ανέβηκα στην πίστα ούτε καν στην καρέκλα για να χορέψω, ούτε πέταξα γαρύφαλλα στους τραγουδιστές, ούτε ξελαρυγγιάστηκα τραγουδώντας γνωστά-άγνωστα άσματα , ούτε φυσικά επισκέφθηκα τα καμαρίνια με σκοπό κάποιο αυτόγραφο για μένα και για όλο μου το σόι! Παρ’ όλα αυτά οτιδήποτε και οποιοσδήποτε υπήρχε μέσα στην αίθουσα γινόταν η αφορμή για να ανοίξει και μια καινούρια συζήτηση.

Προφανώς και τα μπουζούκια είναι χώρος για να συζητάς! Ή μάλλον για να ξεθάβεις το δαιμόνιο αυτό από μέσα σου που θέλει να σχολιάζει τα πάντα. Από το πώς μια μπλούζα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως φόρεμα για τις ανάγκες της βραδιάς( ενώ σίγουρα η ντουλάπα ξεχειλίζει από φορέματα) και το πόσο η οικονομική κρίση έχει επηρεάσει τα κριτήρια μας για την ποσότητα υφάσματος που αγοράζουμε για να ντυθούμε και να βγούμε έξω, μέχρι το πόσα στρας μπορεί να χωρέσει η μπλούζα του τραγουδιστή. Από το πόσες θαυμάστριες, επίσης, μπορεί να χωρέσει η καρδιά του τραγουδιστή ο οποίος είθισται να είναι πάντα ευδιάθετος με το κοινό του- ιδιαίτερα αν τα πρώτα τραπέζια κοσμούν μεγάλα ονόματα της εγχώριας showbiz- μέχρι το τι κάνουν αυτές οι θαυμάστριες/θαυμαστές όταν εμφανιστεί ο/η αγαπημένος/η αοιδός, τη στιγμή δηλαδή που το ποτό έχει αρχίσει να επιδρά στον οργανισμό και το παραλήρημα του ενθουσιασμού δεν σταματάει.

Και κάπως έτσι τα γαρύφαλλα συνέχιζαν να εκτοξεύονται από παντού και πραγματικά αναρωτιέμαι πόσο να ήταν το σκορ της βραδιάς στα πανέρια. Η οικονομική κρίσης της εποχής μας είναι γεγονός αλλά τα μπουζούκια μπουζούκια! Τα γαρύφαλλα, άλλωστε, είναι και ένας τρόπος να επικοινωνήσεις με τον καλλιτέχνη καθώς οι ματιές δίνουν και παίρνουν, σαν ένα σημάδι ευχαρίστησης από μέρος του τραγουδιστή που πήγες να τον ακούσεις να τραγουδάει και να χορεύει τόσες ώρες και που στο μυαλό μου φαίνεται και σαν ένας τρόπος να τον παρακινήσεις να πάρει κι άλλα για να σε ξανακοιτάξει. Γιατί προφανώς και υπάρχουν αυτοί- κυρίως θηλυκού γένους βέβαια- που παρακαλάνε για ένα βλέμμα και μια απόδειξη ότι όχι μόνο ήταν εκεί αλλά και ότι ο τραγουδιστής της έδωσε σημασία. Το αποκορύφωμα, όμως, είναι όταν έρχεται η ώρα της φωτογραφίας. Είναι συνήθως τότε που τα δυο μεγάλα ονόματα- το «μεγάλα», βέβαια, με αμφισβητούμενα και άγνωστα κριτήρια- βγαίνουν στη σκηνή για το κοινό τους πρόγραμμα και αρχίζει η απαγγελία γνωστών λαϊκών τραγουδιών σε μια πολύ ιδιόμορφη εκτέλεση τους. Η σκηνή ξαφνικά γίνεται πασαρέλα και το τζέρτζελο ξεκινάει με τρελό χορό. Το μυστικό για να σηκωθείς στην πίστα να χορέψεις είναι να έχεις στο χέρι σου μια φωτογραφική μηχανή για το must της βραδιάς, που δεν είναι άλλο από τη φωτογραφία με τον τραγουδιστή δίπλα σου την ώρα που προσπαθεί να θυμηθεί τα λόγια του τραγουδιού αλλά να βγει και χαμογελαστός. Και καθώς όλα αυτά γίνονταν πάνω στη σκηνή, εμείς από κάτω συνειδητοποιούσαμε ότι και για εμάς αυτή η φάση ήταν άκρως απολαυστική αφού δεν προλαβαίναμε να συνέλθουμε από αυτά που βλέπαμε γύρω μας, ενώ παράλληλα δε σταματούσαν τα στοιχήματα για τις διάφορες ιστορίες που δημιουργούσαμε με το μυαλό μας για το πώς θα καταλήξει ο καθένας από αυτούς μόλις φύγει από τα μπουζούκια.. Κουραστήκαμε πολύ εκείνη τη νύχτα !

Καλά ήταν μωρέ, πλάκα είχε και άξιζε η εμπειρία μου δε λέω, έμαθα πολλά! Θα αργήσω, βέβαια, σίγουρα να ξαναπάω. Είπαμε δεν είναι και για κάθε Σάββατο!

Υ.Γ : Ευτυχώς δεν μου κόλλησε κανένα τραγούδι στο μυαλό αν και οι στίχοι είναι πολλοί εύκολοι (όλα τα ίδια λένε για αγάπες και ερωτικές απογοητεύσεις) και ευτυχώς δεν έπιασα τον εαυτό μου στην επιστροφή να τραγουδάει Τσαλίκη. (ουυπς μαρτύρησα το σχήμα!!)

Μάρτιος 2010
www.exitmag.tk

Δισκοθήκη | Μάρτιος 2010

2010-03-11T08:54:00.000-08:00

The Stone Roses 20th Anniversary Deluxe Edition

“Sometimes I fantasize
When the streets are cold & lonely
And the cars they burn below me
Don’t these times fill your eyes?
Are you all alone?
Are you made of stone?”

Τον Απρίλη του 1989, η Ανατολική Ευρώπη βρισκόταν υπό επανάσταση.
Η μόδα της δεκαετίας του '80 είχε αρχίσει να ξεφτίζει και -όπως συμβαίνει σε κάθε εποχή- η πραγματική αίσθηση που σου έδινε ο κόσμος καθρεφτιζόταν μέσα από τη μουσική του: κάτι το εναλλακτικό γεννιόταν, ανασαίνοντας γοργά δίπλα στο acid house και την ποπ μουσική του Mtv, κάτι που έντυνε αγόρια και κορίτσια με σκισμένα, φαρδιά μπλουτζίν και που τα ίδρωνε από την αδρεναλίνη και τον ασταμάτητο χορό. Μπορεί να μην ήταν κάτι το μεθυστικό, σαν το πολύπλευρο μουσικό θαύμα που εμφανίστηκε στα 60s, μπορεί να ταυτιζόταν με διαφορετικές ημιπαράνομες ουσίες, όμως ήταν κι εκείνο με τον τρόπο του αποκαλυπτικό και άξιζε σίγουρα να το ζήσεις. Εκείνο το μήνα, ο Bill Wyman των Rolling Stones ανακοίνωσε το γάμο του με τη δεκαεννιάχρονη σύντροφό του και οι Αμερικανοί Pixies κυκλοφόρησαν το εξαιρετικό άλμπουμ τους, Doolittle. Στο Seattle θρεφόταν προσεκτικά το grunge, για να ξεσπάσει απρόσεχτα λίγα χρόνια αργότερα.

Ένα χρόνο προτού γεννηθώ, τον Απρίλη του 1989 στην παγκόσμια δισκογραφία προστέθηκε και το ντεμπούτο των Stone Roses, τεσσάρων αγοριών από το Μάντσεστερ της Αγγλίας, των οποίων η μουσική ιδιοσυγκρασία ήταν πέρα για πέρα ανοιξιάτικη: η ομώνυμη δουλειά της μπάντας ήταν ντυμένη με τα φρέσκα, ζωηρά, πολύχρωμα όνειρα της προσωπικής τους αγγλικής νιότης, η οποία φαινόταν να έχει εντρυφήσει μουσικά στον κόσμο του punk και του post punk, αλλά και σε εκείνον της pop από τη δεκαετία του '60. Η εισαγωγή του "I Wanna Be Adored" (opening track του δίσκου) σηματοδοτεί την έναρξη μιας εποχής, την έναρξη ενός μεγάλου ξέφρενου πάρτι: το καλοκαίρι του ίδιου χρόνου όλα τα club, οι ραδιοφωνικοί σταθμοί και τα αυτοκίνητα έδειχναν να παίζουν κομμάτια όπως το Made Of Stone, το Sugar Spun Sister, το Waterfall... Ο ήχος ήταν οικείος και ολοκαίνουργιος μαζί, έκλεβε στοιχεία από τα μεγαλύτερα αγγλικά ροκ σχήματα, ενώ παράλληλα διέθετε και όλη εκείνη την (καλώς εννοούμενη) εγωκεντρική διάθεση που χαρακτηρίζει τα περισσότερα αριστουργήματα. Για μένα, ναι, το ντεμπούτο των Stone Roses είναι ένα αριστούργημα: είναι κάτι το ιλιγγιώδες, κάτι το διαχρονικό, κάτι που δεν προσβάλει καθόλου το έργο του σπουδαίου ζωγράφου Τζάκσον Πόλοκ, από τον οποίο είναι, μάλιστα, εμπνευσμένο το εξώφυλλό του. Αντίθετα, μάλιστα, δένει άψογα μαζί του.

Είκοσι χρόνια μετά την κυκλοφορία του, το άλμπουμ που χαρακτηρίστηκε από το περιοδικό NME ως το "Καλύτερο Άλμπουμ Όλων των Εποχών" (το NME είναι κυρίως alternative και πιο punk στις προτιμήσεις του) κυκλοφορεί ξανά, αυτή τη φορά ενισχυμένο με ντέμο κομμάτια και dvd με live και βίντεο κλιπ. Σε παραγωγή του John Leckie, ο δίσκος παραμένει αγέραστος, παραμένει breathless: σου κόβει την ανάσα. Εγώ, όντας νεότερη, τον γιορτάζω κατόπιν εορτής, μα –παραδόξως- δε λυπάμαι καθόλου γι' αυτό: η φάση είναι τέτοια ώστε μπορώ να κραυγάζω "I Wanna Be Adored" μέχρι τα βαθιά μου γεράματα.

Μάρτιος 2010
www.exitmag.tk

Catherine's Soundtrack:...Της φιλίας

2010-03-11T08:38:00.000-08:00

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ

στο Χρήστο Καραλιά για τους φίλους που είχε, έχει και θα έχει. Αγαπημένο βιβλίο για τη φιλία: το Στο Δρόμο του Τζακ Κέρουακ
Αγαπημένη ταινία για τη φιλία: Θέλμα και Λουίζ (επίσης, Midnight Cowboy, Toy Story 1 & 2 κ.α.)
Αγαπημένοι φίλοι: Οι πιστοί φίλοι. Οι αστείοι, καλοπροαίρετοι, γενναιόδωροι, απλοί άνθρωποι. Εκείνοι που ξέρουν τί θα πεις προτού τους το πεις, εκείνοι που σου τηλεφωνούν και σου στέλνουν sms τα ξημερώματα. Εκείνοι που είναι πάντα πρόθυμοι να σε χορέψουν στα πάρτυ, που σε νοιάζονται όταν αρρωσταίνεις, που σου χαρίζουν δώρα των οποίων οι τρίτοι δε θα "έπιαναν" τη σημασία τους. Ένας φίλος είναι... "κάποιος που σ'αγαπάει σαν τη μουσική του." Για να πετύχει μια φιλία... πρέπει, πέρα από χημεία και κοινά ενδιαφέροντα, να υπάρχει και καλή διάθεση.

Αγαπημένο τραγούδι για τη φιλία: You've Got a Friend In Me του Randy Newman, καθώς επίσης και (όχι μόνο) τα δέκα ακόλουθα (χωρίς σειρά προτεραιότητας):

The Beatles: With a Little Help From My Friends. Τί είναι ένας φίλος σύμφωνα με τα Σκαθάρια; Είναι κάποιος που σε βοηθάει, που σε στηρίζει και που σε αγαπάει ακόμα κι αν τραγουδάς φάλτσα, κάποιος που σου κρατάει συντροφιά και σε παρηγορεί όταν είσαι μόνος και απογοητεύμενος, τσακισμένος από την αγάπη. Όταν οι έρωτες παρέρχονται, οι φίλοι παραμένουν σταθεροί σαν τα κομμάτια των Beatles: σε κάθε ερωτική πίκρα, σε κάθε συναισθηματικό βάσανο, οι φίλοι έχουν απάντηση σε όλα, μοιράζοντας στα δύο τον πόνο και χαρίζοντάς σου το ενδιαφέρον που σου αξίζει σαν ένας πληγωμένος Ringo Starr που τραγουδάς με το δίκο σου αξιαγάπητο, παραπονιάρικο τρόπο αυτό το κομμάτι.
The Rolling Stones: Waiting On A Friend. Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μας αν είχαμε κολλητούς τους Rolling Stones; Θα τηλεφωνούσαμε στον Μικ Τζάγκερ και θα του λέγαμε "Έι, Μικ τι κάνεις; Πού χάθηκες ρε κωλόπαιδο; Τί έγινε μ'εκείνη την ξανθούλα που έβγαινες; Είστε ακόμα μαζί;" Και θα μας απαντούσε: "Έλα ρε exitor! Τί να κάνω; Μια χαρά...Μπα, όχι, χωρίσαμε. Τα βαρέθηκα αυτά: τις γυναίκες, το ποτό... θέλω την ησυχία μου τώρα. Έναν φίλο περιμένω. Πέρνα κι εσύ αν δεν έχεις τίποτα να κάνεις...". Και φτάνοντας στο φτωχικό του, θα τον βλέπαμε παρέα με τον Κηθ να σκαρώνουν το εν λόγω λατρεμένο σινγκλάκι...
Pink Floyd: Wish You Were Here. Στο Σάββατο Βράδυ Στην Άκρη της Πόλης της Σώτης Τριανταφύλλου, ο Νίκυ στέλνει μια κάρτα στη φίλη του και αφηγήτρια του μυθιστορήματος, γράφοντάς της πάνω στίχους από το Wish You Were Here:"How I wish you were here/ We're just two lost souls swimming in a fish bowl, year after year/ Running over the same old ground/ What have we found? The same old fears..". Πάντα θαύμαζα το Νίκυ για τον καλόκαρδο χαρακτήρα του, για τα ταξίδια που έκανε, καθώς επίσης και για τις κάρτες που έστελνε. Είναι ωραίο να αφιερώνεις τέτοια λόγια στους αγαπημένους σου φίλους, ειδικά όταν παίρνουν τη μορφή αριστοτεχνικών στίχων γραμμένων από άτομα όπως οι Floyd.
The Velvet Underground: She's My Best Friend. Οι Velvets μπορεί να ήταν μυστήριοι και αινιγματικοί, λιγάκι αλλοπαρμένοι τύποι (γοητευτικοί κατ'εμέ ασφαλώς), αλλά -πώς να το κάνουμε;- είχαν κι αυτοί τους κολλητούς τους. Η καλύτερη τους φίλη -όπως μας εξομολογούνται εδώ- ήταν κάποια που τους καταλάβαινε όποτε είχαν τις μαύρες τους, κάποια κοπέλα ξεχωριστή, διαφορετική απ'τις άλλες. "Better than a dog or car", προσθέτουν. Και, πράγματι, έχουν δίκιο: σπανίζουν τα άτομα που μαζί τους περνάς καλύτερα απ'ό,τι μ'έναν σκύλο ("τον καλύτερο φίλο του ανθρώπου") ή μ'ένα αυτοκίνητο (βλ. την ταινία Christine). Ο κόσμος πάει κατά διαόλου. Γι'αυτό και δεν είναι λίγοι εκείνοι που βρίσκουν παρηγοριά σ'αυτά τα δυο, μιας και μάταια ψάχνουν κάποιον να συνεννοηθούν. Κι όμως: ποιός θα έλεγε όχι στο να είχε κολλητάρι του τον Snoopy ή μια Ford Mustang του 1966; Ε; Ποιός;
The Doors: Hyacinth House. Ο Τζιμ μας αποχαιρέτησε με ένα "I need a brand new friend who doesn't bother me/ I need a brand new friend who doesn't trouble me/ I need someone who doesn't need me". Όταν ήμουνα μικρή δεν μπορούσα με τίποτα να καταλάβω πώς γίνεται κάποιος ν'αποζητά έναν φίλο που δεν τον χρειάζεται. Μεγαλώνοντας κατάλαβα την αξία του να έχεις ελευθερία κινήσεων κι επιλογών μέσα στις σχέσεις σου, καθώς επίσης και το ασύγκριτο, παράδοξα τέλειο, ανεξέλεγκτο συναίσθημα που συνεπάγεται το γεγονός του να μη σε έχει κανείς ανάγκη. "Όταν δεν έχεις τίποτα, δεν έχεις και τίποτα να χάσεις", έγραψε ο Dylan. O Morrison (όπως διάβασα κάποτε σε μια βιογραφία) κατάφερε να χωρέσει τη σοφία του ενδομηντάρη σε εικοσιεφτά χρόνια ζωής.
War: Cisco Kid. Διάσημος φανταστικός αντι-ήρωας της Άγριας Δύσης, ο Cisco Kid εμφανίστηκε σε σειρές βιβλίων κόμικ, σε ραδιοφωνικές αμερικάνικες εκπομπές, σε ταινίες του κινηματογράφου, ακόμη και στην τηλεόραση. Εδώ οι War εμπνεόνται από το θρύλο του και τη γοητεία του και τον κάνουν φιλαράκι τους. Μας λένε για το ουίσκι που έπινε και για τον άλλο, το φίλο του τον Pancho που έπινε το κρασί, μας λένε πού τον συνάντησαν για πρώτη φορά (στο Rio Grande), εκείνο το τρελό βράδυ στην αμερικανική ενδοχώρα, τότε που οι ληστές κυνηγούσαν ανελέητα έναν γκρίνγκο. Μας περιγράφουν ένα σκηνικό της αλητικής ζωής τους, της δικιάς τους παλιάς, καλής, αντισυμβατικής τρελοπαρέας... Είναι για να τους ζηλεύεις (;).
Kimya Dawson: Loose Lips. "Αν θέλεις να καείς, θυμίσου ότι σε αγαπάω, αν θες να αυτοτραυματιστείς θυμίσου ότι σε αγαπάω, αν θες να πεθάνεις θυμίσου ότι σε αγαπάω", τραγουδάει με αξιολάτρευτη παιδική αφέλεια η Kimya Dawson, σε αυτό το πανέμορφο τραγούδι που ακούστηκε στην υπέροχη ταινία Juno, και μιλά για ένα ανήσυχο παρεάκι που όλο αγκαλιάζεται, φιλιέται, χορεύει, τραγουδάει, ενώ παράλληλα διαμαρτύρεται για πράγματα που του τη "σπάνε" (όπως η κυβέρνηση Μπους) και μας βεβαιώνει ότι δεν πρόκειται με τίποτα να το βάλει κάτω στις επαναστατικές του εκδηλώσεις, ακόμη κι αν κάποιος καλέσει τους μπάτσους εναντίον του! Η Dawson καταφέρνει να εκφράσει τις πολιτικές της πεποιθήσεις με τρόπο ιδιαίτερα γοητευτικό και ευρηματικό, ντύνοντάς τες με μια "κολλητική", πρωτότυπη μελωδία, που ανακαλεί στη μνήμη τη γλυκύτητα των ανεπανάληπτων εφηβικών στιγμιοτύπων.
Bob Dylan: Positively 4th Street. Πάντα προτιμώ τη μοναξιά από τη συναναστροφή με ανθρώπους που το μόνο που καταφέρνουν είναι να με δυσαρεστήσουν και να μου χαλάσουν το κέφι με τις μικροκακίες τους. Ο Ντύλαν σε αυτό το κομμάτι -που με μετριοπάθεια θα χαρακτήριζα απλά ως "ύμνο"- τραγουδάει ό,τι εγώ αισθάνομαι για όλους όσοι υποκρίνονται ότι έχουν καλές, φιλικές προθέσεις. Και μάλιστα όχι μόνο για αυτούς (που υποκρίνονται τους φίλους), αλλά και για όλους τους αδικαιολόγητα κάλπηδες γενικότερα, τους ψευτοκουλτουριάρηδες και τους δήθεν επαναστάτες, τους πικρόχολους και τους συμπλεγματικούς, τους μίζερους μικροαστούς και φοβισμένους εθνικόφρονες. Όσα νιώθω, ο Μπομπ τα εκφράζει άψογα στους τέσσερις τελευταίους στίχους: "I wish that for just one time/You could stand inside my shoes/You'd know what a drag it is/To see you".
Carole King: You've Got A Friend. Πρόσφατα κουβέντιαζα με κάποιον, ο οποίος δεν έχει κανέναν φίλο. Αυτόματα θυμήθηκα εκείνο το τραγουδάκι της Carole King που στους στίχους του αποτυπώνονται περίφημα όλες οι υποσχέσεις που μας δίνει απλόχερα κάποιος που μας νοιάζεται αληθινά. Δε γνωρίζω για ποιόν/α έγραψε η Carole αυτό το κομμάτι, αλλά σίγουρα πρέπει να τον/ην αγαπούσε πολύ: μέσα από τα λόγια του τον βεβαιώνει ότι εκείνη θα βρίσκεται δίπλα του κάθε χειμώνα, άνοιξη, καλοκαίρι και φθινόπωρο, ότι θα του φωτίζει το πιο σκοτεινό του βράδυ. Του υπόσχεται ότι και μόνο με το κάλεσμα του ονόματός της, εκείνη θα τρέχει αμέσως στην πόρτα του... "Τώρα πια δεν είναι ωραίο να ξέρεις", τον ρωτάει "ότι έχεις μια φίλη; όταν οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν τόσο ψυχροί που θα σε πονέσουν και θα σ'εγκαταλείψουν...". Όλοι οι μοναχικοί άνθρωποι, νομίζω, θα ήταν πιο ευτυχισμένοι, αν τύχαινε κάποτε στο δρόμο τους ένα τρυφερό και αφοσιωμένο πλάσμα σαν την Carole King.
Κωσταντίνος Βήτα: Μιράντα. "Τώρα πια κανείς δε βιάζεται για σένα/ ήσουν-δεν ήσουν εικοσιένα", και ύστερα "αγαπώ τη ζωή, η ζωή είναι αγάπη/ μου λείπεις πολύ αλλά είμαι εντάξει". Ο Κωσταντίνος Βήτα γράφει μουσική για την απώλεια ενός φίλου, καθώς και για το χρόνο που περνά κάνοντάς σε, αφότου έπεσες, να ξανασηκωθείς. Το κομμάτι "Μιράντα" θυμίζει όμορφο πρωινό που, καθώς οδηγείς στο κέντρο της πόλης με το αυτοκίνητό σου, ακούς στο ραδιόφωνο ένα αγαπημένο παλιό τραγούδι ("...It's the same old song, but with a different meaning since you've been gone...") κι εύχεσαι να είχες δίπλα σου εκείνον που σου λείπει ώστε να το μοιραζόσουν μαζί του. Σιγοτραγουδάς το ρεφραίν νοσταλγικά, κοιτάζεις το δρόμο μπροστά σου που παραδόξως είναι άδειος. Ανεβάζεις ταχύτητα, και συνεχίζεις.

Μάρτιος 2010 www.exitmag.tk

U-Speak: Ανακαλύτωνας τους Blonde Redhead

2010-03-11T07:44:00.000-08:00

θα μιλήσεις σκουλίκι.
Στείλε ό,τι κείμενο θες στο exit-mag@hotmail.com και εμείς θα το δημοσιεύσουμε.

>Ανακαλύτωνας τους Blonde Redhead

Η πρώτη φορά που άκουσα Blonde Redhead ήταν θυμάμαι όταν ένα ιδιαίτερα αγαπημένο μου πρόσωπο μου έστειλε ένα κομμάτι με το όνομα "The dress". Εγώ ψαχνόμουν εκείνη την εποχή πάρα πολύ στο θέμα "μουσική". Δεχόμουν την κάθε πρόταση οποιουδήποτε φίλου προσπαθούσε να με μυήσει σε ένα πρωτόγνωρο - κατά τα δικά του λεγόμενα και πολλές φορές με βρίσκανε σύμφωνο - είδος μουσικής.

Ένιωθα ότι είχα μείνει πίσω σε αυτόν τον τομέα, και γι'αυτό δε φταίω εγώ αλλά το φαινόμενο του να ξεπετάγονται ορδές από καινούργιους καλλιτέχνες και "καλλιτέχνες" και δεν ήξερα σε τι να δώσω την πρέπουσα σημασία. Μια αίσθηση πανικού για όσους αγαπούν τη μουσική και την κάνουν κομμάτι της ζωής τους σε κάθε πτυχή της. Απογοητεύτηκα από πολλούς "καλλιτέχνες" - ονόματα δε λέμε για ευνόητους λόγους - αλλά κατάφερα να βρω παρηγοριά σε αρκετούς που άξιζε να δοκιμάσω την μουσική τους και να δω μέσα από τη δική τους οπτική γωνία τον κόσμο. Όταν άκουσα το "The dress" πραγματικά ένιωσα ότι αυτό το συγκρότημα άξιζε την προσοχή του κόσμου και ότι ήταν κάτι το μοναδικό. Η φωνή της τραγουδίστριας που εναρμονίζεται άψογα με το ρυθμό του τραγουδιού και το συναίσθημα που μου προκαλούσε ήταν κάτι το απίστευτο. Μια μελαγχολία, που κατ'εμέ είναι ένα υπέροχο συναίσθημα, σε συνδυασμό με όμορφες εικόνες, full από συναίσθημα να περνάνε απ'το μυαλό μου. Δεν ήξερα τίποτα γι'αυτούς, όμως το όνομα τους κατάφερε να μου τραβήξει την προσοχή, Blonde Redhead.

Άρχισα να ψάχνω το συγκρότημα περισσότερο. Κατέβασα όλη τη δισκογραφία τους (7 album και 2 EP) και ξεκίνησα να τους γνωρίζω καλύτερα. Μου κίνησε το ενδιαφέρον το γεγονός ότι το συγκρότημα αποτελούν άτομα διαφορετικών εθνικοτήτων. Μία Ιαπωνέζα και δύο Ιταλοί - οι δίδυμοι Amedeo και Simone Pace. Ποτέ δεν έτυχε να ακούσω Ιαπωνέζα να τραγουδά όπως η Kazu Makino, με φωνή χαρακτηριστικά λεπτή, βραχνή και ξεχωριστή. Δυστυχώς πάντα θεωρούσα τις Ιαπωνέζες και τους Ιαπωνέζους ανίκανους να τραγουδήσουν κάτι παραπάνω από karaoke ή από άσχημη Ιαπωνική Pop μουσική. Θες τα βίντεο που όλοι μας κοροϊδεύουμε στο Youtube; Θες το γεγονός ότι υπάρχουν κάποια στερεότυπα απέναντι στην καλλιτεχνική άποψη των λαών της Άπω Ανατολής πάνω στη μουσική; Μ'άρεσε το γεγονός ότι δε μπορούσα να προσδιορίσω καν το είδος μουσικής που παίζουν. Κατ'εμέ δεν είναι indie rock και δεν είναι alternative rock , όπως προτιμάνε πολλά site στο internet να κατατάσσουν. Πολλά τραγούδια δεν είναι καν rock.Ατμοσφαιρική μουσική, ύφος που αλλάζει από δίσκο σε δίσκο, υπέροχα φωνητικά και εκθαμβωτική σκηνική παρουσία - για όσους είχαν την τύχη να τους δουν live - είναι αυτά που κάνουν τους Blonde Redhead αυτό που είναι.

Μία τυχαία συνάντηση σε ένα Ιταλικό ρεστοράν στην Νέα Υόρκη ανάμεσα στα αδέρφια Pace και σε δύο Ιαπωνέζες φοιτήτριες Τέχνης στάθηκε η "αιτία" για να σχηματιστεί το συγκρότημα το 1993. Το όνομα τους το πήραν από το τραγούδι "Blonde Red Head" των DNA. Στο πρώτο τους ομώνυμο album, το 1995, παραγωγός ήταν ο ντράμμερ των Sonic Youth Steve Shelley, του οποίου κατάφεραν να τραβήξουν το ενδιαφέρον. Αρχικά στο συγκρότημα υπήρχε και η μπασσίστρια Maki Takahashi, φίλη της Kazu η οποία όμως αντικαταστάθηκε από την Toko Yasuda (φωνητικά και μπάσσο στους Enon). Αργότερα αποχώρησε και εκείνη και από το τρίτο album και μετά συνεχίζουν ως τρίο. Οι Blonde Redhead κατάφεραν να κερδίσουν πολλούς θαυμαστές στην indie rock σκηνή. Η μουσική τους στο πρώτο album χαρακτηρίζεται ως "πιο ήρεμη μουσική των Sonic Youth". Τα τελευταία έχουν το προσωπικό στίγμα του συγκροτήματος, το οποίο κατάφερε να ξεφύγει από επιρροές και να δημιουργήσει κάτι το μοναδικό, μακριά από γενικεύσεις.

Το μεγάλο διάστημα ανάμεσα στο 5ο και στο 6ο album οφείλεται στον χρόνο που χρειάστηκε η Kazu για να αναρρώσει λόγω του ατυχήματος που είχε όταν ποδοπατήθηκε από άλογο.Μεγάλο κομμάτι από το μουσικό αλλά και το εικονικό μέρος του "Misery is a butterfly" αντικατροπτίζει την εμπειρία που αποκόμισε από το ατύχημα, ειδικά το video clip του κομματιού "Equus".Το καλοκαίρι του 2008 έγραψαν 15 κομμάτια για το soundtrack του ντοκυμανταίρ "The Dungeon Masters", το οποίο ανάμενεται να βγει στην αγορά το φθινόπωρο του 2010.

Στις 30 Μαρτίου του 2009 ανακοίνωσαν ότι είναι αρκετά απασχολημένοι με την σύνθεση του νέου, 8ου άλμπουμ. Όλοι εμείς - κατατάσσω και μένα μέσα σε αυτούς σαφώς - οι fans έχουμε οπότε κάτι να περιμένουμε. Είναι πραγματικά ένα συγκρότημα που αξίζει να ακούσει κανείς και να δοκιμάσει να δει τον κόσμο με τα μάτια της Kazu, να βιώσει και εκείνος τα όνειρα μετά από το ατύχημα που είχε στην ιππασία καθώς και να ταξιδέψει μέσα από την απίστευτη μουσική που παίζουνε, διαφορετική από album σε album.
Γιάννης.

EXITmag 2010
www.exitmag.tk

Νύχτα το πήρες;

2010-03-11T07:30:00.000-08:00

«Κάτσε να πιάσεις πρώτα το τιμόνι στα χέρια σου και μετά έλα να μου ξαναπείς ότι ήθελες να μάθεις να οδηγείς γιατί σ’ αρέσει!», μου φώναζε η μητέρα μου όταν ήδη από τα 15 μου ανυπομονούσα να πάρω δίπλωμα οδήγησης. Και όπως σχεδόν πάντα συμβαίνει με τους γονείς είχε δίκιο...

ΑΠΟ ΤΗ ΤΖΟΑΝΑ ΚΟΥΝΤΟΥΡΗ

Εντάξει, όχι ότι δεν μ’ αρέσει να οδηγώ, ίσα ίσα αρχή είναι και με εξιτάρει όσο να ’ναι, αλλά έχω αρχίσει να καταλαβαίνω για τα καλά ότι η οδήγηση δεν είναι παίξε γέλασε. Το αυτοκίνητό μας δεν έχει καμία σχέση με τα αυτοκινητάκια των παιδικών μας χρόνων (και δεν έχουμε εύκαιρο και το ανάλογο χρωματιστό γκαράζ για να το παρκάρουμε) ούτε οι (πολύ) κακοφτιαγμένοι ελληνικοί δρόμοι μπορούν να συγκριθούν στο ελάχιστο με τις αψεγάδιαστες πίστες Formula 1 που θαυμάζουμε από τους δέκτες μας. Ας μην αναλύσω επί της παρούσης το πόσα χρήματα απαιτούνται για να έχεις και να συντηρείς ένα αυτοκίνητο γιατί αυτό είναι θέμα για άλλο άρθρο. Επομένως, είναι κατανοητό, αν και για τους περισσότερους από μας όχι και αυτονόητο, το πόση προσοχή και υπομονή χρειάζεται για να είναι κανείς οδηγός- και για να το εξειδικεύσουμε- πόσω μάλλον νέος οδηγός!

Ας επικαλεστώ όμως και πάλι τη μητέρα μου, η οποία στη συνέχεια του – συχνού- διαλόγου μας σχετικά με την οδήγηση, μου έλεγε ξανά και ξανά: «Εγώ παιδί μου εσένα σε εμπιστεύομαι, τους άλλους φοβάμαι!». Ε, οφέιλω να παραδεχθώ για άλλη μια φορά το πόσο δίκιο είχε.

Σκεφτείτε τις διαδρομές που έχετε κάνει με αυτοκίνητο- είτε ως οδηγός είτε ως συνοδηγός- και θα το συνειδητοποιήσετε: ακόμη και η παραμικρή απόσταση αποτελεί επικίνδυνη αποστολή! Είναι ολοφάνερο ότι οι λέξεις «σωστή οδηγική συμπεριφορά» δε θυμίζουν τίποτα απολύτως στον «Ελληνάρα» οδηγό, ο οποίος μοιάζει λες και θεωρεί το εκάστοτε οδόστρωμα ιδιοκτησία του, πάνω στο οποίο μπορεί να κινείται όπως του «καπνίσει», αδιαφορώντας για το αν θέτει τους άλλους σε κίνδυνο. Έτσι λοιπόν δεν μπορείς σε καμία περίπτωση να επαφύεσαι στο ότι οι υπόλοιποι οδηγοί θα τηρήσουν τον κώδικα οδικής κυκλοφορίας, γιατί τότε, στην καλύτερη περίπτωση, θα καταλήξεις με ένα σμπαραλιασμένο αυτοκίνητο- για να μην αναφερθώ στα χειρότερα σενάρια (μακριά από μας!).

Και το κακό δεν σταματά μόνο στους κινδύνους που διατρέχουν όσοι κινούνται με αυτοκίνητο, αλλά συνεχίζεται και στους πεζούς. Και έχω χαρακτηριστικό παράδειγμα: περίμενα υπομονετικά να διασχίσω μια διασταύρωση (με το αυτοκίνητο) όταν είδα μια ξανθιά (τα σχετικά ανέκδοτα πολλές φορές δεν είναι μύθος) να στρίβει στο στενό με τα χίλια χτυπώντας με δύναμη έναν εργάτη που εκείνη την ώρα διέσχιζε το δρόμο. Αυτός της λέει με αξιοθαύμαστη ηρεμία: «Κυρία μου, προσέξτε λίγο!» και αυτή αντί να ζητήσει συγγνώμη και να τον ρωτήσει αν χτύπησε αρχίζει να τον βρίζει και αφού και αυτός της απαντάει αναλόγως, αυτή τον χαστουκίζει με δύναμη! Καταλαβαίνετε ότι ακολούθησαν σκηνές απείρου κάλους με αυτήν να ωρίεται (σαν) τρελή και αυτόν να μην δέχεται- σωστά- να απλώσει χέρι πάνω της, με τους διερχόμενους να παρακολουθούν τη σκηνή έκθαμβοι.

Αν έχετε λοιπόν κι εσείς κάποια ιστορία να μας διηγηθείτε, θα χαρούμε να τη μοιραστείτε μαζί μας.... Α, και την επόμενη φορά που κάποιος άλλος οδηγός θα σας κάνει έξω φρενών μην μπείτε στον κόπο να του ζητήσετε το λόγο. Τελικά, η αχαρακτήριστη αυτή οδηγική συμπεριφορά μάλλον είναι στη φύση μας...

Ο οδηγός του καλού INDYάνου.

2010-02-27T06:58:00.000-08:00

Αν τους ρωτήσεις τι μουσική ακούνε, ανοίγεις τους ασκούς του Αιόλου. Αν τους σπάσεις τα γυαλιά μυωπίας που θυμίζουν υαλότουβλα, σκάβεις το λάκκο σου.
ΑΠΟ ΤΟ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΡΑΛΙΑ

Οι Hipsters και όλοι όσοι είναι indy (σ.σ. εναλλακτικοί, ανεξάρτητοι) αποτελούν μια αρκετά ενοχλητική ομάδα ανθρώπων, μιας και ALTERNATIVE IS THE NEW MAINSTREAM όπως πολλοί θα έχουν συνειδητοποιήσει εδώ και καιρό. Αν βέβαια θέλεις να γίνεις hipster (γιατί όμως;), ή αν βρε αδερφέ θες να μάθεις τι σκατά είναι αυτό το πράγμα που εξαπλώνεται, τότε μάθε οτι ο χίπστερ...

Φοράει γυαλιά μυωπίας wayfarer, είναι must. Ακόμα και αν δεν έχει μυωπία. Ακόμα και αν δεν έχει λεφτά: βγάζει τους φακούς από τα γυαλιά 3d και λέει οτι απέκτησε μυωπία από το ασταμάτητο διάβασμα εναλλακτικών εντύπων από το εξωτερικό, που όταν-αυτός-γύριζε-εσύ-πήγαινες.
Μπλουζάκι με αφαιρετική τεράστια στάμπα στην οποία εμφανίζεται κάποιος/α που φοράει γυαλιά wayfarer. Αφήνει μουστάκι (όσο πιο περίεργο, τόσο το καλλίτερο), φαβορίτες λίγο πιο κάτω από το αυτί. Γιατί; Γιατι μπορεί.
Πάει σε εναλλακτικούς πολυχώρους. Η Αθήνα έχει πολλούς, και πολλαπλασιάζονται για να χωρέσουν τον hipster και τους indy φίλους του.
Πριν πάει σε art & culture spaces προετοιμάζεται πνευματικά. Όταν λοιπόν τον ρωτάνε τι μουσική ακούει, αραδιάζει πέντε-έξι ονόματα φανταστικών συγκροτημάτων ή dj που δεν υπάρχουν καν. Από εκεί και πέρα υπάρχουν δύο τεινά: α) Οι έμπειροι hipsters θα προσποιηθούν οτι ξέρουν τα συγκροτήματα και θα πουν "Καλά, εννοείται οι Powder derived είναι καταπληκτικοί, πολύ contemporary", ή β) θα παραδεχθούν οτι δεν ξέρουν το συγκρότημα και θα τρέξουν να το googlάρουν εις μάτην μόλις επιστρέψουν σπίτι.
Το οποίο σπίτι δεν είναι ένα απλό σπίτι. Αν οι γονείς του hipster είναι αρκετά πλούσιοι, τότε μιλάμε για μια ελληνική έκδοση των Loft της Νέας Υόρκης, στο Γκάζι, ή στου Ψυρρή, ή στο Μεταξουργείο. Το σπίτι είναι πολύ μίνιμαλ με ενιαίους χώρους και με ένα καβαλέτο στη μέση του σαλονιού γιατί πάνω απ' όλα είναι καλλιτέχνης. Στη μια γωνιά έχει ένα καναπέ, στην άλλη ένα κρεβάτι από μπαμπού και στην άλλη ένα βουνό από κοπριά με μωβ βούλες, γιατί το είχε δει στη μπιενάλε πέρυσι.
Όταν το alternative εξαπλώνεται εξελισσόμενο σε mainstream, τότε πραγματοποιείται ο μεγαλύτερος εφιάλτης των hipsters. Γι' αυτό, αν αποκαλέσεις hipster τον hipster, κινδυνεύει η σωματική σου ακαιρεότητα. Γιατί ο hipster είναι τόσο alternative που θεωρεί και τον εαυτό του mainstream. Και σκοπός δεν είναι να μεταλαμπαδέψεις τα όσα ξέρεις (;) στους φίλους σου, αλλά να τα κρατήσεις για τον εαυτό σου ώστε να ξεχωρίζεις.
Τι εννοείς "τι μουσική ακούει;" Μπές στο Μyspace του και δες. Εκεί τα γράφει όλα. Όταν του μιλάνε για συγκροτήματα, αυτός τα σνομπάρει και τα κατακρίνει, παρ' ότι τα άκουγε ένα χρόνο πριν. Η μουσική επιλεκτική αμνησία είναι βασική αρετή για να μπείς στον κόσμο του εναλλακτισμού και της χιπστεριάς.
Τους ίδιους "εναλλακτικούς" που συναντάει στο Bios τους συνάντησε και στη συναυλία του Μιχάλη Ρακιντζή. Γιατί φίλε indy-hipster-και-τα-ρέστα πήγες στο Ρακιτζή ενώ το παίζεις εναλλακτικός; "Αχ, πόσα δεν ξέρεις. Ο Μιχαλάκης είναι κάλτ. Πήγαμε ενώ γνωρίζαμε δηλαδής οτι είναι τράς, σαν τα τράσεθον πάρτι του BIOS. Κατάλαβες; Σιγά μην καταλάβαινες, είσαι πολύ mainstream άλλωστε!"
"This is SO going to my blog" θα σκεφτεί εάν κάποιος ασυνείδητος οδηγός περάσει από δίπλα του και τον βρέξει την ώρα που έκανε ποδήλατο στο κέντρο πηγαίνοντας στη σχολή.
Σπουδές: Εξωτερικό. Κάτι σχετικό με την τέχνη. Διακοπές: Εξωτερικό. Ακόμα και η Αμοργός είναι για την παλιά πάστα εναλλακτικών, άντε και για τους νεο-χίπηδες, ΟΧΙ για τους χίπστερς. Άμστερνταμ, Βερολίνο, Ισπανία, Αγγλία... Επάγγελμα: Καλλιτέχνης. Άεργος κατ' επιλογήν. Αναπόσπαστο κομμάτι των καλλιτεχνικών ζυμώσεων που λαμβάνουν χώρα στους εναλλακτικούς πολυχώρους της Αθήνας. Πολιτικές αντιλήψεις: "ΚΟΤΕΣ", επειδή το κόμμα φτιάχτηκε από τους θαμώνες του BOOZE.

Και μαζί με την υποκουλτούρα των hipsters προέκυψαν και τα αντίστοιχα ανέκδοτα...

Πόσοι hipsters χρειάζονται για να αλλάξουν μια λάμπα; -Σοβαρά τώρα, δεν ξέρεις; πφφφ /
-Μην αγγίξετε αυτή τη λάμπα! Είναι τέχνη!/ -Ξέρεις, είναι περίεργος αριθμός, δεν πρέπει να τον έχεις ακούσει. / -Μα η λάμπα ήταν καλλίτερη πριν την αλλάξουν ρε φίλε./
-Γιατί να αλλάξουμε τη λάμπα και να μην βάλουμε μεγάλα ανοίγματα στην πρόσοψη;

Θα έκλεινα το άρθρο με κάτι που μου είχε πει ο καθηγητής που μου έκανε "cultural administration in a changing world" τότε που είχα πάει στο Άμστερνταμ για σπουδές, αλλά είναι πολύ ψαγμένο, και δεν θα το καταλάβετε.

EXITmag | Ιανουάριος 2010

2010-01-30T07:04:00.000-08:00

Τεύχος 06
Ιανουάριος 2010

EditoREAL - Όρια

ΝΟΧΙ - Ναι ή οχι στη νομιμοποίηση της Κάνναβης;

Άτακτες Δόσεις

Catherine's Soundtrack

Ταινιοθήκη

Δισκοθήκη

Βιβλιοθήκη

U-Speak - Κείμενα από όσους το τόλμησαν.

Ξανθό Εφτάρι Σκανδιναβικό - Η διείσδυσή της βαφής μαλλιών στα ελληνικά δρώμενα...

Εκπαιδευόμενος Έλληνας Αστυνομικός - Πώς είναι να εκπαιδεύεσαι για να ασκήσεις ένα από τα πιο μισημένα επαγγέλματα της Ελληνικής κοινωνίας.

Ευχήσου και η τύχη σου δουλεύει - Τι θέλουν οι EXITors από το νέο έτος.

Βρυξέλλες: Εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις - Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκ των έσω.

Υπόθεση Τεμπονέρα: 19 χρόνια μετά

Βλέπω - Στους δρόμους μπορείς να δεις τα πάντα, και όχι μόνο όσα φαίνονται!

Άσπρο ή Μαύρο - Γιατί κανείς δεν επιλέγει το γκρί;

Iανουάριος 2010
www.exitmag.tk

ΕντιτόReal | Ιανουάριος 2010

2010-01-28T11:58:00.000-08:00

> Οριακά

Όλοι μας ξέρουμε οτι υπάρχει κάπου ένα όριο. Απλά υπάρχουν στιγμές που τα ξεπερνάμε συνειδητά, ή ασυνείδητα.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΡΑΛΙΑ

Και στην καλύτερη των περιπτώσεων πρόκειται απλά για την κόκκινη γραμμή στην άκρη της αποβάθρας.

Όμως ποιός δεν έχει νιώσει την ανάγκη να ξεπεράσει τα όρια; Να πατήσει την κόκκινη γραμμή, ή την κάθε κόκκινη γραμμή, έτσι απλά για την μπεί στην τύπισσα που κάνει τις παρατηρήσεις από τα μεγάφωνα;

Φαντάσου τώρα οτι σε έχουν κλείσει για 8 μέρες στο σπίτι σου. Μάλιστα, σε έχουν αρρωστήσει τόσο, ώστε να μην μπορείς να χρησιμοποιήσεις ούτε τον υπολογιστή. Οχι, τα χέρια σου είναι fully functional, απλά δεν έχεις το κουράγιο να κάθεσαι να πληκτρολογείς, ούτε καν να κάνεις κλίκ με το ποντίκι.

Το χειρότερο κομμάτι έρχεται τώρα. Αρρωσταίνεις την ημέρα της πρωτοχρονιάς, αλλά κάνεις κουράγιο γιατί είναι μια από τις μέρες που πρέπει-να-διασκεδάσεις. Κλεισμένος στο σπίτι, χωρίς τη δυνατότητα να χρησιμοποιήσεις υπολογιστή, καταδικάζεσαι στην πιο παθητική ενασχόληση που έχει εφευρεθεί ποτέ στον κόσμο: Βλέπεις τηλεόραση.

Οχτώ βασανιστικές ημέρες με την Τατιάνα Στεφανίδου να μιλάει ρομποτικά στη Δέσποινα Βανδή, με τον Μποτρίνι να βγάζει τα κόμπλεξ του σε άμπαλους μάγειρες, ένα σωρό εκπομπές του στύλ "Κοίτα τι έκανες" όπου διάσημοι χορεύουν τσιφτετέλια προσπαθώντας να πείσουν τους εαυτούς τους οτι είναι πρωτοχρονιά, ενώ στην πραγματικότητα τα γυρίσματα έχουν γίνει από τον Νοέμβριο...

Τώρα σκέψου οτι βγαίνεις από το σπίτι σου για πρώτη φορά οχτώ μέρες μετά την πρωτοχρονιά, και αντικρίζεις τον κόσμο του 2010. Φυσικά είναι ίδιος, αλλά δεν σε χαλάει, σου αρκεί που είσαι έξω, και πέρασες τα όρια του σπιτιού σου. Έτσι το παρατραβάς, και ξεπερνάς και άλλα όρια: πατάς την κόκκινη γραμμή στην αποβάθρα του μετρό, περπατάς και δεν σε νοιάζει να πατάς τα χωρίσματα στο πεζοδρόμιο, περνάς τη διάβαση και δεν σε νοιάζει να πατάς μόνο στις άσπρες γραμμές.

Όμως, τα όρια δεν τα ξεπερνάμε μόνο για καλό. Έτσι λοιπόν, στη μέση περίπου του Ιανουαρίου σας παραδίδουμε την πρώτη EXIT του 2010. Γκίβ ας ε μπρέηκ, είχαμε γιορτές και αρρώστιες!

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Ευχήσου και η τύχη σου δουλεύει

2010-01-27T11:38:00.000-08:00

Όλοι εμείς στην EXIT είδαμε κι απόειδαμε, και έτσι αποφασίσαμε να αρχίσουμε να κάνουμε ευχές. Όποιος τις ακούει και μπορεί να τις πραγματοποιήσει, παρακαλείται όπως αφήσει κόμεντ ή μέηλ. Αν ο Θεός μας διαβάζει, παρακαλείται ας επικοινωνήσει κι αυτός όπως μπορεί.

Εύχομαι το 2010 να μάθει από τα λάθη του 2009.
Εύχομαι το παιδί μας (η ΕΧΙΤ) να προοδέψει, και
να γίνει όπως την ποθούμε, γιατί εμείς, οι γονείς της
έχουμε ξοδέψει πολύ χρόνο (αλλά οχι τόσο χρήμα)
για να προοδέψει. Τέλος, εύχομαι να μη χρειαστεί
να μείνω ξανά εσώκλειστος για 8 μέρες λόγω καμίας αρρώστιας.
Α! Και από Δευτέρα να βρω τη δύναμη να αρχίσω κολυμβητήριο.
Χρήστος Καραλιάς

Εύχομαι...εύχομαι...εύχομαι...
Εύχομαι ένα αγωνιστικό-ανατρεπτικό 2010.
Εύχομαι κούπες για το τριφύλλι παντού,
και για την εξιτ εύχομαι μια δυναμική χρονιά
γεμάτη άρθρα, συνεντεύξεις και πολλούς
νέους αναγνώστες!
Αλέξανδρος Μινωτάκης

Στο ροζ μου συννεφάκι, το 2010 θα ευχόμουν
να πραγματοποιηθούν τα ακόλουθα: λύση του
περιβαλλοντικού προβλήματος του πλανήτη.
Τέλος στους πολέμους Αμερικής με Ανατολή.
Στην Ελλάδα, αύξηση των βασικών μισθών,
μείωση της ανεργίας, κατάργηση της στράτευσης,
νομιμοποίηση της μαριχουάνας.
Καλύτερο Πανεπιστήμιο.
Η αστυνομία ας γινόταν πιο συμπαθητική,
οι επαναστάτες ας ορίζονταν σύμφωνα με το πόσο
αγαπούν κι όχι με το πόσο καταστρέφουν.
Τέλος, ο Clapton ας επισκεφτόταν την Αθήνα
για live κι εγώ ας κέρδιζα υποτροφία για το UCLA.
Ο κόσμος, όμως, δεν είναι ούτε ροζ, ούτε ασχημάτιστος σα σύννεφο.
Αντίθετα, είναι πολύχρωμος και βραδυκίνητος.
Γι'αυτό θα ευχηθώ κάτι που τραγουδούσαν οι Suicide:
"Keep Your Dreams Burning Forever" και θα στοχεύσω σε
ό,τι μου έδειξε ο Almodovar:
"Είσαι τόσο αληθινή όσο πιο κοντά βρίσκεσαι σε αυτό που ονειρεύεσαι".
Καλή Χρονιά, αναγνώστες!

Κατερίνα Στάμου

Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί

η αλλάγη του χρόνου θα σημαίνει και την αλλαγή
του κόσμου αλλά anyway! Παρακαλώ, λοιπόν, το 2010
να μην παραδειγματιστεί από το 2009 και στολίσει κι αυτό
στα Χριστούγεννα του γερανούς και περίπτερα.
Κι αν δεν μπορούμε να το αποφύγουμε τουλάχιστον ας τα
εμφανίζει ένα ένα και με τρόπο. Απαιτώ λιγότερη μιζέρια
σε άτομα που δεν έχουν κλείσει ακόμα την δεύτερη δεκαετία
της ζωής τους. Από την πέμπτη και ύστερα, έχει ο Θεός...
Θέλω το 2011 να μην έχω τα ίδια «θέλω» με το 2010.
Να σημειωθεί ότι από το 2006 δεν έχουν άλλαξει.
Ακόμη περιμένω μια χρονολογία να τους δώσει σημασία.
Και τέλος εύχομαι υγεία, αγάπη και ευτυχία.
Α, και τον Ερμή φιλάνθρωπο και όχι ανάδρομο...
Εύη Αργυρίου

Πέρα από τα τυπικά, θα ευχηθώ στους αναγνώστες μας
να έχουν όποια/όποιον επιθυμούν κοντά τους αντί για ό,τι επιθυμούν.
Εντάξει η ευχή για υγεία είναι αυτονόητη.
Ελπίζω ακόμη να εξέλθουμε από την ύφεση
και το 2010 να είναι πιο ευοίωνο οικονομικά
από το έτος που τελείωσε. Να σταματήσουν
οι απολύσεις και να μειωθούν οι άνεργοι.
Η νέα δεκαετία να φέρει την ανανέωση σε όλα τα επίπεδα
και να είναι πιο αξιομνημόνευτη από τα 00’s.
Φυσικά και η exit να γίνει ό,τι πιο hot στο ελληνικό internet
(επειδή άμα δεν παινέψεις το σπίτι σου θα πέσει να σε πλακώσει)
Και από στόχους:
1) Να δω τους U2 από κοντά
2) Να πάω στη Ν. Αφρική για να στηρίξω τη δύσκολη προσπάθεια της Εθνικής
3) Να δούμε άλλο ένα ενδιαφέρον συναυλιακό καλοκαίρι
4) Αυτά… new year’s resolutions θα σας κάνω τώρα;
Χρόνια πολλά! Να βάλετε ρεαλιστικούς στόχους
και να τους υλοποιήσετε για να
μην κάνετε τις ίδιες «ψεύτικες» υποσχέσεις
προς τους εαυτούς σας κάθε χρόνο!
Μιχάλης Κωνσταντόπουλος

Όλοι λένε πως το 2009 αποτέλεσε μια τραγικά

άσχημη χρονιά και ίσως να μην έχουν άδικο.

Ίσως όμως και να έχουν, γιατί δεν ξέρω αν υπάρχει κανείς

άλλος εκτός από εμάς τους ίδιους ο οποίος να μπορεί

να χαρακτηρίσει τη ζωή του ως «καλή», «κακή», «μίζερη» ή «αδιάφορη»,

μέσα στα πλαίσια μιας χρονιάς. Καλό είναι να μη γενικεύουμε.

Επίσης, καλό είναι να αφήσουμε τους χαρακτηρισμούς στην άκρη.

Δεν υπάρχουν καλές και κακές χρονιές, αλλά σωστή και μη σωστή

αντιμετώπιση των δυσκολιών που μπορεί να προκύψουν.

Εύχομαι λοιπόν αισιοδοξία, υγεία, επιτυχίες και τεράστια χαμόγελα

γιατί είναι απαραίτητα! Όσον αφορά τώρα τον παράγοντα τύχης,

υπάρχει και ένα «ρητό» το οποίο λέει «όταν όλα πάνε ανάποδα,

κάνε κατακόρυφο»! Καλή και γεμάτη χρονιά σε όλους μας!

Στέλλα Ελματζόγλου

NOXI στη νομιμοποίηση της Κάνναβης

2010-01-27T11:04:00.000-08:00

ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ ΕΛΜΑΤΖΟΓΛΟΥ
ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟ ΜΙΝΩΤΑΚΗ

Άλλη μια υποθετική συζήτηση ξεκινάει στην παρέα της EXIT. Αν είχαμε τη δυνατότητα, θα νομιμοποιούσαμε τη μαριχουάνα στην Ελλάδα, ή οχι; Αν λοιπόν η νομιμοποίηση της μαριχουάνας ήταν στα χέρια της Στέλλας, μάλλον θα ξεφύτρωνε ένα coffee shop λίγο πιο κάτω από το σπίτι σου, ενώ ο Αλέξανδρος έχει σίγουρα άλλη άποψη...

Κατ’ αρχήν, πρέπει να αναφερθεί πως το φυτό αυτό καλλιεργείται από την αρχαιότητα , θεωρήθηκε και θεωρείται εξαιρετικά χρήσιμο και έχει αποτελέσει βασικό συστατικό στη διατροφή, ενώ έχει χρησιμοποιηθεί ως πρώτη ύλη τόσο στην υφαντουργία, όσο στη χαρτοποιία και την ιατρική.

Το «ολλανδικό θαύμα» είναι ένα παραμύθι που ξεφούσκωσε γρήγορα. Η Ετήσια Έκθεση για το 2004 του Ευρωπαϊκού Κέντρου Παρακολούθησης Ναρκωτικών και Τοξικομανίας έδειξε ότι η Ολλανδία έχει το υψηλότερο ποσοστό χρηστών κάνναβης σε ημερήσια βάση ενώ την περίοδο 1996-2002 αυξήθηκαν οι αιτήσεις για απεξάρτηση από την κάνναβη από 3.713 σε 12.493. Οι ολλανδικές αρχές συνειδητοποιώντας το λάθος τους, περιόρισαν σε 5 γραμμάρια την επιτρεπόμενη ποσότητα που μπορεί να μεταφέρει κανείς ενώ σταδιακά περιορίζονται τα coffee shops.

Είναι μύθος πως η κάνναβη προκαλεί εθισμό, ποτέ δεν έχει αποδεδειχθεί ιατρικά κάτι τέτοιο. Ο μόνος εθισμός ο οποίος προκαλείται από τη χρήση της είναι ψυχολογικός και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να συγκριθεί με τον εθισμό τον οποίο προκαλεί το αλκοόλ ή το τσιγάρο, ενώ ακόμα μεγαλύτερο λάθος είναι να ταυτίζεται η κάνναβη με «σκληρά ναρκωτικά», όπως είναι η ηρωίνη.

Η λύση βρίσκεται στην πρόληψη, στην ανάπτυξη των ΟΚΑΝΑ και στην αλλαγή της νομοθεσίας ώστε οι χρήστες να μην αντιμετωπίζονται ως κοινοί εγκληματίες. Πώς ένα κράτος θα προλαμβάνει το φαινόμενο της εξάρτησης ενώ ταυτόχρονα το ίδιο θα προσφέρει στους πολίτες μαριχουάνα; Δεν είναι τυχαίο ότι η συζήτηση περί νομιμοποίησης πέφτει στο τραπέζι όταν θέλουν να αποφύγουν την ουσιαστική αναβάθμιση των μηχανισμών πρόληψης. Αποτελεί ακόμα μία υπεκφυγή για να αποφεύγονται οι δαπάνες για την κοινωνική πρόνοια...

Το απλό τσιγάρο, η κυκλοφορία του οποίου είναι και ελεύθερη, είναι πολύ πιο βλαβερό από την κάνναβη. Μάλιστα, έχει αποδειχθεί πως η πλειοψηφία των χρηστών, η οποία καπνίζει τον ανθό και όχι τα φύλλα, ουσιαστικά λαμβάνει το 33% της πίσσας από έναν κανονικό καπνιστή κοινού τσιγάρου.

Τα μονοπώλια καπνού (με τη στήριξη του κράτους) βλάπτουν ανεξέλεγκτα την υγεία των πολιτών για να διατηρήσουν τα ποσοστά κέρδους. Δεν θέλουμε, σε επόμενη φάση, μονοπώλια «μπάφου» που για να διασφαλίσουν τις επενδύσεις τους θα διαφημίζουν παντού το προϊόν τους και θα κάνουν τα πάντα για να πουλήσουν!

Για να έρθουμε τώρα στα πλαίσια της ελληνικής κοινωνίας, δεδομένου του ότι η κάνναβη παρέχεται μόνο παράνομα και κατόπιν επαφής με τους εμπόρους ναρκωτικών, είναι λογικό να έχει βλαβερές προσμίξεις οι οποίες να στοχεύουν στον αμεσότερο εθισμό και κατ επέκταση στη σταδιακή οδήγηση των χρηστών στα «σκληρά ναρκωτικά». Αντίθετα σε χώρες όπου η κυκλοφορία είναι ελεύθερη, όπως για παράδειγμα η Ολλανδία, δεν έχουν παρατηρηθεί συχνά φαινόμενα μεταπήδησης από την κάνναβη στην ηρωίνη ή την κοκαΐνη, ενώ η κάνναβη είναι καθαρή και ανόθευτη.

Η αγροτική παραγωγή κάνναβης, σε ελληνικό αλλά και διεθνές επίπεδο, προωθείται από (συχνά εξαθλιωμένους) αγρότες, οι οποίοι βλέπουν ότι η διασύνδεση με το εμπόριο ναρκωτικών είναι πιο επικερδής από μια κοινωνικά αναγκαία παραγωγή. Η αντίθεση αυτή γίνεται αισθητή ιδιαίτερα σε χώρες της Ασίας όπου η πείνα , λόγω της έλλειψης τροφίμων θερίζει, ενώ οι αγρότες προτιμούν να παράγουν παπαρούνα (πρώτη ύλη οπίου με τελικό προϊόν την ηρωίνη. Είναι καθήκον της παγκόσμιας κοινότητας να αξιοποιήσει τα εδάφη με κοινωνικά επωφελή τρόπο και όχι για τη «νάρκωση» των πολιτών.

Όσον αφορά τώρα το καθαρά ηθικό μέρος του ζητήματος, έχει παρατηρηθεί πως σε κάθε τι απαγορευμένο γινόμαστε πολύ πιο επιρρεπείς απ όσο θα ήμασταν αν είχαμε ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό. Για αυτό το λόγο και στη χώρα μας, η χρήση, έστω και μίας φοράς, θεωρείται «κατόρθωμα». Είναι αυτό που λέμε «η ομορφιά του απαγορευμένου», η οποία θα γίνονταν μύθος με τη νομιμοποίηση της συγκεκριμένης ουσίας.

Εν τέλει θέλουμε ένα λαό δυναμικό, αγωνιζόμενο, με κριτικό πνεύμα όχι κοιμισμένους εργαζόμενους και νεολαία που «κάνουν ένα τσιγαράκι για να χαλαρώσουν». Η αύξηση των χρηστών μαριχουάνας σε διεθνές επίπεδο δεν είναι αποτέλεσμα της «γοητείας του απαγορευμένου» (αλήθεια, στο ίδιο σκεπτικό γιατί δεν νομιμοποιούμε και την ηρωίνη;) αλλά της ψυχολογικής, ιδεολογικής και φυσικής βίας που ασκείται στο λαό από την άρχουσα τάξη.

Τελικά, ναι ή οχι στη νομιμοποίηση της κανναβης;

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Ας γίνουμε Ευρωπαίοι: Το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εκ των έσω.

2010-01-25T05:17:00.000-08:00

ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΙΧΑΛΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΟΠΟΥΛΟ

Μία επίσκεψη στο ευρωκοινοβούλιο Ακούγοντας για το ευρωκοινοβούλιο και τις Βρυξέλλες, οι περισσότεροι αισθάνονται αδιαφορία, διακατέχονται από μία σχετικά άγνοια για τα τεκταινόμενα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ υπάρχει ακόμα και μία δόση ειρωνείας για τους Ευρωπαίους εταίρους μας .Θεωρούμε το ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κάτι μακρινό και άσχετο με την ελληνική πραγματικότητα. Μπερδεύουμε μέχρι και το πού βρίσκεται, ενώ πιστεύουμε ότι οι ευρωβουλευτές με τους παχυλούς μισθούς συζητούν άσκοπά για ώρες.

Παρόμοια ήταν και η δική μου άποψη. Μέχρι που βρέθηκα στις Βρυξέλλες και είχα την ευκαιρία να το επισκεφθώ.

Συνήθως στη χώρα μας γίνεται περισσότερο λόγος για την Κομισιόν και τα σκληρά αν μη τι άλλο μέτρα της, άντε και για τον Ο.Η.Ε. Όμως το ευρωκοινοβούλιο είναι ένας οργανισμός παρόμοιος, ίσως και πιο πολύπλοκος από εκείνον των Ηνωμένων Εθνών. Αυτό δικαιολογείται απόλυτα από τις 23 επίσημες γλώσσες (η γλώσσα του κάθε κράτους μέλους θεωρείται και επίσημη της Ε..Ε) και τους 736 ευρωβουλευτές που σύντομα θα γίνουν 750. Είναι ένας διεθνής οργανισμός με αρμοδιότητες που ολοένα και αυξάνονται και αρκετές φορές επηρεάζουν τα εσωτερικά των κρατών μελών καλώς ή κακώς περισσότερο και από τα ίδια τους τα κοινοβούλια. Σίγουρα κάτι τέτοιο καθιστά αδικαιολόγητη τη διάχυτη αδιαφορία για τις ευρωεκλογές, κάτι που επιβεβαίωσε απόλυτα και η συζήτηση που είχα με έναν Έλληνα επίτροπο στις Βρυξέλλες.

Εξωτερική άποψη του κτηρίου του Ευρωπαϊκού Κοινοβούλιου

Μία επίσκεψη στο ευρωκοινοβούλιο είναι δύσκολο να πραγματοποιηθεί αλλά όχι ακατόρθωτο. Αρκεί τα ονόματα των επισκεπτών να έχουν δηλωθεί στους αρμόδιους 2 εβδομάδες πριν την προγραμματισμένη ημερομηνία της επίσκεψης και οι επισκέπτες να είναι τυπικά προσκεκλημένοι κάποιου ευρωβουλευτή. Υπόθεση καθόλου δύσκολη για ένα group φοιτητών. Όλο και κάποιος καθηγητής τους θα έχει επαφές με τις Βρυξέλλες, κάποιο βουλευτή ή έναν ευρωβουλευτή.

Στα 30 λεπτά συνεδρίασης που είχα τη δυνατότητα να παρακολουθήσω, διεξαγόταν η συζήτηση για τη στάση που θα έπρεπε να τηρήσει η Ε.Ε στην πρόσφατη διάσκεψη της Κοπεγχάγης για την κλιματική αλλαγή. Οι διάφοροι ευρωβουλευτές που πήραν το λόγο εξέφρασαν αντικρουόμενες απόψεις, άλλες περισσότερο ενδιαφέρουσες, άλλες λιγότερο.

Η αίθουσα συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουίλίου

Από την πλευρά του, ο οποιοσδήποτε επισκέπτης είτε είναι υπέρ της Ε.Ε. είτε είναι ευρωσκεπτικιστής, μπορεί να καταλάβει ότι μέσα στο ευρωκοινοβούλιο γίνεται έργο και αυτό δεν αποτελεί έναν τυπικό θεσμό. Εξάλλου το έργο του ευρωβουλευτή είναι ιδιαίτερα δύσκολο, αφού πρέπει να εκφράζει ταυτόχρονα τα εθνικά του συμφέροντα σε συνδυασμό με την πολιτική της παράταξης του ή της ομάδας του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου της οποίας αυτή είναι μέλος καθώς και την προσωπική του άποψη.

Επιπλέον, έμαθα ότι οι συνεδριάσεις αυτές δεν διεξάγονται κεκλεισμένων των θυρών, όπως αρκετός κόσμος νομίζει. Αντίθετα, ο κάθε ενδιαφερόμενος πολίτης μπορεί να τις παρακολουθήσει σε ζωντανή μετάδοση στη διεύθυνση: www.europarl.europa.eu. Επίσης, μέσω της συγκεκριμένης διεύθυνσης μπορεί να «ελέγξει» το έργο κάθε ευρωβουλευτή, αφού μπορεί να μάθει σε ποιες επιτροπές συμμετέχει, πόσες και τι είδους ερωτήσεις έχει καταθέσει και πολλά άλλα.

Αφού αποχώρησα από τη συνεδρίαση, επισκέφθηκα το μικρό κατάστημα με τα τουριστικά είδη που υπάρχει εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η επίσκεψη έκλεισε με ξενάγηση στον περιβάλλοντα χώρο των κτηρίων του πολυπρόσωπου, πολυφωνικού πλην όμως αμφιλεγόμενου οργανισμού που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Παρότι σκεπτικός για τη λειτουργία και το ρόλο της Ε.Ε., η επίσκεψη αυτή καθώς και η συζήτηση που είχα με συμπατριώτες μας που έχουν εργαστεί ή ακόμα εργάζονται στις Βρυξέλλες, με έκανε να πειστώ πως παρά τις δυσκολίες, τις κωλυσιεργίες και τη γραφειοκρατία που συναντούν συχνά, γίνεται και έργο.

Ο Μιχάλης Κωνσταντόπουλος στον χώρο υποδοχής
του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Χάρη στην Ε.Ε. η Ευρωπαϊκή Ήπειρος γνωρίζει εδώ και 60 χρόνια το μεγαλύτερο ειρηνικό διάστημα στην ιστορία της. Πολλές χώρες έχουν αναπτυχθεί με την ορθή χρήση των ευρωπαϊκών πόρων (κάτι που δυστυχώς δεν ισχύει για τη χώρα μας), ενώ αρκετές είναι οι σημαντικές νομοθετικές πρωτοβουλίες του Ευρωπαϊκού κοινοβουλίου για την προστασία των καταναλωτών, του περιβάλλοντος και τη διευκόλυνση των μετακινήσεων και των επικοινωνιών εντός της «Ευρωπαϊκής Επικράτειας». Στις Βρυξέλλες μάλιστα υποστηρίζουν ότι έπεται και συνέχεια στα μέτρα για την προστασία του πολίτη.

Δεν σκεπάζω κάτω από το χαλί τα λάθη και τις αδυναμίες της Ε.Ε., την επιβολή αποφάσεων των ισχυρών κρατών της Δυτικής Ευρώπης επί πιο αδύναμων όπως το δικό μας ή κάποιες αμφιλεγόμενες οδηγίες που μερικές φορές καταπατούν την εθνική νομοθεσία αρκετών κρατών-μελών. Κανείς όμως, και ιδιαίτερα στην Ελλάδα, δεν πρέπει να παραγνωρίσει το γεγονός ότι ένα σημαντικό κέντρο εξελίξεων βρίσκεται στις Βρυξέλλες. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να το αγνοούμε και να περιφρονούμε το ρόλο του.

ΥΓ: Οι φωτογραφίες μέσα στην αίθουσα συνεδριάσεων δεν επιτρέπονται όμως έγιναν κάποιες προσπάθειες…

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Ελλάς Ελλήνων Αστυνομικών…

2010-01-24T06:17:00.000-08:00

Μια ιστορία ενός φοιτητή διαφορετικού από τους άλλους. Ένας εκπαιδευόμενος αστυνομικός μας μιλάει για το πώς είναι να εκπαιδεύεσαι για να ασκήσεις ένα από τα πιο μισημένα επαγγέλματα της ελληνικής κοινωνίας.
ΑΠΟ ΤΗ ΣΤΕΛΛΑ ΕΛΜΑΤΖΟΓΛΟΥ

Έχει γίνει πλέον αρκετά έως πολύ συνηθισμένο να ερχόμαστε σε καθημερινή βάση αντιμέτωποι με αφίσες, άρθρα, σχόλια τα οποία στρέφονται κατά της ελληνικής αστυνομίας. Δεδομένων των γεγονότων του Δεκέμβρη του 2008, αλλά και άλλων, είτε προηγούμενων, είτε μετέπειτα συμβάντων, κάτι τέτοιο δείχνει να είναι όχι μόνο φυσιολογικό, αλλά ακόμη και απαραίτητο για ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του κοινωνικού συνόλου το οποίο απαρτίζει αυτή τη χώρα. Ο στόχος του κειμένου αυτού έγκειται, μέσα από τα λόγια ενός παιδιού το οποίο πριν από μερικούς μήνες ξεκίνησε να εργάζεται ως αστυνομικός, στο να προβληθεί μία διαφορετική οπτική γωνία της όλης κατάστασης και στο να τεθούν ορισμένα ερωτήματα.

Κατ αρχήν, πρόκειται για ένα άτομο το οποίο είχε πολύ καλή σχέση με τη μόρφωση και το σχολείο και το οποίο πλήρως ενσυνείδητα επέλεξε το συγκεκριμένο επάγγελμα. Στην ερώτησή μου αν το έχει μετανιώσει και αν θα επέλεγε να κάνει κάτι άλλο στη ζωή του, ο ίδιος απάντησε πως δεν το μετάνιωσε ποτέ, πως του αρέσει ως δουλειά, αλλά ότι χρειάζεται προσοχή, αν θες να είσαι σωστός, να μην αδικείς κανέναν γιατί στο τέλος χάνεις και ο ίδιος το δίκιο σου. Τονίζει πως δεν τον έχει πιέσει ποτέ ως τώρα κανείς να φερθεί ανάρμοστα χωρίς λόγο προς τους πολίτες αν και παραδέχεται πως έχουν σημειωθεί περιστατικά απρεπούς συμπεριφοράς προς τους πολίτες από άλλους συναδέλφους, χωρίς να υπήρχε ουσιαστικός λόγος να συμβεί κάτι τέτοιο.

Όταν τον ρώτησα εάν είχε σκεφτεί να φύγει από τον συγκεκριμένο χώρο τις πρώτες εβδομάδες της εκπαίδευσης, μου απάντησε πως αυτή είναι μία σκέψη η οποία περνάει από τον καθένα το πρώτο διάστημα διότι σε βάζει σε έναν διαφορετικό τρόπο ζωής. «Δεν είσαι σπίτι σου, δεν βγαίνεις βόλτες, είσαι κλεισμένος μέσα σε ένα χώρο και πρέπει να μάθεις να ζεις με άλλα 20 άτομα και να τα πηγαίνεις καλά με όλους». Όσον αφορά τον τρόπο εκπαίδευσης, δέχεται τη σκληρότητά του αλλά δεν προτείνει την αλλαγή του γιατί θεωρεί πως όντως πρέπει όλη αυτή η διαδικασία να σε κάνει «σκληρό». Παρόλα αυτά, είναι αρνητικός απέναντι σε κάθε είδους ειρωνική και απαξιωτική συμπεριφορά προς τους εκπαιδευόμενους όποτε και αν αυτή μπορεί να συνέβαινε.

Θεωρεί άδικη την αντιμετώπιση την οποία υφίσταται σήμερα η ελληνική αστυνομία, αλλά ως ένα βαθμό είναι δικαιολογημένη και αναμενόμενη. «Σε αυτό συμβάλλουν πολλοί παράγοντες, όπως τα ΜΜΕ ή ακόμη και τα προσωπικά βιώματα του καθενός. Επίσης, τα άσχημα στοιχεία προβάλλονται περισσότερο από τα καλά. Μπορούμε να πούμε πως «πουλάνε περισσότερο». Σε κάθε περίπτωση, οι πολίτες απαιτούν και διαμορφώνουν αναλόγως διαφορετικές απόψεις γύρω από κάθε θέμα, αλλά κανείς δεν καταλαβαίνει πως η ρίζα του κακού ξεκινάει από αυτούς που κυβερνάνε.» Σχετικά με τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, είναι κάθετος. «Είμαι κατά κάθε είδους ανεξήγητου «τραμπουκισμού», πόσο μάλλον όταν πρόκειται για μία ανθρώπινη ζωή.»

Το ερώτημά μου λοιπόν είναι, αξίζει να στρεφόμαστε κατά των αστυνομικών, γενικοποιώντας τις καταστάσεις; Σαφώς δεν θεωρώ πως η ελληνική αστυνομία λειτουργεί με εύρυθμο τρόπο, άλλωστε θα ήταν τουλάχιστον άδικο για όσους διεκδικούν και απαιτούν καθημερινά να αναγνωριστούν βασικά δικαιώματά τους να γραφτεί κάτι τέτοιο; Το μήνυμα το οποίο επιδιώκω να περαστεί είναι, μήπως θα έπρεπε να αναζητήσουμε την πραγματική ρίζα του κακού, όπως προαναφέρθηκε, και να μη ζούμε βάσει στερεοτύπων του τύπου «όλοι ίδιοι είναι»; Προφανώς και δεν είναι όλοι ίδιοι. Το ζήτημα είναι να απαιτούμε να γίνουν όλοι ίδιοι, άξιοι της θέσης της οποίας θέλησαν να έχουν. Προστάτες των πολιτών και όχι καθημερινή εφιαλτική παρουσία η οποία προκαλεί το φόβο και την απαξίωση. Ας τα έχουμε όλα αυτά στο μυαλό μας, απλώς σαν σκέψη, πριν πετάξουμε την επόμενη μας πέτρα σε μία διαδήλωση. Δεν έχει τόση σημασία η ίδια η πράξη, όσο η κατανόηση του λόγου που την προκαλεί.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Ξανθό Εφτάρι Σκανδιναβικό!

2010-01-19T08:04:00.000-08:00

Ξανθούλες. Οι αγαπημένες Barbie της καθημερινότητας μας. Πανέμορφες. Μπορούν να μιλάνε, να περπατάνε, να παρουσιάζουν εκμπομπές. Τώρα πια μπορούν μέχρι και να είναι υποψήφιες για την Βουλή! Μα γι'αυτό ασχολούμαστε τόσο πολύ μαζί τους. Γιατί μας εκπλήσσει μέχρι που μπορούν να φτάσουν.

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΗ ΑΡΓΥΡΙΟΥ

Ξανθούλες. Οι αγαπημένες Barbie της τηλεοπτικής μας καθημερινότητας. Πανέμορφες. Μπορούν να μιλάνε, να περπατάνε, να παρουσιάζουν εκπομπές ή να (αυτό-)προσκαλούνται σε αυτές. Τώρα πια μπορούν μέχρι και να είναι υποψήφιες για την Βουλή! Μα γι'αυτό ασχολούμαστε τόσο πολύ μαζί τους. Γιατί μας εκπλήσσει μέχρι που μπορούν να φτάσουν.

Υπάρχουν βέβαια και άλλες Barbie που κινούνται σε πιο σκούρες αποχρώσεις. Όχι πως υπάρχει διαφορά- και αυτές Barbie είναι. Αλλά επιλέγουν το μελαχρινό για να κάνουν την διαφορά από τις υπόλοιπες.

Αυτές οι ξανθούλες, που λέτε, τα τελευταία χρόνια έχουν τρομερή ζήτηση και κατανάλωση. Σχεδόν εικοσιτετράωρη μπορώ να πω. Γιατί; Είναι απλό! Όλοι μας έχουμε ανάγκη από όμορφες υπάρξεις που να μην ανήκουν στην πραγματικότητα και να δημιουργούν έναν δικό τους κόσμο (και το «κοσμάρα» δεκτόν). Άλλα προβλήματα, άλλες ανάγκες. Ακόμα και όταν μαλώνουν για το ποια έχει την μεγαλύτερη ζήτηση, υπάρχει γοητεία στην αφέλεια που εκπροσωπούν. Έτσι, λοιπόν, κάθε άνθρωπος ξεγελιέται μαζί τους και παίρνει μέρος στο παραμύθι που του προσφέρεται παράλληλα με την πραγματικότητα που του επιβάλλεται.

Οι ξανθούλες αυτές βέβαια δεν είναι και τόσο αθώες. Είναι ένοχες γι'αυτή την αθωώτητα που προβάλλουν. Είναι το λάθος καταφύγιο για τον άνθρωπο του καναπέ από το καθημερινό αδιέξοδο.Επειδή ανοίγεται απλόχερα μπροστά του ένας και μόνο δρόμος που οδηγεί μόνο εκεί. Επειδή ζηλεύει το δικαίωμα της αφέλειας που εκείνος δεν έχει. Επειδή πιστεύει ότι τα φώτα που δεν φτάνει είναι η σωτηρία. Και το χειρότερο «επειδή»είναι ότι δεν έχει πρόθεση να ψάξει για άλλο καταφύγιο, πιο πραγματικό. Το κυριότερο σφάλμα αυτών των ξανθών προσώπων,όμως,είναι πως έχουν πλήρη επίγνωση της επιρροής τους, όπως και αυτοί που τις πουλάνε, ώστε όχι μόνο να επιβιώνουν άλλα και να πληθαίνουν ολοένα και περισσότερο. Το σημείο που υπερβαίνει τα όρια, παρόλα αυτά, δεν είναι ότι κάθε μήνα βγαίνει κι άλλο ξανθό μοντέλο αλλά ότι μέσα σε αυτή την θάλασσα της δημοσιότητας κάποιο από αυτά τα μυαλά χάνει τον έλεγχο του και πνίγεται. Αντικαθίσταται από το επόμενο. Όλες είναι μοναδικές και αναπληρωματικές την ίδια στιγμή. Κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.

Ήμασταν πολύ κοντά στο να δούμε μια ξανθούλα στον χώρο της πολιτικής. Εγώ, όμως, τις έχω για πιο δύσκολα. Γι'αυτό και βάζω ως επόμενη πρόκληση μια ξανθούλα στον χώρο της αυτοκριτικής και της αυτογνωσίας. Για να δούμε...

Iανουάριος 2010

www.exitmag.tk

U-Speak: Προς αναζήτηση... του άλλου μισού.

2010-01-15T07:21:00.000-08:00

Στο U-Speak πρωταγωνιστής είσαι εσύ.
Στείλε ό,τι κείμενο θες στο exit-mag@hotmail.com και εμείς θα το δημοσιεύσουμε.

> Πρός αναζήτηση… του άλλου μισού.

Σκεπτόμενη όσα βλέπω να συμβαίνουν γύρω μου στις προσωπικές σχέσεις των ανθρώπων τα τελευταία χρόνια θα προτείνω τη δική μου ωμή ακόμα και πρώϊμη θεωρία -καθότι μόλις 23 χρονών- , σχετικά με το πόσο εύκολο ή αντίστοιχα δύσκολο είναι να βρει κανείς τι άλλο; το έτερον του ήμισυ.

Παρά λοιπόν το σύντομο, πλην όμως ευχάριστο, ανάλαφρο, μαγευτικό διάστημα του βίου μου έχω «κουραστεί» να ακούω τους γύρω μου να αναζητούν, να ψάχνουν, να βρίσκουν, να χάνουν αυτό που τέλος πάντων επιθυμούν. Έναν άνθρωπο με τον οποίο θα βιώσουν το όνειρο, έναν άνθρωπο με τον οποίο θα φτάσουν στα σύννεφα, έναν άνθρωπο με τον οποίο...

Γιατί λοιπόν τόσος ντόρος και τόσες συζητήσεις επί συζητήσεων πάνω στο εν λόγω θέμα; Γιατί παρά τη θέλησή που υπάρχει πολλοί αποτυγχάνουν να πραγματοποιήσουν την επιθυμία τους; Είναι κατά τη γνώμη μου εξαιτίας των καιρών. Όσο κλισέ και αν κάτι τέτοιο πιθανότατα ακούγεται θα σπεύσω ευθύς αμέσως να καταγράψω τις σκέψεις μου τις οποίες ελπίζω να συμμεριστούν συνομήλικοι και όχι μόνο.

Είναι αναμφισβήτητα άκρως φυσιολογικό και αναμενόμενο ένας άνθρωπος να επιδιώκει και να επιθυμεί τη συνύπαρξη, τη συνεύρεση, την επικοινωνία με κάποιον που μπορεί να τον κατανοήσει, να τον βοηθήσει και γενικότερα να μοιραστεί τις ίδιες ιδέες, σκέψεις και ανησυχίες μαζί του. Σήμερα οι νέοι εξαιτίας του άγχους, των προβλημάτων, των πρασπαθειών που καταβάλλουν καθημερινά για να συμβαδίσουν με τους εξαιρετικά απαιτητικούς ρυθμούς της πραγματικότητας έχουν μπει σε έναν αγώνα δρόμου, όχι χωρίς λόγο, με πρωταγωνιστές ... τους ίδιους τους τους εαυτούς. Εκεί λοιπόν μέσα σε αυτό το αλαλούμ, αν μπορούμε να το ονομάσουμε έτσι, υποστηρίζουν ότι θέλουν όσο τίποτε άλλο να καλύψουν το συναισθηματικό κενό που υπάρχει καλά κρυμμένο στο εσωτερικό τους. Αλλά παρ’ όλα αυτά δεν τα καταφέρνουν. Το αναζητούν απεγνωσμένα και όσο πιο κοντά του θέλουν να έρχονται τόσο αυτό απομακρύνεται. Σαφέστατα οξύμωρο... Ωστόσο συμβαίνει. Γιατί λοιπόν το αποτέλεσμα είναι τόσο μακριά από την επιδίωξη;

Αναζήτηση σε λάθος μέρη.
Τι πραγματικά αναζητάμε; Και γιατί δεν το ανακαλύπτουμε; Ίσως αν δεν φοβόμασταν να μιλήσουμε με τον εαυτό μας υπογράφοντας μάλιστα αιώνια εκεχειρία μαζί του, τα πράγματα να ήταν καλύτερα. Και για να γίνω πιο σαφής. Τι πιθανότητες υπάρχουν για κάποιον να βρει το άλλο του μισό στις νύχτες άφθονου αλκοόλ και «διασκέδασης»; Ακούω καθημερινά και ασταμάτητα από στόματα πολλών συνομίληκων, φίλων, γνωστών την ίδια φράση : «Τα σπάμε» . Τι ακριβώς σπάμε και τι ακριβώς γιορτάζουμε. Και εάν όπως υποστηρίζουμε τα σπάμε καθημερινά τότε γιατί όταν βρισκόμαστε μόνοι μας ρισκάρουμε να πάθουμε κατάθλιψη;

H εποχή των online γνωριμιών είναι εδώ αλλά ποιος την κάλεσε και με τι σκοπό ήρθε; Μπορεί να μας βοηθήσει στην αναζήτηση που έχουμε πέσει με τα μούτρα; Εικονική πραγματικότητα. Έτσι θα την ονομάσω. Έχουμε εθιστεί πια και σε αυτήν. Αγκαλιά με ένα laptop να προσπαθούμε έτσι να καλύψουμε το οποιοδήποτε κενό. Και αν κάτι τέτοιο ακούγεται υπερβολικό είμαι σίγουρη πως πολλοί από τους αναγνώστες θα έχουν σκεφτεί ή και θα έχουν προσπαθήσει να προβούν σε τέτοιου είδους γνωριμίες. Ποτέ δεν υποστήριξα πως κάτι τέτοιο είναι κακό ή λάθος ούτε είπα ότι αποκλείεται να αποφέρει καρπούς. Κάθε άλλο. Σαφέστατα πιστεύω πως ακόμα και σε μια τέτοια περίπτωση οι πιθανότητες για το χτίσιμο μιας σχέσης δεν είναι μηδαμινές. Είναι όμως για εμένα περιορισμένες. Πιθανότατα αυτά που λεω να ακούγονται παλιομοδίτικα και ξεπερασμένα. Βλέποντας όμως τους πάντες να ψάχνουν για μια σχέση γεμάτη συγκινήσεις, γεμάτη πάθος, αγάπη, έρωτα, εκπλήξεις, μαγεία και ότι άλλο μπορεί να περάσει από το μυαλό σας και να μη βρίσκουν τίποτα ένα πράγμα έχω κατά νου... ότι δεν ξέρουν τι ψάχνουν. Γιατί άμα ήξεραν θα το έβρισκαν.

Έτσι λοιπον, καταλήγοντας σε ένα συμπέρασμα, λεώ ότι αυτοί που πρέπει να πλησιάσουμε, αυτοί με τους οποίους πρέπει να μιλήσουμε είναι οι εαυτοί μας. Σίγουρα ο καιρός είναι χρήμα, σίγουρα πολλοί από εμάς είναι πολυάσχολοι, ωστόσο όλα αυτά δεν είναι για εμένα παρά δικαιολογίες και υπεκφυγές. Αν ανακαλύψουμε τους εαυτούς μας θα ανακαλύψoυμε έτσι δια μαγείας και την ταυτότητα του ετέρως ημίσεως που αναζητούμε καθώς και το πού θα το βρούμε. Μη σας πω ότι μπορεί να συνειδητοποιήσουμε ότι το έχουμε ήδη γνωρίσει. Απλά δεν το έχουμε καταλάβει. Ας κοιτάξουμε λοιπόν καθαρά μέσα από τους καθρέφτες και ας μην αρκούμαστε σε είδωλα που είναι μάλιστα... παραμορφωμένα.

Δέσποινα Σακελλαρίου

Ιανουάριος 2010

www.exitmag.tk

Βλέπω

2010-01-15T06:50:00.000-08:00

Στους δρόμους μπορεί να δει κανείς τα πάντα. Και όχι μόνο όσα φαίνονται...

Βλέπει η ΦΑΙΗ ΙΩΑΝΝΙΔΟΥ

Βλέπω:

μια γιαγιά ντυμένη σαν κρεμμύδι να βγαίνει στο μπαλκόνι της πολυκατοικίας όπου μένει και να φωνάζει. Τι έλεγε ποτέ δεν θα μάθω γιατί ποτέ δεν κατάλαβα. Μίλαγε περίεργα η αλήθεια είναι και είχε και πολύ φασαρία..

ανθρώπους κάθε ηλικίας να τρέχουν στο δρόμο αγχωμένοι για να προλάβουν το λεωφορείο. Ποιος κάθεται να περιμένει το λεωφορείο;

περιστέρια να περιφέρονται άσκοπα. Ή τουλάχιστον αυτή την εντύπωση μου δίνουν. Αλήθεια θα ήθελα πολύ να μάθω τι στο καλό σκέφτονται τα περιστέρια όταν αποφασίσουν να περάσουν όσο πιο δίπλα στο κεφάλι σου γίνεται προκειμένου να φτάσουν εκεί που θέλουν. Και που να θέλουν να πάνε άραγε;

τα φανάρια να αλλάζουν σταδιακά χρώμα από πράσινο σε πορτοκαλί και μετά σε κόκκινο και πάλι από την αρχή. Ένας κύκλος που λειτουργεί μηχανικά, όπως μηχανικά τον ακολουθούμε όλοι μας, είτε ως οδηγοί είτε ως πεζοί. Ή όπως μηχανικά δεν τον ακολουθούμε, που τυχαίνει να συμβαίνει πιο σπάνια -μεσημέρι στο μετρό- λεωφορείο- τρόλεϊ- τραμ και όλοι να φαίνονται πεινασμένοι και κουρασμένοι από άλλη μια βαρετή μέρα στη δουλειά ή στη σχολή ή σε οτιδήποτε περιλαμβάνει τέλος πάντων το πρόγραμμα του καθενός. Δεν βλέπουν την ώρα να γυρίσουν σπίτι τους και να ξεκουραστούν στη ζεστασιά του καναπέ κάνοντας zapping και προγραμματίζοντας τον απογευματινό καφέ; Ή μήπως δεν καίγονται τελικά και τόσο να γυρίσουν γιατί ξέρουν ότι τους περιμένει η ίδια ρουτίνα;

πρόσωπα παντού και όλα κάτι να μου θυμίζουν. Προφανώς και δεν αναφέρομαι σε κάποια από τις πολλές πλέον σημαντικές (!) προσωπικότητες της χώρας μας. Οι περισσότεροι μου θυμίζουν απλά κάποιο γνωστό μου, κοντινό ή όχι , συμπαθητικό και μη, και τότε αμέσως το μυαλό μου αρχίζει να με εκπλήσσει με τους πολλαπλούς και απανωτούς συνειρμούς που κάνει. Μόλις εντοπίσω κάποιο πρόσωπο που μου θυμίζει κάτι αμέσως ξετυλίγεται μέσα μου όλη η ιστορία που με συνδέει μαζί του. Ύπουλο πράγμα αυτό γιατί μπορεί να σκαλώσεις για ώρα προσπαθώντας να καταλάβεις αν χάρηκες ή αν συγχίστηκες πιο πολύ που θυμήθηκες το συγκεκριμένο άτομο.

Και καθώς μου περνάει η ώρα σκαλίζοντας τη μνήμη μου και παρατηρώντας ένα σωρό ανθρώπους, πάντα σκέφτομαι πόσες διαφορετικές ιστορίες μπορεί να υπάρχουν. Βλέπεις παντού πρόσωπα θλιμμένα, χαρούμενα, χαμένα στις σκέψεις τους, τσαντισμένα ή και απαθή (η απάθεια, άλλωστε, τείνει για κάποιο λόγο να γίνεται το πιο έντονο συναίσθημα του σήμερα). Πίσω από τις ίδιες γκριμάτσες, όμως, κρύβει ο καθένας τους δικούς του προβληματισμούς που μπορεί εσένα να μην σου περνάνε καν από το μυαλό.

Αν μπεις στο τρυπάκι να αρχίσεις τις υποθέσεις για το τι μπορεί να σκέφτεται ο καθένας από όσους αγνώστους συναντάς τυχαία καθημερινά, το σίγουρο είναι ότι όχι μόνο απάντηση δεν θα πάρεις αλλά θα καταλήξεις και με ένα βαρύ πονοκέφαλο. Είναι μέχρι να εστιάσεις στο επόμενο πρόσωπο και ίσως να ψάξεις τη δική του ιστορία.

Βλέπω τόσους πολλούς ανθρώπους κάθε μέρα, όμως.. Ακόμα και σε μια μικρή διαδρομή φεύγοντας ή επιστρέφοντας στο σπίτι, οι προκλήσεις είναι πολλές. Όταν δέχομαι την πρόκληση αυτή και αρχίζω να μαντεύω πολλές ιστορίες για τα πρόσωπα γύρω μου, εντυπωσιάζομαι από το πώς όλοι μας συνυπάρχουμε στα ίδια μέρη κουβαλώντας ο καθένας ποικίλες σκέψεις, όλες ανόμοιες μεταξύ τους. Κάπου ανάμεσα στην ανομοιότητα του καθενός, τριγυρνάει μια άλλη ιδέα που έχει αρχίζει να καθοδηγεί πλέον τη ζωή μου τον τελευταίο καιρό, αλλά και τις ζωές όσων τριγυρνούν γύρω από τη δική μου. Γιατί όσο ο καθένας και το κάθε τι μου θυμίζουν κάτι και όσο μαθαίνω τις διάφορες ιστορίες, συνειδητοποιώ πόσο μικρός είναι ο κόσμος.

Το ένα φέρνει το άλλο και όλα τελικά κάπως συνδέονται. 6 degrees of global separation λέγεται αυτό και μια απλή παρατήρηση στο περιβάλλον που ζω κάθε μέρα απλά επιβεβαιώνει ότι τίποτα δεν είναι τυχαίο και ότι όλοι οι άνθρωποι συνδεόμαστε μεταξύ μας μέσω μιας μαγικής αλυσίδας που δεν ξεπερνά τους 5 μεσάζοντες. Αν τη διαβάσεις απλά σαν θεωρία, σίγουρα δεν σου λέει και πολλά. Αλλά η κατάσταση μπορεί πραγματικά να σε οδηγήσει στα άκρα. Βλέπεις κάποιον γνωστό σου και αφού καταφέρεις να θυμηθείς που τον ξέρεις, πού τον γνώρισες κλπ, μετά από λίγο καιρό (για τους υπερ-τυχερούς μπορεί να γίνει και την ίδια μέρα!) τσουυπ μαθαίνεις πόσο στενά συνδέεται με το τάδε θέμα που σου προέκυψε πριν ένα μήνα και που ακόμα σε απασχολεί. Πλήρως υπερφορτισμένη από όλα αυτά, συνεχίζω τη διαδρομή μου και συνεχίζω να παρατηρώ.. Το σκηνικό μπορεί να παραμένει το ίδιο, αλλά μέσα σ’ αυτό αλλάζουν και πολλά. οπότε περιμένω κι εγώ για το επόμενο πρόσωπο που θα μου θυμίσει κάτι ή που θα μπλεχτεί με το δικό του μαγικό τρόπο στη ζωή μου.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Υπόθεση Τεμπονέρα: 19 χρόνια μετά

2010-01-15T06:37:00.000-08:00

19 χρόνια κλείνουν φέτος τον Ιανουάριο από τη δολοφονία του καθηγητή Ν.Τεμπονέρα. Τι συνέβη τότε, και τι άλλαξε μέσα σε 19 χρόνια;
ΤΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΜΙΝΩΤΑΚΗ

Τα γεγονότα 90-91 και η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα
Η 8η Ιανουαρίου αποτελεί μια σημαδιακή μέρα για όλη την εκπαιδευτική κοινότητα κάθε χρόνο καθώς θα θυμίζει σε μαθητές, φοιτητές, καθηγητές την τραγική δολοφονία του καθηγητή Νίκου Τεμπονέρα στην Πάτρα στις 8 Ιανουαρίου του 1991. Φέτος συμπληρώνονται 19 χρόνια από το επεισοδιακό εκείνο βράδυ που έμελλε να κάνει το Νίκο Τεμπονέρα σύμβολο του κινήματος για δημόσια-δωρεάν παιδεία στα επόμενα χρόνια μέχρι και σήμερα. Χωρίς να προτρέχουμε όμως ας κάνουμε μια αναδρομή στη συγκυρία για να κατανοήσουμε καλύτερα τις συνθήκες που οδήγησαν σε όλα τα τεταμένα γεγονότα της περιόδου 90-91.

Το 1990 επιστρέφει στην εξουσία η Νέα Δημοκρατία με πρωθυπουργό τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, ο οποίος διορίζει υπουργό παιδείας τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο. Ο νέος υπουργός παιδείας εξαγγέλλει ένα νέο σύνολο μεταρρυθμίσεων, το οποίο παρουσιάζεται στα τέλη Αυγούστου του 1990 σε ένα ολοκληρωμένο νομοσχέδιο. Οι μεταρρυθμίσεις στόχευαν σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης με έμφαση σε δημοτικά-γυμνάσια. Μεταξύ άλλων προβλεπόταν η κατάργηση των αδικαιολόγητων απουσιών, εγκαθίδρυση point system για τον έλεγχο της συμπεριφοράς των μαθητών, κατάργηση των μαθητικών γενικών συνελεύσεων, επαναφορά της ομοιόμορφης εμφάνισης (ποδιά) και μείωση των αργιών. Όσον αφορά τα πανεπιστήμια προέβλεπε την κατάργηση των δωρεάν συγγραμμάτων, την περιστολή του ασύλου, την εντατικοποίηση των σπουδών και την κατάργηση της συμμετοχής των φοιτητών στα όργανα συνδιοίκησης. Στις 3 Δεκεμβρίου ξεκινάνε οι πρώτες καταλήψεις σχολείων και πανεπιστημίων και οι κινητοποιήσεις κλιμακώνονται συνεχώς ενώ αποφασίζεται η συνέχιση των καταλήψεων και κατά τη διάρκεια των γιορτών. Η κυβέρνηση της Ν.Δ. βρίσκεται μπροστά σε απρόσμενες αντιδράσεις και κάνει σπασμωδικές κινήσεις με τον Βασίλη Κοντογιαννόπουλο να δηλώνει ότι οι μαθητές καθοδηγούνται ενώ το νέο έτος βρίσκει τον πρωθυπουργό να βάλλει ενάντια στην αντιπολίτευση και στην ΟΛΜΕ, το συνδικαλιστικό όργανο των καθηγητών. Με την έναρξη του νέου έτους (1991) και τη συνέχιση των καταλήψεων, το υπουργείο Παιδείας απειλεί τους μαθητές με απώλεια της χρονιάς ενώ προσπαθεί με κάθε μέσο να «συνετίσει» τους καθηγητές που αρνούνται πεισματικά να βάλουν απουσίες στους μαθητές των σχολείων υπό κατάληψη. Στο πλαίσιο της καταστολής των κινητοποιήσεων, εντάσσεται και η δράση παρακρατικών ομάδων που προσπαθούν να θέσουν τέρμα στις καταλήψεις ακόμα και με βίαια μέσα. Το βράδυ της 8ης Ιανουαρίου, 50 άτομα ,αντίθετα στις καταλήψεις, εισβάλλουν στο 3ο Λύκειο Πάτρας, το οποίο και ανακαταλαμβάνουν με επικεφαλής τον δημοτικό σύμβουλο και τοπικό πρόεδρο της ΟΝΝΕΔ Ιωάννη Καλαμποκά. Λίγο πριν τα μεσάνυχτα, καθηγητές και γονείς συγκεντρώνονται έξω από το σχολείο και κυριαρχεί η ένταση καθώς τα μέλη της ΟΝΝΕΔ αρνούνται να αποχωρήσουν. Στη σύγκρουση που θα επακολουθήσει ο μαθηματικός και μέλος του Ε.Α.Μ. (Εργατικό Αντιιμπεριαλιστικό Μέτωπο) Νίκος Τεμπονέρας θα βρεθεί θανάσιμα τραυματισμένος από το σιδερολοστό του Καλαμπόκα.

Οι μέρες που θα ακολουθήσουν είναι γεμάτες ένταση, στις 10 Ιανουαρίου θα πραγματοποιηθεί μαζικότατη πανεκπαιδευτική πορεία και θα δεχθούν επίθεση με χημικά από τα ΜΑΤ. Οι συγκρούσεις θα διαρκέσουν όλη τη μέρα ενώ πυρκαγιά θα ξεσπάσει στο κατάστημα «Κ.Μαρούσης», την οποία οι πυροσβέστες αδυνατούν να σβήσουν λόγω της συνεχόμενης ρίψης χημικών. Μετά τη λήξη της πυρκαγιάς, αργά το βράδυ, ανασύρονται τα πτώματα τεσσάρων πολιτών που εγκλωβίστηκαν μέσα στο κατάστημα. Το τεταμένο κλίμα θα συνεχιστεί νέο γύρο κινητοποιήσεων και καταλήψεων έως ότου ο Βασίλης Κοντογιαννόπουλος θα αντικατασταθεί από τον Γ. Σουφλιά και όλα τα επίμαχα νομοσχέδια θα αποσυρθούν.

Όσον αφορά, το δολοφόνο του Τεμπονέρα, Γιάννη Καλαμπόκα θα καταδικαστεί αρχικά σε ισόβια το Μάρτιο του 1993 στην πρώτη δίκη, ενώ στη δεύτερη (1994 φθινόπωρο) θα καταδικαστεί σε 17 χρόνια φυλάκιση. Τελικώς, θα αφεθεί ελεύθερος το Φεβρουάριο του 1998 λόγω καλής διαγωγής.

Σκέψεις για τότε και σήμερα
Η περίοδος των κινητοποιήσεων του 90-91 θα χαραχθεί στη μνήμη του φοιτητικού (και όχι μόνο) κινήματος για διάφορους λόγους. Βέβαια, δεν θα μνημονεύεται τόσο για τις υλικές νίκες που σημείωσε καθώς πέρα από την απόσυρση των νομοσχεδίων το κίνημα δεν είδε άλλα αιτήματα του να ικανοποιούνται ενώ τα τότε νομοσχέδια επέστρεψαν με διάφορες μορφές στα επόμενα χρόνια, φτάνοντας στο σημερινό αντιδραστικό νόμο-πλαίσιο. Σίγουρα η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα εξακολουθεί να συγκλονίζει μέχρι σήμερα ενώ το όνομα του ηχεί σε κάθε εκπαιδευτική κινητοποίηση του σήμερα. Ταυτόχρονα, το ίδιο περιστατικό απέδειξε πέρα κάθε αμφιβολίας ότι οι διάφοροι κρατικοί-παρακρατικοί μηχανισμοί δεν έχουν κανένα ενδοιασμό να χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο διαθέσιμο για να προωθήσουν τα συμφέροντα αυτών που τους συντηρούν. Υπάρχει όμως και άλλο ένα στοιχείο που καθιστά ιδιαίτερα σημαντικά εκείνη την περίοδο. Χρονικά, σε διεθνές επίπεδο βρίσκεται κοντά στην κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ σε εγχώριο επίπεδο δεν απέχει πολύ από τη συγκυβέρνηση του ‘89. Σε κάθε περίπτωση έχουμε να κάνουμε με γεγονότα που σκόρπισαν απογοήτευση στα αγωνιζόμενα τμήματα του λαού που είδαν τις πολιτικές δυνάμεις της Αριστεράς να τους απογοητεύουν οικτρά και την άρχουσα τάξη σε παγκόσμιο επίπεδο να αποθρασύνεται πλήρως, εκμεταλλευόμενη την άλωση των χωρών του «υπαρκτού σοσιαλισμού». Οι αγώνες αυτοί αποτέλεσαν αντιστάθμισμα σε όλη αυτή την πορεία ολοκληρωτισμού και παρά, τις ελλείψεις τους, γέννησαν ελπίδες σε νεολαία και εργαζόμενους. Σήμερα, με τη δημόσια παιδεία να δέχεται επίθεση και με το σύστημα να βυθίζεται στην κρίση του, οι αγώνες της περιόδου 90-91 δεν ξεχνιούνται ενώ η δολοφονία του Νίκου Τεμπονέρα δεν σταματά να πυροδοτεί την οργή της νεολαίας.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Catherine's soundtrack | Τραίνα

2010-01-15T06:14:00.000-08:00

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ
Στο βιβλίο του Ζωρζ Σιμενόν Ο Άνθρωπος Που Έβλεπε Τα Τρένα Να Περνούν, ο Κέες Πόπινγκα ζει μια φιλήσυχη ζωή οικογενειάρχη. Ένα βράδυ παρακολουθεί τα τρένα καθώς περνούν απ'το σταθμό της γειτονιάς του και κάτι μέσα του αναποδογυρίζει. Έπειτα ακολουθούν πολλά ταραχώδη γεγονότα και όλοι αναζητούν την αλήθεια, την απάντηση στο αίνιγμα Κέες Πόπινγκα. Τί ήταν αυτό που διέκρινε ο ήρωας στα τρένα, στον τρόπο, που όπως γράφει ο Σιμενόν, με κατεβασμένα τα στόρια σκέπαζαν το μυστήριο των επιβατών τους και έστριψε την τροχιά της ζωής του εκατόν ογδόντα μοίρες;

Πέρασα τις ανιαρές χριστουγεννιάτικες διακοπές ακούγοντας τραγούδια για τρένα. Εντρύφησα στα συναισθήματα που αυτά προκαλούν όταν τραγουδηθούν : τα τρένα πάντα γοήτευαν τους μουσικούς, ιδιαίτερα τους πιο δυτικούς, τους bluesmen. Σαν ένας δεύτερος Πόπινγκα, μου έρχεται να προβώ κι εγώ σε επαναστατικές πράξεις (πιο δημιουργικά, όχι φονικά!). Για όλη αυτή τη διάθεση φταίνε τα παρακάτω δέκα τραγούδια, που μέσα τους συγκαταλέγονται φολκ μελωδισμοί, ροκ ύμνοι προσωπικής ελευθερίας, τζαζ τάσεις φυγής. Σαν ένας άλλος Rob Gordon από το High Fidelity, αρχίζω να "στήνω" Top Ten, παίζοντας λιγάκι με τη ζωή μου (με τη μουσική δηλαδή)...

Tom Waits: Downtown Train, 1985 Μετά τα μεσάνυχτα, κόβω άσκοπες βόλτες παρέα με τον Τομ Γουέιτς στο Μπρούκλιν. Κοιτάζουμε μαζί το στρογγυλό κίτρινο φεγγάρι πάνω από την πόλη, τα κορίτσια μέσα στο τρένο, συνηθισμένα και ανίκανα να αιχμαλωτίσουν την καρδιά του τροβαδούρου-καβαλιέρου μου. Ο ίδιος μου μιλά για κείνη τη μία και μοναδική κοπέλα που αγαπά. Με λέξεις κινηματογραφικές μου περιγράφει πώς τις νύχτες την παρακολουθεί έξω από το σπίτι της, με τρόπο παθητικό, απόλυτα κρυφό. Εκείνος πάντα παραμένει απαρατήρητος, κυνηγώντας σα γνήσιος ρομαντικός μια αγάπη-χίμαιρα. Έρωτας χωρίς ανταπόκριση διαδραματίζεται τα βράδυα στους δρόμους του Μπρούκλιν: κάποιος, περίλυπος και μόνος, βλέπει τον έρωτα να τον προσπερνά, σα τρένο που διασχίζει φευγαλέα τις ράγες.
Vashti Bunyan: Train Song, 1968 Η Vashti Bunyan, μια από τις πιο αισθαντικές φολκ ερμηνεύτριες που έχει γεννήσει η Αγγλία, συνέθεσε αυτή την πανέμορφη ωδή για τη λαχτάρα κι αμηχανία του έρωτα το 1966. Μια κοπέλα ταξιδεύει προς τα βόρεια με το τρένο προκειμένου να συναντήσει τον αγαπημένο της. Το μυαλό της άδειο, μέσα του ηχούν μονάχα οι ήχοι απ'τη μηχανή του τρένου. Μπερδεμένη κι ανήσυχη, δεν ξέρει καν τί θα του πει μόλις τον βρει, μιας και η απόσταση χρόνου και τόπου την έχει βάλει σε σκέψεις: σκέψεις που αναπτύσσονται μέσα στο βαγόνι και καταλήγουν σε τραγούδι που συνοδεύει το ρυθμό του ταξιδιού της. Ο συλλογισμός της στριφογυρίζει και στο τέλος σβήνει κάπως έτσι: "Nothing I've learnt all my life on the way to you/Only our love that's over and gone".
John Coltrane: Blue Train, 1957 Το Blue Train είναι γρήγορο, εντυπωσιακό, ρομαντικό, εμπνευσμένο: ιδανικό μέσο για ταξίδι σε έναν προορισμό που προσφέρει μοναδική συγκίνηση. Όταν ηχογραφήθηκε το Σεπτέμβρη του 1957 στο στούντιο Van Gelder του New Jersey, ο τρομπετίστας Lee Morgan ήταν μόλις δεκαεννιά χρονών. Είχε την ηλίκια που έχω εγώ σήμερα και την εμπειρία μιας ανεπανάληπτης μουσικής δημιουργίας που όμοιά της ποτέ δε θα ζήσω.
The Greatful Dead: Casey Jones, 1969 "[...] Drivin' that train/ High on cocaine/ Casey Jones you better/ Watch your speed [...]". Ο Jerry Garcia είχε πει γι'αυτό το κομμάτι ότι αποτελεί μια καλή απεικόνιση του τί είναι η κοκαϊνη: a little bit evil. And hard-edged. Αποδίδοντας παράλληλα φόρο τιμής στον Casey Jones, μηχανικό που σκοτώθηκε το 1900 στην προσπαθεία του να σταματήσει το τρένο του προκειμένου να σώσει ανθρώπινες ζωές από ένα θανάτηφόρο ατύχημα, οι Dead μας χαρίζουν ένα ακόμη μουσικό μεγαλείο. Ζηλεύω όσους έζησαν τη δεκαετία του '60 και όσους πρόλαβαν να θαυμάσουν από κοντά το συνολικό μεγαλείο των Greatful Dead.
Cat Stevens: Peace Train, 1971 Τραγούδι ειρήνης από το 1971. Στο τρένο αυτό στο οποίο μας καλεί ο Cat Stevens δεν υπάρχουν μίση και στενοχώριες, ούτε πόλεμοι και βάσανα, μονάχα καλοί φίλοι και γλυκά χαμόγελα. Αγάπες και λουλούδια. Και πολλή μουσική, υποθέτω. Τέτοια τραγούδια, δυστυχώς, δε γράφονται πια.
Johnny Cash: Folsom Prison Blues, 1955 Ένας άντρας που βρίσκεται στο κελί της φυλακής Φόλσομ ακούει το τρένο απ'έξω να περνά με προορισμό το San Antone, ή αλλιώς, τη ζωή να συνεχίζεται μακρυά του, καθώς ο ίδιος αγκιστρωμένος ανάμεσα στους τέσσερις τοίχους μετανιώνει για το έγκλημα που διέπραξε. Εδώ, το πέρασμα του τρένου μοιάζει να ειρωνεύεται άθελά του το δύστυχο βαρυποινίτη και ο Τζόνυ Κας γράφει ένα από τα πιο κλασσικά, ειλικρινή και ανθρώπινα τραγούδια στην ιστορία της μουσικής του 20ου αιώνα.
Woody Guthrie: 900 Hundred Miles, 1944 Τί προσέφερε ο Woody Guthrie στον κόσμο μέσα σε 55 χρόνια ζωής; Αναρίθμητα τραγούδια και ιδέες για κοινωνική πρόοδο, για τους καιρούς που πρέπει να αλλάξουν, για τα δικαιώματα των εργατών. Η αμερικανική φολκ μετά το έργο του Γούντυ δε θα ήταν ποτέ πια η ίδια. Στα περισσότερα τραγούδια του καταγράφονται οι προσωπικές εμπειρίες από την περίοδο του Dust Bowl και της παγκόσμιας οικονομικής ύφεσης, από την ανεργία και τη φτώχεια της αμερικανικής πραγματικότητας. Στο 900 Hundred Miles, το τρένο που τον φέρει βρίσκεται ακόμα εννιακόσια μίλια μακρυά από το σπίτι του. Ο Γούντυ περνάει δύσκολα. Έμμεσα πάλι μας θέτει το παγκόσμιο του διαχρονικό ερώτημα: "Is this land made for you and me?"
Eric Clapton: Ramblin' On My Mind, 1975 Ο Clapton είχε πει για τον Robert Johnson ότι είναι ο σημαντικότερος τραγουδιστής των μπλουζ που έζησε ποτέ. Διασκεύασε το αγέραστο άσμα του, Ramblin' On My Mind, που μιλάει - με απλά λόγια - για τη φυγή και για τον έρωτα και για το γεγονός του ν' αγαπάς κάποιον που δε σου φέρεται καλά. Σε μια τέτοια περίπτωση, τότε που οι σκέψεις σου δεν είναι καθαρές, αλλά ασυνάρτητες και χρειάζεσαι λιγάκι ηρεμία, καλό είναι να παίρνεις το πιο γρήγορο τρένο και να φεύγεις.
Elvis Presley: Mystery Train, 1955 Πώς θα ήταν ο κόσμος χωρίς τον Έλβις; Βαρετός, σκοταδιστικός, δίχως ρυθμό, δίχως πάθος, δίχως κίνηση. Κοινώς ανυπόφορος. Η ερμηνεία του σε αυτό το παλιό μπλουζ τραγουδάκι χάρισε άλλη γοητεία στο κεφάλαιο "τραγούδια για τρένα". Κάθε μακρύ ταξίδι από τότε φαντάζει μαγικό: σα θαύμα σε έναν κόσμο που πλήττει. Απ'όλους τους συνταξιδιώτες, λοιπόν, μάλλον θα διάλεγα τον Έλβις. Κι απ'όλα τα εισιτήρια, αυτό χωρίς επιστροφή.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Δισκοθήκη | 06

2010-01-13T10:55:00.000-08:00

ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΜΟΥ

Melody Gardot: My One And Only Thrill Η Melody Gardot είναι σα μια πιο εκκεντρική εκδοχή της Madeleine Peyroux και σαν μια πιο μοιραία παραλλαγή της Norah Jones. Κομψή δεσποινίς με πανέμορφη δροσερή φωνή, στα 25 της χρόνια κυκλοφορεί το δεύτερο της άλμπουμ, στο οποίο αποδίδει εξαιρετικά τις πρωτότυπες jazz συνθέσεις της, άλλοτε με μια δόση λεπτού blues υπόβαθρου, κι άλλοτε με αέρα bossa nova. Παλιομοδίτικο από την αρχή μέχρι το τέλος, χωρίς να μιμείται και να κουράζει στο ελάχιστο - αντίθετα, πολύ ξεκάθαρο και τίμιο από έκφραση επιρροών, και ατμοσφαιρικό σε χαρακτήρα - το My One And Only Thrill απέσπασε εξαιρετικές κριτικές που το καθιστούν μια από τις καλύτερες και πιο δουλεμένες jazz κυκλοφορίες της περασμένης χρονιάς που αξίζει να αγαπηθεί και τη φετινή.
Ένας παραπάνω λόγος να το λατρέψεις, είναι και η μια και μοναδική διασκεύη του (αλλά όχι μία και μοναδική συγκίνηση του!) στο Somewhere Over The Rainbow της Judy Garland από το λατρεμένο Μάγο του Οζ: διασκευή-ρίσκο, που, όμως, αποδίδεται με σεβασμό, χαρίζοντας ένα νέο, ευφάνταστο στίγμα στην ονειρεμένη μελωδία.
Επιπροσθέτως, η Gardot πέρα από μουσικό, αποδεικνύεται και στιρχουγικό ταλέντο, μιας και το λεκτικό της ντύσιμο στα τραγούδια συχνά μετατρέπεται σε θαυμάσια ερωτικά ποιήματα: "I don't know why you came along at such a perfect time/ But if I let you hang around I'm bound to lose my mind/ Cause your hands may be strong but the feelings all wrong/ Your heart is as black as night".
Υπέροχη δουλειά που αποπνέει τη μέθη από το άρωμα του βερμούτ: δεν έχω πιεί ποτέ βερμούτ, αλλά μ'αρέσει να το βλέπω να το πίνουν οι ηθοποιοί στις παλιές αμερικάνικες ταινίες. Cheers!

Soul Divas (Blaxploitation Masterpieces): 36 Original Rare Soul Tunes Για όσους από εσάς έχετε περάσει ώρες ατελείωτες χαζεύοντας και θαυμάζοντας τον Shaft και την Coffy (προσωποποιήσεις του τί θα πεί cool!) στα ομώνυμα blaxploitation films, για όσους έχετε λατρέψει τις μουσικές που μας χάρισε ο Curtis Mayfield και ο Roy Ayers και ξετρελαθεί με αυθεντικά φευγάτα funky ριφάκια (κι αν όχι, καιρός να ξεκινήσετε!), ορίστε μια νέα κυκλοφορία που θα σας ικανοποιήσει και μάλιστα με το παραπάνω: 36 σπάνια κομμάτια που ακούστηκαν σε soundtrack από b-movies των seventies, εδώ με τις υπέροχες φωνές αξιοσέβαστων κυριών - όπως είναι η Ann Peebles, η Esther Williams, η Fontela Bass, η Big Ella -, εμπεριέχονται σε αυτή τη διπλή συλλογή που μας εμφανίστηκε πρόσφατα και ήρθε από τη Γαλλία. Με το ασύγκριτο μεγαλείο της μαύρης φωνής και του μαύρου ταπεραμέντου να ξεδιπλώνεται αξιοζήλευτα, οι ντίβες της soul τραγουδούν, μεταξύ άλλων, συνθέσεις των James Brown, Al Green, Jesse Stone, σε δυσεύρετες, ακατέργαστες, χορευτικές εκτελέσεις (περισσότερο ή λιγότερο διάσημων τραγουδιών).
Η πολύχρωμη διάθεση περιρρέουσα και ο ρυθμός ασυναγώνιστος χαρίζουν ένα συμπαγές αφιέρωμα στα χρόνια της εξύμνησης της μαύρης ψυχής σε περιόδους κοινωνικών διαταραχών, τραγωδιών και παραλογισμών. Δε σκοπεύω να εισχωρήσω σε κάποιο γκέτο ή να κάνω τα μαλλιά μου άφρο, απλά πορεύομαι ανεξάρτητα και ερευνητικά, σύμφωνα με το τέλος που - ευτυχώς - φαίνεται να έχει οριστεί σε κουτούς, ξεπερασμένους διαχωρισμούς, τύπου ροκάδες και καρεκλάδες.

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Άτακτες Δόσεις | Ιανουάριος 2010

2010-01-13T10:46:00.000-08:00

> Γιορτινό Τραπέζι
ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΥΗ ΑΡΓΥΡΙΟΥ

«Να σου βάλω λίγο από αυτό;Είναι πολύ ωραίο!Δοκίμασε το». Η φράση που κυκλοφορεί ανενόχλητη ανάμεσα στους καλεσμένους κάθε τραπεζιού και από την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει. Είναι νόμος πια και πρέπει να τον αποδεχτώ! Στο τραπέζι, πέρα από τα φαγητά, συμπεριλαμβάνονται γονείς, θείοι, ξαδέρφια, παππούδες αν είμαστε τυχεροί, παππούδες και γιαγιάδες αν είμαστε σούπερ τυχεροί! Και το πράγμα έχει ως εξής: Οι δύο αδερφοί κάθονται δίπλα και μιλάνε για τα παιδικά τους χρόνια,την συντάξη που o ένας πήρε και ο άλλος ακόμα παλεύει, πόσο καλά παιδιά έχουν βγάλει και πόσα λιπαρά έχει το κασέρι. Οι δύο κουνιάδες, παρομοίως, κάθονται δίπλα και συζητάνε για το πόση ώρα άφησαν το κοτόπουλο να ψηθεί, σχολιάζουν τα λεγόμενα των αντρών τους και μετράνε τις μπουκιές των παιδιών τους. Τα παιδιά κάθονται το ένα δίπλα στο άλλο σχολιάζοντας ότι πέσει στην αντίληψη τους και το πόσο ίδιοι είναι οι γονείς τους στα ακριβώς ίδια θέματα. Και έτσι, λοιπόν, περνάει η ώρα στο γιορτινό τραπέζι...

Πειράζει που εγώ αγαπώ αυτούς τους χαρακτήρες ακόμη κι αν δεν αλλάζουν χιλιοστό κάθε χρόνο; Πειράζει που βρίσκω ομορφιά σε κάθε τι που δεν συμφωνούν τα πρέπει μας; Πειράζει που θα μου λείψει αυτή η συντροφιά ακόμη κι αν τώρα λέω πως είναι μια καθοσπρέπη συγκυρία;

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

Άσπρο - Μαύρο

2010-01-09T02:27:00.000-08:00

Σχέσεις. Σωστό και λάθος. Λάθος και σωστό. Άσπρο-μαύρο και μαύρο-άσπρο. Γκρι.
ΑΠΟ ΤΗ ΔΗΜΗΤΡΑ ΜΑΡΗ

Υπάρχουν εποχές που είναι μόνο γκρι. Υπάρχουν σκέψεις που είναι μόνο γκρι. Είναι μουντές, συνηθισμένες αλλά ρεαλιστικές και όχι ακραίες. Είναι βαρετές. Μα είναι ασφαλείς. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι γκρι. Δεν ξεφεύγουν από τα πλαίσια. Δεν κάνουν κάτι λάθος όταν ξέρουν ότι αυτό το κάτι είναι λάθος. Και μετά είναι οι άνθρωποι που μένουν στο άσπρο-μαύρο. Πότε από τη μία και πότε από την άλλη πλευρά.

Άκρες. Τέλη. Από τον πάτο στην κορυφή. Δεν ακουμπάνε το γκρι. Κάποιοι δεν ξέρουν ότι υπάρχει. Κάποιοι το απεχθάνονται ακόμα και σαν σκέψη. Δεν βαριούνται. Όμως φθείρονται. Κάποιοι κουράζονται από το πέρα-δώθε. Τα παρατάνε. Όσοι απογοητεύονται μένουν μόνο σο μαύρο. Ποτέ στο γκρι. Τα μάτια τους συνήθισαν μόνο στο φως και στο σκοτάδι και το ενδιάμεσο τους μοιάζει απίθανο. Σπάνια κάποιος μένει στο τέλος στο άσπρο. Το μαύρο είναι το μόνο που βλέπουν. Πιο συγκαταβατικό. Πιο εύκολο για τα μάτια και το μυαλό. Κι αυτοί που μένουν στο γκρι συνήθως παρατηρούν. Δεν μπορούν να πηγαίνουν από τη μία άκρη στην άλλη όσο οι άνθρωποι που ζουν στο ασπρόμαυρο μοτίβο κι έτσι τους παρακολουθούν. Άλλοτε εύχονται να ταξίδευαν κι αυτοί.

Πολλές φορές νομίζουν ότι κι εκείνοι ταξιδεύουν. Μα δεν ταξιδεύουν. Μένουν στο γκρι. Πότε στο πιο άσπρο κομμάτι του και πότε στο πιο μαύρο. Κάποιοι δεν συνειδητοποιούν καν ότι δεν είναι ταξιδιώτες. Όλη τους τη ζωή κατατάσσουν τους εαυτούς τους σ' αυτούς που τόσο καιρό παρακολουθούν. Πάντα όμως κάτι τους κρατάει πίσω. Δεν είναι ελεύθεροι. Θεωρούν τα πλαίσια τους ελευθερία. Τα έχουν αποδεχτεί. Στο τέλος όμως ποιοι είναι οι φυλακισμένοι. Αυτοί που έρχονται και φεύγουν ή αυτοί που επιλέγουν να μείνουν; Άσπρο. Μαύρο. Γκρι. Εσείς που νομίζετε ότι ανήκετε;

Ιανουάριος 2010
www.exitmag.tk

EXIT | Δεκέμβριος 09

2009-12-30T11:16:00.000-08:00

Τεύχος 05
Δεκέμβριος 2009

EditoREAL - Πατάμε Play

ΝΟΧΙ

Ταινιοθήκη

Δισκοθήκη

Βιβλιοθήκη

U-Speak - Κείμενα από όσους το τόλμησαν.

Συνέντευξη με τον Γιάννη Σαρακατσάνη, από τη θεατρική ομάδα AbOvo!

Καλά (;) Χριστούγεννα - Εσείς καταλάβατε τι λείπει από τη γιορτινή Αθήνα;

4 Αθηναϊκά κτήρια με (σύγχρονη) ιστορία.

Με αυτά τα καρτούν μεγαλώσαμε

Περνάνε οι Δεκέμβρηδες

Έρωτας: Εξίσωση, ή...

10 παραληρήματα για τη Θεσσαλονίκη.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 00's!
Και τώρα; Μετράμε αντίστροφα!
Χρονικό: Τα μουσικά highlights της Δεκαετίας
Των 00's Videogames - Ta videogames της δεκαετίας που μας έκλεισαν σπίτι...
10 γεγονότα που μας συγκλόνισαν στα 00's
Η Ελληνική τηλεόραση στα 00's - Συγχαρητήρια, με αυτά μας μεγαλώσατε...!
Αθλητικά γεγονότα των 00's που θα θυμόμαστε!

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk

ΕντιτόReal | Πάτα το Play

2009-12-25T11:10:00.000-08:00

> Πάτα το play

Το rewind ή το pause, και να χτυπιόμαστε δεν αποτελεί επιλογή στην πραγματική μας ζωή. Το μόνο που μπορείς να πατήσεις, είναι play.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΧΡΗΣΤΟ ΚΑΡΑΛΙΑ

Ώρες Ώρες νιώθω οτι η τύχη με έχει μουτζώσει. Και τα βόλια τα εισπράττουν και οι γύρω μου... Μια σειρά ατυχών γεγονότων έρχεται να την επισφραγίσει η διαφήμιση στο Μετρό, με 100-τουλάχιστον γυμνούς ανθρώπους να με φασκελώνουν και με τα δυο τους χέρια... Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, πάντα εμφανίζεται ένας Αθηναίος να μου ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι...

Μεσημεράκι καθημερινής στην Κοραή. Ακούω μια γιαγιούλα να μιλάει μόνη της. Με πιάνει από το χέρι και μου λέει: "Έλληνας είσαι;" Μόλις τη διαβεβαίωσα για την ιθαγένειά μου, άρχισε να μου λέει για το πόσο σημαντικός ήταν ο "Μεγαλέξαντρος", και πώς εκπολίτισε όλους τους ούγκαούγκα βαρβάρους σε όλη την υφήλιο. Μετά από την εξασθενημένη άμυνα που έδειξα (λόγω κούρασης) άρχισε να μου λέει για τον πραγματικό Θεό της Ορθοδοξίας, που λέει οτι για λίγα χρόνια θα ζοριστούμε οικονομικά, αλλά οτι εμείς οι νέοι Έλληνες τελικά θα ζήσουμε ωραία ζωή.

Άλλο μεσημεράκι, στο ΜΕΤΡΟ για το Πανεπιστήμιο ο κόσμος είναι στριμωγμένος στο βαγόνι, και ένας ανυπόμονος επιβάτης σπρώχνει μια κυρία για να χωρέσει κι αυτός μέσα. Αλλά μιλάμε για τόσο σπρώξιμο, που αν υπήρχε χώρος για να πέσεις κάτω, θα έπεφτες σίγουρα. "Μπείτε πιο μέσα" φωνάζει ο εν λόγω κύριος... "Δεν χωράει κύριέ μου" απαντάει η κυρία. Και ξεκινάει ένας καυγάς με τον κύριο να ρίχνει αγκωνιές και κωλιές (είναι κίνηση ΤΑΕ ΧΩΠΑΡΕΙ ΜΕΤΟΝ ΔΙΠΛΑΝΟ). Άδικο έχει ο κύριος σκέφτομαι, που σπρώχνει και είναι και αυθάδης και βαράει και από πάνω. Τότε ανοίγει το στόμα της και η κυρία και του λέει "Παλιοαλβανέ! Που ήρθατε στη χώρα μας να γίνετε αθρώποι!". Οπ... Δύσκολο τώρα να πεις ποιός έχει δίκιο και ποιός έχει άδικο!

...Πώς γίνεται το τέλος μιας δεκαετίας που ανήκει στο millenium να μας βρίσκει με τέτοιου είδους απόψεις να έχουν τόσο μεγάλο αντίκρυσμα; Εθνικισμός, έλλειψη τρόπων... Και τι περίεργη δεκαετία που ήταν τα 00's; Αφού λοιπόν δεν έχουμε το κοντρόλ της ζωής, ας πάρουμε το κοντρόλ της EXIT και ας γυρίσουμε πίσω στη δεκαετία που φεύγει, τα 00's. Τι βίτσιο και αυτό να κομματιάζουμε το χρόνο σε δεκαετίες. Μετά τo πέρασμα των νάιντιζ που μας χάρισαν τον Curt Cobain, ήρθαν τα 00's που μας χάρισαν την Lindsay Lohan. Δεν θέλω ούτε να φανταστώ τη συνέχεια.

...Τα 00's. Το ξέρω οτι θα είναι η αδικημένη δεκαετία. Θα την αποφεύγουν όλοι, γιατί δεν θα ξέρουν πως να την ονομάσουν. όου όουζ; Ντάμπλ ζίρο; Τα μηδενικά; The iCade (λόγω του iPod ντε!) Η τιποτένια δεκαετία; Τα δύσμοιρα τιποτένια (καταστάλαξα στην ονομασία), που έχουν τραβήξει ένα σωρό κακουχίες. Εγκαινίασαν επι παντοκρατορίας Ricky Martin και JLo το millenium μέσα σε κλίμα μεγάλης ανησυχίας μήπως καταστραφεί η ανθρωπότητα. Έτσι λοιπόν οι σημερινοί εικοσάρηδες μεγάλωσαν σε μια δεκαετία πανικού και άγχους, με τις μαμάδες να σου λένε "πλύνε τα χέρια σου, κυκλοφορεί κοξάκι" ή "μην ανοίξεις το φάκελο, μπορεί να έχει άνθρακα" και στην παραλία να ακούς από τη δίπλα ομπρέλα "έχε γούστο έτσι όπως καθόμαστε να μας έρθει κανα τσουνάμι".

Όμως στα τιποτένια ζήσαμε και τις πιο όμορφες στιγμές και γνωρίσαμε ανθρώπους που σημάδεψαν τη ζωή μας. Για την ακρίβεια οι συντάκτες της EXIT στα τιποτένια έζησαν το δεύτερο μισό της έως τώρα ζωής τους. Ξέρετε, από την ηλικία των δέκα και μετά, που έχουμε και τις περισσότερες αναμνήσεις! Αυτό το τεύχος είναι αφιερωμένο σε όσους μας χάρισαν αυτές τις αναμνήσεις, και δεν πρόλαβαν να ζήσουν τα 10's.

To Δεκέμβριο, στην EXIT κάνουμε rewind στα 00's και στη ζωή πατάμε play!

Δεκέμβριος 2009
www.exitmag.tk